Wau, Ora Enten

Sudah, Belum

1 Korintus 4:8-21

Oleh David Strain

Sebelum kita mulai, izinkan saya sekali lagi mengucapkan selamat Hari Ibu kepada semua ibu di jemaat. Pada saat keluarga kita mendapat banyak tekanan dari budaya kita, panggilan seorang ibu menuntut pengorbanan, keberanian, dan ketabahan. Kita benar untuk merayakan karunia besar yang kamu semua berikan kepada keluarga kita dan gereja kita. Kita sangat berterima kasih kepada kamu. Mungkin kamu sedang berkunjung dengan kita hari ini untuk merayakan bersama keluarga pada akhir pekan. Dan jika itu benar, kita sangat senang menyambut kamu. Kita ingin menjadi tuan rumah yang baik, seperti yang saya katakan sebelumnya, jadi jika kita dapat melayani kamu dengan cara apa pun, kita ingin kamu memberitahu kita bagaimana kita dapat melakukannya.

Jadi, sebagian besar dari kita hari ini sedang merayakan; ada beberapa dari kita yang hari ini terasa pahit dan menyakitkan. Beberapa dari kita sedang berduka karena kehilangan anak atau kehilangan ibu. Beberapa dari kita telah menginginkan untuk menjadi orang tua dan tidak dapat memiliki anak sendiri. Jadi, bagi beberapa dari kita, Hari Ibu hari ini sulit. Izinkan saya hanya mengatakan, jika itu menggambarkan kamu, bahwa kita mencintaimu, bahwa kita berdoa untuk kamu, dan kita berdoa khususnya hari ini bahwa Tuhan akan menghibur hati kamu.

Jika kamu baru di Gereja Presbyterian Pertama, kamu akan menyadari pola biasa kita ketika datang ke pengajaran adalah bekerja melalui bagian besar teks Alkitab, bagian demi bagian, ayat demi ayat. Kita melakukannya karena kita ingin mencoba menyerahkan diri kita kepada, menempatkan diri kita di bawah wewenang Alkitab daripada memilih dan memilah sesuai keinginan kita. Dan itu berarti bahwa ketika kita telah bekerja melalui surat Paulus kepada 1 Korintus, pagi ini kita telah datang ke 1 Korintus pasal 4, ayat 8 sampai akhir pasal. Jadi, silakan sekarang, jika kamu mau, ambil salinan Kitab Suci dari bangku di depan kamu dan berpaling ke sana dengan saya; halaman 954 dalam Alkitab gereja. 1 Korintus pasal 4 ayat 8, sampai akhir pasal.

Sadurunge kita maca, ayo aku ngelingake sampeyan sethithik babagan ngendi kita wis tekan sejauh iki ing layang Paulus. Gréja Korintus wis mudhun menyang pamisahan lan penghakiman lan perpecahan lan iku wis didorong lan dibakar dening dosa bangga. Dheweke wis gumunggung ing awake dhewe. Lan Paulus nulis marang wong Korintus kanggo ngatasi masalah-masalah iku. Lan iku wis njupuk perhatiane pancen wiwit separo kapindho bab 1 nganti saiki. Lan nalika kita nimbang bagean pungkasan bab 4, kita weruh Paulus ngakhiri rembugane babagan masalah-masalah iku - babagan bangga lan perpecahan lan penghakiman ing Korintus. Kita wis miwiti ndeleng bab 4 rong minggu kepungkur. Ayat 1 nganti 5 kita weruh mulangake kita utawa Paulus mulangake kita ing kono, carane ngatasi bangga lan penghakiman nalika kita ana ing pihak sing nampa prejudis saka wong liya nalika dheweke nghakimi kita. Ing kono ayat 6 lan 7, kita weruh wingi, Paulus mbantu kita ngatasi bangga lan penghakiman lan perpecahan sing bisa disebabake nalika kita nemokake bangga sing ndhelik lan bosok ing ati kita dhewe.

Lan saiki esuk iki Paulus nggawe loro titik pungkasan babagan bangga lan perpecahan ing Korintus. Ing ayat 8 nganti 13 dheweke bakal ngatasi pangarepan salah Korintus; pangarepan salah. Lan banjur ing ayat 14 nganti 21, dheweke duwe pepakon kulawarga kesimpulan. Pangarepan salah lan pepakon kulawarga. Iki loro tema gedhe, judhul-judhul ing ngisor kang kita bakal nimbang piwulang Paulus ing kene - pangarepan salah lan pepakon kulawarga. Sadurunge kita ngalih perhatian kanggo krungu Sabda Allah diwaca lan diwartakake, nanging, ayo kita mandeg sedhela lan nyuwun marang Allah kanggo mbantu kita nalika kita ndonga. Apa sampeyan ndonga karo aku?

Bapa kami, kami tresna lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lanang lan

Aku ora nulis iki kanggo nggawe sampeyan isin, nanging kanggo menehi pepakon marang sampeyan kaya anak-anakku sing dikasihi. Awit sanadyan sampeyan duwe akeh pandherek ing Kristus, nanging sampeyan ora duwe akeh bapak. Awit aku wis dadi bapak sampeyan ing Kristus Yesus liwat Injil. Aku njaluk sampeyan, banjur, dadi peniru aku. Iki sebabe aku ngutus Timotius, anakku sing dikasihi lan setya ing Pangeran, kanggo ngelingake sampeyan marang cara-caraku ing Kristus, kaya aku mulangake ing saben panggonan lan ing saben pasamuwan. Ana sawetara wong sing angkara, kaya-kaya aku ora bakal teka marang sampeyan. Nanging aku bakal teka marang sampeyan cepet yen Pangeran gelem, lan aku bakal nemokake ora mung omongan saka wong-wong kang angkara iki nanging kekuwatane. Awit karajaning Allah ora dumunung ing omongan nanging ing kekuwatan. Apa sing sampeyan karepake? Apa aku kudu teka marang sampeyan kalawan teken, utawa kalawan katresnan ing roh kang lembut?

Amen, lan kita matur nuwun marang Allah yen Panjenengane wis ngandika marang kita ing tembunging Allah kang suci.

Pangarepan kang salah

Kayak ane tak ucapaken wingi, sing pertama ane tak pengin panjenengan ndeleng ing kene yaiku reaksi Paulus marang pangharapan kang salah saka wong Korintus. Padane duwe pangharapan kang salah babagan gesang Kristen. Nalika aku duwe kesempatan kanggo konseling pra-nikah, aku bakal ngandhani pasangan babagan papat garis kesalahan kang cenderung mlaku liwat saben pernikahan. Meh saben gelut kang bakal kelakon, aku bakal ngandhani, ana hubungane karo salah siji saka papat prekara iki kanthi cara apa wae. Apa panjenengan wis siap? Aku mikir apa panjenengan bisa menebak. Papat garis kesalahan - dhuwit, jinis, mertua, lan anak. Papat garis kesalahan. Pancen akeh panjenengan gelut babagan kabeh prekara iki, aku ngerti. Kita kabeh cenderung. Meh kabeh frustrasi lan masalah ing pernikahan ana hubungane karo salah siji saka iki. Lan alesan-alasan iki asring dadi sumber gesekan duwe hubungane karo prekara liyane kang mlaku liwat kabeh lan ndadekake kabeh dadi angel. Lan iku yaiku pangharapan kang salah. Kita ngharapkan kabeh. Kita ora realistis babagan carane prekara-prekara bakal kelakon utawa ora realistis babagan kabutuhan pasangan utawa kemampuan kita dhewe. Kita nggawe kabeh jinis asumsi kang ora kita komunikasike kanthi bener utawa negosiasi. Lan pangharapan kang salah ndadekake dhuwit, jinis, mertua, lan anak dadi ora dadi sumber kabungahan lan kekuatan ing pernikahan kita kaya-kaya kabeh, nanging dadi titik-titik ketegangan lan sumber gesekan. Pangharapan kang salah bisa nyolong kabungahan saka meh kabeh. Lan yen kita ora ati-ati, pangharapan kang salah bisa malah ngrusak hubungan.

Ya taén dados punika wonten ing pasamuan ing Korintus - pangharapan ingkang salah wis mulai renggangaken sesambetan lan njalari perpecahan. Paduka sampun gadhah pangharapan ingkang salah babagan sifat gesang Kristen. Delengen baris 8 dumugi 13 kaliyan kula. Punika ingkang dipunandharaken déning wong Korintus babagan diri paduka. Paul punika mbalesaken dhateng para pamiarsa kanthi ironi ingkang pedih, malah sarkas. Apa panjenengan mirsani ing pasajin? Delengen baris 8. Panjenenganipun ngandika, “Sampun wonten ingkang panjenengan karepaken! Sampun wonten ingkang panjenengan sugihaken! Panjenengan sampun dados ratu!” Panjenengan saged ngandharaken punika, “Panjenengan sampun miwiti ngasta jumeneng!” Badhé dados punika, “Panjenengan sampun miwiti ngasta jumeneng,” panjenenganipun ngandika, “supados kula saged ngasta jumeneng kaliyan panjenengan. Panjenengan mikir bilih kamulyan ingkang badhé teka sampun dados cahyana wonten ing panjenengan kanthi pepak. Bilih namung bener!” Paul ngandika. Utawi delengen ing baris 10. “Panjenengan punika pinter wonten ing Kristus. Panjenengan punika kuwat. Panjenengan punika dipunajeni.” Punika ingkang dipunandharaken déning wong Korintus babagan diri paduka. Pamiarsa, paduka sampun énggal énggalan wonten ing kaunggulan spiritual. Paduka énggal énggalan wonten ing kado supernatural, kados ingkang badhé kita deleng nalika surat punika mbentang. Paduka énggal énggalan wonten ing kawicaksanan lan pangandikan ingkang istimewa. Sawise kabèh, paduka ngandika, “Apa Yesus sampun séda lan wungu maneh? Wekasaning jaman sampun teka! Kitab Suci sampun kapujud. Jagad ingkang anyar sampun wonten!”

Kita Sampun Gadhah Kabèh!

Masalahné, sampeyan ningali, yaiku nèngendi wong-wong kuwi padha nliti kabèh kasunyatan kabungahaning Injil, ing ngendi wong-wong kuwi wis kabawa déning pakaryanipun Roh Suci nalika wong-wong kuwi padha pracaya marang Yésus, sarta wong-wong kuwi ngandika, “Kita wis duwé kabèh! Wis ana kabèh ing kéné! Ora ana manèh sing kurang!” Wong-wong kuwi banjur nyimpulaké nèngendi wong-wong Kristen kudu ngarep-arep kabungahaning paling ing kéné, berkah paling ing kéné, pengalaman-pengalaman anugerah paling ing kéné. Ora ana manèh kasengsaran, ora ana manèh kasusahan, ora ana manèh kekirangan, ora ana manèh lara ing kéné. “Iki sing kita duwé ana ing Kristus,” wong-wong kuwi ngandika. “Kita wis duwé kabèh sing kita butuhaké. Kita sugih! Kita wis miwiti ngasta karajan! Kita wicaksana, kita kuwat, kita terhormat!”
Tembung kunci ana ing teks, sing dakkira nyimpulaké pandangane wong-wong kuwi bab kabungahaning Kristen ing donya iki yaiku tembung “wis”, dibaleni kaping pindho ana ing ayat 8. “Wis sampeyan duwé kabèh sing sampeyan butuhaké! Wis sampeyan dadi sugih!” Kayakké wong-wong kuwi ngaku luwih dhisik, wis saiki, wong-wong kuwi duwé apa sing pancéné kudu nganti tekan pungkasan. Sampeyan ningali, wong-wong kuwi ngandika nèngendi sampeyan urip Kristen setya, nèngendi sampeyan pancén spiritual, nèngendi sampeyan pancén duwé iman, mula iki sing kita ngarep-arep bisa dideleng ana ing gesang sampeyan – swarga ana ing bumi wis; kreasi anyar wis. Kemenangan ana ing dosa lan kasengsaran lan kasusahan wis. Urip sampeyan paling apik saiki, wis.

Masalahing Bangga

Ora heran yen dheweke duwe masalah bangga. Ora heran yen dheweke ngedhunake wong liya ing pasamuwan-pasamuwanane sing ora cukup cocog, sing kasengsaranane mesthi dingerteni minangka kurang spiritual, sing perjuangane nglawan dosa isih ana dianggep minangka wong kaloro. Nanging Paulus ora bakal ngalahake. Apa bakal? Nalika wong Korintus mikir yen sampeyan bisa entuk kabungahan Kristus kanthi pepak, yen mung sampeyan precaya cukup utawa spiritual cukup, rasul Paulus ngerti luwih becik. Delengen carane dheweke mbedakake awake dhewe karo wong-wong mau ing ayat 9. “Awu mikir yen Gusti Allah wis nampani kita, para rasul, minangka sing terakhir, kaya wong-wong sing dihukum mati, amarga kita wis dadi tontonan kanggo jagad, kanggo para malaikat, lan kanggo manungsa. Kita iki bodho kanggo sakehing Kristus. Nanging kowe iki wong pinter ing Kristus. Kita iki lemah, nanging kowe iki kuwat. Kowe iki diurmati, nanging kita iki diremehake.” Dheweke ngaku yen wong Kristen sing bener-bener spiritual urip ing dhuwure kamenangan, nanging ing kene rasul Paulus dhewe, tontonan umum, kaya wong sing dihukum mati, dianggep bodho kanggo sakehing Kristus, lemah lan diremehake umume.

Urip Ing Jam Saiki

Lan yen tembung kunci sing nyimpulake pangarepané wong Korintus sing salah lan cacat yaiku tembung "wis", donya sing bakal teka wis dadi kagungane, "wis", delengen alternatifé Paulus ing ayat 11. "Nganti jam saiki, kita keluwen lan ngelak. Kita angel banget lan kesandhung lan ora duwe omah lan liya-liya." Paulus ora urip ing donya sing bakal teka; dhèwèké urip ing jam saiki. Wong Korintus ngaku yèn apa sing durung teka wis teka marang wèhèka wis. Nanging Paulus modhèlaken pendekatan liyané – siji sing ngakeni yèn senajan kamulyan janjèkan kanggo kita, nanging tetep durung teka. Lan dhèwèké urip saiki, ing jam saiki, ing donya sing ngélingké yèn arep ngetutké Yésus bakal teka kanggo dhèwèké, keluwen lan kekurangan. Dhèwèké nglakokaké pakaryan manual, dhèwèké kandha, kanggo golek urip. Dhèwèké dicela, senajan dhèwèké mberkahi bali. Dhèwèké dipèrsekusi lan dhèwèké nandhang. Dhèwèké dicela lan dhèwèké nyuwun lan nyilakaken wong dosa liwat Injil kanggo diserasèkaké karo Gusti Allah. Dhèwèké wis dadi, dhèwèké kandha, kaya scum donya, uwuhing kabeh barang. "Kuwi," Paulus kandha, "yaiku urip Kristen normalku. Apa kowé ora bakal éntuk pangarepanmu sing bener, wong Korintus? Yen kowé nggoleki kamenangan saben dina, yen kowé ngarepake numpak ing dhuwur lan munggah ndhuwur dosa lan penderitaan, yen kowé mikir marang awakmu dhéwé, 'Yen mung aku duwe iman cukup, kabeh bakal luwih apik,' pangarepanmu marang urip Kristen wis salah."

Asilé saka Kasalahan Korintus

Lan salah siji saka loro perkara bakal kelakon menawi panjenengan tumbes miwiti kaliyan kesalahanipun wong Korintus. Kapisan, panjenengan badhe cidra dhiri, mikir bilih panjenengan punika, nyatane, langkung inggil tinimbang liyan. Panjengenan badhe miwiti gumunggung, kados ingkang dipun lakoni, ing kaunggulan spiritual, lan ningali wong liya kanthi hina. Utawa, panjenengan badhe nyimpulaken bilih kegagalan panjenengan kangge nggayuh "gesang ingkang sae saiki" punika dosa panjenengan dhewe. Piyambakipun gagal sedhih! Iki sebabipun panjenengan nandhang! Piyambakipun iman ringkih! Iki sebabipun panjenengan ajrih saged damel urip! Piyambakipun pepatah setan ingkang ngasta banget. Nanging piye gampilipun isih mlebu ing pangikiranipun wong ingkang sae piyambakipun. Pancen panjenengan wis krungu malah wong Kristen ingkang wis diwasa ngandika, "Kados pundi dosa kula ingkang nggawe Gusti Allah menghukum kula, supados gesang kula punika atos banget lan suwe?" Mbok menawi panjenengan wis ngandika piyambak? "Pundi punika kedadosan kanggula? Mbok menawi kula wis kantunaken? Mbok menawi wonten ingkang kula kedah damel, sawijining tingkat ingkang kula kedah tekan ing gesang Kristen kula supados punika sae?" Punika kedadosan amargi punika salah kula! Apa panjenengan ngakeni? Kula wis krungu asring minangka imam.

Sinau Kanggo Ngerti Wektu

Tapi Rasul Paulus ngomong, “Ora, ora! Kuwi dudu sakabehe!” Ora, kowé kudu sinau ngerti wektu-wektu. Iki wis wektu kita urip saiki. Kita ora urip ing jagad sing bakal teka; iku durung saiki, apa ta kang diklaim wong Korintus. Kamulyan sing bakal teka ing endi dosa wis ilang, ing endi luh bakal dibusak kabeh, ing endi getun ora bakal ngingu kita maneh lan penderitaan ora bakal mlebu maneh. Kamulyan sing bakal teka bakal teka enggal, sawijining dina, nanging durung saiki. Nganti jam saiki, kanggo ngetutake Gusti Yesus, Rasul Paulus ngomong, tegesé kabungahan, apik banget. Iku tegesé kabungahan, nanging iku bakal dadi kabungahan, asring, liwat luh. Iku tegesé kemajuan ing kasucian – puji Gusti! Kemajuan ing kasucian. Dina iki aku ora kaya aku wingi, lan sesuk, kanthi sih-rahmaté Gusti, aku ora bakal kaya aku saiki. Kemajuan. Nanging iku bakal dadi kemajuan alon, kemajuan sing angel ditindakake, lan kemajuan sing ora sampurna nganti kita lunga menyang Gusti Yesus sawijining dina pungkasan. Iku tegesé kuwasa supernatural mili ing urip kita, ngaktifake kita ngomong, “Ya, Gusti,” nalika Panjenengane nelpon kita malah kanggo nindakake prekara angel. Nanging iku bakal dadi kuwasa sing ditampilake ing tengah-tengah kekirangan. Iku bakal dadi kuwasa salib. Pangharapan sing salah, sampeyan ndeleng, iku sawijining papan subur kanggo bangga. Gawé pangharapan sampeyan bab urip Kristen normal bener, Rasul Paulus ngomong marang kita. Urip ing jam saiki; ora ing jagad sing bakal teka. Iku durung saiki. Pangharapan sing salah.

Pangandikane Kulawarga

Mangkin kaping kalih, Paulus nawaraken pepunden kanggo kulawarga. Panjenengan saged ningali basa kulawarga anget wonten ing bagean pungkasaning pratika. Delengen ayat 14 lan 15 minangka conto. “Aku ora nulis iki kanggo nggawe sampeyan isin, nanging kanggo menehi pepunden minangka anak-anakku ingkang kinasih. Awit sanadyan sampeyan kagungan akeh panuntun ing Kristus, sampeyan ora kagungan akeh bapak. Awit aku wis dados bapak sampeyan ing Kristus Yesus liwat Injil.” Paulus, panjenengan bakal eling, nandur gréja ing Korintus; piyambakipun nuntun kathahipun ing iman Kristus. Piyambakipun kaya bapak spiritual; wong tuwa marang wong-wong mau liwat Injil. Lan piyambakipun sampun njupuk nada anget ing ayat 8 nganti 13. Nanging saiki minangka wong tuwa marang anak-anake, piyambakipun nyegah. “Aku ora nyoba kanggo isinake sampeyan,” piyambakipun ngandika. “Aku nyoba kanggo menehi pepunden, menehi pepunden minangka anak-anakku ingkang kinasih.”

Saiki punika Dinten Ibu, lan ibu-ibu, panjenengan ngerti iki - apa ora? Panjenengan badhe nggunakake kabeh piranti ingkang wonten kanggo ngancani anak-anak panjenengan lan ngirangi wong-wong mau, utamane yen panjenengan ningali wong-wong mau njupuk dalan salah lan lunga menyang sakubenge. Iki sebabe kita ngrayakake ibu-ibu kita ing dina iki, apa ora? Ibu-ibu kita wis menehi pepunden minangka anak-anak ingkang kinasih, lan kadhangkala perih, nanging katresnan ingkang nyurung lan kita langkung sae. Iki persis apa ingkang Paulus lakoni ing kene. Anak-anake ing iman, ingkang piyambakipun tresnani banget, wong-wong mau badhe nyopir menyang jurang lan piyambakipun nyoba kanggo ngarahake wong-wong mau bali menyang tengahing dalan. Kemegahan wong-wong mau wis ora terkendali, lan amarga piyambakipun tresnani wong-wong mau kanthi katresnan wong tuwa, piyambakipun menehi pepunden.

Iku Lanang!

Lan piyambakipun ngginakaken, menawi kula saged ngluwihi metafora babagan wong tuwa sethithik, mugi-mugi boten nganti tekan titik patah, piyambakipun ngginakaken telung piranti wong tuwa, telung piranti wong tuwa kangge nyoba lan ndorong piwulangipun. Kula wani nginten bilih saben ibu ing ruangan, mbok menawa malah saben bapak, sampun ngginakaken piranti-piranti punika saking wektu kewaktu. Kaping pisanan, ing ayat 16, catet, piyambakipun modhèli dalan kang leres kagem anak-anakipun ing iman. “Kula njaluk sampeyan, banjur, supadosa panjenengan dados tiru kula!” Kula wis rembugaken punika, menawi panjenengan wonten ing mrika minggu pungkasan, tinimbang kesombongan ingkang ndemek wong Korintus, piyambakipun pengin nunjukaken dhateng panjenengan punapa gesang Kristen normal punika. Lan piyambakipun njalukaken dhateng panjenengan “tiru kula ing gesang kang angel lan kasengsaran lan tuntutan kangge tetep ing iman punika.” Piyambakipun nginten, “Tiru kula!”

Gunakaken Kakang Agung!

Kapindho, piranti wong tuwa ingkang dipunginakaken déning Paulus dhateng wong Korintus punika nggunakaken kakang agung. Delengen ing ayat 17? “Kanggo punika kula nyucalaken Timotius, anak kula ingkang kinasih lan setya ing Pangeran, supadosa ngélingaken panjenengan dhateng cara-cara kula ing Kristus, kados ingkang kula ajarkan ing saben pasamuwan.” Kadhangkala kakang agung saged ngrampungaken nalika ibu utawi bapak boten saged. Paulus nyucalaken Timotius dhateng panjenengan, ingkang ngélingaken dhateng panjenengan babagan Paulus, loro saking cara piyambakipun gesang lan saking piwulangipun.

Aja Kula Rawuhi!

Lan banjur strategi parenting katelu Paul bisa diringkesang ing ukara iki. Delengen apa kowé ngakoni ukara iki, para wong tuwa? Ayat 18 nganti 21, “Aja nganti aku kudu munggah menyang kana! Aku bakal munggah menyang kana!” Kaya ngono sing dikatakake! Delengen ayat 18? “Sawetara wong kang gumedhe kaya-kaya aku ora bakal teka marang kowé, nanging aku bakal teka marang kowé rauh, manawa Gusti Allah ngijini. Lan aku bakal nemu, ora mung dhiskusi saka wong-wong kang gumedhe iki, nanging panguwasaane. Amarga karajané Gusti Allah ora mung ana ing dhiskusi, nanging ana ing panguwasa. Apa sing kowé karepake? Apa aku kudu teka marang kowé kalawan teken utawa kalawan katresnan ing roh kang lembut?” Panjenengane ngudiake wong-wong mau. Panjenengane nggunakake piranti parental saben-saben ana ing tas pirantine kanggo nyoba lan ngringkes wong-wong mau saka kesombongan kanggo tobat lan andhap asor. Panjenengane malah wis siyap-siyap kanggo menehi disiplin marang wong-wong mau. Delengen ing ayat 21. Panjenengane banget pengen teka marang wong-wong mau kalawan katresnan lan ing roh kang lembut, nanging manawa Panjenengane kudu menehi disiplin ana ing antarane wong-wong mau nalika teka, Panjenengane wis siyap-siyap nindakake. Carane wong-wong mau nanggapi piweling kulawarga bakal nemtokake rute endi sing bakal ditindakake. Nanging agenda Panjenengane yaiku nelpon wong-wong mau bali kanggo tobat; kanggo menangake wong-wong mau, ora kanggo nilarake wong-wong mau, apalagi kanggo ng shame lan kanggo tatu wong-wong mau.

Lan mangkene panjenengane ngandika, “Nalika aku teka, aku bakal madhangi lampu ing babagan keaslian spiritual saka para pemimpin kang sombong ana ing Korintus, kang wis njalari akeh perpecahan lan masalah ana ing antaramu.” Ing tembung liya, panjenengane ngandika, “Aku pengin weruh apa dheweke iku mung ukara utawa apa dheweke ngerti apa-apa babagan kasunyataning daya supernatural kang dadi ciri khas ing Kratoné Gusti Allah. Ora ukara,” panjenengane ngandika, “nanging daya – kasunyatan, kasunyatan spiritual. Apa dheweke ngerti apa-apa babagan kasunyatan spiritual?” Iki pitakonan kang panjenengane pengin dheweke- dheweke takonaken marang awake dhewe sadurunge panjenengane teka. Iki tenan pitakonan kang panjenengane pengin kita takonaken marang awake dhewe nalika kita maca tembung-tembunge. Apa urip Kristen-ku iki prakara ukara utawa aku ngerti kasunyatan spiritual? Apa iki mung tembung lan tampilan njaba, utawa aku ngerti apa-apa babagan daya salib, daya sih-rahmat, daya lan pakaryaning Roh Suci ana ing atiku? Iki kang panjenengane ngudi! Kanggo nelpon kita supaya vokal ati kita, kanggo nangtang kita supaya enteng lan nyata. Panjenengane pengin nelpon wong-wong Korintus kang ngutamakaken oratory lan retorika lan kang nolak Paulus minangka penutur kang ora ngngani, supaya ngerti yen ukara ukara iku mung ana ing njaba lan urip lan daya iku kang kita butuhaken.

Kayane, aku bakal nutup nganggo iki. Upaminipun, nalika sampeyan nginterogasi gesang Kristen sampeyan dhewe, panjenengan nemu yèn iku pancen mung kawruh lan omongan wae wis suwe banget. Upaminipun, Gusti Allah wis paring pituduh, ana ing ngisor pangelayaning Sabda-Nya, supados panjenengan ngakui yèn iku pancen kabeh cuma tampilan. Nah, apa saiki? Apa sing kudu panjenengan lakoni menawi panjenengan nemu iki esuk iki? Aku mikir ana petunjuk kanggo kita ana ing pasa. Salah sijiné metu menawi panjenengan ndeleng maneh ana ing bagean ing ngendi kita maca yèn Paulusa bakal ngirimi wong Timothy. Apa panjenengan weruh ana ing ayat 17? "Iki sebabe aku ngirimi kowé Timothy, anakku kang dikasihi lan setya ana ing Pangeran, kanggo ngelingake kowé bab dalaning aku ana ing Kristus." Panjenengan wis diundang kanggo niru aku. Panjenengan kepengin mencontohaken kanggo wong-wong mau bab kasunyatan spiritual. Panjenengan wis ngirimi Timothy kanggo wong-wong mau kanggo ngelingake apa sing kudu kaya. Dalaning aku ana ing Kristus. Kasunyatan spiritual, gesang kang nyata ana ing Kristus. Apa sing kudu panjenengan lakoni menawi panjenengan nemu yèn Kristen panjenengan cuma wujud njaba, dudu kasunyatan batin? Apa sing kudu panjenengan lakoni menawi iku cuma omongan wae nanging ora ana kuwasane? Panjenengan kudu mlayu marang Yesus Kristus. Panjenengan kudu mlebu ana ing Kristus. Dina iki, saiki, ora ana alesan, ora ana telat. Aja nggawa jeneng gedhe; aja njaluk legitimasi agama. Iki wektu kanggo ngakui. Iki sing Paulusa lakoni ana ing antara wong Korintus. Wektu kanggo ngakui dosa lan kabutuhan lan sesambat marang Pangeran Yesus Kristus kanggo kasunyatan lan ora mung pagelaran agama. Ora wujud njaba, ora wujud tembung-tembung kang nolak kuwasane. Yesus Kristus bakal mlebu ana ing gesang panjenengan lan miwiti proyek renovasi kang mulya, sanajan alon lan asring atos, ana ing atimu menawi panjenengan nanging andhap asor lan teka marang Panjenengan. Iki sing Panjenengan undhang wong Korintus; iki sing Panjenengan undhang kita nalika kita nginterogasi ati kita. Apa Kristen-ku cuma omongan, utawa aku kenal kuwasa ing ngendi kratoné Gusti Allah dumunung?

Lan mangkene ana panggilan ing kene kanggo njaluk pangharapan kita bener babagan sifaté gesang Kristen. Dunya iki, Gusti Yésus ngandika, “Ing donya iki, kowé bakal duwé kasusahan. Aku bakal ana karo kowé kanggo nguataké lan nyengkuyung kowé saben langkahé dalan. Nanging bakal angel. Ana kamulyan sing bakal teka, nanging saiki durung.” Lan kita dipanggil kanggo mriksa ati kita ing cahyané pepakon kulawargaé Paulus. Apa kowé nyata? Apa kowé nyata? Utawa apa kabeh mau mung dhiskusi? Teka lan mlengkungaken dhengkulmu ana ing ngarsané Gusti Yésus lan dadi nyata ing pungkasane. Ayo kita ndedonga bebarengan!

Bapaké kita, nalika kita mlengkung ana ing ngarsanmu, kita ngakui carane trampil kita bisa dadi, carane trampil kita bisa nglakokaké, duwé wujudé kabeneran nanging nolak kuwasané. Tolong, apa panjenengan bakal ngampuni kita? Lan nalika kita andhap asor bebarengan ana ing ngarsanmu, kita ndedonga, kita ndedonga, dhuh Gusti, supaya Panjenengan nandur kita, kabèh kita, ana ing Kristus. Anggon kita menyang Kristus kanggo mlengkungaken dhengkul kita ana ing ngarsané Panjenengan, lan ngakui Panjenengan piyambak dadi Gusti lan Ratu lan pangarep-arep lan kabungahan lan panglipur lan papan pénglindhungan. Tolong kita, dhuh Gusti, dina iki kanggo dadi nyata lan kanggo nemu minangka kita nindakaken iku, panginjaran Injil sing ngagètaken dumadi ana ing ati kita minangka Panjenengan mlebu lan miwiti gawe anyar kita dadi refleksi saka Putrané. Awit kita nyuwun ing jenengé Gusti Yésus, amin.