লজ্জাৰ অন্ত

The End of Shame

জেফানিয়াহ ৩:১৪-১৬

লিখেছেন গ্যাব ফ্লুহাৰ

আপুনালোকে বহাৰ সময়ত, যদি আপুনি আপোনাৰ বাইবেল লৈ জেফানিয়াহ অধ্যায় ৩-লৈ ঘূৰিব। যদি আপুনি নাজানে যে সেই পুস্তকটি ক’ত আছে, তাত কোনো কথা নাই। মই এজন প্ৰচাৰক হিচাপে এই কথা স্বীকাৰ কৰিবলৈ নাপাহৰো, কিন্তু প্ৰথম প্ৰেসবিটেৰীত মই বহাৰ সময়ত, মই সূচী-তালিকা চাই এই পুস্তকটি খুঁজে পাইছিলো! ঠিক আছে? গতিকে সেই সময়তে মই সেমিনাৰীত আছিলো, গতিকে আপুনি যদি ইয়找不到 নাপায়, তেন্তে আপুনি ভাল নোৱােহা। ই আপোনাৰ পিউ বাইবেলৰ ৭৯০ পৃষ্ঠাত আছে; ৭৯০। আৰু কেবল আপোনালোকে এটা ইঙ্গিত দিবলৈ যে আমি আগলৈ কাৰে দেওবাৰে সন্ধিয়াৰ সময়ত কি চাওৰলৈ যোৱাৰলৈ আছি, আমি আজি ৩:১৪-১৬ চাওৰলৈ যোৱাৰলৈ আছি আৰু পৰের দেওবাৰে সন্ধিয়াৰ সময়ত, প্ৰভুৰ কৃপাত, আমি [[BVRJohn 3:16]-লৈ চাওৰলৈ যোৱাৰলৈ আছি যি মোৰ প্ৰিয় বাইবেলৰ শ্লোকসমূহৰ এটা। গতিকে মই কিছুদিন ধৰি এই শ্লোকসমূহৰ বিষয়ে চিন্তা কৰি আছিলো আৰু আমি আজি ৩ অধ্যায়ত, ১৪-১৬ শ্লোকত প্রবেশ কৰম।

আমাৰ পিতা, আমি যি গান গাইছিলোঁ, সেইটি আজিৰ সন্ধিয়াৰ আমাৰ মহান আশা - যীশু, যি ২০০০ বছৰ পূৰ্বে একৰাৰ উন্নীত হ’ৰ আছিল, আজি উন্নীত, পুনৰুত্থিত ত্রাতা হিচাপে যি একমাত্ৰ আশা হৈছে আমাৰ নষ্ট পাপীসকলৰ বাবে। যি কথা বলে সেইজন কমি যাওক আৰু খ্রীষ্ট বৰ্ধিত হ’ৰ সকলোত সকলোবাৰ পূৰণ হ’ৰ। আৰু আমি পৰম পৱিত্ৰ আত্মাৰ শক্তিৰ বাবে প্রাৰ্থনা কৰোঁ যাতে শব্দটি সত্য আৰু জীৱন্ত আৰু যিকোনো দুই-ধাৰী তৰোৱালৰ চেয়ে তীক্ষ্ণ হ’ৰ। আৰু আমি যীশুৰ নামতেই সকলোবাৰ প্রাৰ্থনা কৰোঁ, আমেন।

জেফানিয়াহ ৩, ১৪ নং শ্লোকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি। এইটি পৰমेश्वरৰ বাক্য:

হে চিয়োনৰ কন্যা, উচ্চৈঃস্বৰে গাৰ; হে ইজৰায়েল, চিৎকাৰ কৰ! হে যৰুশালেমৰ কন্যা, তোমাৰ হৃদয়ৰ সকলোবাৰ শক্তিৰে আনন্দিত আৰু উল্লসিত হ’ৰ! প্ৰভুৱে তোমাৰ বিৰুদ্ধৰ বিচাৰসমূহ দূৰ কৰি দিছে; তেওঁ তোমাৰ শত্রুসকলক দূৰ কৰি দিছে। ইজৰায়েলৰ ৰাজা প্ৰভু তোমাৰ মাজত আছেন; তোমাৰ পুনৰ কেতিয়াও মন্দৰ ভয় কৰা নালাগে। সেই দিনা যৰুশালেমলৈ এই কথা ক’ৰা হ’ৰ: "ভয় কৰা নহে, হে চিয়োন; তোমাৰ হাত দুৱাৰ দুৰ্বল নহ’ৰ।”

ঘাস শুকায়, ফুলবাগিচা ম্লান হ’ৰ, কিন্তু জীৱন্ত পৰমেশ্বৰৰ বাক্য চিৰদিন স্থায়ী হ’ৰ, আমেন।

সবচেয়ে বড় এয়ারলাইন হ'ল সাউথওয়েস্ট এয়ারলাইনস, আৰু আমি ইয়াত আগতকালি নাই, মই সঠিক সময়তে জানিছিলোঁ যেতিয়া আমি ইয়ালৈ স্থানান্তৰ কৰিছিলোঁ! ই আছিল আমাৰ জীৱনৰেখা যাতে আমি বিদেশী দেশ পেন্সিলভেনিয়াৰ পৰা দক্ষিণ কাৰোলিনালৈ ঘূৰি যাব পাৰিলোঁ যেতিয়া মই ওয়েষ্টমিনিষ্টাৰত আছিলোঁ। আৰু কিছু বছৰ আগৰ এটা বিজ্ঞাপন প্ৰচাৰণ আছিল, যি এক সৰ্বোত্তম মতে দেখা গৈছিল, আৰু বিজ্ঞাপন প্ৰচাৰণৰ ট্যাগলাইন আছিল, “আপুনি পালিবলৈ বিচাৰে নেকি?” আৰু এটা বিজ্ঞাপন আছিল য'ত আপুনি এজন মানুহ আৰু এগৰাকী মহিলাক এটা কৰ্পৰেট বৰ্ডৰুম সাজেৰে বহা দেখা পান, স্পষ্টভাৱে কৰ্মচাৰী প্ৰকাৰ, আৰু তেওঁলোৰ দুয়োজনেই সোজা আগত চাই আছে আৰু তিনি স্নায়বিকভাৱে চাৰিওফালে চাই ক'লে, “আপুনি জানেন, মই এই কথা আপুনিক কিছুকাল ধৰি ক'বলৈ মন কৰি আছিলোঁ, কিন্তু মই সদায় আপুনিৰ প্ৰতি অনুভৱ কৰি আছিলোঁ।” আৰু মহিলাগৰাকীয়েও উত্তেজিত হৈ পৰি আৰু চাই থকা আৰু তাঁৰ হাত ধৰি ক'লে, “মিও!” আৰু তিনি আকৌ চকিত হৈ ঘূৰি পৰি, আৰু আপুনি এটা কাণত পৰিধান দেখা পান, আৰু তিনি ক'লে, “একটু সময় ধৰক। কি আছিল?” আৰু আপুনি মহিলাগৰাকীৰ মুখ দেখা পান, আৰু তিনি ক'লে, “ওহ নো!” আৰু ট্যাগলাইন আহে, “আপুনি পালিবলৈ বিচাৰে নেকি?”

দোষ বনাম লাজ

আৰু যেতিয়া মই এই বিষয়ে এই সপ্তাহত চিন্তা কৰিছিলোঁ, তেতিয়া আমি বুঝিলোঁ যে আমি যি কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ, সেয়া আমাৰ জীৱনত মুহূৰ্ত আছে, নহয়নে? য'ত আমি যি আছে তাৰ পৰা আঁতৰাই যাবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ – পৰিস্থিতি, মানুহ, যি হ'ব পাৰে। সৰ্বোপরি, মি ভাবোঁ যে আমি স্মৃতি আৰু অতীতৰ অংশবিলাকৰ পৰা আঁতৰাই যাবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ, যি লাজ সৃষ্টি করে। আৰু আমি আৰম্ভণিতে ইয়াত নিন্দা আৰু লাজৰ মাজত পার্থক্য কৰিবলৈ প্রয়োজনীয় বুলি ভাবোঁ। লাজ গৱেষক, ব্ৰেনে ব্ৰাউন – যদি আপুনি এই বিষয়ে নাজানে, তেন্তে ঠিক আছে। যদি আপুনি সুযোগ পান, তেওঁ এই আলোচনা কৰিছে যি টেডত "দ পাওয়ার অফ ভালনাৰেবিলিটি আৰু শেইম" নামৰে ৩০ মিলিয়ন দৰ্শন আছে। ইয়োঁ চোৱাৰ যোগ্য। তেওঁ এই বিষয়ে অনেক লিখিছে আৰু তেওঁ নিন্দা আৰু লাজ এই ধৰণে পার্থক্য কৰে। তেওঁ কয়, "নিন্দা হ'ল কৰ্ম এক প্ৰমাণ অনুসৰি কৰাৰে ব্যৰ্থ হোৱা আৰু সেই বিষয়ে সঠিক মনস্তাত্ত্বিক নিন্দা অনুভৱ কৰা – আপুনি যি লঙ্ঘন কৰিছে তাৰ বাবে সঠিক মনস্তাত্ত্বিক অস্বস্তি।" আৰু খ্ৰীষ্টান হিচাপে, মি ভাবোঁ যে তেওঁ খ্ৰীষ্টান নহয়, কিন্তু খ্ৰীষ্টানসকলে এই বিষয়ত একমত হ'ব পাৰে। যেতিয়া আমি ঈশ্বৰৰ আইন পালন কৰিবলৈ ব্যৰ্থ হোৱোঁ, তেতিয়া আমি নিন্দা অনুভৱ কৰা উচিত।

লাজ বৰ্হত। তেওঁ কয়, "লাজ হ'ল মূল্যহীন আৰু প্ৰেমৰ যোগ্য নহয় বুলি তীব্ৰ অনুভৱ।" আমি ইয়াক তিনিটা শব্দত ৰাখিব পাৰোঁ। লাজে আমাক এই ধৰণে কয়, "আপুনি অন্তৰ্গত নহয়।" নিন্দা ব্যক্তিগত। লাজ, এজন লেখকে যি কয়, "সাক্ষী আছে।" ই এটা গণ fenómenon। ইয়োঁ যি হ'ল যেতিয়া আমি অন্যৰ সামনে ভুল কৰোঁ আৰু ই এটা বেদনাদায়ক স্মৃতি। ই আমাক অস্বস্তি সৃষ্টি করে যেতিয়া আমি এই বিষয়ে চিন্তা কৰোঁ। আৰু লাজৰ বিভিন্ন ধৰণা আছে, নহয়নে? আৰু ইয়াত লাজ আছে যি প্রকৃত – ঈশ্বৰৰ মানদণ্ড লঙ্ঘন কৰাৰ বাবে ঈশ্বৰৰ সামনে লাজ। কিন্তু তাৰ পাছতো লাজ আছে যি নথকা উচিত। আমাৰ ওপৰত যি কৰা হ'ল – অপব্যৱহাৰ, অন্যান্য বিষয় যি হ'ল। বা আমি যি পৰিস্থিতিত আছিলোঁ, যি বাৰ্তাই আমাক এই ধৰণে দিছে, "আপুনি অন্তৰ্গত নহয়।"

আৰু আজিৰ ৰাত্রিৰ প্ৰৱচনৰ বাবে ভাববাদী চফনিয়াহে আমাৰ লৈ কথা ক'ব। আৰু আমি আপোনালোকৰ বাবে প্ৰসংগ নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিম। চফনিয়াহে হ'ল বারৰোঁজন লঘু ভাববাদীৰ এজন। এতিয়া এই নামটো কিছুমান ভুল বৰ্ণনা কৰে। ইয়া নহয় যে ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ অন্য অংশৰ তুলনাত এই ভাববাদীসকল কম গুরুত্বপূৰ্ণ বা ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ অন্য অংশৰ তুলনাত এই লোকসকলৰ ভাববাদিতা কম। এই ভাববাদীসকলক কেবল লঘু ভাববাদী বোলা হয় কাৰণ পুৰাতন নিয়মত এই লোকসকলৰ পুস্তক অতি চমু। সুতৰাং আপোনাৰ প্রধান ভাববাদী – যিশাই, যিৰেমিয়, এজেকিয়েল আৰু দানিয়েল। আৰু তাৰ পাছত আপোনাৰ এই বারৰোঁজন লঘু ভাববাদী আৰু চফনিয়াহে এই লোকসকলৰ এজন। ইহঁত যীশুৰ জন্মৰ প্রায় ৬৪০ বছৰ পূৰ্বে পুৰাতন নিয়মৰ মহান সংস্কাৰক রাজা যোৰিয়াহৰ ৰাজত লিখিছিল। যদি আপোনাৰ ৰাজাৰ পুস্তকলৈ পিছালৈ যায় আৰু যোৰিয়াহৰ বিষয়ে পঢ়ে, তেওঁ এজন লোক যি ইজৰায়েলত উপাসনা পুনৰুদ্ধাৰ কৰে। তেওঁ সেই সময়ত ইজৰায়েলত বহুত সংস্কাৰমূলক কাৰ্য কৰে।

এতিয়া চফনিয়াহৰ পুস্তকৰ অনন্য বৈশিষ্ট্যসমূহৰ এটা হ'ল তেওঁ নিজৰ ভাববাদিতাৰ শুরুতে সম্ভৱতঃ পুৰাতন নিয়মৰ যিকোনো অংশত সৰ্বজনীন বিচাৰৰ দৃশ্য খুলি ক'ব। মানে বিচাৰৰ দৃশ্যৰ কথা ক'ব, ইয়া কিছুমান ভাববাদীৰ দৰে নহয়, য'ত ঈশ্বৰে কয়, “শুনক, মই আপোনালোকৰ মূৰ্তিপূজা আৰু আপোনালোকৰ পাপ আৰু আপোনালোকৰ অন্যায়ৰ সকলোবিধৰ বাবে আপোনালোকৰ বিচাৰ কৰিম।” তেওঁ এও কৰে, কিন্তু ইয়াত সৰ্বজনীন বিচাৰৰ সৈতে আৰম্ভ হয়। প্ৰত্যেকৰে এই বিচাৰৰ অংশ। কোনোৰে এই বিচাৰৰ পৰা ৰক্ষা পায়। সুতৰাং এই পুস্তকত বহুত খাৰাপ সংবাদ আছে, যেতিয়ালৈকে আমি এই অধ্যায়লৈ নাহৰি। আৰু এই সমস্ত পৰৰ্তনৰ সুর আৰু শাসন কৰা ১১ নং আয়াত। “সেই দিনা, আপোনালোকে লজ্জিত হ'ব নালাগে।” আৰু আমি এই “সেই দিনা” বাক্যাংশটো আকৌ আমাৰ পাঠত এই ৰাত্রিত দেখিম। আৰু ঈশ্বৰে যি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে, তেওঁ কয়, “মই আপোনালোকৰ সকলো লজ্জা দূৰ কৰিম” – এই ক্ষেত্ৰত, উচিত লজ্জা – “আৰু মই আপোনালোকৰ কল্পনাৰ বাহিৰেও আশীৰ্বাদ কৰিম।” এই বিষয়ে আমি পৰৰ্তনৰ পাছত আলোচনা কৰিম।

সো এতিয়া জেফনিয়াহৰ মূল কথা কি আছে। লজ্জা শেষ হয় যেতিয়া আমি ঈশ্বৰৰ উপাসনা কৰোঁ কোনো সংৰক্ষণ নকৰি এই বাবে যে তেওঁ আমাৰ বিচাৰ নকৰি কোনো শাস্তি প্ৰদান নকৰে যাতে আমি তেওঁৰ সাক্ষাতে কোনো ভয় নকৰোঁ। লজ্জা শেষ হয় যেতিয়া আমি ঈশ্বৰৰ উপাসনা কৰোঁ কোনো সংৰক্ষণ নকৰি এই বাবে যে তেওঁ আমাৰ বিচাৰ নকৰি কোনো শাস্তি প্ৰদান নকৰে যাতে আমি তেওঁৰ সাক্ষাতে কোনো ভয় নকৰোঁ। আৰু সেই “কোনোৰ”ই আমাৰ তিনিটি শীৰ্ষক গঠন কৰিব। সুতৰাং ১৪ পদত, কোনো সংৰক্ষণ নহয়। ১৫ পদত, কোনো বিচাৰ নহয়। আৰু ১৬ পদত, কোনো ভয় নহয়।

কোনো সংৰক্ষণ নহয়

মোৰ লগত তাত আকৌ ১৪ পদলৈ চাওক – কোনো সংৰক্ষণ নহয়। “জোৰেৰে গান কৰ, হে চিয়োনৰ কন্যা; চিঙৰ, হে ইজৰায়েল! সমস্ত হৃদয়েৰে আনন্দিত হওঁ আৰু উল্লাস কৰ, হে যৰূশালেমৰ কন্যা!” মই আগতে যি উল্লেখ কৰিছিলোঁ, তাৰ আগতে আমি কেবল খাৰাপ খবৰহে শুনিছিলোঁ আৰু তাৰ পাছত এই পদটো সৰ্পন কৰা হৈছে। আৰু এই পদটো একপ্রকাৰৰ আচৰ্জাৰ্থক। “চিঙৰ; আনন্দিত হওঁ” – ভাষা যি নিয়মিত, যি আমি এমনকি প্ৰেসবিটেৰিয়ান-শৈলীৰ উপাসনা বুলি ক'ব পাৰোঁ। আমি এই ধৰণৰ উপাসনাৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ অভ্যস্ত নহয়। এতিয়া মোৰ প্ৰেসবিটেৰিয়ান পৰম্পৰাৰ বিষয়ে অনেক ভাল লাগে সংস্কাৰিত ধৰ্মতত্ত্ব আৰু উপাসনাৰ ক্ষেত্ৰত, কিন্তু যদি আমি নিজৰ লগত বাস্তৱিক হওঁ, আমি আনন্দৰ বিষয়ে ভালদৰে কৰোঁ নহয়। বা কৰোঁ নে? কাৰণ চাওঁ, মই আপোনালোকৰ লগত ফুটবল খেলত গৈছোঁ আৰু ই মোক মোৰ বন্ধু৸কলৰ লগত ফুটবল খেলত যোৱাৰ কথা মনে পৰায় য’ত মোৰ এক ভ্ৰাতৃ আছিল কলেজত যি অত্যন্ত শান্ত আৰু ভদ্ৰ আছিল আৰু শনিবাৰৰ পৰৰাহত দক্ষিণ কাৰোলিনাত উইলিয়ামছ-ব্ৰাইচ ষ্টেডিয়ামত তেওঁ ৰাখিলে এক পশুৰূপ লাভ কৰে! চিঙৰিব পাৰে, নাচ পাৰে, হাততালি দিতে পাৰে আৰু নিজৰ কণ্ঠ চিঙৰ পাৰে!

ঈশ্বৰৰ সাথে কেনেকৈ জড়িত হোৱা যায়

আৰু মোৰ কথা এইটোৰে গৈছে। আমি যেতিয়া ক্ৰীড়া অনুষ্ঠান চাই আৰু মোৰ দল জয়ী হয় - মোৰ এই কথা ক'বাৰ প্রয়োজন নাই যে অল মিস আলাবামাক পৰাস্ত কৰাৰ সময়ত কি হ'ব লাগে, বা, ইয়াত সমান সুযোগ, বা এই বছৰত ষ্টেটে অল মিসক পৰাস্ত কৰাৰ সময়ত। মই দুয়ো পক্ষৰ পৰা বহুত আনন্দ দেখিছিলোঁ। আৰু যেতিয়া এই ঘটে, আমি সকলোৰে সংযম হাৰাই পেলোৱা। আমি মোৰ দল জয়ী হ'লে শালীনতাৰ অনুভূতি হাৰাই পেলোৱা। আৰু এইটোৰে ভাববাদীয়ে ইয়াত পৌঁছিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। ভাববাদীয়ে ক'বলৈছে যে যেতিয়া এই ঘটে, যেতিয়া আমি বুঝি পাই যে ঈশ্বৰ কি কৰিবলৈ যাচ্ছেন, যেতিয়া ই আহাৰ ওচৰত আহে, এই ফলাফল - সৰ্বোত্তম আনন্দ; গান গোৱা; ঈশ্বৰে যি কৰিছেন, তাৰ ওপৰত আনন্দিত হোৱা। আৰু ইয়াত প্ৰশ্ন আছে। এতিয়া আমাৰ জীৱনত কি আছে যি আমাক আনন্দিত কৰে? আমি কি বিষয়ে সুখী? আৰু ঈশ্বৰে ক'বলৈছে, “মই যি কৰিবলৈ যাচ্ছোঁ, তাৰ এটা হ'ল সেই আনন্দসমূহ লোৱা,” যি ভাল আৰু বিস্ময়কৰ আৰু খেল-ধূলাৰ বিষয়ে উত্তেজিত হোৱাত কোনো ভুল নাই, কিন্তু তেওঁ ক'বলৈছে যে সেইবোৰ অধিকতৰ বাস্তৱতাৰ সূচক। “এইটোৰে মই আপোনালোকৰ পৰা সঁহাৰা প্ৰত্যাশা কৰোঁ। এইটোৰে মই আপোনালোকৰ সাথে সম্পর্ক স্থাপন কৰিবলৈ চাওঁ।” ঈশ্বৰে এইটোৰে ক'বলৈছে। “মই চাওঁ যে আপোনালোকে মোৰ জীৱনত যি কৰিছোঁ, তাৰ বিষয়ে এই ধৰণৰ আনন্দ অনুভৱ কৰক।”

আৰু লক্ষ্য কৰক যেতিয়া ঈশ্বৰে তেওঁলোকক এই কাৰ্য কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে। এইটো তেওঁলোকৰ বাবে এটা সুবিধাজনক সময়ত নহয়। এই সকলোবা কথা ঈশ্বৰৰ পৰা প্ৰাপ্ত প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বিষয়ে। এই সকলোবা ভবিষ্যতৰ ঘটনা। এই ঘটনাসমূহ এতিয়ালৈ ঘটেনি। আৰু ঈশ্বৰে কয়, “যখন সকলো বিচ্ছিন্ন হৈ আছে, তেতিয়া ইজৰায়েল, আনন্দিত হওঁক!” ই কি প্ৰতিকূল বা কি? আৰু ইয়াত ঈশ্বৰে আমাকৈ কি কয়। তেওঁ কয়, “আপনাৰ সবচেয়ে লজ্জা কৰা বিষয়টো কি? ই কি আপোনাৰ অতীতৰ কোনো ঘটনা? ই কি কোনো ডিনাৰ পার্টিত আপোনাৰ ক'ৰা কোনো কথা? ই কি আপোনাৰ নগৰৰ বাহিৰত আৰু সাক্ষী থকাৰ সময়ত আপোনাৰ আচৰণ? আপোনাৰ সবচেয়ে লজ্জা কৰা বিষয়টো কি?” ইজৰায়েলৰ বাবে, ই ঈশ্বৰক ত্যাগ কৰাৰ ঘটনা আছিল। তেওঁলোকে ঈশ্বৰক এৰি গ'ল আৰু ক'ল, “আমি মূৰ্তিৰ পিছত যাম।” আৰু ঈশ্বৰে কয়, “মি এতিয়ালৈ আপোনাৰ সাথে শেষ নকৰোঁ। আৰু মি আপোনাৰ লজ্জাৰ বিষয়ে ব্যৱহাৰ কৰাৰ সময়ত” – আৰু আমি এটা মুহূৰ্তত এই বিষয়ে আলোচনা কৰিম – তেওঁ কয়, “যখন আপুনি অপেক্ষা কৰে, আনন্দিত হওঁক।” আপোনাৰ আৰু মৰ আনন্দ এই সময়ত, আজি ৰাতিয়েই থাকতে পারে। ই এক বিস্ময়কৰ প্ৰতিশ্ৰুতি। সুতৰাং প্ৰথমতে আমি ঈশ্বৰক ভাল পোৱা, তেওঁক উপাসনা কৰা, আৰু সীমাহীনভাৱে তেওঁকে উপভোগ কৰাৰ আহ্বান পাইছোঁ। কোনো সংৰক্ষণ নহয়। সীমাহীনভাৱে ঈশ্বৰৰ সাথে সুখ-সম্পদ ভোগ কৰা।

কোনো বিচাৰ নহয়

তাৰ পাছত দ্বিতীয়তে পদ ১৫ চাওক আটৰ কোনো বিচাৰ নহয়। “প্ৰভুৱে আপোনালৰ বিৰুদ্ধে বিচাৰবোৰ দূৰ কৰি দিছে; তেওঁ আপোনালৰ শত্রুবোৰক দূৰ কৰি দিছে। ইজৰায়েলৰ ৰাজা, প্ৰভু, আপোনালৰ মাজত আছে; আপোনালৰ পুনৰ কেতিয়াও মন্দ ভয় কৰা নালাগে।” আমি কিয় আনন্দিত হোৱা উচিত? প্ৰবক্তাগৰাকীয়ে কয়, “কাৰণ মই আপোনালৰ বিৰুদ্ধে আভ্যন্তৰীণ বিচাৰবোৰ আঁতৰাই দিছো আৰু মৰ মজ্জা উপভোগ কৰাৰ বাহ্যিক বাধাবোৰ দূৰ কৰি দিছো।” আপুনি সেই ভাষা দেখা পাইছে? “প্ৰভুৱে আপোনালৰ বিৰুদ্ধে বিচাৰবোৰ দূৰ কৰি দিছে।” চাওক, এই ধৰণৰ আভ্যন্তৰীণ দোষ আৰু লাজ যি সকলোৰে আছে। ঈশ্বৰৰ চেহৰাত সৃষ্টি হোৱাৰ বাবে, আমরা জানো যে আমরা যীশুৰ বাহিৰে ঈশ্বৰৰ সৈতে যি হোৱা উচিত তাৰ চেয়ে বেধৰে আছো। আমি সকলোৰে এই ধৰণৰ গভীৰ উদ্বেগ আছে। আমরা বিভিন্ন উপায়েৰে ইয়াক লুকাবলৈ চেষ্টা কৰো। ঈশ্বৰে আমাৰ চকু খোলা নপৰলে আমরা সঠিকভাৱে জানো না যে ইয়াক কি কৰিবলৈ হয়। আমরা জানে যে আমরা পবিত্ৰ নহয়। আমরা জানে যে ঈশ্বৰৰ আগত লাজিত হোৱা উচিত। আমরা ইয়াক অনুভৱ কৰো। আৰু ঈশ্বৰে কয়, “মই ইয়াক আঁতৰাই দিম।”

আৰু তাৰ পাছত তেওঁ বাহ্যিক কাৰণবোৰলৈ যায়। তেওঁ কয়, “মই আপোনালৰ শত্রুবোৰক আঁতৰাই দিম। ইজৰায়েল, আপোনালৰ বাবে যিকোনো ভয়, মই দূৰ কৰি দিম।” এতিয়া শৰ্মৰ সৈতে ইয়াৰ সাপেক্ষত চিন্তা কৰক। যি লোকসকলে আমাৰ জীৱনত লাজ সৃষ্টি কৰিছে, তেওঁলোক আমাৰ শত্রু বা নহয়ও হ'তে পারে। তথাপি কথাটি একেই। ঈশ্বৰে ইয়াত যি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে, তা হ'ল আমাৰ বাহ্যিক যিকোনো কাৰণ যি লাজৰ কাৰণ হয়, সেইবোৰ দূৰ কৰি দিব। অন্য কথাত, প্ৰতিশ্ৰুতি এই যে পুনৰ সাক্ষী নাথাকিব, কাৰণ লাজৰ কাৰণ নাথাকিব। ঈশ্বৰে এই কাৰণে এই কৰিছে, কাৰণ লাজ মূলত অন্যৰ সৃষ্টি কৰা বাস্তৱতা।

প্ৰকৃত শান্তি

আৰু যেতিয়া ঈশ্বৰে এই কথা ক'লে আমাৰ আগত, তেওঁ আমাক এই কথাৰ ওপৰত চিন্তা কৰিবলৈ ক'লে যে আমি সকলোৱে, এই ভয়াবহ কাৰণে - অন্যৰ পৰা, শত্রুৰ পৰা, লজ্জা দিওঁতাৰ পৰা, যি একোৱেই হ'ক - তেওঁ ক'লে যে এই কাৰণে আমি চিৰাচৰ্চাৰ বিষয়ে চিন্তিত হৈ থাকোঁ। আমি বহুত চিন্তা নকৰোঁনে? লজ্জাই আমাক চিন্তিত নকৰে? হয়তো আপোনাৰ জীৱনৰ প্ৰাৰম্ভতে লজ্জা দিয়া হৈছিল আৰু আপোনাৰ জীৱনৰ বাকী দিনৰ বাবে আপোনাৰে ভাবিছে, “মই কেতিয়া গৃহীত হব? মই কেতিয়া দলৰ অংশ হব? মই কেতিয়া পৰ্যাপ্ত হব?” আৰু এই কাৰণে, পুনৰ, উদ্বেগ। আমি সুৰক্ষিত আছোঁনে চিন্তা কৰোঁ। “আৰু মানুহে মোক শাৰীৰিক বা মানসিকভাৱে আঘাত কৰিবনে? কি হব?” চিন্তা, চিন্তা, চিন্তা। আৰু এইখানে ঈশ্বৰে কি ক'লে। তেওঁ ক'লে যে আপোনাৰে প্রকৃত শান্তি, প্রকৃত আনন্দ, সকলোৱে যি অনুসন্ধান কৰে আৰু এতিয়া কেইজনেহে পায়, প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰে। তেওঁ ক'লে যে এই শান্তি উপলব্ধ, অনুরোধ কৰিলেই, আজি রাতিয়েই।

আৰু তেওঁ যি প্ৰকাৰে সেখানে দিছে, তেওঁ ক'লে, “তোমাৰে পুনৰ কেতিয়াও ভয় কৰিবা নহয়।” আপোনাৰে ভয় কৰে নে? মই কৰোঁ। মই নাজানো কি। মই নিজৰ ল’ৰাহঁতৰ বয়স যেতিয়া বাড়ি যোৱা দেখোঁ, মই নিজৰে অধিক চিন্তিত হৈ পৰোঁ। আপোনালোকে মৰতাৰ পিতামাতা হৈছে; আপোনালোকে মোক ক'ব পাৰে যে ইয়াক কেনেকৈ মোকাবিলা কৰিব! কিন্তু মৰতাৰ ল’ৰাহঁতৰ বয়স যেতিয়া বাড়ি যোৱা দেখোঁ, মই বহুত ভয় কৰোঁ যে পৃথিৱীত বহুত মন্দ আছে আৰু মই তেওঁলোকৰ বাবে চিন্তিত হৈ থাকোঁ। আৰু হয়, মই পশ্চাত্তাপ কৰোঁ আৰু প্ৰভুৰ ওচৰত সহায়ৰ বাবে অনুরোধ কৰোঁ, কিন্তু এই ভয় মোৰে সাতে থাকে যেতিয়া মই প্ৰাতঃকাৰত জাগোঁ। আৰু এইখানে ঈশ্বৰে আমাৰ আগত ক'লে। মহান প্ৰতিশ্ৰুতি হ'ল যে পুনৰ কেতিয়াও ভয় কৰিবা নহয়। আমি চিন্তা কৰা বন্ধ কৰিব পাৰোঁ আৰু ভয় কৰা বন্ধ কৰিব পাৰোঁ আৰু ঈশ্বৰৰ শান্তি অনুভৱ কৰোঁ। আমি পিছলৈ এই বিষয়ে পুনৰ আলোচনা কৰিবোঁ।

তাৰ পাছত নোটিস কৰক ঈশ্বৰে তাত কি ক'ছেন। তেওঁ ক'ছেন “ইজৰায়েলৰ ৰাজা, প্ৰভু, আপোনালোকৰ মাজত আছে।” সেই ইজৰায়েলৰ বড় আশা আছিল, তাইনে? যদি আপোনালোকে পুৰণি নিয়ম পঢ়িবলৈ পিছলৈ যায়, আপোনালোকে আৰম্ভ কৰে আৰু আপোনালোকে পঢ়ে প্ৰজাতিৰ সৃষ্টিৰ কাহিনী - মানৱ জাতি কেনেকৈ আহে, আৰু তাৰ পাছত ই আব্ৰাহামলৈ সঙ্কুচিত হয় আৰু ঈশ্বৰে এই লোকসকলক আহ্বান কৰে আৰু তাৰ পাছত তেওঁলোক দাসত্বত থাকে। আৰু তাৰ পাছত তেওঁ তেওঁলোকক দাসত্বৰ পৰা মুক্তি দিয়ে আৰু তেওঁলোক মিশৰৰ বন্ধনৰ বাহিৰত বাস কৰে। আৰু তেওঁলোকে কি ক'বলৈ আৰম্ভ করে? “আমাৰ চাৰিওফালে থকা জাতিসমূহৰ ৰাজাৰ দৰে আমাৰো ৰাজা দিয়ক!” আৰু ঈশ্বৰে ক'ছে, “নহয়, নহয়, কাৰণ সেই ৰাজাই আপোনালোকৰ পুত্ৰসকলক দাসত্বত পৰিণত কৰিব আৰু আপোনালোকৰ বাবে ভাল নহ'ব। আৰু মই আপোনালোকৰ ৰাজা হোৱাৰ সময়ত আপোনালোকে ৰাজা কেনেকৈ বিচাৰে? ” আৰু তথাপি তেওঁলোকে ক'ছে, “নহয়, নহয়, আমাৰ ৰাজা দিয়ক!” আৰু এতেকে তেওঁ তেওঁলোকক ৰাজা দিয়ে। আৰু এতিয়া আমি ইজৰায়েলৰ ৰাজা হোৱাৰ পৰা প্রায় চাৰি বা পাঁচ শত বছৰ পিছত আছোঁ, আৰু আহা, তেওঁলোক কিমান ভাল কৰিছে। ৰাজ্যটি উত্তৰ আৰু দক্ষিণৰ মাজত বিভক্ত; একাধিক বিৰোধী আৰু বিদ্ৰোহ হ'ছে। এমনকি ঈশ্বৰৰ নিজৰ হৃদয়ৰ পৰা পৰিচিত মানুহজনো এতেকৈ ভয়ংকৰভাৱে ব্যর্থ হয় যে ঈশ্বৰে তেওঁৰ বাকী ঘৰ আৰু তেওঁৰ বংশৰ সন্তানসকলক তেওঁৰ ব্যভিচাৰ আৰু হত্যাৰ বাবে অভিশাপ দিয়ে! ইজৰায়েলৰ বাবে ভাল নহ'ছে! আৰু এতেকে এই প্রতিশ্ৰুতিটো, “মই আপোনালোকৰ ওচৰলৈ আহিছো। মই সদায় যি প্রতিশ্ৰুতি দিছিলোঁ, মই আপোনালোকৰ ৰাজা হব।”

এইবোৰ একমাত্র কথা নহয়

এই কাহিনীটি মনত পৰিণত কৰে যি কাহিনী আমি সম্প্রতি পঢ়া এজন মহিলাৰ বিষয়ে যি বিবাহিত আছিল, দুটি সন্তান আছিল আৰু সকলো বিবেচনাতেই এক মহান বিবাহ আছিল। আৰু এদিন, তেওঁ কেৱল আৰু এৰি গ’ল। তেওঁ ক’লে, “আমি এই কাৰণে অধিক সহ্য কৰিব নোৱাৰোঁ” আৰু হাঁটিমুৰি পৰি গ’ল। তাৰ স্বামী পিষ্ট হ’ল আৰু তেওঁ সন্তানসকলক ফোনত ৰাখি তেওঁক কল কৰি থাকিল, আৰু ক’লে, “কেৱল তেওঁলোকৰ সাথে কথা ক’হা।” আৰু তেওঁ কেৱল ফোনটো বন্ধ কৰি দিত। গতিকে শেষত তেওঁ সফল হ’ল আৰু তেওঁক খুঁজে পেলালে আৰু নিজৰ বহু খৰচত – আৰ্থিকভাৱে, মানসিকভাৱে, শাৰীৰিকভাৱে, বাকী সকলোবোৰ – তেওঁ তেওঁৰ ওচৰলৈ যায় আৰু ক’লে, “আমি তোমাক ভাল পাওঁ। অনুগ্ৰহ কৰি আহা!” আৰু তেওঁ তেওঁৰ বাহুত ভাঙি পৰি গ’ল। আৰু তেওঁ ক’লে, “আমি তোমাক কল কৰিলোঁ। আমি চিঠি লিখিলোঁ। এইবোৰৰ কোনোৰে প্রভাব পৰা নাই কেন?” তেওঁ ক’লে, “আগতে এইবোৰ কেৱল কথা আছিল। তাৰ পাছত তুমি আহা।”

আৰু ইয়াই ইজৰায়েলৰ নিশ্চিত হোৱা কথা। এইবোৰ কেৱল কথা নহয়। “আপোনাৰ পৰমেশ্বৰ, আপোনাৰ ৰাজা, আপোনাৰ মাজত আহিব।” আৰু ইজৰায়েলৰ ৰাজাৰ বাবে আকাঙ্ক্ষা আমাৰো আকাঙ্ক্ষা, নহয়নে? আমি ভগ্ন, বিভক্ত, সংযোগহীন যুগত বাস কৰোঁ। কি আকৰ্ষণীয় যে আমাৰ স্মাৰ্টফোন, কম্পিউটাৰ, আৰু আইপেডৰ মাজত সবচেয়ে বহুলভাষিক যোগাযোগ ক্ষমতাৰ যুগত, আমি সম্ভৱতঃ আটাইতকৈ সংযোগহীন সম্পর্কীয় যুগত বাস কৰোঁ। আৰু আমি কাৰোবাৰে ক’লে যোৱাৰ বাবে, কেনেকৈ যোৱাৰ বাবে, যোৱাৰ পাছত কি দেখাৰ বাবে কাহিনী শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ। আমি ৰাজাৰ বাবে আকাঙ্ক্ষা কৰোঁ। আমি কাৰোবাৰে ক’লে যোৱাৰ বাবে কাহিনী শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ, কিন্তু পাপৰ কাৰণে, একে সময়তে, আমি কাৰোৰ পৰা ক’লে যোৱাৰ বাবে কাহিনী শুনিবলৈ নেচাহে। আমি গভীৰভাৱে আমাৰ দিন আৰু যুগত কর্তৃত্বক ভয় কৰোঁ। কেতিয়াবা সঠিকভাৱে। আপুনি হয়তো কৰ্তৃত্বত থকা কোনোবাৰ দ্বাৰা নির্যাতিত হ’ল। আপনি হয়তো কৰ্তৃত্বৰ পদত থকা কোনোবাৰ দ্বাৰা কষ্ট পেয়েছে। এইটো সাচ্চা। কিন্তু আমাৰ হৃদয়ত, আমি সকলোৱে আমাৰ ওপৰত থকা কর্তৃত্বক ভয় কৰোঁ। আৰু পৰমেশ্বৰে ক’লে, “মি এজন আহাৰত বিশ্বাস কৰা ৰাজা। মি আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিব। মি অন্য কর্তৃত্বৰ দৰে নহয়। মি আপোনাক হতাশ কৰিব নোৱাৰোঁ। মি এজন আহাৰত আছি যি লজ্জিত লোকৰ সাথে পথ হাঁটিবলৈ আহে।”

কোৱা নহয় ভয়

আৰু এই কথাটোৱে আমাৰ শেষ পদলৈ নিয়ে যায়, পদ 16। কোনো ভয় নহয় – এই আমাৰ তৃতীয় শীৰ্ষক। “সেই দিনা যৰূশালেমলৈ এই কথা ক’ৱা হ’ব: ‘ভয় কৰা নহয়, হে চিঅন; আপোনালোৰ হাতবোৰ দুৰ্বল নহওক।’” “সেই দিনা” কি? আমি সদায় পুৰণি নিয়মত এই বিষয়ে পঢ়ি থাকোঁ, “সেই দিনা; সেই দিনা।” মোৰ মনে হয় ইয়াত বিশেষভাৱে এটা উল্লেখ আছে। এইটো এনেদৰে ভাবা। যদি আপুনি পাহাৰ এটাৰ পাশৰ দৃশ্যৰে চায়, তেওঁলোৰ চুটি চুটি পাহাৰৰ দৰে দেখা যায় – ওপৰলৈ আৰু নিচলৈ। যদি আপুনি সেই পাহাৰৰ এটাত থিয় হ’ল, তেওঁলোৰ সকলোৱে এটা পাহাৰৰ চুটিৰ দৰে দেখা যায়। জেকৰিয়াহে ভৱিষ্যতত যীশুৰ আগমনৰ বিষয়ে এইদৰে চাই আছে। সুতৰাং যীশুৰ আগমন এই পাহাৰৰ চুটিৰ দৰে; যীশুৰ প্ৰথম আগমন। যীশুৰ দ্বিতীয় আগমন এই পাহাৰৰ চুটিৰ দৰে। আৰু তেওঁ দুটাকৈ একেলগে ৰাখে যেতিয়া কালৰ গভীৰতালৈ চায়। আৰু তেওঁ কয়, “এটা দিন আহি আছে যেতিয়া এই সকলোবা শেষ হ’ব” আৰু সেই দিনা যীশুৰ প্ৰথম আগমনত আৰম্ভ হ’ল। তেওঁ ৰাজ্য উদঘাটন কৰিলে। তেওঁ ঈশ্বৰক নিকট আনিলে। তেওঁ আমাৰ ওচৰলৈ আহিলে। ই আর শব্দ নহয়; ই উপস্থিতি। ই যীশু, যি ঈশ্বৰ আমাৰ সৈতে। আৰু তাৰ পাছত এই দিনলৈ আগমন কৰে যি দিনাৰ বাবে আমি সকলোৱে অপেক্ষা কৰি আছোঁ। সেই দিনা যেতিয়া এই সকলো যি এতিয়া প্রতিশ্ৰুতিৰ ৰূপত আছে, সেয়া বাস্তৱত পৰিণত হ’ব। যেতিয়া বিশ্বাস দৃষ্টিৰ ঠাই ল’ব আৰু আমি নিজৰ চকুৰে এই সকলো দেখিবো যি ভাববাদীয়ে এতিয়া চিত্ৰ আৰু ছায়াত দেখুৱাইছে। সেই মহান দিনা, যেতিয়া এই সকলো যি আমাক ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে, যি আমাক ঈশ্বৰৰ উপস্থিতিত লজ্জিত কৰে, যি আমাক অন্যৰ উপস্থিতিত লজ্জিত কৰে সেয়া নাথাকিব, নাথাকিব, নাথাকিব। তেওঁ কয়, “সেই দিনা এই কথা ক’ৱা হ’ব, ‘ভয় কৰা নহয়।’”

নিয়াশ নকৰা

আৰু চাওক তিনি কেনেকৈ ক'ৰছেন। “আপোনালোৰ হাত দুৰ্বল নহ'কৈ।” এজন মন্তব্যকাৰীয়ে এই ধৰণেৰে ব্যাখ্যা কৰে। তেওঁ ক'ৰছে, “যে হাতবোৰ অৱসাদিত হয়, সেই হাতবোৰ পবিত্ৰ শাস্ত্ৰত এনে অৱসাদ বৰ্ণনা করে যি পৰিস্থিতিয়ে এজন ব্যক্তিক অকৰ্মণ্য কৰে।” এনে অৱসাদ যি এজন ব্যক্তিক অকৰ্মণ্য কৰে। আপোনালোৰ কেতিয়াও এনে অনুভৱ হ'ৰে নে? আপোনালোৰ জীৱনৰ দিকে চালে, হয়তো আপোনালোৰ জীৱনৰ লাজৰ দিকে চালে, আৰু ক'ৰলে, “মই আজি সকালত বিছাৰৰ পৰা ওৰালিবলৈ নেচাৰি।” ঈশ্বৰে এনে বিষয়ে জানে। তেওঁ ক'ৰছে যে দুৰ্বল হাত থকাৰ এনেকুৱা। আৰু তেওঁ ক'ৰছে, “আপোনালোৰ হাত দুৰ্বল নহ'কৈ।” কিয়? কাৰণ তেওঁ সেই দিনা কৰিবলৈ যোৱা বিষয়ৰ বাবে। যীশুৰ প্ৰিয় “তুমি নকৰা” কি আছিল জানেনে? আমি বহু কথা ভাবতে পাৰোঁ। মই ভাবোঁ কেৱল যীশুক একধৰণৰ দুঃখী হিচাপে ভাবিলে কেৱল সময় আৰু চিৰদিন ক'ৰলে, “তুমি নকৰা”। তেওঁৰ বহুত ক'ৰৰ বিষয়ে আছিল। কিন্তু তেওঁৰ প্ৰিয় “তুমি নকৰা” আছিল, “তুমি ভয় নকৰা। ভয় নকৰা।” এনেকুৱা কৰিবলৈ তেওঁ ক'ৰছে যি এই শ্লোকৰ পੂৰণা। আৰু ঈশ্বৰে ক'ৰছে, “যেতিয়া অৱসাদ আহে, যেতিয়া তোমালোৰ উঠিবলৈ ইচ্ছা নকৰে, যেতিয়া তোমালোৰ পৰিস্থিতিয়ে তোমালোৰ মন ভাঙে,” তেওঁ ক'ৰছে, “অৱসাদ নকৰা। এদিন আহিব যেতিয়া আরু অৱসাদ নহ'ৰে। সেই বিষয়ে চিন্তা কৰা। সেইৰে জীৱন যাপন কৰা।” আমি এটা মূহুৰ্তত পিছত এই বিষয়ে আহৰত আলোচনা কৰিম।

সোঁতাহঁতৰ অৰ্থ কি? মই ক'ছি যে আমি এতিয়াৰ পাছত এই সকলোবাৰ পুনৰ আলোচনা কৰিম। এতিয়া সেই মুহূৰ্তিখন আহি গৈছে। এই সকলোবাৰৰ অৰ্থ কি? আমি এতিয়া যীশুক কেনে দেখিম? মি মনে কৰোঁ যে ইয়াৰ বহু উপায় আছে। আমি এটা নিশ্চিতভাৱে বৰখাস্ত কৰিব নোৱাৰ কথা হ'ল যে ঈশ্বৰে এই খ্ৰীষ্টৰ আগমনত আমাৰ প্রতি থকা প্ৰতিশ্ৰুতি পালন কৰিছে। আমরা গল্প আৰু লজ্জাৰ আখ্যানৰ পৰিৰৰ্তে তেওঁৰ ওপৰত মনোনিবেশ কৰিব পাৰি। আমরা তেওঁৰ জী৵ন, তেওঁৰ নিখুঁত জীৱনত মনোনিবেশ কৰিব পাৰি। তেওঁৰ জীৱনে শেষত তেওঁক ক্রুশৰ ওচৰলৈ নিব, কিন্তু প্রেম আৰু সমবেদনা আৰু ধৈৰ্য আৰু লজ্জিত লোকৰ প্রতি সদয়তাৰ জীৱন। যদি আপুনি ভাবে যে কোনোবাই আপোনৰ লজ্জা বুঝে, সেয়া তেওঁ। আৰু যদি আপুনি ভাবে যে ঈশ্বৰে আপোনৰ প্রতি ভালোবাসে, যদি আপুনি নিম্নমানের অনুভৱ কৰে, যদি আপুনি ভাবে যে আপুনি অন্তৰ্গত নহয়, যীশুৱে কয়, "আপুনি অন্তৰ্গত। আপুনি মোৰ। মই আপোনৰ বাবে আহিছোঁ।" তেওঁ আমাৰ ওচৰলৈ আহে আৰু তাৰ পাছত যীশুৱেই আহে যি অধিক নিশ্চিতভাৱে আমাৰ ভয় দূৰ কৰে। ঈশ্বৰে এই প্ৰতিশ্ৰুতিসমূহ কেনেকৈ কৰিব পাৰে? “আপুনি কভৰে পুনৰ ভয় কৰিব নোৱা।” কাৰণ আমাৰ সবচেয়ে ভয় কৰা কথাটি, যীশুৱে আমাৰ স্থানত গ্রহণ কৰিছে। সেয়া হ'ল আমাৰ মাজত থকা প্ৰতিশ্ৰুত ৰাজা, ঠিক? সেয়া হ'ল ৰাজাৰ ৰাজা আৰু প্রভুৰ প্রভু। ইহঁতা ইহুদীসকলৰ ৰাজা হ'সে জন্মগ্রহণ কৰিছিল। এমনকি হেরোদেও ইয়াৰ বিষয়ে শুনিছিল, পাগান শাসক। কিন্তু সেয়া এজন ৰাজা যি দুৰ্বলতা, ভোগ আৰু শেষত নগ্ন আৰু লজ্জিত হ'য়ে মৰে।

কিয়? কাৰণ উদ্যানৰ প্ৰথম দম্পতিয়ে নগ্ন আৰু লজ্জিত হোৱাৰ পৰৱৰ্তী, আমি সকলোৱে সেই লজ্জা অনুভৱ কৰিছোঁ। আমি সকলোৱে অন্যৰ জীৱনত সেই লজ্জা সৃষ্টি কৰিছোঁ। আৰু ইয়াৰ জন্যে দ্বিতীয় আৰু বড় আদম যীশুৱে আমাৰ লজ্জাৰ ভিতৰলৈ যোৱা, আমাৰ নগ্নতা যীশুৱে নিজৰ ওপৰত গ্রহণ কৰা আৰু সেই ক্রুশত মৰা যোৱা “আমাৰ লজ্জা আৰু নিন্দা বহন কৰা।” সেই কাৰণে আমাৰ কোনো ভয় নাথাকিব পাৰে। সবচেয়ে বড় ভয় যি আমাৰ থাকা উচিত সেয়া হ'ল ঈশ্বৰৰ বিচাৰৰ ভয় যি আমি সকলোৱে সঠিকভাৱে প্রাপ্য, যি ইজৰায়েল সঠিকভাৱে প্রাপ্য। আৰু যেতিয়া ঈশ্বৰে প্ৰতিশ্ৰুতি দেন, “মই এই ভয় আপোনৰ বাবে পুনৰ কভৰে নোৱাৰ এক পথ বਣাব,” সেয়া খ্ৰীষ্টত, তেওঁৰ প্ৰথম আগমণত পূৰ্ণ হয়।

লাজ্জা সহজে মরে নহে, নহে? আপুনি ইহাক সৰি নকৰতে পারেন। আমি সুখী চিন্তা কৰি থাকিব নোৱাৰি। আমি জানিব লাগে যে কোনোবা এজন আমাৰ লগত আছে। আৰু পুনৰায়, সেইখিনি যীশুৰ ওপৰত আহে। তেওঁ লাজ্জাৰ লোকসকলক আদৰণি কৰিবলৈ ভাল পান। সঠিক বা ভুল লাজ্জা। তেওঁ মূৰ্তিপূজাৰী, আত্ম-ন্যায়ী লোকসকলক আদৰণি কৰিবলৈ ভাল পান; যিসকল লোকে আকৌ আকৌ আকৌ ভুল কৰে আৰু কৰি থাকে। তেওঁ কয়, “মোৰ ওচৰলৈ আহা। আমি এজন আছি যি এনেকুৱা লোকসকলক আদৰণি কৰে। আপুনি একা নহে আৰু কেতিয়াও নহে।” সেইকাৰণে আমি পুনৰ কভয় কৰা নোৱাৰি।

আৰু লুকোৱা নকৰিবলৈ কোনো প্ৰয়োজন নাই

এই এটা উপায় যীশুৱে আমাৰ জীৱনৰ সকলো ভয় দূৰ কৰে যেতিয়া আমি লাজ্জা আৰু চিন্তাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰোঁ। আৰু যেতিয়া তেওঁ সেই কৰে, তেওঁ আমাক এজন লোকৰূপে গঠন কৰে যিসকলৰ চাৰিওফালে অন্য লোকসকলে ভয় কৰা নোৱাৰে। সেই এটা সমস্যা আমি খ্ৰীষ্টানসকল হিচাপে গির্জাত সংগ্রাম কৰোঁ, নহে? আমি বহুত লুকোৱা কৰোঁ। আৰু লুকোৱাৰ সমস্যা হৈছে যে আপুনি ইতোত ভাল হৈ পৰে। কিন্তু ঈশ্বৰে আমাৰ হৃদয় জানে, নহে? আৰু তেওঁ কয়, "আপুনি পুনৰ লুকোৱা নকৰিবলৈ কোনো প্ৰয়োজন নাই।" এই ঠাইত থকা কোনোৱেই ভয় কৰা নোৱাৰে যে অন্য সকলোৱে জানে যে আপুনি ভুল কৰিছে। ঠিক আছে়? আমি সকলোৱেই কৰোঁ। প্ৰতি সপ্তাহতে! সকলো সময়তে! আৰু প্ৰতি বাৰ আমি ইহাক কৰোঁ, প্ৰতি বাৰ আমি অন্য লোকৰ জীৱনত ইহাক দেখোঁ যীশুৰ অনুগত হিচাপে, আমি তেওঁৰ কৃপাৰ মহিমা আৰু পাপী আৰু ব্যৰ্থ লোকসকলৰ প্রতি তেওঁৰ ধৈৰ্য্যৰ কথা স্মৰণ কৰোঁ যি আমার দৰে আৰু মোৰ দৰে কথা কৰা লোকৰ সামনে দাঁড় কৰা। আমি সকলোৱেই, আমি সকলোৱেই, আমি সকলোৱেই ভুল কৰোঁ। আৰু ঈশ্বৰে কয়, "মই মোৰ পুত্ৰক আপাৰ স্থানত লাজ্জা দিছোঁ যাতে আপুনি কভয় কৰা নোৱাৰে।” আৰু যেতিয়া আমি সেইখিনি পাই, যেতিয়া ই হৃদয়ত গভীৰভাৱে ডুৰলৈ যায়, আমি এজন লোকৰূপে পৰিণত হয়োঁ যিসকলৰ চাৰিওফালে অন্য লোকসকলে ভয় কৰা নোৱাৰে। আৰু সেইখিনি লাজ্জাৰ মৃত্যু, যেতিয়া আমাৰ এনেকুৱা সংস্কৃতি থাকে।

তেন্তে যীশু আমাৰ মাজত থকি আমাৰ লাজ কেনেকৈ শেষ করে? লাজে আমাৰ ওপর প্ৰভুত্ব বিস্তাৰ করে, নহয়নে? ই ভয়ানক। এই ধৰণাৰে চিন্তা কৰক। এই সপ্তাহত আপুনি কিমান কাৰ্য লাজৰ দ্বাৰা অনুপ্রাণিত হৈ কৰিছে? আপুনি অতীতৰ এটা স্মৃতি আহৰি পেলৰে আৰু ই এটা সিদ্ধান্তত প্ৰভাব বিস্তাৰ কৰে। আপুনি ক'লে, "মই সেয়া নকৰিম কাৰণ মই স্মৰণ কৰোঁ যে ই কেমন লাগে আৰু মই সেয়াৰ পৰিবৰ্তে এইটো কৰিম কাৰণ মই সেই মুহূৰ্তলৈ পৰতিগমন কৰিবলৈ নেচাহে।" ই আমাৰ ওপর প্ৰভুত্ব বিস্তাৰ করে আৰু আমি গভীৰভাৱে হতাশ, উদ্বিগ্ন জীৱন যাপন কৰোঁ। আৰু যীশুৱে যি কৰে, সেয়া হ'ল সি আহি ক'লে, "মই সেই দিনটো বৰ্তমানলৈ আনৰ এজন।" আমাৰ জীৱনত লাজ কেনেকৈ মৰিব? যেতিয়া আমি অধিকৰণে আৰু অধিকৰণে উপলব্ধি কৰোঁ যে খ্ৰীষ্টৰ পুনৰুত্থান সি এটা ঘটনাৰ প্ৰথম পৰ্যায়হে আছিল। ইয়াত মোক অনুসৰণ কৰক। খ্ৰীষ্টৰ পুনৰুত্থান সি এটা ঘটনাৰ প্ৰথম পৰ্যায় আছিল, এটা বিশ্ব-ধ্বংসাৱশেষ, বিশ্ব-পৰিবৰ্তন ঘটনা, যি আমি মাজত বাস কৰি আছোঁ। আৰু সি যেতিয়া পৰতিগমন কৰে আৰু আমি মৃতৰ পৰা উত্থিত হ'লোঁ, সেয়া সি ঘটনাৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়হে যি ২,০০০ বছৰ আগৰ কালভাৰিত আৰম্ভ হ'ল। আৰু আমি অপেক্ষা কৰি থকাৰ সময়ত, ইয়াই পৌলৰ অভিপ্ৰায় আছিল যেতিয়া সি ক'লে, "আমাৰ বাহ্যিক মানুহ নষ্ট হ'ল, কিন্তু আমাৰ আন্তৰিক মানুহ দিনে দিনে নৱীকৃত হ'ল।" কি দিয়ে? পবিত্ৰ আত্মাৰ পুনৰুত্থান শক্তিৰ দ্বাৰা।

তেন্তে যীশুৱে আমাৰ লাজ শেষ কৰিবলৈ কি কৰে? তেওঁ কয়, “আপুনি মোৰ সৈতে উত্থিত হৈছে! আপুনি আরু সেই ব্যক্তি নহয়। আপুনি অতীতৰ সেই লাজৰ দ্বাৰা সংজ্ঞায়িত নহয়। আপুনি এতিয়া সেই ব্যক্তি হৈছে যি তেওঁৰ ভিতৰত আছে আৰু পুনৰুত্থানৰ জীৱনৰে ফাটি উঠে, যি একদিন পৰবর্তী সময়ত সমস্ত কসমস দেখিব।” খ্রীষ্টৰ পুনৰুত্থানৰ শক্তি হ'ল এটা অলৌকিক কাৰ্য্য যি আমি ইষ্টৰৰ দিনত উদযাপন কৰোঁ। ই হ'ল এক দৈনিক বাস্তৱতা যি আমরা বিশ্বাসৰ দ্বাৰা আহৰণ কৰিবলৈ হয় যাতে আমি খ্রীষ্টৰ বাবে জীৱন কৰিব পাৰি আৰু যি কিছু আমাৰ আনন্দ খ্রীষ্টৰ পৰা আঁতৰাই লয় সেয়া মৰা। খুব সৰলভাৱে ক'লে, যেহেতু প্ৰচাৰকসকলে শব্দ বহুগুণ কৰিবলৈ ভাল পান, এতিয়া বৰ্তমান সময়ত ভৱিষ্যতৰ পৰা জীৱন কাটাওঁ। এই হ'ল সেই প্রধান উপায় যীশুৱে আপোনাৰ লাজৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিব। তেওঁ কয়, “মই ভৱিষ্যতত আপোনাক পুনৰুত্থিত ব্যক্তি হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰিছোঁ” আৰু ই হ'ল এক বৰ্তমান বাস্তৱতা বিশ্বাস আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ শক্তিৰ দ্বাৰা যাতে আপুনি আৰু মই পৰিবৰ্তন কৰ পাৰি। সেই হ'ল আমি বাস কৰা ঠাই। সেই হ'ল যীশুৱে আমাক ক'লা সত্য কাহিনী।

আৰু এটা কাহিনী আৰম্ভ হ'ব লাগে

আৰু এতিয়া ইয়াই প্ৰশ্ন সকলোৰ বাবে এই সপ্তাহত। আমি কাৰ কথা শুনিমু? অতীতৰ লাজ, অন্য আখ্যান এটাকৈ ক'ৰাই থকাৰ অন্য শব্দ, নাকি ঈশ্বৰ, যীশু, আন এটাকৈ কাহিনী কৰাই থকাৰ? আমি কাৰ কথা শুনিমু? আমি যাকেই শুনিমু, তেওঁলৈ আমি জীৱনৰ ধাৰণা নিৰ্ধাৰণ কৰিব। ই মোক ভিক্টৰ হুগোৰ নাটক, লেস মিজেৰেবলছৰ এটি দৃশ্যৰ কথা মনে পৰে। ইয়াত অৱিশ্বাসী অপরাধী, জেআন ভেলজেআনে বিশপৰ পৰা ক্ষমা পান। তেওঁ চুৰি কৰিছিল, বিশপে তেওঁক লৈ আহৰি দিছিল, তেওঁ বিশপৰ ৰুপা চুৰি কৰে। কপুৱাহঁত আহৰি আৰু তেওঁক জেআন ভেলজেআনক লৈ যোৱাৰ প্ৰস্তুতি কৰে আৰু বিশপে ক'ৰে, “নহয়, নহয়, নহয়। আসলে মই তেওঁক ধাৰ দিছিলোঁ।” আৰু ভেলজেআনে তেওঁক পিছাকৈ, “কিয়?” আৰু তেওঁ ক'ৰে, “মই তোমাক ক্ষমা কৰিলোঁ।” আৰু বিশপৰ ক্ষমাৰ পৰা ভেলজেআন এতিয়া অতিকৈ প্ৰভাৱিত আৰু এই সুন্দৰ গীতটি গায়, “মই কি কৰিলোঁ?” আৰু গীতৰ বিন্দু হ'ল, তেওঁ নতুন জীৱন যাপন কৰিবলৈ যোৱাৰ। আৰু গীতৰ শেষৰ দৃশ্যসমূহে ধাৰণা কৰে যে জেফানিয়াহে আমাকৈ আজিৰ ৰাতি ক'ৰে থকাৰ। সেগৰা এই ধৰণে যায়। “মই পਹুচিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, কিন্তু মই পতন হয়, আৰু ৰাতি বন্ধ হ'বলৈ ধাৰণ কৰে। আৰু মই খাৱিৰ শূন্যতাৰ পৰা চাওঁ, মৰ পাপৰ ঘুৰ্নীবাতৰ পৰা। মই এতিয়া এই পৃথিবীৰ পৰা পালাব, জেআন ভেলজেআনৰ পৃথিবীৰ পৰা। জেআন ভেলজেআন এতিয়া একেবাৰেই নহয়, আন এটাকৈ কাহিনী আৰম্ভ হ'বলৈ হ'ব।”

এইয়াই ক্রুশৰ বাৰ্তা। সকলোৰ লাজৰ বাবে, আন এটাকৈ কাহিনী আৰম্ভ হ'বলৈ হ'ব। আৰু ইয়াই সুসংবাদ। 2,000 বছৰ পূৰে আৰম্ভ হ'ল। আমি ভেলজেআনৰ সাথে ক'ৰ পাৰি, “আমাৰ সেই পুরণি আমি এতিয়া একেবাৰেই নহয় কাৰণ খ্রীষ্টত আন এটাকৈ কাহিনী আৰম্ভ হ'ল।” সেই কাহিনীৰ শেষ পুনৰুত্থান - অতীত আৰু ভৱিষ্যত। আৰু সেই কাহিনীৰ শেষ, এই সকলোৰ লাজৰ শেষ। আমি প্রাৰ্থনা কৰোঁ।

পিতা, আজিৰ ৰাত্ৰিত আমি ইয়াক এতিয়া গভীৰভাৱে অনুভৱ কৰিছোঁ। আমি আমাৰ লজ্জা অনুভৱ কৰিছোঁ আৰু ইয়াৰ স্থানত আন এটা কাহিনী লোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে। আৰু আমি আনন্দিত যে আপোনাৰ বাক্য শুনি আমি কোনো প্ৰাচীন নিকট-পূৰ্বীয় ৰহস্যবাদীৰ চিন্তা শুনা নাই। আমি আপোনাৰ বাক্যসমূহ শুনাৰ, যি আমাৰ পুনঃপৰਿਭাষা দিছে, আমাক নতুন জীৱন প্ৰদান কৰিছে, আৰু সেই পৰৰ্ত্তনে আমাক এক সত্য কাহিনী প্ৰদান কৰিছে, যাৰ দ্বাৰা আমি আমাৰ জীৱনৰ বাকী দিনবোৰ জীৱন কৰিব পাৰোঁ। আমি প্রাৰ্থনা কৰোঁ যে এই সপ্তাহত এইটো আমাৰ বাস্তৱতা হ'ক, যীশুৰ নামত, আমেন।