Bou op die Klip

Gebou op die Rots

Handelinge 9:31

Deur Wiley Lowry

As jy jou Bybel na Handelinge hoofstuk 9 wil draai; dit is op bladsy 918 in jou kerkbank-Bybel. As jy al ’n tyd lank hier rond is, hoor jy dat ons dikwels die eerste vraag en antwoord van die Westminster Korter Catechismus herhaal. En dit is werklik ’n ongelooflike duidelike en nuttige opsomming van die doel van die lewe. “’n Mens se hoofdoel is om God te verheerlik en om Hom vir ewig te geniet.” As ek een toevoeging kon maak – en ek is seker dat die mense wat in die Jerusalem Kamer in die Westminster Sinode gesit het, baie gretig sou wees om te hoor wat ek te sê het! Maar as ek een toevoeging kon maak, sou ek dit sê: ’n Mens se hoofdoel is om God te verheerlik en om Hom saam vir ewig te geniet. En die rede waarom ek dit sê, is omdat die kerk sentraal is tot God se doel vir Sy mense. En wat ons in Handelinge hoofstuk 9 vers 31 sien, is dat die kerk gebou is op Christus. En terwyl dit op Christus gebou is, het hulle “in die vrees van die Here en in die troos van die Heilige Gees” rondgegaan. Sien, hulle het God verheerlik en hulle het Hom saam geniet.

So, met dit in gedagte, laat ons tot Hom gaan in gebed en dan sal ons dit vanaand lees.

Ons Vader, ons vra dat U ons die vrees van die Here sal gee en ons die troos van die Heilige Gees sal gee, selfs terwyl ons hierdie vers lees en dit vanaand bestudeer. En as ons hieruit weggaan, dat ons sal uitgaan om U te verheerlik en om U saam vir ewig te geniet. Ons bid hierdie dinge in Christus se naam, amen.

Handelinge 9, net een vers; vers 31:

“So het die kerk deur die hele Judea en Galilea en Samaria vrede gehad en is gebou. En terwyl hulle in die vrees van die Here en in die troos van die Heilige Gees gewandel het, het dit vermenigvuldig.”

Die gras verdor en die blomme val, maar die Woord van ons God bestaan vir ewig.

Ek wil hê ons moet hierdie vers aan twee punte bestudeer vanaand. Die eerste is – opgebou. En dan die tweede is – uitgebou. Opgebou en uitgebou. Ons sal die meeste van ons tyd aan die eerste een spandeer, en dit is waar ons sal begin, met opgebou.

Opgebou

Dit sê dat “die kerk in die hele Judea en Galilea en Samaria het vrede gehad en was opgebou.” ’n Ander manier waarop ons dit kan sê, is dat dit gebou was. Dit was versterk. Die krag van die kerk is ’n groot deal. Die kerk is die liggaam van Christus; dit is die bruid van Christus. Dit is die kudde van die Goeie Herder. Dit is bymekaargebring volgens die ewige plan van God, verseker deur die vergieting van die kosbare bloed van Christus, en dit word regeer deur die opgestane en oorwinnende Here Jesus Christus. Dit is veilig om te sê dat die groei en die krag van die kerk van Christus afhang.

En in hierdie vers dink ek ons sien drie dinge, drie maniere waarop Christus die een is waarin die kerk opgebou is. Drie maniere waarop die kerk op Christus gebou is. Een is dat die kerk op Christus se bevel opgebou is. Ons sien ook dat die kerk as Christus se kerk opgebou word. En dan sien ons ook dat dit opgebou word deur Christus se toewyding. Laat ons na daardie drie dinge kyk.

Opgebou op Christus se Bevel

Eerstens, sien ons dat die kerk gebou word in vervulling en in gehoorsaamheid aan Christus se bevel. Julle weet een van die dinge wat hierdie vers laat uitstaan in die boek Handelinge is dat dit as 'n opsomming dien. Dit is 'n opsomming van alles wat voorgegaan het in die boek Handelinge, maar dit is ook 'n oorgangsvors. So stel dit ons in om ons te vertel wat gaan gebeur in die res van hierdie boek Handelinge. En as 'n opsomming, sê vers 31 vir ons dat die kerk, deur die hele Judea en Galilea en Samaria, gebou word. Nou deur hierdie drie plekke te noem, in besonder, word ons gekoppel aan die baie doel en orde en uiteensetting van die boek Handelinge. Want julle sien, waar begin die boek Handelinge? Die boek Handelinge begin in Jerusalem en dit begin met Jesus en Hy is by sy dissipels en Hy sê vir hulle om in Jerusalem te wag, om te wag vir die koms van die belofte van God, die koms van die Heilige Gees. En toe net voor sy hemelvaart, sê Jesus dit vir sy dissipels. Hy sê: “Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle gekom het, en julle sal my getuies wees in Jerusalem en in die hele Judea en in Samaria en tot die uiteindes van die aarde.” Die boek Handelinge begin met Jesus in Jerusalem. Dit eindig met Paulus in Rome. En dit volg hierdie lyn van plekke wat Jesus aan sy dissipels gee – Jerusalem, Judea, Samaria, en tot die uiteindes van die aarde.

“Op hierdie Rots”

En so vind ons in vers 31 dat as die woord van Jesus se opstanding versprei word, die kerk in vrede gebou word – waar? “In die hele Judea en Galilea en Samaria.” Dit is net soos Jesus beveel het, net soos Jesus beveel het, het die kerk gegroei en versterk geword. Jy sien, wat Christus beveel, Christus gee. As Hy sy dissipels, sy volgelinge, opdrag gee om getuies te wees en dissipels te maak, sal Hy vervul wat Hy beveel het. Hy sal bring en vrug gee uit hulle arbeid vir Hom, want dit is God se plan en dit is God se werk. Jy sal onthou in die evangelies toe Petrus bely dat Jesus die Christus is – en wat sê Jesus vir Petrus? Hy sê: “Op hierdie rots,” hierdie belydenis van Jesus as die Christus, “Op hierdie rots sal Ek my kerk bou en die poorte van die hel sal nie daarteen seëvier nie.” En daar was intense vervolging en opstand teen die kerk in die tyd van die boek Handelinge. En die dissipels, die apostels, is in die gevang gegooi. Hulle is beveel om nie van Jesus te praat nie. Ons lees oor Stefanus en die manier waarop hy vals aangekla is en hy is gestenig; die eerste martelaar in die vroeë kerk. Ons lees dat, selfs in die hoofstuk voor hierdie, Saul, wat Paulus geword het – hy was die kerk aan die verwoes.

Maar as ons die boodskap van Handelinge kon distilleer tot net 'n paar woorde, kon ons sê dat dit die getuienis van die opstanding met krag en met vervolging is. En dit is wat ons vind – dat as die Evangelieboodskap, dat Jesus uit die dood opgewek is, uitgaan en deur die krag van die Heilige Gees die kerk vermenigvuldig en groei en bou en versterk word in vervulling tot die gebod van Christus en in die aangesig van intense vervolging. Nou kon ons verskeie lesse hiervan wegneem, net van hierdie een punt, omdat ons in 'n kultuur leef waarin, in byna elke manier, dit teen die maniere van God is; dit is teen God se waarheid. Ons sien daagliks terreurakte, wat byna 'n weeklikse realiteit is, en dit weeg meer en meer op mense se geeste. En tog wat sien ons hier in hierdie passage? Dat selfs al lyk die kerk of dit op onstabiele grond staan, dit moet opgedateer word, die ware behoefte is om te hervorm; die ware behoefte is om terug te keer na die boodskap van die opstanding en na 'n afhanklikheid van die Heilige Gees, wetende dat dit is hoe Christus sy kerk bou en versterk.

Dit is ook 'n bemoediging vir ons. Miskien wonder sommige van julle of dit die moeite werd is om aan die kerk te verbind? Is dit die moeite werd om te dien en te gee en jouself kwesbaar te maak in die lewe van die gemeente? Miskien het sommige van julle al jare lank in die kerk gedien; julle is moeg? Miskien is dit nie meer die prioriteit wat dit eens was nie? Wat ons hier sien is dat die groei van die kerk, die krag van die kerk, Christus se gebod is. Dit is God se plan en God sal sy werk deur tot voltooiing, tot vervulling, tot die einde van die tyd, vir die eer van Christus en vir die goed van sy mense. Hierdie vers sê vir ons: “Kyk wat God doen vir sy kerk, met sy kerk. Hy gee wat Hy beveel.” Verwag dit! Bid vir dit. Wag vir dit. En verbind jou tot sy kerk.

Opgebou as Christus se Kerk

Dit lei ons tot die tweede ding. Wie se kerk is dit? Dit is Christus se kerk! Dit is Christus se kerk wat gebou word. Christus is die hoof van die kerk en daar is een kerk; een kerk met vrede en eenheid in Christus. Kyk terug na die vers daar, vers 31. Kyk na wat dit sê. Dit sê: “So het die kerk,” die kerk in die enkelvoud, “vrede gehad en is gebou.” Dit is een kerk, al is dit op verskeie plekke. Dit is in Judea en Galilea en Samaria, maar dit is steeds een kerk. In werklikheid, as ons die woord “deur die hele” sou vertaal, waar dit “deur die hele” sê, kon ons sê: “in die hele”. So kon ons sê dat dit die kerk is “in die hele Judea en Galilea en Samaria”. En daardie woord in Grieks is eintlik dieselfde woord waarvandaan ons die woord “katholiek” kry. Dit is wat ons bely of beken wanneer ons die Apostoliese Geloftes sê en ons sê dat ons glo in die “heilige katholieke kerk”. Ons sê nie dat ons glo in die Rooms-Katolieke kerk nie, maar dat ons glo in die een algemene kerk, die wêreldwydse kerk van Christus. Ons bevestig ons geloof en ons toewyding daaraan. 'n Kerk wat bestaan uit gelowiges uit elke nasie, elke stam, elke taal, elke volk.

Een Kerk In Christus Jesus

Dis is wat Jesus gebid het voor sy kruisiging. Hy het saam met sy dissipels gebid dat “almal wat in Hom glo, één sal wees, net soos Hy en die Vader één is.” Dis wat Jesus sy dissipels opgedra het om te doen aan die einde van Matteus toe Hy sê: “Gaan en maak dissipels van al die nasies.” En wat vind ons toe ons by die boek Openbaring kom, maar dis 'n vermengde menigte wat niemand kan tel nie, wat voor die troon is en die Lam aanbid, Christus aanbid. Dit is God se belofte, teruggaan na sy belofte aan Abraham dat deur Abraham se nageslag al die families van die aarde geseg will word. Dis één kerk en dis in Christus Jesus. En ons sien die begin van daardie eenheid reg hier in die boek Handelinge in vers 31 van hoofstuk 9 toe die mense uit Judea en Galilea en Samaria bymekaar gebring word en hulle geniet 'n vrede en hulle geniet opbouing, versterkt word.

Om Oor Barriers te Oorwin

En reeds op hierdie punt in die boek Handelinge het die kerk groot hindernisse oorkom. Julle weet as julle net daardie drie woorde, “Judea en Galilea en Samaria,” neem, is daar in daardie drie woorde 'n ingewikkelde en 'n ontstellende geskiedenis. Daar is afgodery, daar's burgeroorlog, daar's haat, daar's ballingskap, daar's vooroordeel, daar's wêreldlikheid, daar's selfregverdiging. Judea was die plek van die tempel. Dis waar die religieuse elite gewoon het en waar hulle die mag gehad het. Galilea was Joodse gebied maar dit was baie meer beïnvloed en beïnvloed deur kulturele invloede van die Romeinse en Griekse kultuur. Samaria was tussen die twee en hulle was nie van suiwer Joodse afkoms nie en hulle het verskillende godsdienstige praktyke gevolg. En die Jode het die Samaritanen gehaat. Ons word vertel dat die mense van Galilea as hulle na Judea sou gaan, hulle sou die Jordaanrivier oorkruis om die gebied van Samaria te vermy. Hulle wou nie in kontak met hierdie mense kom nie. En van tyd tot tyd het intense geweld tussen hierdie groepe mense uitgebars. Maar hier word ons vertel dat dit een kerk in hierdie plekke was en dat die kerk vrede gehad het en dat dit gebou word. Dit was nie net vry van opposisie nie; daar was vrede onder hulle. Daar was vrede tussen hierdie mense wat voorheen vyande van God was en nou is hulle versoen met die Vader en het hulle die geskenk van ewige lewe in Jesus Christus, die geskenk van die Heilige Gees, ontvang. Hierdie mense was vyande van mekaar, en nou is hulle saam in vreugde, in geloof en in gemeenskap. En daardie woord vir “kerk” wat ons hier het, beteken letterlik “uitgeroep.” Hulle is “uitgeroep” uit hulle vorige wêreld en uit hulle uiteenlopende agtergronde om in een kerk, een liggaam, een volk tot eer van Christus te kom.

En miskien is die mees voor die hand liggende voorbeeld van daardie radikale transformasie wat hierdie mense ervaar, die transformasie wat met Saul of Paulus gebeur het. Hier was die man vroeër in hierdie hoofstuk, hier is die man wat die hoofvervolger en onderdrukker van die kerk was en nou word hy in die kerk, in die gemeenskap van die heiliges, ingebring. En nie net is hy nie meer die vervolger nie, maar nou is hy een van die hoofinstrumente om die kerk op te bou. Dít is die radikale transformasie wat hier in hierdie hoofstuk, in hierdie vers, gebeur. Die groei van die kerk bring vrede onder diegene wat divers en verdeeld is. Hoekom is dit belangrik? Hoekom is dit belangrik om eenheid te hê onder daardie diversiteit? Omdat niks anders dit kan doen nie; slegs Christus doen dit. Dit gebeur slegs in Christus se kerk, en daarom bring dit eer aan Christus se naam. En ons sien dit reg hier in hierdie vers.

Opgebou deur Christus se Toewyding

Die derde ding wat ons sien oor hoe die kerk op Christus gebou word, is hierdie beskrywing van die lewe wat onder die gelowiges geniet is. Ons sien hier Christus se voortdurende toewyding, sy diens aan die kerk. Die kerk word opgebou deur Christus se toewyding aan hulle. Die vers vertel ons dat hulle “gewandel het in die vrees van die Here en in die troos van die Heilige Gees.” Dink nou aan die eienskappe van Jesus se diens. Wat was die aspekte van Christus se diens? Nou, jy kon hierdie twee eienskappe reg hier identifiseer, kon jy nie? Omdat alles wat Jesus gedoen en gesê het, gedoen is vir die eer van God. Sy toewyding om tyd met sy Vader in gebed deur te bring. Al sy kragtige dade en wonderwerke en tekens en die leer wat Hy gedoen het, was om God eer te bring. En selfs om te gaan na sy dood aan die kruis en die toorn van die Vader te dra, is gedoen uit gehoorsaamheid en onderwerping aan die wil van sy Vader. Dit was die vrees van die Here wat al deur Christus se diens deurdring het.

En die Heilige Gees, daardie Heilige Gees wat supernatural wonders in Jesus' lewe en deur Sy dienswerk verrig het, is die Heilige Gees wat nou Sy dienswerk in en deur almal wat in Christus glo, voortset. Jesus het dit belowe. Hy het belowe dat Hy Sy discipels sou verlaat, maar dat Hy hulle nie alleen sou laat nie, maar dat Hy die Heilige Gees sou stuur om hulle toe te rus, om hulle te leer, sodat hulle in Sy naam kon deelneem aan die dienswerk. 'n Ander naam van die Heilige Gees, word ons vertel, is die Trooster of die Helper. Wat sien ons hier in hierdie passage gebeur? Dit is dat die Trooster troos bring. Hulle gaan voort "in die vrees van die Here en die troos van die Heilige Gees." Dit is die bewys dat Christus in Sy kerk aan werk was. Hy was toegewyd aan Sy kerk. Hy het voortgegaan om Sy volk te bedien, omdat hulle die vrees van die Here en die troos van die Heilige Gees getoon het. Daardie twee eienskappe gaan altyd saam – 'n bewondering, 'n eerbied, 'n toewyding en 'n aanbidding van God saam met 'n bemoediging en troos, vreugde en seën van die Heilige Gees.

Die Vrees van die Here

Ons hoor nie veel van die vrees van die Here nie, of hoe? Dit lyk of dit 'n Ou-Testamentiese term is, miskien. En sekerlik was dit die gepaste reaksie op God se glorie deur die hele Ou Testament – die vrees van die Here. Maar in die Nuwe Testament, op vele geleenthede, roep die skrywers ons op om te vrees in die lig van die realiteite van die Evangelie. Want sien, dit is wat die Evangelie ons leer. Die Evangelie leer ons om die Here te vrees. Die Evangelie leer ons dat ons sonde die toorn en ongenoegen en straf van God verdien. Dat daar niks is wat ons kan doen om ons sonde te verwyder en om God se seën te verdien nie. Maar ons redding kom teen niks minder as die dood en die opstanding van Jesus Christus, die Seun van God, nie. Dit is hoe arm ons is sonder Christus. Dit is hoe duur ons redding is. Wat kan 'n meer gepaste reaksie wees as om in vrees en ontzag en eerbied en aanbidding voor God te staan? Wat kan 'n meer gepaste reaksie wees as om, om J.I. Packer te gebruik, of om uit die titel van sy boek te leen, om “God ernstig te neem”? Hoe kan ons ooit die troos van die Heilige Gees geniet as ons nie aan God ons hoogste toewyding gee nie?

Ek dink dit is veilig om te sê dat al ons verlang en smag na die troos van die Heilige Gees, maar neem ons God ernstig op? Ek wonder as ons ons kinders, ons buurman, ons kollegas, sou vra: “Wat is die topprioriteit in ons lewe?” Ek wonder wat hulle sou sê! Ons is almal geneig om onsself ernstig op te neem. Neem ons nie? Ons neem ons werk ernstig, ons neem ons sport ernstig, ons neem ons uiterlike, ons kos en ons drank, ons vermaaklikheid, ons neem onsself ernstig. Wat is meer voor die hand liggend as die wydverspreidheid van selfies? Ons wil 'n foto van onsself neem. En as ons onsself ernstig neem, wil ons ander mense van onsself vertel. So sien ons dit in ons kultuur. Maar neem ons God ernstig? Ek bely dat ek wil hê die Gees moet lewens verander, maar doen ek dit altyd met 'n verwagting en 'n gretigheid van wat God kan doen? En wil ek 'n bietjie van die lof daarvoor langs die pad kry? Ek wonder hoeveel van ons wil hê ons kinders, ons jongmense moet groei en die troos van die Heilige Gees geniet, tot volwassenheid in die geloof kom, in dissipelskap groei, maar net solank as wat hulle dit geniet doen. En hoe dikwels is ons besig om 'n gepaste vrees vir die Here in ons eie lewe en die prioriteite wat ons vir ons gesinne kies, te modelleer? Ons is almal geneig om die troos van die Heilige Gees te soek en die vrees vir die Here te verwaarloos. Maar die troos van die Heilige Gees kom met die vrees vir die Here.

En wanneer ek praat oor die vrees vir die Here, praat ek nie oor 'n somber of donker stemming nie. Daar is 'n warmte hieraan, 'n vreugde in die vrees vir die Here. Daar is 'n vryheid en 'n opregtheid, 'n hoop in tye van beproewing; 'n vertroue in tye van lyding. Krag en diepte en eenheid word gebou as die kerk van Christus. Dit is 'n pragtige beeld van die kerk wat gebou word in Handelinge 9 vers 31. Die kerk is God se plan vir die heerlikheid van Christus en vir die goed van Sy mense. Weet jy, in ons familie het ons soort van mal geword oor voëls. Ek sal nie veel daaroor sê nie, want ek weet nie hoeveel ek wil onthul oor hoe mal ons is nie, maar ons is baie ingesteld op die gang van die voëls in ons erf! En gister het ek 'n voëlnes teëgekom. Ons sien hierdie altyd, maar dit het my net getref hoe indrukwekkend hierdie voëlnes was. Hier was strooi en puin en vuil en hierdie voëls kan dit saamstel en 'n nes maak vir hulle eiers en vir hulleself. Is dit nie wonderlik wat God doen in die bou van die kerk nie? Hy neem Jood en heiden, Galiléër en Samaritaan, slaaf en vry, ryk en arm, en Hy bring dit saam as Sy kerk, as Christus se kerk vir Sy heerlikheid, hierdie pragtige beeld van wandel in die vrees vir die Here en in die troos van die Heilige Gees? Dis wat God doen in die bou van Sy kerk. So word die kerk gebou. Dit word opgebou.

Ons word ook meegedeel in die laaste woord van hierdie vers dat terwyl dit gebou is, dit ook uitgebrei is. Dit sal ons laaste punt vanaand wees. Die kerk is uitgebrei; die kerk het vermenigvuldig. Terwyl die kerk gebou is, het die kerk vermenigvuldig. In feite kan ons sê dat een van die tekens van die krag van die kerk is dat dit na buite gerig is. Dit is uitgebrei terwyl dit gebou is en dit is gebou terwyl dit uitgebrei is. Dit is nie 'n statiese liggaam van gelowiges nie. Dit is nie 'n eksklusiewe klub nie. Dit is 'n dinamiese gemeenskap waarvan ons hier vertel word. Een van die modewoorde in die kerk vandag, in ons kultuur, dink ek, is “gemeenskap – om saam die lewe te leef.” En dit is beslis een van die prioriteite van hierdie passage; dit is een van die mooi dinge hier. Hulle ervaar gemeenskap saam. Maar een van die gevare van die verhoogde fokus op die gemeenskap is dat die fokus inwaarts kan word en die gemeenskap ingroei kan raak. En dit kan moeilik word om nuwe aankomelinge of buitestanders te omhels. En ek is seker baie van ons het dit in klein groepe of Sondagskool of daardie soort dinge ervaar.

Uitgebrei

Maar ons sien hier dat wanneer die fokus op God is en wanneer die fokus op Christus se gebod is om Sy kerk te bou en om te gaan en dissipels te maak, die kerk uitreik en die groei van die kerk bring eer aan Christus se naam. En wat ons sien as die kerk uitreik, is die kwaliteite wat die krag aan die kerk verskaf, dieselfde kwaliteite wat die groei lewer. Die dinge wat teenwoordig en duidelik was in Christus se diens aan hulle – die vrees vir die Here en die troos van die Heilige Gees – dit is die twee dinge wat hulle uitstuur, hulle aandryf en die vermenigvuldiging van diegene buite die kerk bring. Dit is terwyl hulle in die vrees vir die Here en in die troos van die Heilige Gees gewandel het dat die kerk vermenigvuldig het. Dit is uitgebrei.

Opbou lei tot Vermenigvuldiging

Dis is in wese die beginsel wat jy van tyd tot tyd van Ed gehoor het, dat “wat die diepste na die hart gaan, gaan die breedste na die wêreld.” Dat as die kerk gebou word, dit uitgebou word. Baie keer hoor ons tydens Sendingkonferensies Johannes Piper se aanhaling wat sê: “Sending bestaan omdat aanbidding nie bestaan nie!” Ons kan ook sê dat sending bestaan omdat aanbidding wél bestaan. En dis wat Piper eintlik in daardie prediking sê waar hy daaroor praat. Dis dat opbou tot vermenigvuldiging lei. En die rede waarom dit so belangrik is, is dat die kerk vorder na moeilike plekke; dit gaan na mense met werklike, diep behoeftes. Want wat is die toestand van die wêreld? Wat is die toestand van diegene wat buite die kerk is? Wel, dis die opposites van wat ons hier sien. Hulle is sonder die vrees van die Here en hulle is sonder die troos van die Heilige Gees. Daar is geen gevoel van afhanklikheid van God nie. Daar is geen hoop en vrede en troos nie, maar net trots en futiliteit. Ek dink nie ons moet voorbeelde gee van hoe dit die wêreld rondom ons karakteriseer nie, maar Christus gee ons iets beters. Hy gee ons Homself. En in Hom word ons geroep tot krag en eenheid en vreugde en vrede en wonder en liefde. Ons word geroep tot lewe, ewige lewe in Hom.

Terwyl ons hoop op daardie dinge, bid ons vir daardie dinge, wag ons vir daardie dinge, een van die bemoedigings wat ons neem, is dat ons bid vir 'n oplaaiing. Ons bid vir hervorming, vir verfrissing, vernuwing. Het jy daardie “her” gehoor? Ons vra God om iets te doen wat Hy voorheen gedoen het. Ons bid dat Hy dit weer sal doen. En ons kan gretig wees omdat ons sien dat Hy dit voorheen gedoen het. En die bewys daarvan is reg hier in Handelinge 9 vers 31. Ons roep God op om dit weer te doen vir die eer van Christus en vir die goed van Sy mense.

Ek lees nou 'n boek oor die Mississippi-riviervloed in 1927, Rising Tide. En die boek is ongelooflik! Een van die hoofkarakters in die boek is die Mississippi-rivier. Dit is een van die mees dominante karakters in die boek. En dit is ongelooflik om te hoor hoe hy die krag en die intensiteit van die rivier beskryf as dit afwaarts vloei en as dit opwaarts styg. En op elke punt van die pad, soek die rivier om deur die deurlate te breek. Dit soek om oor die deurlate te styg en buite die banke van die rivier te versprei. Dit is die intensiteit en die krag van die rivier.

Dit is wat ons sien met die kerk as die kerk gebou word, as dit swel, as dit groei. Dit soek om uit te reik en om uit te bou en om te groei en om te vermenigvuldig vir die eer van Christus. Dit is wat die kerk doen. Dit is wat ons dit hier in Handelinge hoofstuk 9 vers 31 sien doen. Ons bid dat dit in ons eie dag ook so sal doen.

'n Lewe van Eenvoudigheid

Laat my net afsluit met 'n paar kommentare om af te sluit. Jy weet ek kom by 'n passage soos hierdie en ek vind altyd dat prediking en onderwys oor die vrees vir die Here 'n besonders moeilike ding is. Ek dink dis die transendensie van God; dit is moeilik om in woorde te uit te druk en om nie net 'n terreur nie, maar 'n eerbiedige ontzag en liefde in daardie vrees te vang nie. So wat lyk dit soos? Wat lyk dit soos om die vrees vir die Here en die troos van die Heilige Gees te hê? 'n Paar woorde kom by my op. En een is, sou ek sê, is dit – dit is 'n lewe van eenvoud. Jy weet ons is so afgelei en ons is besig soveel van die tyd. Ons word aangetrokke om enige soort tyd van rus of stilte met geraas of met visuele stimulering te vul. Maar daar is 'n oproep hier, dink ek, vir ons om stil te wees. Ek dink soos Dawid vroeër gebid het, om “stil te wees en te weet dat Ek God is,” en om die tyd te neem om te wonder en te verwonder aan God's skepping; om sy seëninge te onthou, om die Evangelie te onthou, en om Hom dank te gee daarvoor. Om te groei in waardering vir wat Hy gedoen het.

Daar is ook 'n eenvoudigheid wat ons in die kerk in Handelinge sien. Is dit nie? As ons teruggaan na hoofstuk 2, wat het die kerk in die tyd van die vroeë kerk gedoen? Dit was eintlik redelik eenvoudig. Hulle was toegewyd aan lofprysing en gebed. Hulle was toegewyd aan die Woord en sakrament. En hulle het hulle gegee aan mekaar se geselskap en aan vrygevigheid. Dit is eenvoudig maar dit is buitengewoon. Is dit nie? En terwyl hulle hulle toegewyd het aan daardie dinge, was hulle bereid om anders te lyk as die wêreld om hulle, om sout en lig in hulle wêreld te wees. Daar was 'n gereedheid by hulle om beproewings te verdra, om deur lyding te gaan, om te ly, met hoop, en om gereed te wees om aan diegene wat hulle gesien het, 'n rekenskap te gee van die rede vir hulle hoop. Hoekom het hulle so 'n groot hoop gehad? Dit is omdat van die opstanding; dit is omdat van die ewige lewe in Christus Jesus. En hulle was saam mekaar versterk deur daardie tye. En hulle was bereid om 'n getuige vir Christus te wees.

En dalk is dit waar ons dit meet. As ons 'n gebrek aan 'n begeerte en 'n las vir die verlore het, dalk het ons nie ten volle die seën van die vrees van die Here en die troos van die Heilige Gees begryp nie. Miskien het ons nie ten volle die ongelooflike voorreg van die kerk, maar ook die ongelooflike behoefte van die verlore, waardeer nie. En dalk moet ons teruggaan na waar ons die dienst begin het, Klaagliedere hoofstuk 3, die oproep tot aanbidding – “Laat ons ons pad ondersoek en ons self ondersoek en terugkeer na die Here en laat ons ons harte en hande na God in die hemel hef.” Laat ons tot Hom gaan in gebed!

Vader, ons gee U danksaamheid vir U Woord en vir hierdie Dag van die Here wat kom, môre en aand, om U Woord te hoor en om U lof te sing. Ons bid dat U, deur U Gees, in ons sal werk om ons te vernuwe en te laat herleef en om ons vreugde in Christus te gee en ons 'n hart te gee vir die verlore en ons geleenthede te gee om uit te reik. En terwyl ons opbou, dat ons ook sal uitbou, tot U se glorie, tot die glorie van Christus en tot ons ewige goed. En ons bid hierdie dinge in Christus se naam, amen.