একজন যুৱতীৰ পথনিৰ্দেশ: খ্ৰীষ্টীয় চৰিত্ৰৰ সমন্বিত বিকাশৰ বাবে

যুৱতীৰ পথ প্ৰদৰ্শিকা খ্ৰীষ্টীয় চৰিত্ৰৰ সমন্বিত বিকাশৰ বাবে

প্ৰকৃত ধৰ্ম একেবাৰে প্ৰগতিশীল

হাৰ্ভে নিউকম্বৰ দ্বাৰা

পবিত্ৰ শাস্ত্ৰই যি বৃহৎ নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক পৰিৱৰ্তন ঘোষণা কৰে, সেয়া মুক্তিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়, খ্ৰীষ্ট আৰু প্ৰৰোচকসকলে এক নতুন জন্মৰ সাথে তুলনা কৰে, কাৰণ ই আধ্যাত্মিক জীৱনৰ আৰম্ভনা। পুনৰুত্পাদন শব্দটো, অৱশ্য, কেবল এই পৰিৱৰ্তনৰ আৰম্ভণিতে প্রযোজ্য, যি তাত্ক্ষণিক। তেঁৱেই, যুৱ পৰিৱৰ্তিত ব্যক্তিক প্ৰৰোচক পিতৰে "নতুন জন্মৰ শিশু" বুলি সঠিকভাৱে অভিহিত কৰে। এইটো এটা বৃহৎ ভুল, তাৰ পাছত, এজন সত্য খ্ৰীষ্টীয়ান, যি সঠিক মানসিকতাৰে আছে, তেওঁ নিজৰ ধৰ্মান্তৰণৰ সময়ত তেওঁৰ আটাইতকৈ জীৱন্ত আৰু সক্রিয় কৃপাৰ অনুশীলন বা কৃপাৰ অৱস্থাত থকাৰ মুখ্য প্ৰমাণৰ বাবে পিছলৈ চাহিব লাগে। এই সময়ত এইটো সত্যই অধিক প্ৰতীয়মান হ'ব পাৰে, কাৰণ প্ৰকৃতিৰ অৱস্থাৰ পৰা কৃপাৰ অৱস্থালৈ পৰিৱৰ্তন অত্যন্ত বড়। তথাপি এই পৰিৱৰ্তন অপূৰ্ণ, আৰু "পুৰণা মানুহক নিগৰানৰ" কাৰ্যৰ অধিকাংশ—"শৰীৰৰ অধীনতা আৰু ইয়াক নিয়ন্ত্রণত ৰখা"—এখনো সম্পন্ন কৰিবলগীয়া; যেতিয়া "নতুন মানুহ"ৰ শৈশৱৰ দুৰ্বলতাৰ পৰা "খ্ৰীষ্ট যীশুত এক নিখুঁত মানুহৰ পৰিস্থিতিত" উন্নীত হ'ব লাগে।

প্ৰকৃত ধৰ্ম অবশ্যই মূলত প্ৰগতিশীল হ'ব লাগে। এই হ'ল পৱিত্ৰ শাস্ত্ৰত ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহৰ কাৰ্য বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যবহাৰ কৰা সকলো চিত্ৰৰ স্পষ্ট ইঙ্গিত। ইয়াক সৰু বীজ হিচাপে তুলনা কৰা হৈছে, যি সকলো বীজৰ সৰু। কিন্তু যেতিয়া ই অঙ্কুৰিত হয়, তেতিয়া ই উੱਗে আৰু নিজৰ শাখাসমূহ বিস্তাৰ কৰে, যতদিন ই সকলো ভেষজৰ বৃহত্তম নহয়। এই চিত্ৰৰ সৌন্দৰ্য আৰু উপযুক্ততাৰ প্ৰশংসা কৰা নহয় যদি আমি পূৰ্বীয় দেশত গাছৰ বহুল বৃদ্ধি বিবেচনাত নলয়। কিন্তু এমৰ আশা কৰা উচিত নহয় যে এই ধৰণৰ গাছ একেবাৰে পূর্ণ পৰিণতিতে পਹुँচাৰ আগতেই হঠাৎ বেড়ে উঠিব। মৰিচা যি প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰভাত সূৰ্য দেখাৰ আগতেই পূর্ণৰূপে খুলি থাকে; কিন্তু ই শীঘ্ৰই শুকায় আৰু মৰি যায়। তথাপি আমি আশা কৰা উচিত নহয় যে এই ধৰণৰ গাছ পূর্ণ পৰিণতিতে পਹुँচাৰ আগতেই বৃদ্ধি বন্ধ কৰি দিব। যদি ই বৃদ্ধি বন্ধ কৰে, তেন্তে ইয়াৰ মূলে এটা কীট বা কৰটা ৰোগ থাকিব লাগে, যি ইয়াক শুকাই আৰু মৰি যোৱাৰ কাৰণ হ'ব।

অনুগ্ৰহৰ কাৰ্য ইয়াৰোপ ৲েভেন হিচাপেও তুলনা কৰা হয়; যি প্ৰথমত এতোৰ সৰু যে ইয়াৰ উপস্থিতি আটাৰ মৰিচাত কঠিনভাৱে অনুভৱ কৰা যায়। কিন্তু যেতিয়া ই কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ করে, তেতিয়া ই বৃদ্ধি পায় আৰু বিস্তাৰিত হয় যতদিন সম্পূৰ্ণ আটাৰ লেভেন নহয়। তথাপি ইয়াৰ অগ্রগতি ঠাণ্ডা হৰিয়ে বাধিত হ'ব পাৰে; আৰু প্ৰক্ৰিয়াটি খুব কম সময়ৰ বাবে পুনঃস্থাপিত কৰা যাব পাৰে, যাতে উৎপাদন ক্ষতিগ্ৰস্ত নহয়। এই ধৰণে খ্ৰীষ্টীয়ান খুব কম সময়ৰ বাবে পিছপা হোৱা আৰু পবিত্ৰ অনুভূতিত শীতল হোৱাৰ ক্ষতিকৰ পৰিণতিৰ পৰা সকলোধৰণে সুস্থ হ'ব পাৰে।

আবার, অনুগ্রহ এটা জীৱন্ত বসন্তৰ — এটা উৎসৰ, যৰ পানী উৎফুল্লিত হয় আৰু এক স্থিৰ স্রোত পাঠায়। খ্রীষ্টে ক'লে, "যে পানী আমি তেওঁক দিম, সি তেওঁৰ ভিতৰত চিৰস্থায়ী জীৱনলৈ উৎফুল্লিত হোৱা পানীৰ এটা কূপ হ'ব।" এই কথা ক'বৰ সময়ত, আমাৰ প্ৰভুৱে সমাৰিয়াৰ মহিলাগৰাকীৰ সৈতে কথা পাতি এটা গভীৰ কূপৰ ওচৰত বহি আছিল। যিৰ নিয়ম আছিল, তেওঁ চাৰিওফালে থকা বস্তুবোৰৰ পৰা নিৰ্দেশন লাভ কৰিলে। তেওঁ তেওঁৰ মনোযোগ পৰিচালিত কৰিলে প্রাকৃতিক তৃষ্ণা নিবাৰণ কৰিব পৰা পানীৰ পৰা আকৌ জীৱন্ত পানীৰ পৰা, যি আত্মাক সতেজ কৰে। কিন্তু তেওঁ, তেওঁক বুঝি পোৱা নাই, জীৱন্ত পানী গভীৰ কূপৰ পৰা অৱলম্বন কৰি পোৱাৰ উপায় নোৱাৰে, কেনেকৈ পাব পাৰে জানিবলৈ ইচ্ছুক হ'ল। জীৱনৰ পানীৰ উੱকৃষ্টতা দেখুৱাবলৈ, তেওঁ তেওঁক ক'লে যে যি জনে তাৰ পৰা পান কৰে, সি সদায় নিজৰ ভিতৰত উৎফুল্লিত হ'ব, যেনে এটা প্লাবিত উৎসৰ পৰা।

লেখকৰ জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ অন্যতম গভীৰ স্মৃতি হ'ল জীৱন্ত বসন্ত যি শৈশৰৰ ঘৰৰ ওচৰৰ পাথৰৰ পৰা বৈ আছিল। আটকাৰী খৰ্ডতা কেতিয়াও ইয়াৰ প্ৰভাৰ পেলোৱা নাই, আৰু এক উত্তৰাঞ্চলীয়া শীতকালৰ সময়ত ই কেতিয়াও জমা হোৱা নাই। সৰ্বস্বই, মৰমৰ সকালত উঠি, যেতিয়া ঠাণ্ডা বাতাস ঘৰৰ চাৰিওফালে বয় আৰু সকলোবোৰ চিৰস্থায়ী হিমৰ দ্বাৰা সীলমোহৰ কৰা যেন লাগে, কূপৰ চাৰিওফালে বাষ্প আৰু তুষাৰ ধূমুহা উৱালি থাকে। এইদৰে, এটা স্থিৰ স্রোতৰ নিচিনা, আমাৰ অনুগ্রহসমূহ বৈ যোৱা উচিত, অন্যৰ শুষ্কতা বা বন্ধ্যাত্বৰ দ্বাৰা অপ্রভাৱিত, আমাৰ চাৰিওফালে থকা হিমাচ্ছাদিত হৃদয়বোৰ গলাই।

"ধার্ম্মিক লোকেৰা", দাউদ ক'ৰ, "তাল গছৰ দৰে বিকশিত হ'ব; তেওঁ লেবানোনৰ দেবদাৰু গছৰ দৰে বৃদ্ধি পাব।" তাল গছ অবিৰাম বৃদ্ধি পাই থাকে আৰু ইয়াৰ সজীৰতা আৰু ফলপ্ৰসূতা হয়তো অন্য যিকোনো গছৰ তুলনাত বহু দিন স্থায়ী হয়। ইয়াৰ নিজৰ জাতিৰ প্ৰসাৰ কৰাৰ ক্ষমতাৰ বাবেও ই প্ৰসিদ্ধ, ইয়াৰ শিপিনাৰ পৰা বহু সংখ্যক চুসাৰ উৎপন্ন হয়; আৰু যেতিয়া ইয়াক মৰুভূমিতা জীৱন্ত পানীৰ উৎসৰ কাষত ৰোপণ কৰা হয়, সোনকালে ইয়াৰ চাৰিওফালে তাল গছৰ এটা সৰু বন দেখা পোৱা যাব। এই গছ অত্যন্ত উপযোগী, ইয়াৰ প্রতিটো অংশেই কোনো না কোনো লাভজনক কামত ব্যবহাৰ কৰা হয়। "তাল গছৰ দৰে বিকশিত হোৱা"ৰ অৰ্থ অত্যন্ত গভীৰ। খ্ৰীষ্টীয়ানে কেৱল আত্মিক বৃদ্ধিত অগ্রগতি লাভ কৰাৰ সময়ত, প্ৰভুৰ বাগিচাত "ধার্ম্মিকতাৰ গছৰা" বৃদ্ধি পাবলৈ নিজৰ প্ৰভাব বিস্তাৰ কৰাৰ সময়ত, আৰু উপযোগিতাৰ কাৰ্য্যৰত প্ৰচুৰ হোৱাৰ সময়ত এই অৰ্থ উপলব্ধি কৰিব পাৰে।

দেবদাৰু গছ চিৰসেঞ্জীৱী। ই অন্য বহু গছৰ দৰে নিজৰ পাত ঝেড়ে নেপৰি আৰু অৰ্ধেক বছৰ ধৰি নিষ্পত্র আৰু পৰিত্যক্ত নথকা, তাৰ পাছত অল্প সময়ৰ বাবে আকৌ সজাগ হৈ উঠে; কিন্তু ইয়াৰ বৃদ্ধি স্থিৰ আৰু নি৷্কলঙ্ক। ই চিৰসেঞ্জীৱী সব্জ। গতিকে, দেবদাৰু গছৰ দৰে বৃদ্ধি পোৱাৰ অৰ্থ হ'ল ঐশ্বৰিক জীৱনত স্থিৰ অগ্রগতি।

আমিৰ পৰম পৰাক্ৰমৰ মান ধৰিবলৈ আৰু বজাই ৰখিবলৈ যি অনুপ্রেৰণাসমূহ উৎসাহিত কৰে, সেইবোৰ মানৱ মনলৈ উপস্থাপিত হ'ব পৰম। ঈশ্বৰৰ গৌৰৱই ইয়াক প্রয়োজন কৰে। ই সৰ্বশ্রেষ্ঠ সম্ভাৱ্য ভাল। ই ঈশ্বৰৰ নিখুঁততাৰ প্ৰকাশ আৱৰ্হণ কৰা হয় তেওঁৰ বুদ্ধিমান সৃষ্টিৰ প্রতি। এই প্ৰকাশ তেওঁৰ সৃষ্টি, পৰিদৰ্শন আৰু কৃপাৰ কাৰ্য্যসমূহৰ দ্বাৰা আৰু তেওঁৰ নৈতিক চিত্র তেওঁৰ হৃদয়ত প্ৰভাৱিত কৰি কৰা হয়। এইত, তেওঁৰ সুখ নি৹ত হয়। অতএব, ঈশ্বৰ তেওঁৰ নিজৰ গৌৰ৵ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ সর্বোচ্চ মাত্রাৰ আত্মহীন উপকাৰিতাৰ অভ্যাস কৰে। কিছুই তেওঁৰ সুখত যোগ কৰিব নোৱাৰে; কিছুই তাৰ হ্ৰাস কৰিব নোৱাৰে। যদি সমগ্ৰ সৃষ্টি মুছে ফেলা হয়, আৰু ঈশ্বৰ একমাত্ৰ সত্তা সৰ্ববিশ্বত, তেওঁ এতিয়াও নিজৰ মৰ্যাদা আৰু সুখী হ'ব। অতএব, তেওঁৰ নিজৰ গৌৰৱ বজাই ৰখাত কোনো আত্মকেন্দ্ৰিকতা নথকা। সৃষ্টিকৰ্তাৰ গৌৰৱ সৃষ্টিৰ ভালৰ বাবে অপরিহাৰ্য। অতএব, ঈশ্বৰক মহিমান্বিত কৰাৰ ইচ্ছা আমাৰ আচৰণৰ নিয়ন্ত্রক নীতি, আমাৰ কাৰ্য্যসমূহৰ প্ৰেৰণা হ'ব।

কিন্তু আমিৰ পবিত্ৰতাৰ বৃদ্ধিৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰৰ গৌৰৱ কেনেকৈ প্ৰচাৰিত হয়?

1. ই আমাৰ হৃদয়ত তেওঁৰ চিত্র প্ৰভাৱিত কৰি, আৰু তেওঁৰ নৈতিক প্ৰকৃতিৰ উৎকৃষ্টতা, পবিত্ৰতা আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ আধ্যাত্মিক আৱলোকন দি আমাৰ প্রতি প্ৰকাশিত হয়।

2. ই অন্যৰ প্রতি প্ৰকাশিত হয়, যেতিয়া আমি পবিত্ৰ জীৱন বজাই ৰখোঁ; কাৰণ এইদৰে খ্ৰীষ্টৰ নৈতিক চিত্র প্ৰদৰ্শিত হয়, যেমন সূৰ্য্যৰ গৌৰৱ চন্দ্ৰৰ প্ৰতিফলিত প্ৰকাশত দেখা যায়।

3. ঈশ্বৰৰ গৌৰৱ মুক্ত কৃপাৰ সমৃদ্ধিৰ বিষয়ে অন্যৰ জ্ঞান কৰাই আৰু তেওঁলোক খ্ৰীষ্টৰ ওচৰলৈ আনি প্ৰচাৰিত হয়; কাৰণ এই উপায়ে, তেওঁলোকে আধ্যাত্মিক প্ৰকাশ লাভ কৰে ঈশ্বৰৰ নিখুঁততাৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু গৌৰৱ চমৰাৰ, আৰু তেওঁৰ চিত্র তেওঁলোকৰ আত্মাত উৎকীৰ্ণ হয়।

আমিৰাৱেই আছে, একেদৰে ঈশ্বৰীয় বিষয়ত উন্নতি সাধন কৰিবলৈ আমাৰ বহু উৎসাহ আছে। ঈশ্বৰৰ বাক্য এনে লোকৰ বাবে যি ঈশ্বৰীয় জ্ঞান আৰু পবিত্ৰতাত উচ্চ সাধনাৰ পিছত সন্ধান কৰে, প্রতিজ্ঞাসমূহে পৰিপূৰ্ণ। হোৱে ভাববাদীয়ে কয়, "তেতিয়া আমি জানিবলৈ পাৰিব, যদি আমি পৰমেশ্বৰৰ জ্ঞানৰ পিছত অগ্রসৰ হোৱাৰ চেষ্টা কৰোঁ; তাৰ গতি সকালৰ নিচৰা হৰণ হৰণ হৈ আছে; আৰু তিনি আমাৰ ওচৰলৈ বৃষ্টিৰ নিচৰা আহিব, যেমন শেষৰ আৰু প্ৰথম বৃষ্টি পৃথিৰীত হয়।" যি লোকেহঁতে তাকে চিনাকি পাবলৈ চেষ্টা কৰে, তেওঁলোকৰ বাবে তাৰ গতি নিশ্চিত, নিয়মিত আৰু স্থিৰ হব, যেমন সকালৰ নিয়মিত আগমন; আৰু সূৰ্য্যয়ে পূবৰ পৰা নিজৰ কিবৰা বিচ্ছুৰিত কৰাৰ দৰে, আৰু উজ্জ্বলতা আৰু তীব্ৰতা বৃদ্ধি পাব, যতকাল ধৰি তেওঁ পোৱা নিশ্চিত তাপ আৰু স্থিৰ, স্পষ্ট প্ৰকাশ পৰিদান কৰে। "আমি যদি পৰমেশ্বৰৰ জ্ঞানৰ পিছত অগ্রসৰ হোৱাৰ চেষ্টা কৰোঁ", আমাৰ সান্ত্বনা স্থিৰ হব, আৰু পৰমেশ্বৰৰ মঙ্গলৰ বিষয়ে আমাৰ অভিজ্ঞতা নিশ্চিত হব, যেমন ৰাত আৰু দিনৰ নিয়মিত উত্তৰাধিকাৰ; আৰু ঈশ্বৰৰ সা৥ত আমাৰ মেল-মেশ, আৰু প্ৰকাশ বৃদ্ধি, ভোরৰ পৰা মধ্যাহ্নলৈ সূৰ্য্যয়ে যাত্রা কৰাৰ দৰে স্থিৰ হব। কেতিয়াবা মেঘ থাকিব পাৰে; কিন্তু সেগৰাই যাব, আৰু ধাৰ্ম্মিকতাৰ সূৰ্য্য মিষ্টি কিবৰা আৰু অধিক উৎসাহজনক উজ্জ্বলতাৰ সাৰথি হৈ উঠিব।

তেওঁ "আমাৰ ওচৰলৈ বৃষ্টিৰ নিচাঁৰি আহিব, পৃথিৱীৰ ওপৰত পূৰ্বৰ আৰু পাছৰ বৃষ্টিৰ নিচাঁৰি" হিচাপে আহিব। প্যালেষ্টাইনত, বৃষ্টি এই দেশৰ নিচাঁৰি বছৰৰ সকলো সময়তে নপৰি; কিন্তু ভাৰি বৃষ্টি নামে, মাটি সিঁচাৰি দিবলৈ, বীজৰ অঙ্কুৰোৰা আৰু বৃদ্ধি পাবলৈ; আৰু এই বৃষ্টিসমূহ এতিয়াৰা হয় যে গাছ-গছড়ি স্থিৰ গতিতে অগ্রসৰ হয়, কাটাৰ সময়ৰ আগত, "পাছৰ বৃষ্টি" পৰে, শস্য পূর্ণ কৰিবলৈ-কেন্দ্রাৰ শস্য দিবলৈ, যাতে, যেতিয়া ই পকা, তেতিয়া ই পূৰ্ণ আৰু ভৰপূৰ হ'ব। যদি এই পাছৰ বৃষ্টি নহয়, কেন্দ্রা সংকোচিত হয়, আৰু শুকায়, যাতে শস্যৰ গুণমান নষ্ট হয়, আৰু পৰিমাণ হ্ৰাস পায়। উদ্ধৃত পাঠত "পূৰ্বৰ বৃষ্টি" তেন্তে সেই "ঊৰ্ধ্বৰ পৰা প্ৰশস্তি" বোধ হয়, যি আত্মাৰ অভিজ্ঞতা হয় যেতিয়া "শব্দৰ ভাল বীজ" প্ৰথম অঙ্কুৰোৰা হয়; আৰু, যদি ই প্ৰচুৰ হয়, আৰু যুৱ পৰিৱৰ্তিত ব্যক্তিয়ে "প্রভুৰ পিচে ধাৰণ কৰিবলৈ" অনুসৰণ কৰে, তেন্তে তেওঁ তেতিয়া পৰিগ্ৰহণ কৰা আবেগই তেওঁক আধ্যাত্মিক বৃদ্ধিৰ স্থিৰ গতিত লৈ যাব, যত "পাছৰ বৃষ্টি" ফলৰ নিখুঁততাৰ জন্যে আহে।

ঈশ্বৰীয় জীৱনত বহু উন্নতি সাধন কৰা খ্ৰীষ্টীয়ানসকলৰ অভিজ্ঞতাত, এই "পাছৰ বৃষ্টি"ৰ সৈতে সাদৃশ্য বহু কিছू আছে। তেওঁলোকে ৰূপান্তৰৰ পাছত স্থিৰ গতিতে আগবাঢ়ে, সদায়ে অগ্রসৰ হয়, যদিও, হয়তো, কিছু সময়ত অন্য সময়তকৈ কম লক্ষণীয়ভাৱে, যেহেতু গাছ-গছড়িৰ বৃদ্ধিত সময় আছে যেতিয়া জিনিসে কোনো অগ্রতি কৰা নালাগে। কিন্তু, শেষত, প্রভুক চিনাকি পাবলৈ বিশ্বাসেৰে অনুসৰণ কৰাৰ পাছত, তেওঁলোকে ঊৰ্ধ্বৰ পৰা এক তাজা অভিষেক পৰিগ্ৰহণ কৰে। প্রভুৰ আত্মা নতুনকৈ তেওঁলো৕ৰ ওপৰত ঢালা হয়, "পাছৰ বৃষ্টি"ৰ নিচাঁৰি, খ্ৰীষ্টীয়ান অনুগ্ৰহৰ বৃদ্ধি নিখুঁত কৰিবলৈ। ই হৰবা হ'ব পাৰে, পূৰ্বৰ "পাছৰ বৃষ্টি"ৰ আগত, পূৰ্বৰ শস্য শুকান লগা আৰু শুকাই যোৱা দেখা দিবলৈ।

সুতরাং, প্ৰায়ই, এই নতুন অভিজ্ঞতাৰ আগতে যিৰেৰ কথা আমি ক'ছো, খ্ৰীষ্টীয়ানক মহান পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে লৈ যোৱা হয়, প্ৰায়ই লোভনীয়া শক্তি আৰু প্ৰত্যয়নৰ শক্তিত অতিক্ৰম কৰে, যি আগতে তেওঁৰ পাপ ক্ষমাৰ দয়াৰ প্ৰথম অভিজ্ঞতাৰ আগৰ চেয়ে বেচি। কিন্তু, যেতিয়া আকৌ প্ৰকাশ তেওঁৰ মনেৰ মাজত প্ৰবেশ কৰে, তেওঁক "এখন বড় স্থান"ত লৈ যোৱা হয়, আৰু প্ৰভুৰ সৌন্দৰ্য আৰু তেওঁৰ কৃপাৰ গৌৰৱক স্পষ্ট দৃষ্টিতত দেখে, আগতকৈ বেচি। পূর্ণ নিশ্চয়তাৰ সম্পদ তেওঁৰ আত্মাৰ ওপৰত প্ৰবেশ কৰে, আৰু তেওঁৰ শান্তি নদীৰ নিচিনা প্রবাহিত হয়, যি কেতিয়াও শুকায় না। তেওঁৰ ঈশ্বৰৰ গৌৰৱ আৰু ঐশ্বৰিক আৰু অবৰ্ণনীয় গৌৰৱময় ৰহস্য, "ঈশ্বৰ মাংসত প্ৰকট,"ৰ নতুন আৰু স্পষ্ট আবিষ্কাৰ আছে। তেওঁৰ আত্মা ঈশ্বৰৰ পথত উন্নত হয়, যদিও অত্যধিক আত্ম-নিন্দিত আৰু ঈশ্বৰৰ সামনে নম্ৰ হয়। তেওঁ "বন্ধনৰ আত্মা"ৰ সলনি "পুত্ৰত্বৰ আত্মা" লাভ কৰে। তেওঁৰ মন ঈশ্বৰৰ ওপৰত স্থিৰ "সিদ্ধ শান্তি"ত থাকে। আৰু এই "পিছৰ বৃষ্টি"ৰ ফলত তেওঁৰ ফল পকা হয়। তেওঁৰ প্ৰেম, আনন্দ, আৰু সকলো পৰম্পৰাগত অনুভূতি বেচি পৰিষ্কাৰ আৰু আধ্যাত্মিক, কম মানৱীয় আবেগৰ মিশ্ৰণেৰে; তেওঁৰ বিশ্বাস শক্তিশালী, স্পষ্ট আৰু অধিক স্থিৰ; তেওঁৰ ধৈৰ্য্য শক্তিশালী হয়; তেওঁ বেচি সহনশীল, বেচি কোমল, বেচি নম্ৰ, বেচি নম্র, সকল সময়তে তেওঁৰ মেজাজ আৰু আচৰণত অধিক সামঞ্জস্যপূৰ্ণ হয়। আক্ষৰিক আৰু সত্যভাবে তেওঁ "ধৈৰ্য্যৰ সাথে ফল উৎপন্ন কৰে"; আৰু তেওঁৰ ফল থাকে, আৰু দেখা যায়, ঈশ্বৰৰ কৃপাৰ গৌৰৱৰ বাবে। আৰু, বহুতৰ সাথত, এই প্ৰশস্তি দীর্ঘ খ্ৰীষ্টীয় জীৱনৰ মাজত পুনৰাবৃত্তি হয়, সদায় তেওঁলোকক "তেওঁলোকৰ মৌসুমত ফল উৎপন্ন কৰিবলৈ" কৰে।

বাইবেলৰ সাধুসকলৰ অভিজ্ঞতাতো এনেকুৱা "পিছৰ বৃষ্টি" দেখা যায়, যেমন জোবৰ বিচাৰণাত, আৰু ডেভিড আৰু পিতৰৰ পতনৰ পাছত। তেনেদৰ, আমি বুনিয়ান, মিসেস এডৱাৰ্ডছ, (জোনাথন এডৱাৰ্ডছৰ স্ত্রী,) এডৱাৰ্ড পেইছন, জেইমছ ব্রেইনাৰ্ড, টেইলৰ, গ্রিফিন, আৰু বহুতোৱেৰ ম্মৰণাত পাওঁ। মিসেস এডৱাৰ্ডছৰ মতে, বহু দিন ধৰি "সম্পূৰ্ণ নিশ্চয়তাৰ সম্পদ" ভোগ কৰিছিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল "ঈশ্বৰৰ প্রতি সম্পূৰ্ণ আৰু অবিচ্ছিন্ন আত্মসমৰ্পণ, স্বাস্থ্য বা অসুস্থতা, স্বাচ্ছন্দ্য বা যন্ত্রণা, জীৱন বা মৃত্যুৰ সাপেক্ষে; আৰু পৃথিবীত থকা নিজৰ নিকটতম বন্ধুসকলৰ জীৱনৰ সম্পূৰ্ণ আত্মসমৰ্পণ।" তেওঁ এটা "মধুৰ শান্তি আৰু আত্মাৰ নিৰ্মলতা, ইয়াক বাধা দিবলৈ কোনো মেঘ নোহোৱা; সৃষ্টিৰ সকলো কৰ্ম আৰু পৰিচালনাত অবিৰাম আনন্দ; প্ৰাৰ্থনাৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ বিস্ময়কৰ পਹुँচ; তেওঁৰ লগত সাৰলভাৱে, স্পষ্টভাৱে, আৰু তৎক্ষণাত প্ৰাৰ্থনাৰ উত্তৰ; সকলো অশ্ৰু মুছে দিয়া; জীৱনৰ সকলো পূৰ্বৰ দুখ আৰু দুঃখ ভোলা, পাপৰ বাবে দুঃখ বাদে; ঈশ্বৰৰ গৌৰৱৰ কাৰণে সকলো কৰ্ম, অবিৰাম আৰু অবিচ্ছিন্ন আনন্দ, শান্তি, আৰু সুখ।" একে সময়তে তেওঁ ঈশ্বৰৰ সেবাৰ অংশ হিচাপে জীৱনৰ সাধাৰণ দায়িত্ববোৰৰ লগত ডিলিজেন্সৰ সাপেক্ষে জড়িত হৈছিল; আৰু এই অনুপ্রেৰণাৰ পৰা কৰা হলে, তেওঁ ক'লে যে সেগুলি প্ৰাৰ্থনাৰ দৰে আনন্দদায়ক। তেওঁ "প্রতিটি পাপ এড়াৰ আৰু নৈতিক বাধ্যবাধকতা পালন কৰাৰ চৰম উদ্বেগ দেখুৱাইছিল। তেওঁ প্ৰতিটি সামাজিক আৰু আত্মীয় দায়িত্ব পালনত অতিশয় উদাহৰণীয় আছিল; জীৱন আৰু আলোচনাত বড়া নম্রতা, উপকাৰ, আৰু আত্মাৰ কোমলতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল; আৰু নিজৰ চৰিত্ৰত থকা অনুপযুক্ত বুলি বিবেচিত সকলো বিষয় এড়াই গৈছিল।

কিন্তু এই লোকসকল খ্রীষ্টীয় জীৱনত এই উচ্চতাৰ পৰ্যায়ত কেনেকৈ পਹुँছিল? যদিও মুক্ত, সাৰ্বভৌম কৃপাৰ দ্বাৰা—তথাপি ই কোনো অলৌকিক ঘটনাৰ দ্বাৰা নহয়। যদি আমি একে উপায়বলী ব্যৱহাৰ কৰোঁ, আমি একে ফলাফল লাভ কৰতে পারোঁ; আৰু ই ঈশ্বৰৰ ওপৰত আমাৰ নিৰ্ভৰতা বা তেওঁৰ কৃপাৰ বিতৰণত তেওঁৰ সাৰ্বভৌমত্বৰ কোনো হানি নকৰে; কাৰণ তেওঁ উপায়বলী, লগতে ফলাফল নিৰ্ধাৰণ কৰিছে। মিসেস এডৱাৰ্ডসৰ সাধনাৰ বিষয়ে কথা ক'বাৰ সময়ত, তেওঁৰ স্বামী ক'বলৈছে, "মিসেস এডৱাৰ্ডস দীৰ্ঘদিন ধৰি এক অসাধাৰণ পদ্ধতিত কৃপাত বৃদ্ধি পাই আছিল; আৰু খুব স্পষ্টভাৱে ডিগ্ৰী অনুসৰি উচ্চ পৰ্যায়ৰ ঈশ্বৰৰ প্রতি প্ৰেম, পৃথিবীৰ পৰা বিচ্ছিন্নতা, আৰু পাপ আৰু লোভনীয়তাৰ ওপৰত আধিপত্য, মহান পরীক্ষা আৰু সংঘাত, আৰু দীৰ্ঘ-স্থায়ী সংগ্রাম আৰু পাপৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ, আৰু আন্তৰিক আৰু নিত্য প্ৰাৰ্থনা আৰু পৱিত্ৰতাৰ শ্রম, আৰু সকলো উপায়ৰ ব্যৱহাৰত মনৰ নিযুক্ততা। এই বৃদ্ধি কেবল ধৰ্মীয় অনুভূতিৰ এক বৃহৎ বৃদ্ধিৰ সাথেই নহয়, বৰং বহিঃ আচৰণৰ এক অত্যন্ত দৃশ্যমান পৰিবৰ্তনৰ সাথেও আছিল; বিশেষকৈ পৃথিবীৰ ওপৰত বাস কৰা, আৰু কর্তব্যৰ পথত অধিক পৰিমাণে স্থিৰতা আৰু শক্তি, আৰু আত্ম-অস্বীকাৰ; লোভনীয়তাৰ অধীন খ্—ৰিষ্টীয় সংঘাত বজায় ৰাখা, আৰু সময়ে সময়ে, মহান পরীক্ষাৰ অধীন, স্থিৰ, অচঞ্চল শান্তি আৰু বিশ্রামত অধিষ্ঠিত থকা, যেমন সময়ৰ পৰিবৰ্তন আৰু দুৰ্ঘটনা, যেমন চরম যন্ত্রণাৰ মৌসুম, আৰু তাত্ক্ষণিক মৃত্যুৰ আপাত দৃশ্যমান বিপদ।

আমি অন্যদের জীৱনত একই ধৰণৰ পৰীক্ষা আৰু সংগ্রামৰ বিবৰণ পাইছোঁ। এইটোৱেই হ'ল যি আমি আশা কৰিব পাৰোঁ। এইটোৱে পৰমেশ্বৰৰ বাক্যৰ বৰ্ণনা অনুসৰি খ্ৰীষ্টীয় জীৱনৰ সৈতে একমত। "এইটোৱে বহু পৰীক্ষাৰ মাধ্যমেৰে যে আমি স্বৰ্গৰ ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰোঁ।" এইটোৱে সেই পথ য'ত আমি চলিব লাগে, যদি আমি কেতিয়াও সেখানে প্ৰৱেশ নকৰোঁ। আমি পুৰস্কাৰৰ সৈতে জীৱনৰ মহান উদ্দেশ্য হ'ল পৰমেশ্বৰভক্তি কৰা, য'ত অন্য সকলো কাৰ্য পিছ পৰে। আমি আত্মাৰ সৈতে এই কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিব লাগে, খ্ৰীষ্টৰ ওচৰত আধ্যাত্মিক শত্রুৰ বিৰুদ্ধে শক্তিৰ বাবে তাকিৰি, পৌলৰ দৃষ্টান্ত অনুসৰি, "পিছৰ কাৰ্যসমূহ ভুলি যোৱা আৰু পৰৰ্তমানৰ কাৰ্যসমূহৰ প্ৰতি অগ্রসৰ হোৱা; ঈশ্বৰৰ উচ্চ আহ্বানৰ বৰকত লাভৰ বাবে, খ্ৰীষ্ট যীশু৤ পৰমেশ্বৰৰ; " আৰু তাৰ পাছত আমি শেষত জয়ী হ'ব, "যি আমাৰ প্ৰতি মৰম কৰে আৰু নিজকে আমাৰ বাবে দান কৰে।"