প্রকাশিত বাক্যৰ ভূমিকা আৰু ফল

প্রকাশিত বাক্যৰ ভূমিকা আৰু ফলাফল

ডঃ নীল নীলসনৰ দ্বাৰা

আমাৰ বিবাহৰ ৩৪ বছৰৰ প্রায় সকলোবছৰ—and আনকিছু বছৰ আগৰ দুবছৰ—আমি মোৰ স্ত্রীৰ বাবে ভালবাসাৰ কবিতা লিখিছো।

অতি উত্তেজিত নহওঁ।

প্রতিটো কবিতাই তেওঁৰ প্রতি মোৰ ভালবাসাৰ বিষয়ে,আমাৰ বিবাহৰ বছৰবোৰক বিভিন্ন বিষয়, ৰূপ আৰু মেজাজৰে চিহ্নিত কৰে। কিছুমান গম্ভীৰ, কিছুমান মজাৰ। কিন্তু সকলোবোৰৰ এটা কথা সাধাৰণ: এই কবিতাবোৰ সত্যিকৈ বেঢা কবিতা।

আৰু এই বছৰৰ সংস্কৰণটো ইয়াত আছে, যিটো মঙ্গলবাৰ ৰাতি তেওঁ প্ৰথমবাৰ দেখিব। আপুনি দেখা নিবাৰ। আৰু যেতিয়া তেওঁ দেখিব, তেওঁ কৃপা কৰি নিজৰ প্রকৃত কবিতাগত অনুভৱক বন্ধ কৰি ৰাখিব। তেওঁ এজন উৎকৃষ্ট কবি—এজন প্রকৃত কবি—আৰু তেওঁ উপভোগ কৰিব আৰু কদৰ কৰিব। আৰু এটা লোহাৰ সুরত, তেওঁ ইয়াক বিশ্লেষণ কৰিব যেনে মোৰ লিখাৰ যোগ্য শেক্সপিয়ৰৰ মনোযোগৰ একপ্রকাৰ।

আৰু এই কথাই আমাক English Standard Version ১৯লৈ নিয়ে যায়, যিখোৰ বিষয়ে চি.এস. লুইস লিখিছিলে,

“মই এইটোকে গীতসংহিতাৰ সৰ্বশ্রেষ্ঠ কবিতা আৰু বিশ্বৰ সৰ্বশ্রেষ্ঠ গীত বুলি গণ্য কৰোঁ।”

অৰ্থাৎ, মোৰ কবিতাৰ চেয়ে এইটো ভাল।

ইয়াত সত্যিকৈ সাহিত্যিক গুণৰ এতেক আছে, বিশেষকৈ হিব্রু কবিতাৰ স্বতন্ত্র উপাদান: ছন্দ, সমান্তৰাল অর্থৰ গঠন, আৰু চমকপ্রদ ৰূপক আৰু তুলনা। লুইসৱোঁ চি.এস. ৱোঁ চি.এস. লুইসৰ মতে, এই স্বতন্ত্র উপাদানবোৰ, ঈশ্বৰৰ প্ৰবন্ধনাত, অন্য ভাষালৈ অনুবাদ কৰিবলৈ সক্ষম—যি অনুবাদ কৰিবলৈ প্রায় অসম্ভব। আৰু ইংৰাজীতো, আমি এই কবিতাৰ গৌৰৰ আৰু সৌন্দৰ্যৰ কদৰ কৰিব পাৰোঁ।

যদি আপুনি গীতসংহিতাৰ সাহিত্যিক আৰু কবিতাগত গুণবোৰ অন্বেষণ কৰিবলৈ আগ্রহী হয়, আমি নিশ্চয়ভাৱে চি.এস. লুইসৰ গীতসংহিতাৰ ওপৰত প্ৰতিফলন আৰু লেল্যান্ড ৰাইকেনৰ আনন্দৰ শব্দ: বাইবেলৰ এটা সাহিত্যিক ভূমিকাৰ সুপাৰিশ কৰোঁ। আমি যোগ কৰিবলৈ চাহোঁ যে ডঃ ৰাইকেনে বাইবেলৰ English Standard Versionঅনুবাদ প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত সাহিত্যিক পৰামৰ্শদাতা হিচাপে কাৰ্য কৰিছিল, যিখোৰ আমি বিশ্বাস কৰোঁ এই ৰাতি আপুনি হাতে আছে।

কিন্তু ভজনালয় ১৯ শুধুমাত্র কবিতামূলক শিল্পৰ এক চমৎকাৰ টুকুৰা নহয়। এইটো এক ভজনালয় যি ঈশ্বৰৰ লোকসকলক তেওঁৰ নিজৰ প্ৰকাশৰ মহিমা আৰু সৌন্দৰ্য্য বুঝিবলৈ এক উপায় প্ৰদান করে—প্রকৃতিত আৰু পবিত্ৰ শাস্ত্ৰত উভয়তে—আৰু তাৰ পাছত দেখায় যে এই ধৰণৰ মহান সত্যকৰ প্রতি আমাৰ উচিত কি ধৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়া হোৱা।

এই ধন, যেমন আপুনি ইয়াক সুন্দৰভাৱে সাজোৱা দেখিব—আৰু আমি এই ৰূপত আমাৰ বুলেটিনত এই পৰ্দ্ধাৰণ কৰাৰ বাবে কৃতজ্ঞ— বিভাগত আহে।

১-৬ পদত ঈশ্বৰৰ সাধাৰণ প্ৰকাশৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

৭-১১ পদত ঈশ্বৰৰ বিশেষ প্ৰকাশৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

১২-১৪ পদত সেই প্ৰকাশৰ পৰিণামস্বৰূপ ঈশ্বৰে আমাৰ বাবে যি উদ্দেশ্য কৰিছে, তাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যি শক্তিশালী, ৰক্ষাকৰ, আৰু পবিত্ৰতা-দায়ক।

এই পৰিচয়ত ভজনালয়ৰ সুরৰ এক প্ৰাৰম্ভিক বক্তব্য দিয়া হৈছে, যাতে আপুনি শুনাৰ সময়ত ইয়াক অনুসৰণ কৰতে পারেন:

ঈশ্বৰৰ সাধাৰণ প্ৰকাশৰ অধ্যয়ন আৰু আনন্দ যুক্তিযুক্তভাৱে ঈশ্বৰৰ বিশেষ প্ৰকাশৰ অধ্যয়ন আৰু আনন্দলৈ প্ৰৰোচিত করে—আৰু দুটোয়েই যুক্তিযুক্তভাৱে শেষত সুসমাচাৰ আৰু আমাৰ জী৮নত সুসমাচাৰৰ ফলৰ প্রতি আনন্দলৈ প্ৰৰোচিত করে।

ইয়াত আমি শিকো যে ঈশ্বৰে নিজৰ জগত আৰু নিজৰ বাক্যৰ দ্বাৰা আমাকৈ শেষত ৰক্ষাৰ পথলৈ নিয়া যোৱাৰ উদ্দেশ্য কৰিছে।

প্ৰথমতে, তাৰ পাছত, ১-৬ পদত, ভজনালয়ৰ লেখকে ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ জৰিয়তে তেওঁৰ নিৰ্বাক 증ানৰ বিষয়ে ক'ৰছে। এইটো সাধাৰণ প্ৰকাশ নামে পরিচিত—কেতিয়াবা "বিশ্বৰ পুস্তক" নামেৰে উল্লেখ কৰা হয়। আৰু ভজনালয়ৰ লেখকেৰ মূল বক্তব্য হৈছে যে আকাশ, আৰু তাৰ পাছত সৃষ্টি কৰা সকলোবোৰ বস্তু, তেওঁলোকৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ প্ৰতি সাক্ষ্য দিয়ে।

ফিলাডেলফিয়াত দশম প্ৰেসবিটেরিয়ান চৰ্চৰ দীর্ঘদিনৰ পাস্টৰ জেমছ বয়চে যি ক'ৰছে: বিশ্বৰ পুস্তকে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব আৰু শক্তিৰ এক প্ৰকাশ প্ৰদান করে যি ইমান মহান যে ই পৃথিবীৰ সকলো মানুহক ঈশ্বৰৰ সন্ধান কৰিবলৈ, তেওঁৰ অস্তিত্বলৈ আনিবলৈ, আৰু তেওঁৰ উপাসনা কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰা উচিত।

এই পৰমেশ্বৰৰ গৌৰৱ নৈতিক গৌৰৱ নহয়। আপুনি লক্ষ্য কৰিব যে ইবাৰ হিব্ৰু নামত El, এটা অতি সাধাৰণ নাম যি পৰমেশ্বৰ, সৃষ্টিকৰ্তা বুলি অৰ্থ। আৰু ইয়াত গৌৰৱ নৈতিক গৌৰৱ নহয়—তেওঁৰ গুণাবলী যেমন ন্যায়, দয়া, প্ৰেম, সুবিবেচনা, কৃপা। ই বৰং তেওঁৰ অস্তিত্ব, মহিমা, আৰু সৃষ্টি কৰা সকলোবাৰ ক্ষমতাৰ কথা বোলে। আমি এই পৰ্বৰ সকালত ইয়াৰ বিষয়ে সুন্দৰভাৱে গাইছিলোঁ।

ৰোমান 1, পৌলৰ মতে পৰমেশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ গৌৰৱ কেৱল তেওঁৰ আকৰ্ষণীয় মহিমাৰ উপাসনা প্ৰেৰণা নকৰে, কিন্তু পৃথিবীৰ মুখত থকা প্ৰতিটি মানুহৰ বাবে উপলব্ধ। তেওঁৰ চিৰন্তন শক্তি আৰু ঐশ্বৰিক প্ৰকৃতি স্পষ্টভাৱে দেখা গৈছে, সৃষ্টিৰ মাধ্যমেৰে বুঝা গৈছে, যাতে মানুহৰা অজুহাতহীন। পৰমেশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ এই বিশাল পৰিসৰৰ গৌৰৱ সঠিকভাৱে উপাসনা আৰু ভক্তি প্ৰেৰণা কৰে—আৰু সঠিকভাৱে নিন্দা কৰে যিসকলে সৃষ্টিকৰ্তাক স্বীকাৰ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।

আশ্চৰ্যজনকভাৱে, আমি যিসকল শিক্ষাৰক্ষেত্রত নিযুক্ত আছোঁ—বিশেষকৈ খ্ৰীষ্টীয় শিক্ষা—১-৬ পদত আমাৰ কাৰ্যালয়ত শৃঙ্খলাৰ মাজত কি কৰে, তাৰ বাবে বিস্ময়কৰ প্ৰতিফলন আছে। আমি ইয়াত শিকি যে প্ৰকৃতি অধ্যয়নৰ যোগ্য; যে ই সুন্দৰ, পৰ্যবেক্ষণযোগ্য, বোধগম্য। আমি আমাৰ নিজৰ মনৰ বিষয়াত্মকতাৰ ভিতৰত আবদ্ধ নহয়। আমরা নমুনা, নিয়মিতা, শৃঙ্খলা পৰ্যবেক্ষণ কৰতে পাৰোঁ। আমি ইহঁতক মাপক পাৰোঁ। আমি কাৰ্যকাৰণ পৰস্পৰ ক্রিয়া চিনাক্ত কৰতে পাৰোঁ। আমি উপসংহাৰ 도出 কৰতে পাৰোঁ যে আমাৰ প্ৰচেষ্টায় কি বিদ্যমান, তাৰ ওপৰত প্ৰভাব বিস্তাৰ কৰতে পাৰোঁ, ভাল বা বেয়াৰ বাবে।

প্ৰকৃতিয়ে অবিৰাম কেৱল দিন আৰু ৰাতি নহয়, সাৰ্বজনীনভাৱে কথা কয়—সে পৃথিবীৰ শেষলৈ যায়। এনে এজনো মানুহ নাই যি এই শব্দহীন সাক্ষী পৰমেশ্বৰৰ চকুৰ সন্মুখত নাথাকক।

অবশেষে, এই গীতটি কেবল জ্যোতির্বিজ্ঞানৰ অধ্যয়নকে উৎসাহিত নকৰে, যি যেনে মনে হয় এই নিৰ্দিষ্ট সন্দৰ্ভত উল্লেখ কৰা হৈছে, কিন্তু “বিশ্বৰ পুস্তক”ৰ সকলো অধ্যায়। আমি গণিত আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞান দেখোঁ—মাপ, গণনা, আকৃতি, ক্ৰম। আৰু আমি ইতিমধ্যে এই গীতৰ ৰূপটি লক্ষ্য কৰিছোঁ: ই কবিতা, সাহিত্যিক শিল্পৰ এক মহৎ উদাহৰণ, য'ত উপমা, সাদৃশ্য, গীতিক আকৃতি আৰু ছন্দ আছে।

প্ৰকৃতিয়ে কথা কয়। মই এই শাৰিটো ভাল পাওঁ: সূৰ্য এজন বৰৰুৰাৰ নিচাঁৰি নিজৰ কক্ষৰ পৰা ওলাই অহাৰ নিচাঁৰি।

আৰু যদি আপুনি নিজৰ বাইবেলত মনোযোগ দিয়ে, তৰ সুমুখৰ পঙ্ক্তিটোত লেখা আছে, “সঙ্গীত পৰিচালকৰ বাবে”—এই গীতটি গোৱৰ উদ্দেশ্যে নিৰ্ধাৰিত।

ইয়াত সংগীত কলাৰ এটা নিশ্চয়তা আছে। অন্য শব্দত ক'লে, সবচেয়ে বিস্তৃত অর্থত, এই প্ৰথম ছয়টি পদত আমি কেবল বিশ্বৰ মহান সৃষ্টিকৰ্তাৰ উপাসনা কৰাৰ এক আদেশ নাই, কিন্তু সকলো বৃত্তি, সকলো আহ্বানৰ—যি ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিকৃত বিশ্বৰ পদাৰ্থ হৈছে—এক নিশ্চয়তা। আৰু এনে উপহাৰ, এনে সৃষ্টি সকলো তার ক্ৰম, উপযোগিতা আৰু বিভিন্নতাৰে পৰিচিত হোৱাৰ উপলব্ধিয়ে সকলোকে সৃষ্টিকৰ্তাৰ প্ৰশংসা কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিব লাগে।

তাই কালি সকলালে আপুনি কামত যোৱাৰ সময়ত—বা এই ৰাতি ইয়াতে বহাৰ সময়ত—চৌপাশ চাওঁ। আপুনি দেখা সকলো ঈশ্বৰৰ গৌৰৱ ঘোষণা করে। আপুনি ব্যৱসায় বা চিকিৎসা বা আইন বা উৎপাদন বা এমনকি মন্ত্রিত্বত নিযুক্ত হোৱাৰ পৰা গলেও, আপুনি যি বস্তু আৰু উপকৰণ ব্যৱহাৰ কৰে, যি নীতি নিয়ন্ত্রণ করে, যি লাভ আৰু ফল আপুনিৰ বৃত্তিৰ—সকলো ঈশ্বৰৰ গৌৰৱ ঘোষণা করে। আৰু ৰোমান ১ পৰৱত যি কয়, আমি সেই গৌৰৱ উপেক্ষা কৰি আমাৰ নিজৰ বিপদত পৰিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। এই বিশ্বৰ আৰু ইয়াত থকা সকলোৰ মহিমা আৰু সৌন্দৰ্যৰ কি উদযাপন!

কিন্তু গীতৰ লেখক সেখানে থামি নাথাক, কাৰণ ঈশ্বৰৰ প্ৰকাশৰ সেই চিত্ৰটো এতিয়াও সম্পূৰ্ণ নহয়। ঈশ্বৰ নিজৰ সৃষ্টিৰ নিৰ্বাক সাক্ষ্যত নহয়, কিন্তু অধিক নিৰ্দিষ্ট আৰু গভীৰভাৱে—তেওঁৰ বাক্য, তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ সাক্ষ্য, পবিত্ৰ শাস্ত্ৰতো দেখা দেন। গতিকে দ্বিতীয়তে, ৭-১১ পদত, গীতৰ লেখকে পবিত্ৰ শাস্ত্ৰত ঈশ্বৰৰ লিখিত সাক্ষ্যৰ বিষয়ে কয়, যাক প্ৰায়ে বিশেষ প্ৰকাশ বুলি কোৱা হয়, কেতিয়াবা “বাক্যৰ পুস্তক” বুলি উল্লেখ কৰা হয়।

এখন, ৬ নং পদৰ পৰা ৭ নং পদলৈ স্থানান্তৰ—আপুনি লক্ষ্য কৰিছে যে মই থামি থৈছিলোঁ—কিছু মানুহৰ মতে এতিয়া ইহঁত অবিচ্ছিন্নভাৱে দুটি পৃথক গীত আছিল, নহয়তো কৃত্ৰিমভাৱে একত কৰা হৈছে। আসলে, মই ভাবো যে ই গীতৰ লেখকে বুঝিছিল যে এই দুটি বিষয়—বিশ্বৰ পুস্তক আৰু বাক্যৰ পুস্তক—অবিচ্ছেদ্যভাৱে আৰু ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত।

শুনা যি C. S. Lewis এই সংযোগটোৰ বিষয়ে গীতৰ কবিতাৰ ভাষাত বৰ্ণনা কৰে। ইহঁত এটা দীঘল উদ্ধৃতি, কিন্তু শুনিবলৈ মূল্য আছে। লুইস লিখে:

প্রথমে তেওঁ আকাশৰ বিষয়ে চিন্তা করে, যে দিনৰ পিছত দিন পৃষ্ঠত দেখা যায় তাৰ প্ৰদৰ্শন কৰে সৃষ্টিকৰ্তাৰ বহু মহিমা। তাৰ পাছত তেওঁ সূৰ্যৰ বিষয়ে চিন্তা করে—সূৰ্যোদয়ৰ আনন্দময় সৌন্দৰ্য, পশ্চিমলৈ যাত্রাৰ অবিশ্বাস্য গতি; শেষত, ইয়াৰ তাপ, আমাৰ জলবায়ুৰ মধ্যম তাপ নহয়, কিন্তু মেঘ নাথাক, চকচকে, প্রচণ্ড কৰি পাহাড়ত পিটায়, পৰীক্ষা কৰে প্ৰতিটি চিৰিখিনি। মূল বাক্য যি সমগ্ৰ কবিতাটোৰ ওপৰত নির্ভৰ কৰে “তাৰ তাপৰ পৰা কিছু লুকাই নাথাক”। ই প্ৰতিটি ঠাইত পিন্ধে নিজৰ শক্তিশালী, পবিত্ৰ আৰু জ্বলন্ত জোৰেৰে। তাৰ পাছত হঠাতে, ৭ নং পদত, তেওঁ অন্য এক বিষয়েৰ কথা কয়, যি তেওঁৰ মতে অন্য এক বিষয় নহয়, কাৰণ ই সূৰ্যৰ তাপৰ দৰে যি সকলোকে পৰীক্ষা কৰে। আইন পবিত্ৰ, পৰিষ্কাৰ আৰু চিৰস্থায়ী—উজ্জ্বল, কঠোৰ, পৰিষ্কাৰক, আনন্দময়। যিৰে তেওঁ সূৰ্যৰ তাপ অনুভ৬ কৰিছে, হয়তো মৰুভূমিত, প্ৰতিটি আঢালত খুজে পায় যি তেওঁ লুকাই থকাৰ চেষ্টা কৰে, তদ্রুপ তেওঁ আইনক অনুভ৬ কৰে, নিজৰ আত্মাৰ লুকাই থকা সকলো ঠাই খুজে পায়।

আৰু অবশ্যেই, লুইস ইয়াত শক্তিশালী বাইবেলিক ভিত্তিত আছে। আপুনি হিব্রু ৪ৰ সেই কথা মনে নিশ্চয়েই কৰে: ঈশ্বৰৰ বাক্য জীৱিত আৰু সক্রিয়, যেকোনো দ্বি-ধাৰী তৰোৱালৰ চেয়ে তীক্ষ্ণ… হৃদয়ৰ চিন্তা আৰু উদ্দেশ্যসমূহৰ বিচাৰ কৰা। আৰু কোনো সৃষ্টি ইয়াৰ দৃষ্টিৰ পৰা লুকাই থাকিব নোৱায়। ভৌতিক সূৰ্য, ইয়াৰ সন্ধানী প্ৰকাশ আৰু জ্বলন্ত তাপ, শক্তিশালীভাৱে আমাকৈ ঈশ্বৰৰ লিখিত বাক্যৰ অধিক পৰিশীল, অনন্ত পৰিশীল, বিচাৰ আৰু উদ্ধাৰকাৰী জ্যোতিৰ প্ৰতি নিৰ্দেশ কৰে।

এটা আকৰ্শনীয় বিষয়: মই আগতে উল্লেখ কৰিছিলোঁ যে ১-৬ পদত ঈশ্বৰৰ নাম হৈছে এল, আটাইতম সাধাৰণ নাম, যি সৃষ্টিকৰ্তা বুলি অর্থ। কিন্তু এতিয়া ৭ পদত ঈশ্বৰৰ নাম সলনি হৈছে। এতিয়া ইয়াহৱে-অহংকার-কৰা, অহংকার-ৰক্ষা-কৰা, আব্ৰাহাম, আইজাক, যাকোব আৰু ডেভিডৰ বক্তা ঈশ্বৰ। আৰু এই প্ৰভু, যিহোৱা ঈশ্বৰ, নিশ্চয়েই বক্তা হৈছেন। তেওঁ বাক্যসমূহত বক্তা হৈছেন যি আমাৰ বাবে ধৰ্মপুস্তকত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে, সকলো প্রজন্ম আৰু সকলো লোক আৰু সকলো ভাষা গোষ্ঠীৰ বাবে সকলো সময় আৰু স্থানত এই বাক্য সাক্ষী ধাৰণ কৰিবলৈ।

আপুনি জানিব পাৰে যে কোনো মানুহে ঈশ্বৰৰ বাক্য লিপিবদ্ধ কৰাৰ প্ৰথম সময় (আমি জানিব পৰা অনুসাৰে) হৈছে দ্বিতীয় বিবৰণ ৩১, যেখানে মোজেস আৰু লোকসকল প্রতিশ্ৰুতিৰ ভূমিত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ ওলাইছে আৰু মোজেস যোৱশুৰ হাতত নেতৃত্ব সঁপি দিছে। আৰু আমি দ্বিতীয় বিবৰণ ৩১:৯ত এই বাক্যসমূহ পঢ়োঁ: তাৰ পাছত মোজেসে এই বিধি লিখিল। এই বাক্যসমূহ সহজে অতিবাহিত হৈ যাব পাৰে, কিন্তু ইহঁত বিশাল, নিয়ম-পৰিবৰ্তনশীল বাক্য। যাঁৰা কেৱল শ্রবণযোগ্য ঈশ্বৰৰ বাক্য শুনিছিল, এতিয়া আগতীয়া প্রজন্মৰ বাবে ঈশ্বৰৰ বাক্যসমূহ শুনিব পাৰিব—এমনকি আমাৰ বেলেও।

পৰিচয় কৰক এই শব্দ—এই ঈশ্বৰৰ কথাৰ বাক্যৰাজি কেনেকৈ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। প্ৰথমতে, বিশেষ্য: আইন, বিধি, আদেশ, আজ্ঞা, ভয়, বিধান। এই সকলোবাৰে একতাগতভাৱে গঠিত হয় ঈশ্বৰৰ বাক্যৰাজিৰ এটা ব্যাপক বোধগম্যতা যি তেওঁৰ পুথিখনত আমাৰ ওচৰত আছে। যদিও পৃথিবীৰ পুথিখনৰ জ্ঞানে তেওঁৰ মহিমাৰ ওচৰত আভুতি আৰু কৃতজ্ঞতাৰ প্ৰয়োজন, শব্দৰ পুথিখন—আইন, আদেশ, ভয়—এটা নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক সঁহাৰাৰ প্ৰয়োজন। আমি তেওঁক ভয় কৰিব লাগে। আমি তেওঁক মান্য কৰিব লাগে। আমি তেওঁক পালন কৰিব লাগে।

বিশেষণবোৰলৈ মন কৰক: নিখুঁত, নিশ্চিত, সঠিক, পবিত্ৰ, সত্য। ঈশ্বৰৰ প্ৰকাশৰ একেবাৰে নিখুঁততা। একেবাৰে সত্য। এটাও সেলাই ভুল বা ভ্ৰম নহি।

আৰু তাৰ পাছত ঈশ্বৰৰ শব্দৰ ফল বৰ্ণনা কৰা ক্রিয়া-ভিত্তিক বাক্যাংশবোৰলৈ মন কৰক: ই আত্মাক পুনৰ্জীবিত কৰে। ই সাধাৰণ লোকক জ্ঞানী কৰে। ই হৃদয়ত আনন্দ আৰু চকুৰ আগত প্ৰকাশ প্ৰদান কৰে। ই চিৰদিন স্থায়ী হয়। ই আমাৰ সতৰ্ক কৰে আৰু মহান পুৰস্কাৰ আনে।

পৃথিবীৰ পুথিখন—তাৰ সকলো গৌৰৱ আৰু সৌন্দৰ্য আৰু বিস্ময় আৰু সমৃদ্ধি আৰু উপযোগিতাৰ সাথত—এই ধৰণৰ সন্তুষ্টি আৰু আনন্দ আৰু আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰিব নোৱা।

গীতৰ লেখক আমাৰ পৃথিবীত জড়িত হোৱা—আমাৰ অধ্যয়ন, আমাৰ কাৰ্য, আমাৰ আহ্বান, আমাৰ উপভোগ—সকলোবাৰে তেওঁৰ প্ৰকাশিত শব্দৰ প্ৰেক্ষাপটত দেখাৰ জন্যে আহ্বান কৰিছে, যি সোনালিৰ চেয়ে বহু মূল্যৱান, সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মধুৰ চেয়ে মিঠা।

আমাৰ বৃত্তিবোৰ যিমানেই বিস্ময়কৰ নহি, সিমানেই আকৰ্ষণীয় আৰু উৎপাদনশীল নহি, সেগৰা অপূৰ্ণ, পাপৰ মুক্তি নকৰা, আৰু শেষত অপ্ৰীতিকৰ হৈ থাকে পুথিখনৰ বিশেষ প্ৰকাশ নোৱা। আসলে, পুথিখনৰ সমস্ত পৰামৰ্শ স্পষ্টভাৱে কয় যে আমি ঈশ্বৰৰ লিখিত শব্দৰ বাইৰত আমাৰ চাৰিপাশৰ পৃথিবীৰ বিষয়ে শেষত বুঝ নোৱা, যি সবকিছুকে ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ বাবে তেওঁৰ হৃদয়ৰ প্ৰকাশত দেখাৰ সক্ষমতা প্ৰদান কৰে আৰু সকলোবাৰে পুনৰ মিলিত কৰাৰ চূড়ান্ত উদ্দেশ্য।

আৰু মই সংক্ষেপে এইটো ক'বলৈ চাওঁ: এইটো হৈছে পবিত্ৰ শাস্ত্ৰৰ এটা সত্ৰ যি মোক উত্তেজিত কৰে যেতিয়া মই মোৰ বৰ্তমানৰ পাছৰ বিষয়ে চিন্তা কৰোঁ। কাৰণ যিসব ঠাইত সুসমাচাৰ শক্তিশালী, যিসব ঠাইত গিৰ্জা বৃদ্ধি পাইছে, যিসব ঠাইত জনসংখ্যা আৰু অৰ্থনৈতিক বৃদ্ধি বিস্ফোৰণ ঘটিছে—যেমন ইণ্ডোনেশিয়া আৰু ভাৰত, আৰু অচিৰতে কাম্বোডিয়া আৰু লাওস—সেইবোৰ ঠাইত খ্ৰীষ্টীয় শিক্ষাৰ এটা বৃদ্ধি পৰ্যায়মান আন্দোলন আছে। সেইবোৰ ঠাইৰ গিৰ্জাৰ নেতাসকলে সুসমাচাৰৰ সত্ৰবোৰ আৰু পবিত্ৰ শাস্ত্ৰৰ খংচৰূপটো প্ৰতিটি ক্ষুদ্ৰ অংশত চালিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যাতে লোকসকলে সকলোবোৰ বিষয়ে চিন্তা কৰে।

আচলতে, তেওঁলোৱে মোক কয় যে তেওঁলোৱে এই দেশৰ ইতিহাস প্ৰেম কৰে, যেখানে শতাব্দীৰ আগতে বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কালেজবোৰ পবিত্ৰ শাস্ত্ৰৰ খংচৰূপত স্থাপিত আৰু প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। আৰু মই ভাবোঁ যে আমি ন্যায্যভাবে ক'ব পাৰোঁ যে সেই পৰিপ্ৰেক্ষত শিক্ষাই আমাৰ সংস্কৃতিৰ এতেকৈ আশীৰ্বাদ সৃষ্টি কৰিছে। মই এটাও ভাবোঁ যে এই দেশত আমি সেই ইতিহাসক উপেক্ষা কৰিবলৈ বা ভুলে যোৱাৰ বা ইয়াক সাৱলীলভা৬ে লোৱাৰ বিপদত আছোঁ। ইণ্ডোনেশিয়াত এই ধৰণৰ নহয়, যেখানে সম্পূৰ্ণৰূপে বাইবেলৰ ভিত্তিত খ্ৰীষ্টীয় শিক্ষাৰ বাবে এটা আকাঙ্ক্ষা আছে, যি জনসংখ্যা বৃদ্ধি আৰু অৰ্থনৈতিক বৃদ্ধিৰ সাথে যুক্ত। মই পাছত এই বিষয়ে আৰু কথা ক'ব।

কিন্তু ইয়াত মূল কথাটো হৈছে এই: যদি পৃথিৱীৰ পুস্তক সঠিকভা৬ে সৃষ্টিকৰ্তা ঈশ্বৰৰ উপাসনা প্ৰেৰিত কৰে কাৰণ ঈশ্বৰে কি সৃষ্টি কৰিছে, তাহলে শব্দৰ পুস্তকে আমাৰ ভিতৰত কিমান বেছি বিস্ময় আৰু নম্ৰতা আৰু উপাসনা আৰু আনুগত্য আৰু পবিত্ৰতা আৰু আনন্দ জন্মোৱা উচিত। এল হৈছে যিহোৱা।

আৰু যদি আপুনি ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ সকলো ৰূপ আৰু প্ৰকাশভঙ্গী উপভোগ কৰে—যদি আপুনি প্ৰকৃতি আৰু আপোনাৰ বাগিচাত কাম কৰা আৰু আপোনাৰ ঘৰ আৰু আপোনাৰ কাম আৰু আপোনাৰ পৰিয়াল আৰু আপোনাৰ সম্পত্তি প্ৰেম কৰে—তাহলে আপুনি উচিতভাৱে সেই সুযোগ আৰু পৰিপ্ৰেক্ষতলৈ দৌৰা য'ত আপুনি এই সৃষ্টিকৰ্তা ঈশ্বৰৰ কথা শুনা যি আপুনি আৰু মই বুঝতে পৰা শব্দত কথা কয়।

ঈশ্বৰে কথা ক’ৰাছে। আৰু ঈশ্বৰ কথা ক’ৰে। আৰু মই ক’ৰলৈ চান: আমি ঈশ্বৰৰ লোক হিচাপে সন্তুষ্ট হ’ৰা নহ’ৱা উচিত নহ’ৱা, সৃষ্টিৰ নিঃশব্দ সাক্ষ্যৰ (যিমানেই বিস্ময়কৰ নহ’ৱা) সাথে, যেতিয়া আমি এই শব্দ পূৰ্ণ সাক্ষ্য পাইছোঁ, যি, যাকোব ১ অনুসাৰে, আমাৰ আত্মাক উদ্ধাৰ কৰিব পাৰে।

কিন্তু আমি এতিয়াও গীতৰ কাহিনীৰ অন্তত নপৌঁচা। কাৰণ ঈশ্বৰে সকলো প্ৰকাশ—সাধাৰণ আৰু বিশেষ দুটাই—আমাক ক’ৱা নিৰ্দিষ্ট ঠাইলৈ লৈ যোৱাৰ উদ্দেশ্য ৰাখে। আৰু এতিয়া আমি ১২-১৪ পদলৈ ঘূৰি যাওঁ, য’ত গীতকাৰ সকলোৰ চূড়ান্ত উদ্দেশ্যৰ বিষয়ে কথা ক’ৰে। পৰমেশ্বৰৰ পুস্তকৰ উদ্দেশ্য কি? শেষত পৰমেশ্বৰৰ বাক্যৰ পুস্তকৰ উদ্দেশ্য কি?

কাৰণ ঈশ্বৰৰ নক্সা অনুসাৰে, সাধাৰণ প্ৰকাশ নিজৰ মৰতেই এক পৰিসমাপ্তি নহ’ৱা। ই এক গৌৰৱান্বিত বস্তু—সৃষ্টিকৰ্তা হিচাপে ঈশ্বৰক স্বীকাৰ কৰাৰ আৰু উপাসনা কৰাৰ উদ্দেশ্যে ই প্ৰয়োজনীয় আৰু উপযোগী—কিন্তু ই যথেষ্ট নহ’ৱা, কেবল ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিগত উপহাৰ আৰু আমাৰ আহ্বানসমূহক উদযাপন কৰাৰ।

আৰু ঈশ্বৰৰ নক্সা অনুসাৰে, বিশেষ প্ৰকাশো নিজৰ মৰতেই এক পৰিসমাপ্তি নহ’ৱা। বাইবেল—ঈশ্বৰৰ প্ৰেৰিত, প্ৰশ্বাস-প্ৰদ বাক্য—যদিও প্ৰয়োজনীয় আৰু প্ৰকৃত বিশ্বাস আৰু শিষ্যত্বৰ উদ্দেশ্যে অপরিহাৰ্য, শেষত ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ দ্বাৰা পশ্চাত্তাপ, বিশ্বাস, পবিত্ৰতা আৰু বিশ্বাসলৈ লৈ যোৱাৰ উদ্দেশ্য ৰাখে।

আমি উৎকৃষ্ট বাইবেল পণ্ডিত হ’ৰ পাৰোঁ। আমি ইয়াক অধ্যয়ন কৰোঁ, জানোঁ, আনকি ইয়াক মূৰাৰ পৰা শেষলৈ উপভোগো কৰোঁ—আৰু তথাপি ঈশ্বৰৰ আমাৰ উদ্দেশ্য হ’ৱাৰ পথৰ পৰা বিচ্যুত হ’ৰ পাৰোঁ। আমি যোৰন ৫:৩৯ত উল্লেখিত লোকৰ দৰে হ’ৰ পাৰোঁ, যিসকলৰ বিষয়ে যীশুৱে ক’ৰে: “তোমালোকে ধাৰ্ম্মিক পুস্তকসমূহ অনুসন্ধান কৰা, কাৰণ তোমালোকে ভাবা যে তাত তোমালোৰ চিৰস্থায়ী জীৱন আছে; আৰু ই তোমালোৰ বিষয়ে সাক্ষ্য বহন করে, কিন্তু তোমালোকে মৰ্কাৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ নিচায়া, যাতে তোমালোকে জীৱন পাওঁ।”

আৰু এতিয়া আমি ১২-১৪ পদলৈ আহোঁ:

"ক কোনে নিজৰ ভুলবোৰ চিনাক্ত কৰিব পাৰে? লুকাই থকা দোষবোৰৰ পৰা মোক নিৰ্দোষ ঘোষণা কৰা। অনুমানমূলক পাপবোৰৰ পৰা মোকাৰ দাসকো ৰক্ষা কৰা; যাতে তাহঁতৰ পৰা মোকাৰ ওপৰত আধিপত্য নহ’ৱা। তেতিয়া মই নিষ্পাপ আৰু মহান পাপৰ পৰা মুক্ত হ’ৱা।"

ইয়াতেই আমি ঈশ্বৰৰ পৰাে চাওঁ। মোৰ ভাল বন্ধু ডন কাৰচনৰ মতো এনেঁতাই ঈশ্বৰে সাধাৰণ প্ৰকাশ আৰু বিশেষ প্ৰকাশৰ পৰা চান। কাৰচনে লেখে যে ঈশ্বৰে অতিক্ৰান্ত শক্তিৰ সন্মুখত আতঙ্কৰ চেয়ে বেচি কিচ্ছু চান, ব্যক্তিগতভাৱে ঈশ্বৰৰ সন্মুখত ব্যক্তিগত আনন্দৰ চেয়ে বেচি কিচ্ছু চান। উপযুক্ত উত্তৰ হ'ল অনুতাপ আৰু বিশ্বাস আৰু উৎসাহী প্ৰাৰ্থনা যাতে ঈশ্বৰ নিজেই আমাৰ ভিতৰত শুদ্ধি কৰে আৰু আমাৰ কথা আৰু ধ্যান ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত সুখদায়ক হয়।

লুকায়িত দোষৰ অনুতাপ—এইবিলাক এতিয়া গভীৰভাৱে লুকাই থকা হ'ব পাৰে যাতে আমি হয়তো জানোঁও যে এইবিলাক আছে।

সাহসিক পাপৰ অনুতাপ—এইবিলাক ঈশ্বৰৰ আশাৰ বিপৰীতে সজাগভাৱে কৰা কাৰ্য্য।

আৰু কেবল অনুতাপ নহয়, ঈশ্বৰৰ সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা: আপোনাৰ দাসক সাহসিক পাপৰ পৰা আটকাই ৰাখ; এইবিলাকে যেন মাৰ ওপৰত প্ৰভুত্ব নকৰে।

কিন্তু ই অনুতাপৰ বাবে কৰা প্ৰাৰ্থনাৰ চেয়ে বেচি কিচ্ছু, লোভনীয়াৰ সন্মুখত সুৰক্ষাৰ বাবে কৰা প্ৰাৰ্থনাৰ চেয়ে বেচি কিচ্ছু। মোৰ বিশ্বাস এই প্ৰাৰ্থনা সত্যিকৰা বিশ্বাসৰ প্ৰাৰ্থনা, কাৰণ ডেভিডে এটা অদ্ভুত বাক্য প্রাৰ্থনা কৰে: মোক নিষ্পাপ ঘোষণা কৰ... তেতিয়া আমি নিষ্পাপ আৰু মহান পাপৰ পৰা মুক্ত হ'ব।

কি কৰি ডেভিডক নিষ্পাপ আৰু নির্দোষ কৰিব পাৰে? কি কৰি আমাক নিষ্পাপ আৰু নির্দোষ কৰিব পাৰে? আমাৰ প্ৰকৃত নিষ্পাপতা—আমি আসলে নিষ্পাপ নহয়। ডেভিডে এই কথা ভালদৰে জানিছিল।. পঢ়ক। তেওঁ ঈশ্বৰৰ আগত গ্রহণযোগ্য ভিত্তি হিশাবে নিষ্পাপতা দাবী নকৰে। তেওঁ ঈশ্বৰৰ ঘোষণাৰ বাবে আকুতি কৰে।

মোক নিষ্পাপ ঘোষণা কৰ, তেওঁ চিৎকাৰ কৰে—আৰু কেবল তেতিয়াহে আমি নিষ্পাপ হ'ব।

ই কি? মোৰ বিশ্বাস এইত, যীশু পৃথিবীত আহাৰ বহু শতাব্দী পূৱে, এটা উজ্জ্বল সূচক আছে যাকে বাইবেলে সুসমাচাৰ বুলি আখৰ—সুসমাচাৰ যে ঈশ্বৰ কৃপালু আৰু কৃপাসাগৰ হ'য়ে ক্ষমা আৰু মুক্তি প্ৰদান কৰে।

বিশ্বৰ বইৰ মতে, আমি বুঝোঁ যে তেওঁ হ'লেন সাৰ্বভৌম সৃষ্টিকৰ্তা।

পৱিত্ৰ শাস্ত্ৰৰ দ্বাৰা, আমি বুঝি পাই যে তেওঁ পৱিত্ৰ আৰু ন্যায়ী—and যে ভয়ানক বিপৰীতভাৱে, আমি, দাউদৰ নিচিনা, ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে আমাৰ হৃদয়ত বিদ্ৰোহী। আমি অসহায় আৰু আশাহীন, আৰু আমি আমাৰ নিজৰ পাপৰ পৰিস্থিতিত পৰিত্ৰাণ পাবলৈ অসমৰ্থ।

আৰু এই কাৰণে দাউদে নিজকে ঈশ্বৰৰ মৰহমতৰ ওপৰত নিক্ষেপ কৰে—ঈশ্বৰ যিনি, তেওঁৰ মৰহমতত, দাউদ বা আমি যেনেকৈ আমাৰ পাপৰ বাবে যোগ্য, তেনেকৈ ন্যায় কৰিবলৈ বাছনি নকৰে, কিন্তু ক্ষমা কৰে, দাউদ আৰু আমি যেনেকৈ নিষ্পাপ ঘোষণা কৰে। নিষ্পাপ হোৱাৰ কাৰণে নহয়, কিন্তু ঈশ্বৰ বাছনি কৰে তেওঁৰ নিজৰ পুত্ৰ যীশুৰ মৃত্যুৰ ওপৰত চকু ৰাখিবলৈ—যাক দাউদে কেৱল ছায়াত দেখিছিল, আৰু আমি এতিয়া স্পষ্টভাৱে দেখোঁ—যাৰ মৃত্যু আমি প্ৰভুৰ পৰম পৰিশোধত অংশ গ্ৰহণ কৰোঁ।

যীশু, একমাত্র ন্যায়ী জন, একমাত্র যিনি সঁচ্চে নিষ্পাপ আৰু নিদোষ আছিল, আমাৰ ঠাইত বিকল্প হিচাপে মৰা গ’লেন—নিষ্পাপ জন পাপীৰ বাবে, নিদোষ জন দোষীৰ বাবে—আমাৰ পবিত্ৰ ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ মূল্য পৰিশোধ কৰি। আৰু ঈশ্বৰ এই পৰিশোধ গ্ৰহণ কৰে। যীশুৰ মৃত্যুৰ গুণত, তেওঁ আমাক তেওঁৰ সামনে নিষ্পাপ আৰু নিদোষ হিচাপে ঘোষণা কৰে।

আপুনি জানেনা যে ভজনাসংগীত 19 য়ে বিশ্বাসৰ দ্বাৰা ন্যায়ীকৰণ ঘোষণা করে? কি এটা গৌৰৱ।

কিন্তু এইটোৰ পৰাও সেয়া শেষ নহয়। ভজনাসংগীত শেষ হয় এই সুন্দৰ, পৰিচিত আয়াতটিত:

"মোৰ মুখৰ কথা আৰু মোৰ হৃদয়ৰ ধ্যান আপোনাৰ চকুৰ দৃষ্টিত গ্রহণযোগ্য হওঁক, হে প্ৰভু, মোৰ শিলা আৰু মোৰ পৰিত্রাতা।"

দাউদে জানে যে ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহশীল ঘোষণাৰ দ্বাৰা তেওঁ ক্ষমা পেয়েছে। এতিয়া তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰে যে তেওঁৰ মুখ আৰু তেওঁৰ হৃদয়—সেয়া তেওঁ কয় আৰু সেয়া তেওঁ ভাবে আৰু অনুভৱ কৰে—ঈশ্বৰৰ গ্রহণযোগ্য আৰু সুখদ হোৱাকৈ। অন্য শব্দত, তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰে যে যিনি ন্যায়ীকৰণ কৰে সেই ঈশ্বৰ পবিত্ৰতা দান কৰে। এইটো সঁচ্চে 1 যোহন 1:9: যদি আমি আমাৰ পাপ স্বীকাৰ কৰোঁ, ঈশ্বৰ বিশ্বস্ত আৰু ন্যায়ী আছেন যি আমাৰ পাপ ক্ষমা কৰে আৰু সকলো অধার্মিকতাৰ পৰা আমাক পৰিষ্কাৰ কৰে।

এই ধৰণৰ উদ্ধাৰকৰ্তা ঈশ্বৰৰ প্রতি আমি কি আন কোনো সঁহাৰা দিব পাৰোঁ, যি ঈশ্বৰে আমাৰ অসহায় আৰু আশাহীন অৱস্থাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিছে, কিন্তু সুসমাচাৰে, তাৰ অনুগ্ৰহে জ্বালিত জীৱনৰে সঁহাৰা দিব পাৰোঁ—আমাৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশত আত্মনিয়ন্ত্ৰণ আৰু পবিত্ৰতাৰ অনুসৰণ কৰা জীৱন?

আৰু এই ভাবে এই গীতৰ সম্পূৰ্ণ গতি:

যদি আমি সাধাৰণ প্ৰকাশত ঈশ্বৰৰ শব্দহীন সাক্ষ্যত আনন্দিত হোৱাৰ, বিশেষ প্ৰকাশত ঈশ্বৰৰ শব্দময় সাক্ষ্যত আমি কিমানেই আনন্দিত হোৱা উচিত? ঈশ্বৰৰ জগতৰ সাথে আমাৰ জড়িত হোৱাৰ ফলত ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ পৰিচয় লোৱাৰ প্ৰতি আমাকৈ উচিত, য'ত আমি ঈশ্বৰৰ কথা শুনোঁ।

কিন্তু তাৰ পাছত, বিশেষ প্ৰকাশত ঈশ্বৰৰ শব্দময় সাক্ষ্যত যদি আমি আনন্দিত হোৱাৰ, কিমানেই বেচি আমি—এই প্ৰভাতত—তাঁৰ দোষ ধৰা, ক্ষমা কৰা, ন্যায়বিচাৰ কৰা, আৰু পবিত্ৰ কৰা কাৰ্যৰ বাবে নিজকে উন্মুক্ত কৰা উচিত? দায়ুদৰ নিচমত, নম্ৰ আৰু অনুতপ্ত হৈ, আমি তাৰ ওচৰলৈ দৌৰা উচিত যাতে তেওঁ আমাত সেই কাৰ্য কৰক—এক সময়ত সকলোবোৰৰ বাবে নহে, যেনে আমি পহেলাৰে সকলোবোৰ লেহৰা দিছোঁ, কিন্তু ঈশ্বৰৰ ন্যায়বিচাৰৰ সুসংবাদত অবিৰত আনন্দিত হোৱা, যীশুৰ মৃত্যুক সেই ন্যায়বিচাৰৰ ভিত্তি হিচাপে দাবী কৰা, আৰু সুসমাচাৰ-জ্বালিত পবিত্ৰতা আৰু আনুগত্য পৰিপালন কৰা সেই এক যি আমাৰ শক্তিশালী শিলৰ আৰু আশীৰ্বাদিত প্ৰদানকাৰী।

তাই ভাই আৰু বোন, ঈশ্বৰৰ জগতত আৰু তেওঁৰ দ্বাৰা আপোনাক পৰিপূৰ্ণ কৰিবলৈ দিয়া আহ্বানত আনন্দিত হওক। ইয়াৰ চেয়ে বেচি, ঈশ্বৰৰ বাক্যত আৰু তাত তেওঁৰ বিষয়ে আৰু তাৰ প্ৰতিগ্ৰহ কৰা উদ্দেশ্যৰ বিষয়ে আনন্দিত হওক। কিন্তু সਭতকৈ বেচি, গীত ১৯ৰ পথ অনুসৰণ কৰক—জগতৰ পুস্তক আৰু বাক্যৰ পুস্তকৰ পথ সকলোবোৰকে সুসমাচাৰলৈ: এই সুসংবাদ যে ঈশ্বৰে পাপীসকলৰ পাপ ক্ষমা কৰে কাৰণ যীশুৰ ক্রুশত মৃত্যু হৈছিল, আৰু এই সুসংবাদ যে এই সুসমাচাৰৰ দ্বাৰা আমি কথা প্ৰদৰ্শন আৰু গ্রহণযোগ্য ভাবে জীৱন কাটোৱাৰ সক্ষমতা পাইছোঁ।

সেই গতিপথ—বা সেই যুক্তি জগতৰ পুস্তক, বাক্যৰ পুস্তক, ন্যায়বিচাৰ আৰু পবিত্ৰকৰণ—গীত ১৯ৰ সুরালীৰ শেষ নহে, কিন্তু সৃষ্টি আৰু আপোনাৰ বাবে ঈশ্বৰৰ প্ৰতিগ্ৰহ কৰা উদ্ধাৰৰ উদ্দেশ্যৰ সুরালীৰ শেষ নহে।

আৰু আমি এই মহান উদ্দেশ্যৰ চূড়ান্ত শেষৰ বিষয়ে এটা স্তোত্র গাইকে বন্ধ কৰিম—ঈশ্বৰৰ নিজকে প্ৰকাশ কৰা যাতে আমি তাকে চিনাকি, ক্ষমা পাই আৰু তাৰ আগত পবিত্ৰতাৰে চলা। আপুনি চূড়ান্ত পদত ইয়াক সুন্দৰভাৱে শুনিব:

"শেষ কৰ, তাৰ পাছত, তোমৰ নতুন সৃষ্টি; পৱিত্ৰ আৰু নিষ্পাপ হোৱা যেনে আমি। আমি তোমাৰ মহান উদ্ধাৰণ দেখা যেনে পੂৰ্ণৰূপে পুনঃস্থাপিত হৈছে তোমাত; পৰম পৱিত্ৰতাৰ পৰা পৰম পৱিত্ৰতালৈ…. যীশু খ্ৰীষ্টৰ ওচৰত একা গৌৰৰ আৰু প্ৰশংসা হওক।"

নীল নীলসন লুকআউট মাউন্টেন, জিএত অৱস্থিত কভেনান্ট কলেজৰ সভাপতি।

এই প্ৰবন্ধটি ডঃ নীলসনৰ এক উপদেশৰ লিখিত প্ৰতিলিপিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰী কৰা হৈছে। ইয়াক কপাইলট আৰু Third Millennium Ministriesৰ থিওলজিকেল ষ্টাফৰ দ্বাৰা হাল্কা সম্পাদনা কৰা হৈছে।