কন্যাসন্তান, হতাশা, ভয় আৰু পৰিত্রাণ

কন্যাসন্তান, আতঙ্ক, ভয় আৰু পৰিত্রাণ

লুক ৮:৪০-৫৬

ডঃ জোনাথন পেনিংটন দ্বাৰা

আমাৰ এই প্ৰভাতৰ শাস্ত্ৰ পাঠ লুক ৮:৪০-৫৬ৰ পৰা লোৱা হৈছে। যদি আপুনি সক্ষম হয়, তাহলে অনুগ্ৰহ কৰি ঈশ্বৰৰ বাক্য পঢ়াৰ বাবে থিয়কক।

যেতিয়া যীশু প্ৰত্যাৱৰ্ত্তি কৰিলে, তেতিয়া ভিড়ে তাকে আদৰণি জানালে, কাৰণ সকলোৱে তাকে প্রত্যাশা কৰি আছিল। তেতিয়া ইয়াইৰ নামৰ এজন লোক, এজন সিনাগগৰ নেতা, আহি যীশুৰ পায়ত পৰে গৈ তাকে নিজৰ ঘৰলৈ আহিবলৈ আকোৱাৰি কৰিলে, কাৰণ তেওঁৰ একমাত্র কন্যা, প্ৰায় তিনি বছৰ বয়সৰ, মৰণোন্মুখ হৈ আছিল।

যীশু যেতিয়া পথত আছিল, তেতিয়া ভিড়ে প্ৰায় তাকে চেপি ধৰিলে। আৰু তাত এজন মহিলা আছিল যি তিনি বছৰ ধৰি ৰক্তপাতৰ শিকিৎ‌জাতীয় সমস্যাত ভুগি আছিল, কিন্তু কোনেও তাকে সুস্থ কৰিব পৰা নাছিল। তেওঁ যীশুৰ পিছত আহি তেওঁৰ চোলাৰ কিনাৰা স্পৰ্শ কৰিলে, আৰু ততক্ষণাত তেওঁৰ ৰক্তপাত বন্ধ হৈ গেল।

“কে মোক স্পৰ্শ কৰিলে?” যীশুৱে পিছত পুছিলে।

তেওঁলোৰ সকলোৱে অস্বীকাৰ কৰিলে, পিতৰে ক’লে, “মোহৰ, লোকসকল ভিড় কৰি আপোনাৰ বিৰুদ্ধত চেপি ধৰিছে।”

কিন্তু যীশুৱে ক’লে, “কেউ মোক স্পৰ্শ কৰিলে; মই জানো যে মোৰ পৰা শক্তি ৰাই গৈছে।”

তেতিয়া সেই মহিলাই, দেখি যে তেওঁ অলক্ষিত হ’ব নোৱাৰে, কম্পিত হৈ যীশুৰ পায়ত পৰে গৈ সকলো লোকৰ সামনত ক’লে যে তেওঁ যীশুৰে স্পৰ্শ কৰাৰ কাৰণ আৰু তেওঁ যেভাবে ততক্ষণাত সুস্থ হৈছিল।

তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “কন্যা, তোমাৰ বিশ্বাসে তোমাক সুস্থ কৰিছে। শান্তিত যোৱা।”

যীশু এতিয়া কথা পাতি থকাৰ সময়ত, ইয়াইৰৰ ঘৰৰ পৰা এজন লোক আহি ক’লে, “আপোনাৰ কন্যা মৰি গৈছে; আরু শিক্ষকক কষ্ট দিয়া নালাগে।”

এই কথা শুনি, যীশু ইয়াইৰক ক’লে, “ভয় কৰা নহয়; বিশ্বাস কৰা, আৰু তেওঁ সুস্থ হ’ব।”

যেতিয়া যীশু ইয়াইৰৰ ঘৰত পਹুচিলে, তেতিয়া পিতৰ, জন, যাকোব, আৰু শিশুৰ পিতা-মাতাক বাদে আন কাৰোৱাক ভিতৰলৈ যোৱাৰ অনুমতি দিলে নহয়। ইতিমধ্যে সকলো লোক তেওঁৰ বাবে কাদি আছিল আৰু শোক কৰি আছিল।

“কাদা বন্ধ কৰা,” যীশুৱে ক’লে। “তেওঁ মৰি নাই, নিদ্ৰাৰত।”

তেওঁলোৱে তেওঁৰ লগত হাসি কৰিলে, কিয়নো তেওঁ জানত যে তেওঁ মৰি গৈছে। কিন্তু যীশুৱে তেওঁৰ হাত ধৰি ক'ল, “মৰি, উঠি পৰা!” তেওঁৰ আত্মা পুনৰ আসিল, আৰু ততক্ষণাত তেওঁ উঠি থিয়াল। তাৰ পাছত যীশুৱে ক'ল যে তেওঁৰ খাবলৈ কিবা দিয়ক।

তেওঁৰ পিতামাতা বিস্মিত হ'ল, কিন্তু তেওঁ নিৰ্দেশ দিলে যে এই ঘটনাৰ বিষয়ে যেনে-তেনে নক'বাকৈ।

এইটো ঈশ্বৰৰ বাক্য।

ওহো—বাহ! এইটো এটা শক্তিশালী কাহিনী। এটা সুপরিচিত কাহিনী। নিশ্চয়, দুটা কাহিনী একেলগে বেণি দিয়া হৈছে। আৰু ই এতো বিখ্যাত হোৱাৰ এটা কাৰণ হ'ল মেথু, মাৰ্ক আৰু লুক সকলোৱে একে ধৰণেৰে এইটো লিপিবদ্ধ কৰিছে: এটা কাহিনী আৰম্ভ হয়, দ্বিতীয়টোৱে বাধা দিয়ে, আৰু তাৰ পাছত প্ৰথমটো শেষ হয়। ইয়াক পণ্ডিতসকলে ইন্টারকেলেশ্যন বুলি কয়, কিন্তু যেহেতু ই গ্রীক, মই ইয়াক জাইৰো—এটা স্তৰ, তাৰ পাছত ভৰণ, তাৰ পাছত চূড়ান্ত স্তৰ বুলি ভাবিবলৈ ভাল পাওঁ।

আৰু লুক এই “জাইৰো কাহিনী” এটা সম্পূৰ্ণ ক্ৰমৰ দৃশ্যৰ শেষত ৰাখে যি যীশুৰ ভাল কাম কৰাৰ ক্ষমতা দেখুৱাই। ৭ অধ্যায়ত পিছলৈ, তেওঁ দূৰৰ পৰা এজন শতাধিপতিৰ দাসক সুস্থ কৰে। এজন বিধবাৰ পুত্ৰক জীৱিত কৰে। পাপ ক্ষমা কৰে। তেওঁ আৱহা শান্ত কৰে। এইটোৰ ঠিক আগতে, আত্মিক জগতৰ ওপৰত কর্তৃত্ব দেখুৱাই তেওঁ এটা লেজিয়ন ভূতক বহিষ্কাৰ কৰে। আৰু এতিয়া, যীশুৰ কর্তৃত্বৰ এই ছবিসমূহৰ শৃঙ্খল শেষ কৰিবলৈ, আমি এই দ্বৈত কাহিনী পাইছোঁ।

কিন্তু ইয়াত দুটা কাহিনী একেলগে মেলি দিয়াৰ চেয়ে বেচি কিচ্ছা আছে। এই কাহিনীসকলো ইচ্ছাকৃতভাৱে একে-আনৰ প্রতিচ্ছবি। আপুনি দুই কন্যাৰ কাহিনী বুলি ক'ব পাৰে। প্ৰথম কাহিনীৰ জায়ৰুৰ কন্যা, আৰু এই মহিলা—যাক যীশুৱে সবচেয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ মুহূৰ্তত “কন্যা” বুলি আহ্বান কৰে।

ইহঁত দুয়ো কন্যা, ইহুদী আইন অনুসাৰে, আচাৰ-বিচাৰ অশুদ্ধ—একজনৰ ক্রান্তিকালীন ৰক্তপাতৰ কাৰণে, আৰু আনজনৰ মৃত্যুৰ কাৰণে। আমি এই বিষয়ে পিছলৈ আলোচনা কৰিম।

আৰু তাৰ পাছত আছে এই দ্বাদশ সংখ্যাৰ আকৰ্ষণীয় সংযোগ। এগৰাকী দ্বাদশ বৰ্ষীয় কন্যা। এগৰাকী মহিলা যি দ্বাদশ বছৰ ধৰি ভুগিছিল। এই কন্যাৰ জন্ম হোৱা বছৰটোৰে এই মহিলাৰ ভোগনাৰম্ভ হৈছিল। অদৃশ্য সুতোৰে তেওঁলোকৰ জীৱন একতৰফা বাঁধি আছে, আৰু এতিয়া - যদিও তেওঁলোকে সম্ভৱতঃ কেতিয়াও একেৰাহে নাজানিছিল - এই দিনটোত, এই মুহূৰ্তত, যেতিয়া দুয়োজনেই যীশুক লগ পায় আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিবৰ্তিত হয়।

ঐতিহ্যভৰে, এগৰাকী কন্যা দ্বাদশ বছৰ বয়সত মহিলা হয়। সুতৰাং ইয়াত আমি দুই কন্যা, দুই মহিলা পাইছোঁ, য'ৰ কাহিনী একতৰফা আবদ্ধ। আৰু তেওঁলোকক একেলগে দেখি, মোৰ মনে হয় ঈশ্বৰৰ কিবা গভীৰ কথা আমাৰ ক'ত ক'বৰলৈ আছে।

তেওঁলোকৰ কাহিনীৰ ক্ৰম একে: নিৰাশা, ভয়, আৰু পৰিত্ৰাণ। এই আন্দোলনটোৰে আমি অনুসৰণ কৰিবলৈ যাচ্ছোঁ।

সুতৰাং যদি আপুনিৰ পৰা এটা বাইবেল আছে - বা এটা তুলিব পাৰে - লুক 8, 40 পৰা আৰম্ভ কৰি চাওক। মোৰ ইচ্ছা আছে মন্থৰ কৰি, মনোযোগ দি, আৰু কি ঘটে চাওঁ যাতে আমরা ঈশ্বৰৰ পৰা কি শুনিব পাৰোঁ।

প্ৰথম স্তৰটো নিৰাশা।

যীশু সেই অদ্ভুত ভ্ৰমণৰ পৰা পৰত ফিৰি আসিছে য'ত তেওঁ শিষ্যসকলৰ সৈতে গৈছিল, য'ত তেওঁ ভূতৰোগীক সুস্থ কৰিছিল। এতিয়া তেওঁ এটা জনবহুল অঞ্চলত আছে, আৰু সকলোৱে তেওঁৰ সন্ধান কৰিছে। তেওঁলোকে তেওঁৰ শিক্ষা শুনিছে। তেওঁলোকে তেওঁৰে সুস্থ কৰা দেখিছে। তেওঁলোকে জানে ঈশ্বৰৰ উপস্থিতিৰ কিছু অংশ তেওঁৰ ওপৰত আছে। সুতৰাং ভিড়বাৰি ঢুকে পৰে।

কিন্তু এই চাপ দিয়া ভিড়ৰ মাজত, এটা পথ খোলা হয়। এজন VIP আহৰি: যাইৰুস, সমাৰ্থনাগৰ নেতা। এজন সন্মানীয়, লাজৰাম্ভৰী মানুহ। আৰু তেওঁ যীশুক কেনেকৈ লগ কৰে?

তেওঁ যীশুৰ পায়ত পৰে আৰু তেওঁৰ ওচৰত ভিক্ষা মাগে।

লুক এই চিত্ৰটো আৰু আৰু এবাৰ ব্যৱহাৰ কৰে - যীশুৰ পায়ত পৰা - এটা দৈহিক অভিব্যক্তি হিশাপে নিৰাশাৰ। ই অৱৈচ্ছিক নহয়। এইটো ঘটে যেতিয়া তলৰ অংশ পৰি যায়।

মই নিজেই এনেধৰা অভিজ্ঞতা পায়নি আছিলা পর্যন্ত শেষ দশকৰ দুটি মুহূৰ্তলৈকে—একটি গভীৰ উদ্বেগ আৰু অন্যায়ৰ সময়ত, যেতিয়া মই আক্ষৰিকভাৱে মাটিত পৰে গৈছিলোঁ। আৰু তাৰ পাছৰ বছৰটোত, মোৰ স্ত্ৰীৰ মগজুৰ টিউমৰ অস্ত্ৰোপচাৰ পাছত, প্রায় আঠারো ঘণ্টা পাছত, যেতিয়া তেওঁ যন্ত্রণাময় যন্ত্রণাত আছিল আৰু আমি ভাবিছিলোঁ যে শেষ সময় আহৰি গৈছে—মই ওপৰত নপৰে তাৰ বিছনাটোৰ কাষত পৰে থাকিবলৈ পাৰিনি। আপোনালৰ কিছুমানে এই ঠাইত আছেন। কিছুমানে নাথাকেন। কিন্তু ইয়াক এটা সাৰ্বজনীন মানৱ অভিব্যক্তিৰ হাৰ্চনা।

আৰু কিয় জায়ৰুস হাৰ্চনীয়? কাৰণ তাৰ একমাত্র কন্যা—তাৰ সুনোৱা বার বছৰৰ—মৰিবলৈ ধৰিছে। নহয় মাত্ৰ অসুস্থ। নহয় মাত্ৰ চিন্তিত কৰিছে তাৰ পিতামাতাকে সন্তানসকলে যেভাবে কৰে। তেওঁ মৰিবলৈ ধৰিছে।

আৰু তাৰ বাবে তেওঁ বিচলিত।

আৰু যদি আপোনালেহঁত প্ৰথম দুটি পদ—পদ 41 আৰু 42—লৈ চায়—এতিয়া বেদনা, এতিয়া ব্যথা, এতিয়া ভয় এতিয়া পৰিলক্ষিত হয় যে এই মানুহে কি অনুভৱ কৰিছে তাৰ আবেগগত ওজনৰ পাৰত পঢ়া সহজ। যীশু, যাক আমি নিত্য দেখি থকা সহানুভূতিত প্লৱিত হৈছে, হাঁয় কয়। তেওঁ জায়ৰুসৰ লগত যায়। আৰু পদ 42ৰ শেষত আৰু এবাৰ আমাক স্মৰণ কৰায় যে ভিড়ৱোৰ তেওঁক পিষ্ট কৰিছে। সকলোৱে তেওঁৰ ওচৰত থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰে।

তাৰ পাছত পদ 43 এ বাধাৰ পৰিচয় দিয়ে:

সেখানে এজনী মহিলা আছিল যি বাৰ বছৰ ধৰি ৰক্তপাতৰ শিকার হৈছিল, কিন্তু কোনেও তেওঁক সুস্থ কৰিব পৰা নাছিল।

মাৰ্কে যোগ কৰে যে তেওঁ ডাক্তৰৰ ওপৰত যাৰ কিছু পয়সা খৰচ কৰিছিল, আৰু ভালৰ পৰিবৰ্তে, তেওঁ কেবল আৰো খাৰাপ হৈছে।

এইৰে জায়ৰুসৰ লগত, আমি হাৰ্চনীয় পৰিস্থিতি দেখোঁ—এটা আকস্মিক সংকট। এই মহিলাৰ লগত, আমি দীর্ঘদিনীয় হাৰ্চনা দেখোঁ— বাৰ দীর্ঘ বছৰ ধৰি ভোগা। আৰু লেভিটিকাস 15 অনুসৰি, তেওঁৰ চিকিৎসাৰ অ৵স্থা যি আছিল, ই তেওঁক আচাৰ-বিচাৰ অনুসৰি অশুচিৰ শ্ৰেণীত ৰাখে। পাপী নহয়। দোষী নহয়। কিন্তু পৃথক। কাটি ৰখা।

আৰু কাৰণ তেওঁৰ অ৵স্থা কেতিয়ো শেষ নহোৱা, পৃথকীকৰণ কেতিয়ো শেষ নহোৱা। তেওঁ যি কেউ স্পৰ্শ কৰে, তাৰ অশুচি হোৱাৰ সম্ভাৱনা। যিকোনোৱে তেওঁৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। তেওঁ মন্দিৰত উপাসনা কৰিব পৰা নাছিল। তেওঁ সম্ভৱতঃ জেৰুসালেমত প্ৰৱেশ কৰিব পৰা নাছিল। তেওঁ একাৰ আছিল। নিঃসঙ্গ। দৰিদ্ৰ। এজন বহিষ্কৃত।

এই কল্পনা কৰোঁ: তিনি বছৰ ধৰি কোনেও স্পৰ্শ নকৰে। তিনি বছৰ ধৰি কোনোৰ ঘৰত স্বাগত নহয়। তিনি বছৰ ধৰি সম্প্রদায় নহয়।

আৰু এতিয়া—ইয়াত—সে নিজৰ সুযোগ দেখে। ভিড় অতি বৃহৎ। সকলোৱে ধাক্কাধাকি কৰিছে। কোনেও স্পষ্টভাৱে একো দেখা নপায়। শিষ্যসকল বিশৃঙ্খলা নিয়ন্ত্রণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। আৰু সে ভাবে, যদি মই কেবল ওচৰতীয়া হ'ম... কোনেও মোক চিনাকিব নে। কোনেও মোক চিনাকিব নে। যদি মই কেবল এইৰ জামৰ পাৰ স্পৰ্শ কৰিম... মই বিশ্বাস কৰোঁ যে মই সুস্থ হ'ব।

তাই সে ভিড়ৰ মাজত স্লিপ কৰে, সম্ভৱতঃ নিজৰ স্কাৰ্ফ নিম্নলিখিত কৰি, আৰু বহি পায়। সে এইৰ পোশাকৰ হেম স্পৰ্শ কৰে।

আৰু তত্ক্ষণাত—সে জানে। নিজৰ শৰীৰে তাকে কয়। যেনেকৈ এটা জোৰা পুনৰ স্থানত পৰিবিৰ্তন হয়। বা সেই মুহূৰ্তৰ নিচিনা যেতিয়া এটা মনস্তাত্ত্বিক বোৱাহ আপুনি সম্পূৰ্ণৰূপে বুঝা নাছিল আৰু হঠাৎ উত্তোলন হয় আৰু আপুনি বুঝে যে ই কিমান ভারী আছিল। সে জানে যে সে সুস্থ।

মই কল্পনা কৰোঁ যে তাকে বিশ্বাস নকৰিব পাৰে—আনন্দ মিশ্রিত অবিশ্বাস, ভয়ৰ সাথে আশা কৰিবলৈ।

কাহিনীটি সেখানে শেষ হ'ব পাৰে। বহু কাহিনী এনেদৰেই শেষ হয়। লোকসকলে যীশুক লগ পায়, সুস্থতা লাভ কৰে, আৰু নিজৰ পথত চলে যায়। আৰু যাইৰুসৰ লগত, যীশুৱে ৭ অধ্যায়ত যেনেকৈ কৰিছিল, তেনেকৈ কেবল দূৰৰ পৰা নিজৰ কন্যাকে সুস্থ কৰিব পাৰে।

কিন্তু অপ্রত্যাশিত কিছু ঘটে। আন এটা পদক্ষেপ আছে। কেবল আতঙ্ক আৰু মুক্তি—কিন্তু ভয়ংকৰ।

৪৫ পদ চাওঁ:

“মোক কোনে স্পৰ্শ কৰিলে?” যীশুৱে পিছপাৰ কৰিলে।

সকলোৱে অস্বীকাৰ কৰে। পিতৰে কয় যে আমি সকলোৱে ক'ব পাৰোঁ: প্ৰভু, সকলোৱে আপাক স্পৰ্শ কৰিছে। কিন্তু যীশুৱে জানে যে আন কিছু ঘটিছে। তেওঁ জানে যে তাকে পৰা শক্তি ওলাই গৈছে।

আৰু ই অদ্ভুত। এই ধৰণৰ একমাত্র অলৌকিক ঘটনা—কোনেও যীশুৰ পোশাক স্পৰ্শ কৰি সুস্থ হয়। ই যেন লাগে যেনে এটা সুস্থতাৰ লাঠি বা কাল্পনিক কাহিনীৰ এটা কেলাস। কিন্তু সেইটো নহয়। এই পৰিস্থিতিগত। এই বিশ্বাস। সেই কাৰণেই যীশুৱে জানে।

সৱৰ পাছতো, বহু লোকে তাকে ধাক্কা দিছিল। কেবল এজনেহে সুস্থতা লাভ কৰিলে।

আৰু এতিয়া মহিলাগৰাকীৰ পৰিতাপ দূৰ হৈ পৰভয়লৈ ঘূৰি আহে। তেওঁ লুকাই থাকিবলৈ আশা কৰিছিল। তেওঁ সফল হৈছিল। তেওঁ সুস্থ হৈছিল। তেওঁ নিঃশব্দে চলে যাব পাৰিছিল। কিন্তু যীশুৱে ভিড় থামাই পিছত কোনে স্পর্শ কৰিছে পিছত জিজ্ঞাসা কৰে।

তেওঁৰ এক মুহূৰ্তৰ আনন্দ ভয়লৈ পৰিণত হয়। তিনি বছৰ ধৰি লজ্জা, বহিষ্কাৰ, নিৰ্জনতা—এতিয়া উন্মোচিত। তেওঁ যীশুক স্পর্শ কৰিছে, সম্ভৱতঃ তেওঁক অশুদ্ধ কৰিছে। তেওঁ গোপনে কৰিছে। আৰু এতিয়া তেওঁ এজন ঈশ্বৰৰ লোকৰ আগত অকল্পনীয় ক্ষমতাৰে দাঁড়িয়ে আছে।

৪৭ পদ:

তেতিয়া মহিলাগৰাকীয়ে, তেওঁ অলক্ষিত থাকিব নোৱা দেখি, কম্পিত হৈ তাৰ চৰণত পৰে। সকলো লোকৰ সামনত, তেওঁ ক'ৰতে স্পর্শ কৰিছে আৰু কেনেকৈ তাত্ক্ষণিকভাৱে সুস্থ হৈছে সেয়া ক’ৰত।

যৈৰুসৰ দৰে, তেওঁ যীশুৰ চৰণত পৰে। কিন্তু কেবল পৰিতাপত নহয়—আনকি ভয়তো। তেওঁৰ কোনো ধাৰণা নাই যে পাছত কি ঘটিব। তেওঁ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা সকলোবোৰ হ'ল সত্যবাদী হোৱা আৰু তাৰ আগত নিজকে নিক্ষেপ কৰা।

আৰু যীশুৰ প্রতিক্ৰিয়া শুনাৰ আগত, ৪৯ পদলৈ চাওঁ:

যীশু এতিয়া কথা পাতি থকাৰ সময়ত, যৈৰুসৰ ঘৰৰ পৰা এজন লোক আহে। “আপোনাৰ কন্যা মৰি গৈছে,” তেওঁ ক’ৰে। “আৰু শিক্ষকক আরু কষ্ট দিয়াত নালাগে।”

সে অনুৰূপে মহিলাগৰাকীৰ কাহিনী পৰিতাপৰ পৰা আনন্দলৈ আৰু ভয়লৈ গতি কৰে, যৈৰুসৰ কাহিনীও পৰিতাপৰ পৰা ভয়লৈ গতি কৰে। তেওঁ দূতবৰ্গক দেখে। তেওঁ ঠাণ্ডা কথা শুনে।

আৰু যদি আপুনি যৈৰুসৰ পৰিস্থিতিটো কল্পনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে—সত্য সত্য কল্পনা কৰে—আপুনি উত্তেজনা অনুভৱ কৰতে পাৰে। তেওঁ পৰিতাপত আছেন। তেওঁ যীশুক আহিবলৈ বেগে ধৰিছে। যীশুৱে সম্মতি দিছে। কিন্তু ভিড়ে সকলোবোৰ মন্থৰ কৰি থকাৰ কাৰণে। লোক সকলোৱে চাপ মাৰি থকাৰ কাৰণে। আৰু যৈৰুসক নিশ্চয় ভাবি থকাৰ কথা, হে প্ৰভু, অনুগ্ৰহ কৰক—মৰ কন্যা মৰি যাইছে। আমি সময় নষ্ট কৰিব নোৱা।

আৰু পাছত যীশুৱে থামে।

আৰু এই মহিলাগৰাকী—এজন বহিষ্কৃত ব্যক্তিয়ে—আগুৰি আহি তাৰ হাঁঠাত পৰে। আৰু যৈৰুসৰ ভাবত সকলোবোৰ হ'ল, আমি সময় নষ্ট কৰিব নোৱা। মৰ কন্যা মৰি যাইছে। অনুগ্ৰহ কৰক, হে প্ৰভু, আমি যাবলৈ হ’ব।

আৰু পাছত, সেই যন্ত্রণাদায়ক বিলম্বৰ মাজত, তেওঁ ঠাণ্ডা কথা শুনে:

“আপোনাৰ কন্যা মৰি গৈছে।

আৰু শিক্ষকক আরু কষ্ট দিয়াত নালাগে।”

ইয়োহান 11-ত যোৰ দেখা মৰিয়া আৰু মাৰ্থাৰ দুঃখৰ পৰিচয় দিয়ে, যেতিয়া তেওঁলোকৰ ভাইটি মৰা গৈছিল আৰু যীশু সময়মত আহা নাছিল।

দুটো কাহিনীৰ এটা মোড় আহে যি আমি আশা নকৰোঁ। এই কাহিনী দুটো ভয়ংকৰৰ পৰা আৰু ভয়ংকৰলৈ। আশাহীনতাৰ পৰা ভয়ৰ দিকে।

কিন্তু এই দুই কন্যাই এতিয়া আন এক অভিজ্ঞতা লাভ কৰিবলৈ যোৰ। আৰু এইটোৱেই হৈছে তৃতীয় আন্দোলন - প্ৰতিফলন।

আহাৰ bleeding মহিলাৰ ওচৰলৈ। তেওঁ যীশুৰ পায়ৰ ওচৰত থকি থকি কাপুৱাইছে, হয়তো তেওঁ এই সুস্থতা পিছত পৰত পৰিলে পুনৰ লোপ কৰি পেলাব, বা প্রকাশ্যে লজ্জা দিব, বা সৰ্বোত্তমভাৱে ক'বা, ভাল, তুমি ৰাখিবা, কিন্তু যি কৰিলা তাতো ভুল।

তেওঁ কি ক'ব?

৪৮ পদ:

“কন্যা, তোমাৰ বিশ্বাসে তোমাক সুস্থ কৰি তুলিছে।

শান্তিত চলে যোৱা।”

তেওঁ তাকে ধমৰনাৰ পৰিবৰ্তে আশীৰ্বাদ কৰে। তেওঁ তাকে কন্যা বুলি সম্বোধন কৰে - যীশুৱে সুসমাচাৰত আন কারোৰ বাবে ব্যৱহাৰ নকৰা এটা শব্দ। আৰু তেওঁ তাকে শান্তিত পাঠায়।

আৰু এইটোৱে আৱাৰ দেখা যায়: এইটো যাদু নাছিল। এইটো কোনো সুস্থতাৰ তাবিজ মুহূৰ্ত নাছিল। যীশুৱে তেওঁৰ বিশ্বাসক হাইলাইট কৰে। তেওঁ ইচ্ছা কৰে যে তেওঁ-আৰু আন সকলেও-বুঝুক যে আসলত কি ঘটিছিল।

আৰু জায়ৰৰ সৈতে সমান্তৰালভাৱে লক্ষ্য কৰা। ৫০ পদত অবিলম্বে, যেতিয়া তাৰ কন্যাৰ মৃত্যুৰ খবৰ আহে, যীশুৱে তাৰ ওচৰলৈ গৈ ক'ব:

“ভয় কৰা নহয়।

বিশ্বাস কৰা, আৰু তেওঁ সুস্থ হ'ব।”

বিশ্বাস আৱাৰ।

আৰু এইটোৱেই হৈছে যি ঘটে। যদি তুমি পৰৱর্তী কয়েকটি পদ চাওঁ, যীশু জায়ৰৰ ঘৰলৈ যায়। কন্যাটি মৰা গৈছে। সকলোৱে জানে। তেওঁ ভিড়ৰ লোকসকলৰ - পিতৰ, যাকোব, যোহান আৰু পিতামাতাকে- অনুসৰণ কৰিবলৈ নিদিয়ে। তেওঁলোকে সেই কক্ষত প্ৰৱেশ কৰে য'ত যুৱতী কন্যাটি শুয়ে আছে।

পথত যীশুৱে ক'ব, “কিয় তোমালোকে এতিয়া কান্দিছ? তেওঁ মৰা নহয়, নিদ্ৰিত।” তেওঁলোকে তেওঁৰ ওচৰত হাসে। তেওঁলোকে মৃত্যুক চিনাকি লয়। কিন্তু যীশুৱে প্ৰায়ে তাৰ বাক্যৰ প্ৰাৰম্ভিক অৰ্থতকৈ বেচি কিছুমান বুঝায়।

আৰু কিয় তিনি এই কথা ক'লে? ৫৬ নং পদলৈ চাওক। তেওঁক উত্থাপন কৰাৰ পাছত, তেওঁলৈ ক'লে যে এই ঘটনাৰ বিষয়ে কাৰোকে নক'বা। যীসু ভিড়ৰ মন জয় কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰে। তেওঁ জনপ্রিয়তা লাভ কৰিবলৈ বা আন্দোলন আৰম্ভ কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰে। যদি তেওঁ খ্যাতি চাহিছিল, তেওঁ এই অলৌকিক কাৰ্য্যটি ৰাস্তাত কৰত।

তেওঁ করুণাৰ পৰা কাৰ্য্য কৰে—পবিত্ৰ, আন্তৰিক করুণা। তেওঁ এই পৰিবাৰলৈ জীৱন পুনৰুদ্ধাৰ কৰে, কিন্তু তেওঁ দৰ্শনীয় কৰিবলৈ আগ্ৰহী নহয়। তেওঁ সুস্থ কৰিবলৈ আহিছে, হ্যাঁ, কিন্তু শিক্ষা দিবলৈ, ৰাজ্য ঘোষণা কৰিবলৈ, আৰু শেষত মৰণ আৰু পুনৰুত্থান কৰিবলৈ, ঈশ্বৰ আৰু মানৱতাৰ মাজত নতুন সম্বন্ধ স্থাপন কৰিবলৈ।

এই অনুৰোধ যি ভয়ৰ পৰিণত হ'ল, এতিয়া পৰিত্ৰাণলৈ পৰিণত হয়—উভয় কন্যাৰ বাবে।

আৰু এইটোৱে আমাৰ বাবে কি বোৰা?

এই সপ্তাহত আমি এই কাহিনীৰ ওপৰত ধ্যান কৰিছিলোঁ, মێই ভাবিলোঁ: এটা অৱস্থাত, কেবল য়ীসুৰ শক্তিৰ প্ৰতি আচৰ্জ্বল হোৱা যথেষ্ট হ'ব। তেওঁৰ কৰা এই কাৰ্য্যসমূহ একেই যীসু আজি আমাৰ সৈতে উপস্থিত, শক্তিশালী আৰু করুণাময় আৰু উদ্দেশ্যপূৰ্ণ।

কিন্তু মੈই দুটি বাক্য আঁকৰালৈ উলিয়াবলৈ চাহঁ। দুটি সত্যক—যি মনোনীত কৰে যে ঈশ্বৰ আমাক দেখিবলৈ আমন্ত্রণ জনাইছে।

প্ৰথম:

ঈশ্বৰে যীসুৰ বিষয়ে আৰু তেওঁ মানুহৰ বাবে যি কৰে—আমাৰ বাবে—একটি পূর্ণ চিত্ৰ লাভ কৰিবলৈ চাহে।

আমাৰ পাপৰ ক্ষমাৰ বাবে যীসুৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ বিষয়ে আমি সঠিকভাৱে কথা ক'লোঁ। এইটো অত্যাবশ্যক। অ-বিনিময়যোগ্য। কিন্তু এইটো সমগ্ৰ কাহিনী নহয়।

এই ধৰণৰ কাহিনীসমূহে আমাক দেখায় যে যীসুৰ কাৰ্য্যও ইয়া জড়িত: * অপবিত্ৰ পৰিষ্কাৰ কৰা * লজ্জা আতৰাৰ কৰা * মৃত্যু জয় কৰা * নিৰাশাৱস্থ পৰিস্থিতিৰ পৰা মানুহক উদ্ধাৰ কৰা * মানুহক সমাজলৈ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা

উভয় কন্যাকে তাহাৰ সমাজলৈ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হয়। আগৰ কাহিনীৰ দমনীয়ৰ নিচায়। টম ৰাইট সুন্দৰভাৱে ক'লে: যীসু বিশ্বৰ সমস্যাৰ সৈতে নিজৰ হাত জড়িত কৰে। তেওঁ আমাৰ কম্পিত স্পৰ্শ স্বাগত কৰে। আৰু তেওঁ কেন্দ্ৰীয় বাইবেলৰ আদেশৰ সৈতে উত্তৰ দিলে: ভয় নকৰা।

যীশু কেৱল পাপ ক্ষমা নকৰে—তিনি লজ্জা দূৰ কৰে। তেওঁ কেৱল চিৰকালীন জীৱনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি নকৰে—তিনি মৃত্যুক জয় কৰে। তেওঁ কেৱল ঈশ্বৰৰ সাথে আমাকৈ মেল নকৰে—তিনি একে অৰ্থাৰ্থত পুনৰুদ্ধাৰ কৰে।

আৰু আজিও সেয়া সত্য। আপোনালোৰ কাৰোঁতা—বা অনলাইন চৰ্চা কৰ্তা—অনেকেই একা অনুভৱ কৰে। লজ্জা। পস্তাৱ। লাজ। বাহিৰৰ পৰিৰূপত, আপোনালোৰ সকলো ঠিক আছে বুলি মনে হয়। কিন্তু ভিতৰত, আপোনালোৰ একা অনুভৱ কৰে।

যীশু কেৱল আপোনালোৰ পাপ ক্ষমা কৰিবলৈ নহেৰা নকৰে, কিন্তু আপোনালোৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ—তেওঁৰ নিজৰ লগত আৰু অন্যৰ লগত। আপোনালোৰ ব্যৰ্থতা গোপন বা প্রকাশ্য, সম্বন্ধ বা আর্থিক, আপোনালোৰ লজ্জা দূৰ কৰা য' পারে। আপোনালোৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা য' পারে সেই সমাজলৈ যি আপোনালোৰ কামনা।

এজন টীকাকৰ্তাই সুন্দৰকৈ ক'লে:

“‘আৰু শিক্ষকৰ চিন্তা নকৰা’ এই ক'তা কেৱল আমাৰ সমস্যাৰ সঠিক উত্তৰ নহে।”

হয়ত আজি আপোনালোৰ আশাহীন অনুভৱ কৰে। অত্যধিক লজ্জিত। অত্যধিক ভগ্ন। অত্যধিক দূৰ গৈছে।

কিন্তু “আৰু শিক্ষকৰ চিন্তা নকৰা” এই ক'তা কেৱল সঠিক উত্তৰ নহে।

এই যীশু যি এই জীৱনত স্পৰ্শ কৰে, আমাৰ জীৱনতো স্পৰ্শ কৰে। আৰু আমি এনে গিৰ্জা হ'বলৈ চাৰি য'ত এই পুনৰুদ্ধাৰ স্বাগত। আপোনালোৰ জীৱন সাজু কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। আপোনালোৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ স্বাগত।

আৰু এই সকলোবা বিশ্বাসৰ দ্বাৰা প্ৰৱেশ কৰা যায়—যীশুৰ পায়ত পৰিতাপ হৈ, হৃদয়ত বা শৰীৰত, আৰু নিজৰ প্ৰয়োজন স্বীকাৰ কৰি।

যি দ্বিতীয় সত্যক পৰিচালিত কৰে:

ঈশ্বৰে আমাকৈ পৰিবৰ্তন কৰিবলৈ আকাঙ্ক্ষা আৰু ভয়ৰ ব্যবহার কৰে—সৰাহ প্ৰাপ্ত হ'ক বা নহ'ক।

এই কাহিনীত, সৰাহ প্ৰাপ্ত হয়। কিন্তু কেতিয়াবা নহ'ক। আৰু তথাপি ঈশ্বৰে আমাকৈ পৰিবৰ্তন কৰিবলৈ আকাঙ্ক্ষা আৰু ভয়ৰ ব্যবহার কৰে—সৰাহ প্ৰাপ্ত হ'ক বা নহ'ক।

এই সপ্তাহত, মোৰ অনেক সময় আপোনালোৰ সকলোৰ লগত কটাবলৈ সুযোগ হ'ল—কাৰোঁতা ইয়াত, দূৰত থকা লোকৰ লগত। 목회ৰ সময়, শ্ৰৱণ, স্থান ধাৰণ, উপদেশ, প্ৰাৰ্থনা। এই সপ্তাহত বিশেষভাৱে ভারি হ'ল—আকাঙ্ক্ষিত পরিস্থিতি আৰু হতাশাজনক পরিস্থিতিৰে ভৰপূৰ।

মোৰ বয়সী সাধু সকলৰ লগত থকাৰ সুযোগ হ'ল যি নিজৰ পত্নীৰ সেবা কৰে যি ডিমেনশিয়াৰ সাথে আৰু নিজৰ ক্যান্সাৰৰ মুখোমুখি হয়।

মি এনে লোকৰ সৈতে থকাৰ সৌভাগ্য লাভ কৰিছোঁ, যাঁৰ জীৱন বহিৰাংগতভাৱে পালিশ কৰা মনে হয়, কিন্তু ভিতৰত অপরাধবোধ, উদ্বেগ, আৰু পস্তাৰে ভৰা।

মি চাকৰি হাৰা, ভগ্ন বিবাহ, আৰু ডজনেকৰ সৈতে সংঘাতৰ ধ্বংসত বহি থকা লোকৰ সৈতে বহি থকাৰ সৌভাগ্য লাভ কৰিছোঁ, যাঁৰা এই সংঘাতৰ নেভিগেট কৰিবলৈ জানে।

মি খ্ৰীষ্ট কোভেনান্ট গিৰ্জা, নেভিলত, য'ত এক মাহ পূৰ্বে ভয়ংকৰ ঘটনা ঘটিছিল, সেই গিৰ্জাৰ staff ত কাম কৰা এজন ছাত্ৰ আৰু বন্ধুৰ সৈতে কথা পাতিছোঁ। ঘটনা ঘটেৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ office ত আছিল—আৰু প্ৰায় বেঁচে গ'ল, আৰু তাৰ পাছত পাৰ্কিং লটত থিয়াকি ভয়ংকৰ পৰিণতিৰ সাক্ষী হ'ল। হতাশা।

এটা কথাৰ বিষয়ে আপোনালৈ ক'বলৈ মি আকাংক্ষা কৰোঁ, কাৰণ এই ব্যক্তিয়ে মোক অনুমতি দিছে। খ্ৰিস্ মোক এই কথা ক'বলৈ অনুমতি দিছে। নহিলে মি নক'ব।

এটা ভাই, এণ্ডৰু টয়, এই বিষয়ে কথা ক'বলৈ আকাংক্ষা কৰোঁ। আপোনালোকে এণ্ডৰু আৰু সাৰাহ বেথক চিনাকি পায়। তেওঁলোক সোজৰ্নৰ সদস্য। এণ্ডৰুৰ কিছুকাল ধৰি স্বাস্থ্যৰ সমস্যা আছে, কিন্তু সাম্প্ৰতিক সপ্তাহত পৰিস্থিতি বিশেষভাৱে কঠিন হৈ পৰিছে। তেওঁ এতিয়া চিনসিনাটিৰ এক হাস্পতালত আছেন—তেওঁ হয়তো এতিয়া মোক চাই আছে—এজন বৃহৎ অস্ত্ৰোপচাৰৰ সন্মুখীন হ'বলৈ য'ত উল্লেখযোগ্য জটিলতা আছে। কিছু দিন পূৰ্বে তেওঁ নিজৰ ডাক্তৰকেহঁতাক জিজ্ঞাসা কৰিলে, "মোৰ মৃত্যুৰ সম্ভাৱনা কিমান?" আৰু উত্তৰটো নিম্ন আছিল।

তাই আমি দীর্ঘক্ষণ ধৰি টেলিফোনত কথা পাতিলোঁ। মৃত্যু এতিয়া তেওঁৰ বাবে অত্যন্ত বাস্তৱ, যি অধিকাংশ লোকে অস্বীকাৰ কৰে। আমি লুক 18-এৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিলোঁ—মোৰ প্ৰিয় অংশ- য'ত যীশু দুজন লোকৰ কাহিনী ক'ৰে যাঁৰা প্ৰাৰ্থনা কৰে: এজন নিজৰ ধাৰ্মিকতাত আত্মবিশ্বাসী, আৰু আনজন নিজৰ পাপ আৰু ভঙ্গতাৰ বিষয়ে বেদনাদায়কভাৱে সচেতন। এজনে কয়, “আপোনাৰ মতে আমি সেই মানুহৰ দৰে নহোঁ।” আনজনে ক'ব পাৰে, “হে ঈশ্বৰ, মোক এজন পাপীৰ ওপৰত মেহৰবান হওঁক।” আৰু যীশুৱে পিছত কোনজন লোক ন্যায় প্ৰাপ্ত হ'ল?

আমি সেই কথা কইছিলোঁ। আমি লুক ৮ সম্পর্কে কইছিলোঁ। আমি আজি এই কাহিনীটি সম্পর্কে কইছিলোঁ। আৰু ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহৰ বাবে আন্দ্ৰুৰ ধ্বনিত প্রশংসা কৰক— ভয়ৰ সন্মুখত যীশুৰ প্রতি আস্থা ৰাখিবৰ সৰলতা, মৃত্যু যেতিয়া তাত্ত্বিক নহয় কিন্তু সম্ভৱ তেতিয়া আহৰ আহৰতা যি আহে। এইটো হৈছে হতাশাৰ অদ্ভুত উপহাৰ। ভয়ৰ অদ্ভুত উপহাৰ। ইহঁতে স্পষ্ট কৰে কি গুৰুত্বপূৰ্ণ। ইহঁতে স্পষ্ট কৰে জীৱনৰ উদ্দেশ্য কি।

আৰু আপনি মোৱে সাথে প্রাৰ্থনা কৰতে পারেন যে ঈশ্বৰে তেওঁক সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্তি দিয়ক—ঈশ্বৰে তেওঁ আৰু তেওঁৰ পৰিবাৰৰ লোকৰা এই যন্ত্ৰণাৰ পৰা ৰক্ষা কৰক। ঈশ্বৰে এই কৰিব পাৰে। কিন্তু আন্দ্ৰুৰ নিজৰ সাক্ষ্যৰে—তেওঁ যি ক'বলি ক'বলৈ চাহিছিলোঁ—এই:

ঈশ্বৰ এই ভয়ঙ্কৰ পৰিস্থিতিত তেওঁৰ সৈতে উপস্থিত আছেন, মুক্তি আহে বা নহয়।

সেইটি সুন্দৰ। কাৰণ ঈশ্বৰৰ সৈতে জিনিসবোৰ বিন্ন। ঈশ্বৰক মুক্তিদাতা হিচাপে চিনাকি লোৱা—এমনকি মুক্তি বিলম্বিত হয় বা নাহয়—সবকিছুকে সলনি কৰে।

মই এই পদবোৰ ডিউটৰোনমিৰ পৰা ভাল পাওঁ। ইজৰায়েল চৰণভূমিত চাৰি বছৰ—চাৰি বছৰ হতাশা, ভয়, ক্ষতি, আৰু যন্ত্ৰণাৰ—ৰ বাসিন্দা হৈছে। আৰু মোজাইজে ডিউটৰোনমি ৮ত কয়:

তোমালোকে স্মৰণ ৰাখিবা পুরা পথ যি পথত তোমাৰ ঈশ্বৰ সদাপ্রভুৱে এই চৰণভূমিত তোমাক চাৰি বছৰ ধৰি নিযুক্ত কৰিছে, যে তেওঁ তোমাক নম্র কৰিবলৈ, তোমাৰ হৃদয়ত কি আছে জানিবলৈ পৰীক্ষা কৰিছে... আৰু তেওঁ তোমাক নম্র কৰিলে আৰু তোমাক মান্না খুৱাইলে... যে তেওঁ তোমাক চিনাকি লোৱাৰ কাৰণে যে মানুহে একমাত্ৰ পাউৰিৰ দ্বাৰা নহয়, কিন্তু সদাপ্রভুৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা প্ৰত্যেক কথাৰ দ্বাৰা জীৱন ৰাখে... যে তেওঁ তোমাক নম্র কৰিবলৈ আৰু পৰীক্ষা কৰিবলৈ, শেষত তোমাৰ মঙ্গল কৰিবলৈ।

সেইটি হৈছে চৰণভূমিত আহৰতা।

সেইটি হৈছে হতাশাত আহৰতা।

সেইটি হৈছে ভয়ত আহৰতা।

হেনৰি ডেভিড থৰোৱে বিখ্যাতভাৱে ক'বলেগৈছে, “বহু মানুহ নিৰিবিলি হতাশাৰ জীৱন যাপন কৰে।” তেওঁ এগৰাকীৰ পৰৰ্তি কৰে: আমি যি ক'বলোঁ তাকেই নতি হৈছে সত্যিকৰণ হতাশা। আৰু অচেতন আত্মাহাৰ জীৱনৰ আমোদৰ তলত লুকাই থাকে।

মই নাজানে আপোনালোকে আজি ক'ত আছে। মই জানি আপোনালোকেৰ অনেকেই হতাশাত আছে। আপোনালোকেৰ কিছুমান ভয়ত আছে। আপোনালোকেৰ কিছুমান ভাল অনুভৱ কৰিছে—আৰু সেইটা ভাল। বিশ্রামৰ সময় আছে। কিন্তু শীঘ্ৰ বা পিছত, আমি সকলোৰে আমাৰ সীমাবদ্ধতাৰ সম্মুখীন হ'ব—আমাৰ মৃত্যু, আমাৰ নিয়ন্ত্রণহীনতা।

আৰু ইয়াত ঈশ্বৰৰ বাৰ্তা এইটো যে একেই ঈশ্বৰ যি জাইৰুস আৰু তাৰ কন্যা, আৰু এই রক্তপাত মহিলাৰ সাথত উপস্থিত আছিল, সেই একেই ঈশ্বৰ যি পৰিবৰ্তিত নহয়। তিনি যীশুৰ মাজত এতিয়া আমাৰ সাথত উপস্থিত আছেন। সেইটো সঁচাই ভাল বাৰ্তা।

আজি আপোনালোকে য'তেই পায়েই—বা আজি নহয়, তাহলে অহা কালতে—যখন আপোনালোকে হতাশা আৰু ভয়ৰ সম্মুখীন হয়, তখন আশা আছে।

আশা আছে কাৰণ ঈশ্বৰ আপোনালোকেৰ সাথত উপস্থিত থাকিব।

আশা আছে কাৰণ যীশু কম্পিত হোৱাসকলৰ স্বাগত জানায়।

আশা আছে কাৰণ বিশ্বাস—সৰল, আকাঙ্ক্ষিত বিশ্বাস—তাৰ উপস্থিতিৰ দ্বাৰ খোলে।

ডাঃ জোনাথন টি. পেনিংটন বৰ্তমান সময়ত লুইসভিল, কেনটুকিৰ সাউদাৰ্ন সেমিনাৰিত নিউ টেস্টামেন্ট ব্যাখ্যাৰ অধ্যাপক। তিনি নিয়মিতভাৱে অৰলান্ডোৰ ৰিফৰ্মড থিওলজিকাল সেমিনাৰি, ছাউথইষ্টাৰ্ন সেমিনাৰি, ডালাসৰ দা ভিলেজ চৰ্চ ইনষ্টিটিউট, আৰু অৰলান্ডো, FLৰ বাইবেল অধ্যয়নৰ ইনষ্টিটিউটৰ লগতে মেলবাৰ্ন, অষ্ট্রেলিয়াৰ মৰ্লিং কলেজত ভিজিটিং অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত আছেন।

এই প্ৰবন্ধটি ডাঃ পেনিংটনৰ এক উপনীত প্ৰচাৰৰ লিখিত পাঠৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছে। ইয়াক কপাইলটত হালকা সম্পাদনা কৰা হৈছে, Third Millennium Ministriesৰ থিওলজিকাল ষ্টাফৰ দ্বাৰাও।