Die Gevangenskap van die Wil

The Bondage of the Will

Afdeling 2: Erasmus Onthul as 'n Skeptikus

Deur Martin Luther

Hierdie artikel is gebaseer op die vertaling wat in 1823 deur Edward Thomas Vaughan gemaak is. Die taal is gemoderniseer met die hulp van CoPilot AI, met verdere wysigings en finale goedkeuring deur Thirdmill se redaksionele staf.

Kom ons praat oor jou stelling—nie net oor vrye wil nie, maar oor godsdienstige leerstellings as 'n geheel—waar jy sê dat as die absolute gesag van die Skrif en Kerk se bepalings nie in die pad staan nie, sou jy graag by die Skeptici aansluit omdat jy so gefrustreerd is deur beweringe.

Die frase—“absolute gesag en Kerk se bepalings”—is glad. Jy klink eerbiedig teenoor die Skrif en die Kerk, maar jy impliseer dat jy eerder vry wil wees om skeptisisme te omhels. Watter soort Christen praat so? As jy verwys na triviale leerstellings, dan is dit seker, baie mense wens hulle het die vryheid om dit te bevraag.

In feite, oefen die meeste Christene reeds daardie vryheid uit wanneer hulle rigiede dogmatisme verwerp. Tenzij, soos jou woorde voorstel, jy dink Christene in die algemeen klem vas aan waardelose leerstellings en dwaas argumenteer daaroor. Maar as jy praat oor wesenlike gelowe, dan sê jy dat jy wens jy moenie hoef te beweer nie, is diep kommerwekkend. 'n Ware Christen sou sê: “Verre van om saam met die Skeptici te staan, streef ek daarna om vas te staan in God se woord, beweer wat dit leer—en selfs in nie-wesenlike sake, mik ek daarna om selfversekerd te wees. Wat is meer ellendig as onsekerheid?”

Dan voeg jy by, “Ek onderwerp my oordeel gewillig aan almal daarvan, of ek dit verstaan of nie.” Regtig, Erasmus? Is dit nie genoeg om aan die Skrif te onderwerp nie? Moet jy ook aan Kerk se bepalings onderwerpe? Sê jy dat die Kerk kan beveel wat die Skrif nie doen nie? As dit so is, waar is die vryheid om leerstellings te oordeel, soos Paulus in 1 Corinthians 14:29 beveel? Jy lyk asof jy die idee van oordeel van Kerk se bepalings teenstaan, maar Paulus dring daarop aan.

Hierdie nuwe nederigheid van jou—om blindelings aan menslike gesag te onderwerp—ontneem ons die reg om leerstellings te evalueer. Waar eis die Skrif so iets? En watter Christen sou sê: “Ek onderwerp my, selfs al verstaan ek nie”? Jy bely oortuigings sonder om dit te begryp. Maar die Skrif vervloek diegene wat nie verstaan wat hulle beweer te glo nie. Hoe kan iemand werklik glo sonder om te verstaan?

Jy lyk asof jy voorstel dat geloof nie sekerheid vereis nie. Maar as “begryp” beteken om iets volledig te begryp, dan is gedeeltelike begrip nie genoeg nie. Jy kan nie beweer om een deel van God te verstaan sonder om Hom geheel te verstaan nie. Ons moet eers God begryp voordat ons enigiets anders in die skepping kan verstaan.

Uiteindelik impliseer jou woorde dat geloof nie saak maak nie—solank vrede maar gehandhaaf word. Wanneer reputasie, veiligheid of rykdom op die spel is, lyk dit asof jy die idee goedkeur om maar net te herhaal wat ander sê: “Hulle bevestig, ek bevestig; hulle ontken, ek ontken.” Jy verminder Christelike leerstellings tot blote filosofiese mening, nie werd om te verdedig nie, omdat dit net konflik veroorsaak. Jy stel jouself voor as 'n vredemaker wat albei kante wil laat swyg, wat voorstel dat ons oor nonsens baklei. Dit is die ware boodskap agter jou woorde, Erasmus—en ek vermoed jy weet wat ek onuitgespreek laat.

Steeds sal ek nou hierdie woorde laat glip, op voorwaarde dat jy dit nie herhaal nie. Maar pas op vir die Gees van God, wat deur gepolisseerde taal sien en die hart ondersoek. Ek het dit gesê om jou te ontmoedig om ons te beskuldig dat ons te star of te veel aandrang maak. Jou benadering dui daarop dat jy die gees van Lucian of een of ander Epicureër huisves wat nie in God glo nie en diegene wat wel glo, bespot. Laat ons volhardend, passievol oor die waarheid en onbeskaamd daarvoor wees. Jy kan maar aanhou om jou Skeptici en Akademici te bevoordeel—tot Christus jou tot iets groter roep.

Die Heilige Gees is geen Skeptikus nie. Hy het geen vae menings op ons harts geskryf nie, maar vaste, lewensgewortelde waarhede—waarhede meer seker as enigiets wat ons ervaar het.

Nou, na 'n ander punt. U beweer dat sommige Christelike dinge noodsaaklik is en ander nie; sommige is verborge, ander geopenbaar. Is u net ander se woorde aan die herhaal, of probeer u net rhetoriese flair uit? U noem Paulus se woorde —Romans 11:33) — en Jesaja se —Isaiah 40:13).

Dit is maklik om hierdie dinge te sê as u vir die algemene publiek skryf, nie direk aan Luther nie. Maar ek hoop u gee Luther tog enige begrip van die Skrif. As nie, sal ek seker maak dat u dit doen.

Laat my 'n onderskeid maak: God en God se geskrewe woord is nie dieselfde nie—net soos die Skepper en Sy skepping onderskei kan word. Natuurlik is baie dinge verborge in God. Hy sê self: Matthew 24:36), Acts 1:7), John 13:18), en 2 Timothy 2:19).

Maar sommige filosowe—en u weerklank hulle hier—beweer dat die Skrif self verborge dinge bevat. Hulle het dit nooit bewys nie. Nog nooit het hulle 'n enkele voorbeeld getoon om hul bewerings te ondersteun nie. Tog het hierdie idees mense ontmoedig om die Skrif te lees en dit laat voorkom asof dit nie relevant is nie—sodat Satan se eie filosofiese ketterye wortel kon skiet in die Kerk.