Die Gevangenskap van die Wil

Afdeling 1: Waarom Aansprake Saak Maak

Deur Martin Luther

Hierdie artikel is gebaseer op die vertaling wat in 1823 deur Edward Thomas Vaughan gemaak is. Die taal is gemoderniseer met die hulp van CoPilot KI, met verdere wysigings en finale goedkeuring deur Thirdmill se redaksionele staf.

Laat my begin deur vinnig aan te raak 'n paar dinge wat jy in jou Voorwoord gesê het—want eerlikwaar, jy lyk asof jy ons kant onderwaardeer terwyl jy jou eie kant versterk. Jy het my voorheen gekritiseer omdat ek te vasberade in my oortuigings was, en nou sê jy jy is so ongemaklik met sterk aansprake dat jy liewer saam met die Skeptici sal staan—ten minste as die Skrif en Kerkonderrig dit toelaat. Jy is duidelik iemand wat verkies om die Kerk se owerheid te respekteer, selfs wanneer jy nie ten volle verstaan wat sy leer nie. En dit is die soort denkwyse wat jy blykbaar bewonder.

Nooit, ek respekteer jou vreedsame bedoelings nie. Jy probeer duidelik vriendelik wees en konflik vermy. Maar as iemand anders gesê het wat jy gesê het, sou ek dalk meer skerp gereageer het—net eerlik wees. Selfs so, kan ek nie hierdie idee laat glip nie, maak nie saak hoe welmenend dit is nie.

Hier is die ding: om 'n Christen te wees, beteken om vas te staan in wat jy glo. As jy nie goed is met die maak van aansprake—durende, onwankelbare verklarings van geloof—dan mis jy iets wesenliks. Laat ons duidelik wees oor wat ek bedoel met "aanspraak": dit is om by jou oortuigings te hou, dit te bevestig, te verdedig, en nie terug te staan nie. Dit is hoe die woord altyd gebruik is, en ek praat spesifiek oor waarhede wat deur God in die Skrif geopenbaar is.

Ons het nie geleerdes soos Erasmus nodig om ons deur vaege of triviale debatte te lei nie. Wat ons wel nodig het, is duidelikheid en oortuiging oor die dinge wat saak maak—dinge wat nie net dwaas of irrelevant is nie, maar sentraal tot ons geloof staan. Ek neem aan jy praat nie oor daardie triviale debatte hier nie—ten minste, tensy jy per ongeluk jou onderwerpe verward het, of erger, jy stel voor dat die leer van Vrye Wil nie belangrik is nie. Dit sou 'n ernstige stap verkeerd wees.

As Christene, ons is nie besig met skeptisisme nie. Ons is assertief—selfs meer as die Stoïsyne. Paulus dring voortdurend aan dat ons vol vertroue en onwankelbaar moet wees in wat ons glo. In Romeine praat hy oor belydenis wat tot redding lei. Jesus sê dat as ons Hom voor ander bely, Hy sal dieselfde vir ons voor die Vader doen. Petrus sê ons moet gereed wees om die hoop wat ons het, te verklaar. Assertie is in die hart van die Christendom. As jy dit wegneem, neem jy die geloof self weg.

Die Heilige Gees is aan ons gegee om Christus te verheerlik—selfs tot die punt van die dood. Dit is die uiteindelike assertie. Die Gees sit nie net terug nie; Hy konfronteer die wêreld en roep die sondes uit. Paulus sê vir Timoteus om moedig te spreek, selfs wanneer dit ongerieflik is. Maar hoe kan iemand ander bestraf as hy nie self die waarheid glo of assert nie? So 'n persoon behoort nie te preek nie—hy behoort weggestuur te word vir 'n realiteitstoets. En eerlik, ek mors tyd om iets te verduidelik wat voor die hand liggend behoort te wees. Watter Christen sal die idee verdra dat asserties nie saak maak nie? Dit is soos om te sê dat godsdiens en geloof nie saak maak nie.

En tog sê jy: “Ek is nie 'n aanhanger van asserties nie; ek verkies 'n meer gematigde benadering.” Jy verduidelik dat jy nie praat oor die belydenis van Christus of Sy leer nie, en ek waardeer dit. Uit respek sal ek nie jou bedoelings nou oordeel nie. Maar ek dink jy behoort meer versigtig te wees met jou woorde. Hoe opreg jou hart ook al is, jou taal weerspieël nie daardie duidelikheid nie.

As jy dink Vrye Wil is nie noodsaaklik vir Christendom nie, dan maak jou woorde sin—maar jou oordeel is verkeerd. As jy dink dit is noodsaaklik, dan is jou woorde misleidend, selfs al is jou oordeel korrek. In beide gevalle, geld jou klagtes oor “onbruikbare bewussings” nie regtig hier nie. Hulle is langs die punt.