পাথৰৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা

শিলৰ ওপৰত নিৰ্মাণ

আচৰ 9:31

ৱাইলি লাউৰিৰ দ্বাৰা

আপুনালোৱে যদি আপোনালোৱাৰ বাইবেলত আচৰ অধ্যায় 9 লৈ ঘুৰে; ই আপোনালোৱাৰ পিউ বাইবেলত 918 পৃষ্ঠাত আছে। যদি আপুনালোৱে ইয়াত বহুত দিনৰ পৰা আহিছে, আপুনালোৱে শুনিছে যে আমি পশ্চিমাষ্টাৰ চৰ্টাৰ কেটেকিজমৰ প্ৰথম প্রশ্ন আৰু উত্তৰ পুনৰ পুনৰ ক'ৰি থাকোঁ। আৰু সত্যচ ই এটা অত্যন্ত স্পষ্ট আৰু সহায়ক সংক্ষিপ্ত বিবৰণ যে জীৱনৰ উদ্দেশ্য কি। “মানৱৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হ'ল ঈশ্বৰক গৌৰৱান্বিত কৰা আৰু চিৰদিন ঈশ্বৰৰ সাৰ্থকতা ভোগ কৰা।” যদি আমি এটা সংযোজন কৰিব পাৰোঁ – আৰু আমি নিশ্চিত যে ৱেষ্টমিনষ্টাৰ সমিতিত বহি থকা পুৰুষসকল আমি কি ক'ৰি আছোঁ শুনিবলৈ অত্যন্ত আগ্রহী হ'ব! কিন্তু যদি আমি এটা সংযোজন কৰিব পাৰোঁ, তেন্তে আমি এইদৰে ক'ৰিম। মানৱৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হ'ল ঈশ্বৰক গৌৰৱান্বিত কৰা আৰু চিৰদিন ঈশ্বৰৰ সাৰ্থকতা একেলগে ভোগ কৰা। আৰু আমি এই কাৰণে এইদৰে ক'ৰোঁ কাৰণ গিৰ্জা ঈশ্বৰৰ লোকৰ বাবে ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্যৰ কেন্দ্ৰত। আৰু আচৰ অধ্যায় 9 পৰ 31 শ্লোকত আমি দেখোঁ যে গিৰ্জা খ্ৰীষ্টৰ ওপৰত নিৰ্মিত হ'ৰিছিল। আৰু ই খ্ৰীষ্টৰ ওপৰত নিৰ্মিত হ'ৰ থাকোঁত, তেওঁলোকে “প্রভুৰ ভয়ত আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনাত” চলি আছিল। আপুনি চিনি পান যে তেওঁলোকে ঈশ্বৰক গৌৰৱান্বিত কৰি আছিল আৰু তেওঁলোকে একেলগে ঈশ্বৰৰ সাৰ্থকতা ভোগ কৰি আছিল।

তেন্তে এই কথা মনত ৰাখি, আমি প্রাৰ্থনালৈ যাওঁ আৰু তাৰ পাছত আমি এই আজি ৰাতি পঢ়ৰ।

আমাৰ পিতা, আমি প্রাৰ্থনা কৰোঁ যে আপুনি আমাক প্রভুৰ ভয় দিব আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা দিব, আমি এই শ্লোক পঢ়ৰ সময়ত আৰু অধ্যয়ন কৰৰ সময়ত। আৰু আমি ইয়াতোঁৰ পৰা বাহিৰলৈ গ'ৰ সময়ত, আমি আপুনিৰে গৌৰৱ বৃদ্ধি কৰিবলৈ আৰু চিৰদিন আপুনিৰ সাৰ্থকতা একেলগে ভোগ কৰিবলৈ প্রাৰ্থনা কৰোঁ। আমি এই সকলোবা কথা খ্ৰীষ্টৰ নামত প্রাৰ্থনা কৰোঁ, আমেন।

আচৰ 9, কেবল এটা শ্লোক; 31 শ্লোক:

“তেন্তে যিহূদা, গালিল আৰু শমৰিয়াৰ সকলো গিৰ্জাই শান্তি ভোগ কৰিলে আৰু গিৰ্জা নিৰ্মিত হ'ৰি উঠিল। আৰু প্রভুৰ ভয়ত আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনাত চলি থকাৰ কাৰণে ই বৃদ্ধি পাই গ'ল।”

ঘাস শুকায় আৰু ফুলবুলি পৰে, কিন্তু আমাৰ ঈশ্বৰৰ বাক্য চিৰদিন স্থায়ী হয়।

আজি আমি এই আয়াতটোৰ বিষয়ে দুটা বিষয়ত অধ্যয়ন কৰিবলৈ চাওঁ। প্ৰথমটো হৈছে – নিৰ্মিত হোৱা। আৰু দ্বিতীয়টো হৈছে – বহিৰ্দিশাহত নিৰ্মিত হোৱা। নিৰ্মিত আৰু বহিৰ্দিশাহত নিৰ্মিত। আমি এইৰ প্ৰথমটোতেই বহু সময় ব্যয় কৰিম, আৰু আমি সেইখিনিৰে আৰম্ভ কৰিম, যি নিৰ্মিত।

নিৰ্মিত

ইয়াত উল্লেখ আছে যে “যিহূদিয়া, গালিলি আৰু শমৰিয়াৰ সকলো গিৰ্জা শান্তিৰে আছিল আৰু নিৰ্মিত হৈ আছিল।”আমি আন এক পদ্ধতিত ক'ব পাৰো যে ইয়াক উন্নত কৰা হৈ আছিল।ইয়াক শক্তিশালী কৰা হৈ আছিল।গিৰ্জাৰ শক্তি এটা ডাঙৰ কথা।গিৰ্জা হৈছে খ্ৰীষ্টৰ শৰীৰ; ই খ্ৰীষ্টৰ বধূ।ই ভাল পুৰোহিতৰ পশু। ই ঈশ্বৰৰ চিৰন্তন পৰিকল্পনা অনুসাৰে একত্ৰিত হৈছিল, খ্ৰীষ্টৰ মূল্যবান ৰক্ত ঝাৰি নিৰাপদ কৰা হৈছিল, আৰু ই জীৱিত আৰু জয়ী লৰ্ড যীশু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰা শাসিত।এই কথা নিৰ্দ্ধিধায় ক'ব পাৰি যে গিৰ্জাৰ বৃদ্ধি আৰু শক্তি খ্ৰীষ্টৰ ওপৰত নির্ভৰ কৰে।

আৰু এই আয়াতত, আমি তিনিটি বিষয় দেখিম, তিনিটি উপায় যিৰে খ্ৰীষ্ট হৈছে গিৰ্জা নিৰ্মাণৰ ভিত্তি। তিনিটি উপায় যিৰে গিৰ্জা খ্ৰীষ্টৰ ওপৰত নিৰ্মিত।এটা হৈছে যে গিৰ্জা খ্ৰীষ্টৰ আদেশৰ ওপৰত নিৰ্মিত।আমি এইটোও দেখিম যে গিৰ্জা খ্ৰীষ্টৰ গিৰ্জা হৈ উন্নত হৈছে। আৰু তাৰ পাছত আমি এইটোও দেখিম যে ই খ্ৰীষ্টৰ প্রতিশ্ৰুতিৰ দ্বাৰা উন্নত।আসুন আমি এই তিনিটি বিষয় চাওঁ।

খ্ৰীষ্টৰ আদেশৰ ওপৰত নিৰ্মিত

এই পৰিচ্ছেদত, আমি দেখি যে গিৰ্জা খ্ৰীষ্টৰ আদেশৰ পূৰণ আৰু আনুগত্যৰ মাধ্যমে নিৰ্মিত হৈছে। আপুনি জানেন যে, পৰিচ্ছেদ ৩১ কিতাপৰ কৰ্মৰাজিৰ এটা সাৰাংশ হিচাপে উল্লেখযোগ্য। এই পৰিচ্ছেদটো কৰ্মৰাজিৰ কিতাপৰ পূৰ্বৰ সকলোবোৰৰ সাৰাংশ, কিন্তু ই এক পৰিবৰ্তনমূলক পৰিচ্ছেদও। গতিকে ই হামায়াৰ বাকী কৰ্মৰাজিৰ কিতাপৰ বিষয়ে জনাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰি আছে। আৰু সাৰাংশ হিচাপে, ৩১ পৰিচ্ছেদত এই ধৰণৰ বাৰ্তা দিয়া হৈছে যে গিৰ্জা সমস্ত যিহূদিয়া, গালিলি আৰু শমৰিয়াৰ জৰিয়তে নিৰ্মিত হৈ আছিল। এতিয়া এই তিনিটি স্থানৰ উল্লেখৰ জৰিয়তে, আমি বিশেষভাৱে কৰ্মৰাজিৰ কিতাপৰ উদ্দেশ্য আৰু ক্ৰম আৰু ৰেখাৰ সৈতে যুক্ত হৈ আছোঁ। কাৰণ আপুনি দেখে, কৰ্মৰাজিৰ কিতাপ ক’ত আৰম্ভ হয়? কৰ্মৰাজিৰ কিতাপ জেৰুশালেমত আৰম্ভ হয় আৰু ই যীশুৰ সৈতে আৰম্ভ হয় আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলৰ সৈতে থাকে আৰু তেওঁলোকক যিহূদাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি, পৰমেশ্বৰৰ পবিত্ৰ আত্মাৰ আগমনৰ বাবে অপেক্ষা কৰিবলৈ কয়। আৰু তাৰ পিছত, তেওঁৰ স্বৰ্গারোহণৰ ঠিক আগত, যীশুৱে এই বাৰ্তা কয়। তেওঁ কয়, “[BVR 001] আপুনি পবিত্ৰ আত্মাৰ আগমন হোৱাৰ পিছত শক্তি পাব, আৰু আপুনি মোৰ সাক্ষী হব জেৰুশালেমত আৰু সমস্ত যিহূদিয়াত আৰু শমৰিয়াত আৰু পৃথি—ৰ শেষলৈকে।” কৰ্মৰাজিৰ কিতাপ জেৰুশালেমত যীশুৰ সৈতে আৰম্ভ হয়। ই ৰোমত পৌলৰ সৈতে শেষ হয়। আৰু ই যীশুৱে শিষ্যসকলক দিয়া স্থানৰ ৰেখা অনুসৰণ কৰে – জেৰুশালেম, যিহূদিয়া, শমৰিয়া, আৰু পৃথিৰ শেষলৈকে।

“এই শিলৰ ওপৰত”

আৰু এনেদৰে ৩১ পদত, আমি পাই যে যীশুৰ পুৰুত্বৰ কথা ছড়ি পৰৰ সাথে, গিৰ্জা শান্তিত নিৰ্মিত হৈছে – ক’ত? “সৰ্বত্র যিহূদিয়া, গালিলি আৰু শমৰিয়াৰ মধ্যে।” যীশুৰ আদেশ অনুসৰি, যীশুৰ আদেশ অনুসৰি, গিৰ্জা বৃদ্ধি পাই শক্তিশালী হৈছে। চাওক, খ্রীষ্ট যি আদেশ দিয়ে, খ্রীষ্ট সেয়া প্ৰদান করে। যেতিয়া তেওঁ নিজৰ শিষ্যসকল, অনুগামীসকলক সাক্ষী আৰু শিষ্য নিৰ্মাণ কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰে, তেওঁ সফলতা দিব আৰু সেয়া নিৰ্মাণ কৰিব যি তেওঁ আদেশ দিছে। তেওঁ সফলতা আনিব আৰু ফলৰ প্ৰসাদ দিব যি তেওঁৰ বাবে কৰ্ম কৰে কাৰণ সেয়া ঈশ্বৰৰ পৰিকল্পনা আৰু সেয়া ঈশ্বৰৰ কাৰ্য্য। আপুনি স্মৰণ কৰিবা গ্ৰন্থসমূহত যেতিয়া পিতৰে স্বীকাৰ কৰে যে যীশু খ্রীষ্ট – আৰু যীশুৱে পিতৰলৈ কি ক’লে? তেওঁ ক’লে, “এই শিল’ৰ ওপৰত,” যীশু খ্রীষ্টৰ এই স্বীকাৰ, “এই শিল’ৰ ওপৰত, মই নিজৰ গিৰ্জা নিৰ্মাণ কৰিম আৰু নৰকৰ দুৱাৰসমূহ ইয়াৰ বিৰুদ্ধে প্ৰবল হোৱা নাহি।” আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে গিৰ্জাৰ বিৰুদ্ধে তীব্ৰ হয়ৰানি আৰু বিৰোধিতা আছিল পুস্তকৰ সময়ত। আৰু শিষ্যসকল, পৰিচয়কৰ্তাসকল, কাৰাগাৰত পৰিচয় দিয়া হৈছিল। তেওঁলোকক যীশুৰ বিষয়ে কথা নক’বলৈ অভিযুক্ত কৰা হৈছিল। আমি ষ্টেফেনৰ বিষয়ে পঢ়ো আৰু তেওঁৰ মিছা অভিযোগ আৰু তেওঁক পাথৰে মাৰা হোৱাৰ বিষয়ে; প্ৰাৰম্ভিক গিৰ্জাৰ প্ৰথম শহীদ। আমি পঢ়ো, এই অধ্যায়ৰ আগত, সৌল, যি পৌল হ’ল – তেওঁ গিৰ্জাক ধ্বংস কৰি আছিল।

কিন্তু যদি আমি একতাগতভাৱে পৰিচয় দিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ যে পৰিচয় দিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ যে পৰিচয় দিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, আমি ক'ব পাৰোঁ যে ই পুনৰুত্থানৰ সাক্ষ্য আৰু শক্তি আৰু নিপীড়নৰ সৈতে। আৰু এইটোৱেই আমি পাই – যে সুসংবাদৰ বাৰ্তা, যীশু মৃতৰ পৰা উত্থিত হৈছে, ই বহিৰাগত আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ শক্তিৰ দ্বাৰা গির্জা গুণিত হয় আৰু ই বৃদ্ধি পায় আৰু ই নিৰ্মাণ হয় আৰু খ্ৰীষ্টৰ আদেশৰ পূৰণত শক্তিশালী হয় আৰু তীব্ৰ নিপীড়নৰ মুখত। এতিয়া আমি এই এটা বিন্দুৰ পৰা কয়েকটি পাঠ ল'ব পাৰোঁ, কাৰণ আমি এনে সংস্কৃতিত বাস কৰোঁ য'ত প্ৰায় প্ৰতিটো উপায়ত, ই ঈশ্বৰৰ উপায়ৰ বিপৰীত; ই ঈশ্বৰৰ সত্যক বিপৰীত। আমি সপ্তাহত প্রায় একবাৰ হোৱা আতঙ্কবাদৰ কাৰ্য্যসমূহ দেখোঁ, আৰু ই মানুহৰ মনত আৰু আৰু পীড়া দি থকা দেখোঁ। আৰু তথাপি আমি এই পাঠত কি দেখোঁ? যে যদিও গির্জা শঙ্কাপন্ন ভিত্তিত থকা যেন লাগে, ই আপডেটৰ প্ৰয়োজন, আসল প্ৰয়োজন হ'ল সংস্কাৰ; আসল প্ৰয়োজন হ'ল পুনৰুত্থানৰ বাৰ্তালাপলৈ আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ ওপৰত নির্ভৰশীলতাৰ পৰা, জানি যে ইয়াই খ্ৰীষ্ট গির্জা নিৰ্মাণ আৰু শক্তিশালী কৰাৰ উপায়।

এইটোও আমাৰ বাবে উত্সাহৰ বিষয়। হয়তো আপোনৰ ভিতৰত কৰোঁতা আছে যি ভাবিছে যে গির্জালৈ অৰ্পণ কৰা মূল্যৰ? ই কি সেবা কৰা, দিয়া, আৰু গির্জাৰ জীৱনত নিজকে দুৰ্বল কৰা মূল্যৰ? হয়তো আপোনৰ ভিতৰত কৰোঁতা আছে যি বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি গির্জা সেবা কৰি আহিছে; আপোনি ক্লান্ত? হয়তো ই আরু প্ৰাধান্য নহে? আমি ইয়াত দেখোঁ যে গির্জাৰ বৃদ্ধি, গির্জাৰ শক্তি, খ্ৰীষ্টৰ আদেশ। ই ঈশ্বৰৰ পৰিকল্পনা আৰু ঈশ্বৰে নিজৰ কাৰ্য্যক সম্পূৰ্ণতাৰ পৰ্যন্ত দেখাশুনা কৰিব, সম্পূৰ্ণতাৰ পৰ্যন্ত, সময়ৰ অন্ত পৰ্যন্ত, খ্ৰীষ্টৰ গৌৰৱৰ বাবে আৰু নিজৰ লোকৰ ভালৰ বাবে। এই আয়াতটোৱে আমাক ক'ছে যে, “ঈশ্বৰে নিজৰ গির্জাৰ বাবে কি কৰে, নিজৰ গির্জাৰ সৈতে। ইয়ে দিয়ে যি আদেশ কৰে।” ইয়াক আশা কৰা! ইয়াৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা! ইয়াৰ বাবে অপেক্ষা কৰা! আৰু নিজৰ গির্জাৰ প্রতি অৰ্পণ কৰা।

খ্ৰীষ্টৰ গির্জা হিশাবে নিৰ্মিত

এইটোৱে আমাকৈ দ্বিতীয় কথাৰ ওচৰলৈ লৈ যায়। এই গির্জাখন কার? এইটো খ্ৰীষ্টৰ গির্জা! এইটো খ্ৰীষ্টৰ গির্জা যি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। খ্ৰীষ্ট গির্জাৰ মাথা আৰু এটা গির্জা; খ্ৰীষ্টত শান্তি আৰু ঐক্যৰ সৈতে এটা গির্জা। পিছলৈ সেই পদটোত চাওক, ৩১ পদ। চাওক কি ক'ত আছে। ই কয়, “সিৰিজা,” একবচনৰ সিৰিজা, “শান্তি আছিল আৰু নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।” ই এটা গির্জা, যদিও ই একাধিক স্থানত আছে। ই যিহূদিয়া, গালিলি আৰু শমৰিয়াত আছে, কিন্তু ই এটা গির্জা। আসলে, যদি আমি সেই শব্দটো “সকলোৰ মাজত” অনুবাদ কৰিবলৈ গৈছো, য'ত “সকলোৰ মাজত” বুলি ক'ত আছে, আমি ক'ব পাৰোঁ, “সম্পূৰ্ণৰ ওপৰত।” সেয়ে আপনি ক'ব পাৰে যে ই গির্জা “সম্পূৰ্ণ যিহূদিয়া, গালিলি আৰু শমৰিয়াৰ ওপৰত।” আৰু সেই শব্দটো গ্রীক ভাষাত আসলে সেই শব্দটোৰে যি পৰিণত হয়, “ক্যাথলিক।” এইটো যি আমি স্বীকাৰ বা স্বীকার কৰোঁ যেতিয়া আমি প্ৰেরিতসকলৰ ধৰ্ম নিৰ্দেশনা পাঠ কৰোঁ আৰু আমি ক'বলৈ গৈছোঁ যে আমি “পবিত্ৰ ক্যাথলিক গির্জা”ত বিশ্বাস কৰোঁ। আমি ক'বলৈ গৈছোঁ না যে আমি ৰোমান ক্যাথলিক গির্জাত বিশ্বাস কৰোঁ, কিন্তু আমি ক'বলৈ গৈছোঁ যে আমি এক সাৰ্বজনীন গির্জা, খ্ৰীষ্টৰ বিশ্বব্যাপী গির্জাত বিশ্বাস কৰোঁ। আমি তাৰ প্রতি আমাৰ বিশ্বাস আৰু প্রতিশ্ৰুতি নিশ্চিত কৰিছোঁ। এটা গির্জা যি প্ৰতি জাতি, প্ৰতি জনগোষ্ঠী, প্ৰতি ভাষা, প্ৰতি লোকৰ পৰা বিশ্বাসীসকলৰে গঠিত।

খ্ৰীষ্ট যীশুত এটা গির্জা

যীশু ক্রুশবিদ্ধ হোৱাৰ আগতে এইটোৱেই প্রার্থনা কৰিছিল। তেওঁ শিষ্যৰ সৈতে প্রার্থনা কৰিছিল যে “তেওঁৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখা সকলোৱে এক হ’ব, ঠিক যেমন তেওঁ আৰু পিতামাতা এক।” যীশুৱে মথিৰ শেষত এইটোৱেই কৰিবলৈ শিষ্যৰ নিৰ্দেশ দিছিল, “সকলো জাতিৰ শিষ্য বਣাওঁক।” আৰু পৰকাশিত বাক্যৰ পুস্তকত কি পাওঁ? এটা মিশ্ৰিত বহুতা যে কোনেও গণনা কৰিব নোৱায়, সিংহাসনৰ আগত আৰু ভেড়া, খ্ৰীষ্টৰ উপাসনা কৰে। এইটো ঈশ্বৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতি, আব্ৰাহামৰ প্ৰতিশ্ৰুতিত পৰৱৰ্তী, যে আব্ৰাহামৰ বংশৰ দ্বাৰা পৃথিৱীৰ সকলো পৰিবাৰ আশীৰ্বাদিত হ’ব। এইটো এক গিৰ্জা আৰু খ্ৰীষ্ট যীশুৰ মধ্যে। আৰু আমি ৯ অধ্যায়ৰ ৩১ পদত একতাৰ আৰম্ভণি দেখোঁ যিহূদা, গালিল আৰু শমৰিয়াৰ লোক একত্ৰ হৈছে আৰু তেওঁলোকে শান্তি ভোগ কৰে আৰু নিৰ্মাণ কৰা হয়, উন্নত হয়।

বাধা অতিক্ৰম কৰা

আৰু ইতিমধ্যেই পৰিচালনাপুস্তকৰ এই বিন্দুতে, গিৰ্জা সৰু বাধাবিলাক অতিক্ৰম কৰিছে। আপুনি জানে যে আপুনি মাত্ৰ এই তিনিটা শব্দ, “যিহূদিয়া আৰু গালিল আৰু শমৰিয়া,” লৈছে, এই তিনিটা শব্দত এক জটিল আৰু এক কষ্টদায়ক ইতিহাস আছে। ইথঁত মূর্তিপূজা আছে, ইথঁত গৃহযুদ্ধ আছে, ইথঁত ঘৃণা আছে, ইথঁত নিৱাসন আছে, ইথঁত পক্ষপাতিত্ব আছে, ইথঁত জগতত্ব আছে, ইথঁত আত্ম-ধাৰ্মিকতা আছে। যিহূদিয়া আছিল মন্দিৰৰ স্থান। ই আছিল ধৰ্মীয় অভিজাতসকলৰ বাসস্থান আৰু যেখানে তেওঁলোকে বাস কৰিছিল। গালিল আছিল ইহুদী অঞ্চল কিন্তু ই বহুত বেছি প্ৰভাবিত আৰু প্ৰভাৱিত হৈছিল ৰোমান আৰু গ্রীক সংস্কৃতিৰ পৰা। শমৰিয়া দুটিৰ মাজত আছিল আৰু তেওঁলোক বিশুদ্ধ ইহুদী বংশোদ্ভূত নাছিল আৰু তেওঁলোকে বিভিন্ন ধৰ্মীয় আচাৰ-বিচাৰ অনুসৰণ কৰিছিল। আৰু ইহুদীসকলে শমৰিয়াসকলৰ ঘৃণা কৰিছিল। আমি জানিবলৈ দিয়া হৈছে যে গালিলৰ লোকসকল যেতিয়া যিহূদিয়ালৈ যেতিয়া নামত, তেতিয়া তেওঁলোকে শমৰিয়াৰ অঞ্চলটো এৰি যোৰদান নদীৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ যেতিয়া। তেওঁলোকে এই লোকসকলৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিবলৈ নিচ্ছা নাছিল। আৰু সময়ে সময়ে, এই লোকসকলৰ গোটৰ মাজত তীব্ৰ হিংসা ভাৰি উঠে। কিন্তু ইয়াত আমি ক'ত পাইছো যে এই স্থানবিলাকত এক গিৰ্জা আছিল আৰু সেই গিৰ্জাটি শান্তিত আছিল আৰু ই নিৰ্মিত হৈছিল। ই মাত্ৰ বিৰোধিতাৰ পৰা মুক্ত নাছিল; ইহঁতৰ মাজত শান্তি আছিল। ইহঁতৰ মাজত শান্তি আছিল এই লোকসকলৰ মাজত যি এক সময়ত ঈশ্বৰৰ সাথে শত্ৰুতা কৰিছিল আৰু এতিয়া পিতাৰ সাথে মিলিত হৈছে আৰু যীশু খ্ৰীষ্টত চিৰস্থায়ী জীৱনৰ উপহাৰ, পবিত্ৰ আত্মাৰ উপহাৰ পাইছে। এই লোকসকল একে অৰ্থে একে আনন্দত, একে আস্থাত, আৰু একে সঙ্গতিত। আৰু “গিৰ্জা” শব্দটোৰ অৰ্থ যি আছে, তাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ “আহ্বান কৰা”। তেওঁলোক “আহ্বান কৰা” হৈছিল তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ পদ্ধতিৰ পৰা আৰু তেওঁলোকৰ বিভিন্ন পृष्ठভূমিৰ পৰা এক গিৰ্জালৈ, এক শৰীৰলৈ, খ্ৰীষ্টৰ গৌৰৱৰ বাবে এক লোক।

আৰু সম্ভৱতঃ এই জনতাৰ জীৱনত ঘটে যোৱা সেই আমূল পৰিৱৰ্তনৰ সবচেয়ে স্পষ্ট উদাহৰণ হৈছে শৌল বা পৌলৰ সাথে ঘটে যোৱা পৰিৱৰ্তন। এই অধ্যায়ৰ পূৰ্বত এই আছিল এজন লোক, যি আছিল গিৰ্জাৰ প্ৰধান হয়ৰাগী আৰু অত্যাচাৰী আৰু এতিয়া তেওঁ গিৰ্জাৰ ভিতৰলৈ আহিছে, সাধুসকলৰ সঙ্গতিত। আৰু কেবল তেওঁ আরু হয়ৰাগী নহয়, এতিয়া তেওঁ গিৰ্জাৰ নিৰ্মাণৰ প্রধান উপকৰণ এজন। এই অধ্যায়ত, এই পদত আমাৰে ক’ৱা সেই আমূল পৰিৱৰ্তন এয়েই। গিৰ্জাৰ বৃদ্ধিয়ে বহুতে আৰু বিভক্তসকলৰ মাজত শান্তি সৃষ্টি করে। কিয় এটা গুরুত্বপূৰ্ণ? কিয় বহুতৰ মাজত ঐক্য থাকা গুরুত্বপূৰ্ণ? কাৰণ আন কিছুতেই এটা কৰিব নোৱায়; কেবল খ্ৰীষ্টেহে এটা কৰে। এটা খ্ৰীষ্টৰ গিৰ্জাতহে ঘটে, আৰু এতিয়া খ্ৰীষ্টৰ নামলৈ গৌৰৰ সৃষ্টি হয়। আৰু আমি এটা সঠিকভাৱে এই পদত দেখি পাইছোঁ।

খ্ৰীষ্টৰ অঙ্গীকাৰৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত

তৃতীয় কথা যি আমি দেখি পাইছোঁ যে গিৰ্জা খ্ৰীষ্টৰ ওপৰত কেনেকৈ নিৰ্মিত হৈছে, সেই আছিল বিশ্বাসীসকলৰ মাজত উপভোগ কৰা জীৱনৰ এই বৰ্ণনা। আমি খ্ৰীষ্টৰ চলিত অঙ্গীকাৰ, গিৰ্জাৰ প্রতি তেওঁৰ পরিচৰ্যা দেখি পাইছোঁ। গিৰ্জা খ্ৰীষ্টৰ তেওঁলোকৰ প্রতি অঙ্গীকাৰৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত। পদটিয়ে আমাৰে ক’ৱা যে তেওঁলোকে “প্রভুৰ ভয়ত চলিছিল আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনাত”। এতিয়া খ্ৰীষ্টৰ পরিচৰ্যাৰ বিশেষতাগুলো চিন্তা কৰক। খ্ৰীষ্টৰ পরিচৰ্যাৰ দিশটো কি আছিল? আচ্ছা, এই দুটা বিশেষতা এতিয়া চিনাক্ত কৰা সম্ভৱ, নহয়নে? কাৰণ যীৱনৰ প্রতিটো কথাত আৰু কৰ্মত খ্ৰীষ্টে যি কৰিছিল, সেই সকলো ঈশ্বৰৰ গৌৰৰৰ বাবে কৰিছিল। পিতাৰ সাথে প্ৰাৰ্থনাত সময় কটোৱা তেওঁৰ অঙ্গীকাৰ আছিল। তেওঁৰ সকলো শক্তিশালী কৰ্ম আৰু অলৌকিক চিনহা আৰু শিক্ষা যি তেওঁ দিছিল, সেই সব ঈশ্বৰৰ গৌৰৰৰ বাবে আছিল। আৰু ক্রুশত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পথলৈ গৈ, পিতাৰ ক্রোধ সকলো লৈ, সেই পিতাৰ ইচ্ছাৰ প্রতি আত্মসমৰ্পণ আৰু বশীভূত হোৱাৰ বাবে আছিল। প্রভুৰ ভয় যি আছিল, সেই খ্ৰীষ্টৰ পরিচৰ্যাৰ সকলো বিষয়ত ব্যাপ্ত আছিল।

আৰু পবিত্ৰ আত্মা, সেই পবিত্ৰ আত্মা যি যীসুৰ জীৱনত আৰু তেওঁৰ প্ৰচাৰৰ মাধ্যমে অতিপ্ৰাকৃতিক বিস্ময় কৰ্ম কৰিছিল, সেই পবিত্ৰ আত্মা এতিয়া খ্ৰীষ্টত বিশ্বাস কৰা সকলৰ জীৱনত আৰু মাধ্যমে তেওঁৰ প্ৰচাৰ অব্যাহত ৰাখিছে। যীসুৱে এই কথাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। তেওঁ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যে তেওঁ নিজৰ শিষ্যদৰ এৰি যাব কিন্তু তেওঁলোকক একা নাছেৱে এৰি যাব না, কিন্তু তেওঁলোকক পবিত্ৰ আত্মা পাঠাব যাতে তেওঁলোকক সজ্জিত কৰিব, তেওঁলোকক শিক্ষা দিব যাতে তেওঁলোক খ্ৰীষ্টৰ নামত প্ৰচাৰ কৰিব পাৰে। পবিত্ৰ আত্মাৰ আন এটা নাম হৈছে সান্ত্বনাকৰতা বা সহায়ক। এই পাঠাংশত আমি কি দেখি পাইছো? সান্ত্বনাকৰতা পবিত্ৰ আত্মাৰ দ্বাৰা সান্ত্বনা প্ৰদান কৰিছে। তেওঁলোক “প্ৰভুৰ ভয় আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা”ৰ সাথে জীৱন কৰিছিল। এইটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে খ্ৰীষ্ট তেওঁৰ গিৰ্জাৰ কার্যৰত আছিল। তেওঁ তেওঁৰ গিৰ্জাৰ প্রতি প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ আছিল। তেওঁ নিজৰ লোকসকলৰ সেবা অব্যাহত ৰাখিছিল কাৰণ তেওঁলোকে প্ৰভুৰ ভয় আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। এই দুটি ধৰ্ম একেলগে থাকে - এক ভয়, এক ভক্তি, এক ঈশ্বৰৰ উপাসনা আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ উত্সাহ, সান্ত্বনা, আনন্দ আৰু আশীৰ্বাদ।

প্ৰভুৰ ভয়

আমি মনে নকৰোঁ যে আমি প্ৰভুৰ ভয়ৰ বিষয়ে বহুত শুনোঁ, নহয়? ই যেন লাগে যে ই এটা পুৰাণী নিবন্ধৰ শব্দহে। আৰু নিশ্চয়, পুৰাণী নিবন্ধত প্ৰভুৰ গৌৰৱৰ প্ৰতি প্ৰভুৰ ভয় আছিল উপযুক্ত উত্তৰ। কিন্তু নতুন নিবন্ধত, বহু সময়ত, লেখকসকলে সুসংবাদৰ বাস্ত৬তাৰ প্ৰতি ভয় কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। কাৰণ আপুনি চিনি পাৰে, সুসংবাদে আমাক এই শিক্ষা দিয়ে। সুসংবাদে আমাক প্ৰভুৰ ভয় কৰিবলৈ শিক্ষা দিয়ে। সুসংবাদে আমাক এই শিক্ষা দিয়ে যে আমাৰ পাপ ঈশ্বৰৰ ক্রোধ আৰু অপছন্দ আৰু শাস্তিৰ যোগ্য। যে আমাৰ পাপ আঁতৰানৰ কোনো উপায় নাই আৰু ঈশ্বৰৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰিবলৈ আমরা কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। কিন্তু আমাৰ উদ্ধাৰণ যীশু খ্ৰীষ্টৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানতকৈ কম নহয়, ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ। এই হৈছে খ্ৰীষ্টৰ বাইৰত আমাৰ দৰিদ্ৰতা। এই হৈছে আমাৰ উদ্ধাৰণৰ মূল্য। ঈশ্বৰৰ সামনে ভয় আৰু বিস্ময় আৰু সন্মান আৰু উপাসনাৰ তুলনায় উপযুক্ত উত্তৰ কি হ'ব পাৰে? J.I. Packer ৰ পৰা ধাৰ কৰি, বা তাৰ পুস্তকৰ শীৰ্ষকৰ পৰা, "ঈশ্বৰক গম্ভীৰভাবে লোৱা"তকৈ উপযুক্ত উত্তৰ কি হ'ব পাৰে? আমি যদি ঈশ্বৰক আমাৰ সবচেয়ে উৎকৃষ্ট ভক্তি নিদিয়ৰে, তেন্তে আমি পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা কেনেকৈ উপভোগ কৰিব পাৰোঁ?

মই ভাবো যে এই কথা নিৰাপদে ক'ব পৰা যায় যে আমি সকলোৱে পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা আকাংক্ষা কৰি থাকোঁ, কিন্তু ঈশ্বৰৰ প্রতি আমি গম্ভীৰ হৈ উঠোঁ নে? মই ভাবোঁ যে আমি যদি আমাৰ ল’ৰাহঁতক, পৰিয়ালহঁতক, সহকৰ্মীহঁতক সুধোঁ, “আমাৰ জীৱনত সবচেয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ কি?” মই ভাবোঁ তেওঁলোৱে কি ক’ব! আমি সকলোৱে নিজৰ প্রতি গম্ভীৰ হৈ উঠোঁ। আমি নিশ্চয়ে নিজৰ কামৰ প্রতি গম্ভীৰ, আমি খেলৰ প্রতি গম্ভীৰ, আমি আমাৰ ৰূপ, খাদ্য আৰু পানীয়, মনোৰঞ্জনৰ প্রতি গম্ভীৰ, আমি নিজৰ প্রতি গম্ভীৰ। এইটোৱে সাৰ্বিকভাৱে কি প্ৰমাণিত হয় যে selfie ৰ প্ৰচলন? আমি নিজৰ চিত্ৰ তুলিবলৈ চাহোঁ। আৰু যদি আমি নিজৰ প্রতি গম্ভীৰ হৈ উঠোঁ, আমি আন লোকৰ আগত নিজৰ বিষয়ে ক’বলৈ চাহোঁ। সুতৰাং আমি এই সংস্কৃতিত দেখা পাই। কিন্তু ঈশ্বৰৰ প্রতি আমি গম্ভীৰ হৈ উঠোঁ নে? মই স্বীকাৰ কৰোঁ যে মই আত্মাৰ দ্বাৰা জীৱন সলনি কৰিবলৈ চাহোঁ, কিন্তু মই সদায় এই কাম ঈশ্বৰৰ পৰা কি কৰিব পৰা যায় সেই আশা আৰু উৎসাহৰ সাথে কৰোঁ নে? আৰু মই এই পথত কিছুটা ক্ৰেডিট লাভ কৰিবলৈ চাহোঁ নে? মই ভাবোঁ যে আমি সকলোৱে আমাৰ ল’ৰাহঁত, যুবক-যুবতীহঁত বড় হ’বলৈ আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা উপভোগ কৰিবলৈ, বিশ্বাসত পকা হ’বলৈ, শিষ্যত্বত বৃদ্ধি পাবলৈ চাহোঁ, কিন্তু তাৰ লগতে তেওঁলোৱে মজা কৰি এই কাম কৰা উচিত। আৰু আমি নিজৰ জীৱনত আৰু পৰিয়ালৰ বাবে আমি যি প্ৰাধান্য দেই, তাত ঈশ্বৰৰ ভয়ৰ এক উপযুক্ত মডেল আমি কতটুকু দেখাই? আমি সকলোৱে পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা লাভ কৰিবলৈ আৰু ঈশ্বৰৰ ভয়ক অবহেলা কৰিবলৈ প্ৰবণ। কিন্তু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা ঈশ্বৰৰ ভয়ৰ সাথে আহে।

আৰু যেতিয়া আমি প্ৰভুৰ ভয়ৰ বিষয়ে কথা কওঁ, তেতিয়া আমি কোনো গম্ভীৰ বা বিষাদময় মেজাজৰ বিষয়ে কথা নকওঁ। এই ভয়ৰ এটা উষ্ণতা আছে, এটা আনন্দ আছে। প্ৰভুৰ ভয়ৰ ভিতৰত এটা স্বাধীনতা আৰু এক প্ৰকৃততা, এটা পৰীক্ষাৰ সময়ত আশা; দুখৰ সময়ত আত্মবিশ্বাস। খ্ৰীষ্টৰ গিৰ্জা হিচাপে গঠিত হোৱা শক্তি আৰু গভীৰতা আৰু ঐক্য। এইটো এক সুন্দৰ চিত্ৰ যি পৰিচালক ৯ অধ্যায় ৩১ পৰিচালকত গিৰ্জাৰ নিৰ্মাণৰ। গিৰ্জা হৈছে খ্ৰীষ্টৰ গৌৰৱ আৰু তেওঁৰ লোকৰ ভালৰ বাবে ঈশ্বৰৰ প্ল্যান। আপুনি জানেন, আমি মোৰ পৰিয়ালৰ, আমি ক’ত পাখি পাগল হৈ পৰি। আমি ইয়াৰ বিষয়ে বহুত নক’ব, কাৰণ মই নাজানিম কিমান আমি ইয়াৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰিবলৈ চাওঁ, কিন্তু আমি আমাৰ উঠোনৰ পাখিৰ কাৰ্যকলাপৰ প্ৰতি খুব সচেতন। আৰু গতানুগতিক দিনা এটা পাখিৰ বাসাৰ সন্মুখীন হ’লাম। আমি এইসকল সকল সময়তে দেখোঁ, কিন্তু মাথোঁ এই পাখিৰ বাসাটো কিমান চমৎকাৰ আছিল। ইয়াত আছিল খড়, ধ্বংসাৱশেষ আৰু মাটি আৰু এই পাখিসকলে ইয়াক একত্ৰ কৰি নিজৰ ডিমৰ আৰু নিজৰ বাবে বাসা বনায়। ঈশ্বৰে গিৰ্জা নিৰ্মাণৰ কাৰ্যে কিমান আশ্চৰ্যজনক কৰ্ম কৰে, ইয়া নোহোৱা নহে? তেওঁ ইহুদী আৰু প্ৰাকৃতিক, গালিলীয় আৰু শমৰীয়া, দাস আৰু মুক্ত, ধনী আৰু দৰিদ্ৰক একত্ৰ কৰে আৰু ইয়াক নিজৰ গিৰ্জা হিচাপে গঠন করে, খ্ৰীষ্টৰ গিৰ্জা হিচাপে, নিজৰ গৌৰৱৰ বাবে, প্ৰভুৰ ভয়ত চলাৰ আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনাত। ঈশ্বৰে নিজৰ গিৰ্জা নিৰ্মাণৰ কাৰ্যে এইটোৱেই করে। গতিকে গিৰ্জা গঠিত হয়। ই উন্নত হয়।

আমাক এই পদৰ শেষ শব্দত কোৱা হৈছে যে যেতিয়া ই নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, তেতিয়া ই বহি঱তেও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই সন্ধ্যাত এইটোৱেই আমাৰ শেষ বিন্দু। এইটো হৈছে যে গিৰ্জা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল; গিৰ্জা বৃদ্ধি পেয়েছিল। যেতিয়া গিৰ্জা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, গিৰ্জা বৃদ্ধি পেয়েছিল। আসলে, আমি ক'ব পাৰো যে গিৰ্জাৰ শক্তিৰ এটা চিহ্ন হৈছে যে ই বহি঱মুখী। ই নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যেতিয়া ই বহি঱তেও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল আৰু ই বহি঱তেও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যেতিয়া ই নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এইটো বিশ্বাসীসকলৰ এটা স্থিৰ শৰীৰ নহয়। এইটো এক একচেটিয়া ক্লাব নহয়। এইটো এক গতিশীল মেলামেশা যি আমি ইয়াত কোৱা হৈছে। আজি গিৰ্জাৰ সাংস্কৃতিক শব্দৰ এটা, মোৰ মনে হয়, হৈছে “সম্প্রদায় – একেলগে জীৱন কৰা।” আৰু এই পদৰ অৱশ্যে এটা অগ্রাধিকাৰ; ইয়াত সুন্দৰ জিনিস আছে। তেওঁলোকে একেলগে সম্প্রদায় অনুভৱ কৰিছে। কিন্তু সম্প্রদায়ত মনোনিবেশ কৰাৰ এটা বিপদ হৈছে যে মনোনিবেশ অভ্যন্তৰীন হ'ব পাৰে আৰু সম্প্রদায় অন্তৰ্গত হ'ব পাৰে। আৰু নতুন অথবা বহিঃস্থলীয়াসকলৰ সৈতে মেলামেশা কৰা কঠিন হ'ব পাৰে। আৰু মোৰ নিশ্চয় যে আমি অনেকেই সৰু দল বা রবিবাৰ স্কুল বা এই ধৰণৰ অন্যান্য জিনিসত এই অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিছো।

বহি঱ত নিৰ্মাণ

কিন্তু আমি ইয়াত দেখো যে যেতিয়া মনোনিবেশ ঈশ্বৰৰ ওপৰত আৰু খ্রীষ্টৰ আজ্ঞাৰ ওপৰত গিৰ্জা নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰু শিষ্য নিৰ্মাণ কৰিবলৈ যোৱাৰ, গিৰ্জা বহি঱মুখী হয় আৰু গিৰ্জাৰ বৃদ্ধিয়ে খ্রীষ্টৰ নামৰ প্ৰশংসা কৰে। আৰু আমি দেখো যে গিৰ্জা বহি঱মুখী হ'লে, গিৰ্জাক শক্তি প্ৰদান কৰা গুণসমূহ একেই গুণ যি গিৰ্জাৰ বৃদ্ধিৰ যোগান ধৰে। সেই জিনিসবোৰ যি খ্রীষ্টৰ মন্ত্রিত্বত উপস্থিত আৰু স্পষ্ট আছিল – প্ৰভুৰ ভয় আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা – এই দুটো জিনিসেই তেওঁলোকক বহি঱ত পাঠাইছে, চালাইছে, আৰু বহিঃস্থলীয়াসকলৰ বৃদ্ধি আনিছে। ইয়াক প্ৰভুৰ ভয়ত আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনাত হাঁটিলে গিৰ্জা বৃদ্ধি পেয়েছিল। ই বহি঱ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।

নিৰ্মাণ গুণৱাৰ ফলাফল

এইটো মূলত সেই নীতি যি'ত আপুনি এডৰ পৰা সময়ে সময়ে শুনিছে, যে "যি হৃদয়ত গভীৰভাৱে প্ৰবেশ করে, সেই বিশ্বত বহলভাৱে যায়।" সেই যি গিৰ্জা নিৰ্মাণ হৈছে, সেই নিৰ্মাণ হৈছে বহলভাৱে। বহু সময় আমি মিশন সম্মেলনত জন পাইপাৰৰ উদ্ধৃতি শুনোঁ যে "মিশন আছে কাৰণে উপাসনা নকৰে!" আমি আন এক ধাৰণা ক'ৰ পাৰোঁ যে মিশন আছে কাৰণে উপাসনা করে। আৰু এইটো পাইপাৰ সেই ধৰ্মপ্ৰচাৰত ক'লে যি'ত তেওঁ এই বিষয়ে ক'ৰছে। এইটো যে উন্নতি গুণনলৈ লৈ যায়। আৰু এইটো যি গুৰুত্বপূৰ্ণ সেই কাৰণে যে গিৰ্জা কঠিন স্থানত অগ্রসৰ হৈছে; সেই লোকৰ ওচৰত যি'ত আছেনা, যি'ত গভীৰ আৰু প্রকৃত প্ৰয়োজন। কাৰণ কি সেই বিশ্বৰ অবस्था? কি সেই অবस्था যি'ত গিৰ্জাৰ বাহিৰত আছে? সেইটো এইৰ বিপৰীত। তেওঁলোকৰ ভগৱানৰ ভয় নাই, আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা নাই। ভগৱানৰ ওপৰত কোনো নিৰ্ভৰতা নাই। কোনো আশা, শান্তি, সান্ত্বনা নাই, কিন্তু গৰ্ব আৰু বৃথা। আমি নকোৰি উদাহৰণ দিয়া যে এইটোৱে আমি চৰ্চাৰ চাৰিওফালে চাৰিত্ৰ কৰে, কিন্তু খ্ৰীষ্টে আমাক কিছু ভাল প্ৰদান কৰে। তেওঁ নিজকে প্ৰদান কৰে। আৰু তেওঁৰ মাজত, আমি শক্তি, ঐক্য, আনন্দ, শান্তি, বিস্ময় আৰু প্ৰেমলৈ আহ্বান কৰা হয়। আমি চিৰস্থায়ী জীৱনলৈ আহ্বান কৰা হয়।

আমি এইবোৰৰ আশা ৰাখোঁ, আমি এইবোৰৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ, আমি এইবোৰৰ বাবে অপেক্ষা কৰোঁ, এক উত্সাহ যি'ত আমি লোৱা হয় যে আমি পুনৰোত্থানৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ। আমি সংস্কাৰ, সতেজতা, নৱীকৰণৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ। আপুনি শুনিছে সেই "পুনৰ"? আমি ঈশ্বৰৰ কৰ্ম কৰিবলৈ চাইছোঁ যি'ত তেওঁ আগতে কৰিছে। আমি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ যে তেওঁ সেই কৰ্মবোৰ কৰক। আৰু আমি আগ্রহী হ'ব পাৰোঁ কাৰণে আমি দেখোঁ যে তেওঁ আগতে কৰিছে। আৰু এইৰ প্ৰমাণ এইখানে প্ৰকটিত হৈছে যি এক্স অধ্যায় 9 শ্লোক 31ত আছে। আমি খ্ৰীষ্টৰ গৌৰৱ আৰু তেওঁৰ লোকৰ ভালৰ বাবে ঈশ্বৰৰ পৰা সেই একে কৰ্ম কৰিবলৈ মাগিছোঁ।

মই এতিয়াই এটা কিতাপ পঢ়ি থকা আছে ১৯২৭ চনৰ মিসিসিপি নদীৰ বন্যাৰ বিষয়ে, Rising Tide । আৰু কিতাপটি আমেজ্ঞনীয়া! কিতাপটিত এজন প্ৰধান চৰিত্ৰ হৈছে মিসিসিপি নদী। ই কিতাপটিত আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী চৰিত্ৰবিলাকৰ এজন। আৰু ইয়ো আমেজ্ঞনীয়া যে তেওঁ নদীৰ শক্তি আৰু তীব্ৰতাৰ বিষয়ে কেনেকৈ বৰ্ণনা করে যেতিয়া ই নিম্নমুখী আৰু ঊপৰমুখী হয়। আৰু পথৰ প্ৰতিটো বিন্দুতে, নদীটি বাঁধ ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰে। ই বাঁধৰ ওপৰত উঠি যোৱাৰ আৰু নদীৰ তট্ৰাৰ বাহিৰত বিস্তাৰিত হোৱাৰ চেষ্টা কৰে। এই নদীৰ তীব্ৰতা আৰু শক্তি।

এই কথাটোৱেই আমি গির্জাৰ সাথে দেখা পাই যেতিয়া গির্জা নিৰ্মিত হয়, যেতিয়া ই ফুলে, যেতিয়া ই বৃদ্ধি পায়। ই খ্ৰীষ্টৰ গৌৰৱৰ বাবে পਹنچাবলৈ আৰু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰু বৃদ্ধি পাবলৈ আৰু গুণিবলৈ চেষ্টা কৰে। এই গির্জাই কৰা কাৰ্য্য। এই কথাটোৱেই আমি ইয়াত প্ৰকট কৰা দেখা পাইছোঁ [BVR 031] পৰিচ্ছেদ 9 শ্লোক 31। আমি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ যে এই কাৰ্য্য আমাৰ নিজৰ দিনতো হোৱা হ'ক।

সৰল জীৱন

মই শেষত কৰিবলৈ কয়েকটি মন্তব্য কৰিবলৈ চাহোঁ। আপুনি জানেনে, মই এই ধৰণৰ প্যাসেজলৈ আহি আৰু মই সদায় প্ৰচাৰণ আৰু পৰমেশ্বৰৰ ভয়ৰ ওপৰত শিক্ষা দিয়া কঠিন বুলি পাইছোঁ। মই অনুমান কৰোঁ যে ই পৰমেশ্বৰৰ অতীন্দ্ৰিয়তা; শব্দত ৰাখিবলৈ আৰু কেবল ভীতি নহয় বৰং ভয়ৰ ভিতৰত এক ভক্তি আৰু প্ৰেম ধৰিবলৈ ই কঠিন। সুতৰাং ইয়াৰ অৰ্থ কি? পৰমেশ্বৰৰ ভয় আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা কিমান? কয়েকটি শব্দ মনলৈ আহে। আৰু এটাই হৈছে, মই ক'বলৈ চাহোঁ – ই সৰল জীৱন। আপুনি জানেনে, আমি এতিয়াই ব্যস্ত আৰু সময়ৰ বহু অংশত ব্যস্ত। আমি বিশ্ৰাম বা নিৰবতাৰ যিকোনো সময়কে শব্দ বা চাক্ষুষ উদ্দীপনাৰে ভৰিবলৈ আকৰ্ষিত হোৱা আছে। কিন্তু ইয়াত এক আহ্বান আছে, মই ভাবোঁ যে আমি নিৰব হোৱাৰ আহ্বান। মই ভাবোঁ ডেভিডৰ প্ৰাৰ্থনাৰ দৰে, "স্থিৰ হোৱা আৰু জানা যে মই পৰমেশ্বৰ," আৰু সময় ল'ৱা পৰমেশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ বিষয়ে বিস্ময় আৰু বিমুগ্ধ হোৱাৰ বাবে; তেওঁৰ আশীৰ্বাদসমূহ স্মৰণ কৰা, সুসমাচাৰ স্মৰণ কৰা, আৰু তাৰ বাবে তেওঁক ধন্যবাদ দিয়া। তেওঁ যি কৰিছে তাৰ প্ৰশংসা বৃদ্ধি কৰা।

প্ৰকৃততে পৰিচালনাত্মক সাধাৰণতা এটা আছে যি আমি পৰিচালনাৰ কাৰ্যালয়ত দেখিব পাই। ইয়েনা? আমি যদি ২য় অধ্যায়লৈ পিছালৈ যাই, প্ৰাৰম্ভিক কাৰ্যালয়ত গির্জাৰ কি কৰা আছিল? প্রকৃততে ইহঁত সাধাৰণ আছিল। ইহঁত প্ৰশংসা আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ প্রতি নিষ্ঠাবান আছিল। ইহঁত শব্দ আৰু সংস্কাৰৰ প্রতি নিষ্ঠাবান আছিল। আৰু ইহঁত সঙ্গতি আৰু দানশীলতাৰ প্রতি নিজৰ সময় দিছিল। ই সাধাৰণ কিন্তু অতিবিশেষ। ইয়েনা? আৰু ইহঁত সেইবোৰ বিষয়ৰ প্রতি নিজৰ সময় দিয়াৰ সময়ত, ইহঁত ইচ্ছুক আছিল যে তেওঁলোৰ চাৰিপাশে থকা জগতৰ পৰা আলাদা ধৰণৰ হ'বলৈ, নিজৰ জগতত লৱণ আৰু প্ৰকাশ হ'বলৈ। ইহঁতৰ এটা প্ৰস্তুতি আছিল বিচাৰ-বিভৱৰ সন্মুখীন হ'বলৈ, দুঃখ-কষ্টৰ সন্মুখীন হ'বলৈ, আশাৰে দুঃখ-কষ্ট ভোগ কৰিবলৈ, আৰু আশাৰ কাৰণ দেখা লোকসকলৰ প্রশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ প্ৰস্তুত আছিল। কিয় ইহঁতৰ এতিয়া বড় হ'ল আশা আছিল? ইয়েই যে পুনৰুত্থানৰ কাৰণে; ইয়েই যে খ্ৰীষ্ট যীশুত চিৰস্থায়ী জীৱনৰ কাৰণে। আৰু ইহঁত একেলগে সেই সময়ত একেৰাহে শক্তিশালী কৰি থকা আছিল। আৰু ইহঁত খ্ৰীষ্টৰ বাবে এজন সাক্ষী হ'বলৈ প্ৰস্তুত আছিল।

আৰু হয়তো এইখিনি য'ত আমি ইয়াক মাপিব পাৰো। যদি আমি অনিষ্টৰ বাবে আকাঙ্ক্ষা আৰু বোৰ্জ বোধ নকৰো, হয়তো আমি ভগৰানৰ ভয়ৰ আশীৰ্বাদ আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ সান্ত্বনা সম্পূৰ্ণৰূপে বুঝ নলৈছো। সম্ভৱতঃ আমি গির্জাৰ অবিশ্বাস্য সুবিধা, কিন্তু অনিষ্টৰ অবিশ্বাস্য প্ৰয়োজনীয়তা সম্পূৰ্ণৰূপে উপলব্ধি নকৰো। আৰু হয়তো আমি উপাসনাৰ আৰম্ভণিতে, বিলাপ-গীত ৩য় অধ্যায়, উপাসনাৰ আহ্বান - “আহা, আমি নিজৰ পথ পৰীক্ষা কৰি চাওঁ আৰু পৰীক্ষা কৰি চাওঁ আৰু প্ৰভুৰ ওচৰলৈ উভটি যাওঁ আৰু আমি নিজৰ হৃদয় আৰু হাত স্বৰ্গত থকা ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ উত্তোলন কৰোঁ”। আমি প্ৰাৰ্থনাৰ দ্বাৰা তেওঁৰ ওচৰলৈ যাওঁ!

পিতা, আমি আপোনাক আপোনাৰ বাক্যৰ বাবে আৰু এই প্ৰভুৰ দিনৰ বাবে ধন্যবাদ দি আছি, যি আমি নিৰৱৰে আৰু সন্ধিয়াতে আপোনাৰ বাক্য শুনিবলৈ আৰু আপোনাৰ প্ৰশংসা গাবলৈ আহি। আমি প্ৰাৰ্থনা কৰি আছি যে আপোনাৰ আত্মাৰ দ্বাৰা, আপোনি আমাৰ মাজত কাম কৰি আমাক নবীকৰণ কৰক আৰু পুনৰ্জীৱিত কৰক আৰু খ্ৰীষ্টত আমাক আনন্দ দান কৰক আৰু হাৰানোৰ বাবে এটা হৃদয় দান কৰক আৰু বহিৰাগত হোৱাৰ সুযোগ দান কৰক। আৰু আমি যেতিয়া নিৰ্মাণ কৰি উলওৱাৰ, আমি বহিৰাগত হোৱাৰ, আপোনাৰ গৌৰৱৰ বাবে, খ্ৰীষ্টৰ গৌৰৱৰ বাবে আৰু আমাৰ চিৰস্থায়ী মঙ্গলৰ বাবে। আৰু আমি এই সকলোবা প্ৰাৰ্থনা খ্ৰীষ্টৰ নামত কৰি আছি, আমেন।