Waktune Panjenengan Kapanggih

Waktune Sampeyan Bisa Ditemokake

Psalm 32

Dening Jeff Jordan

Sadurunge aku mimpin kita ing pandonga, aku mung pengin ngomong yen iku banget terhormat bisa mbukak tembungé Gusti Allah karo kowe kabeh ing wayah sore iki. Kita iki anggota gereja iki, lan kaya sing Wiley wis disebutake, aku iki menteri kampus RUF ing Mississippi College. Kita iki banget matur nuwun kanggo katresnan lan pangayomanmu, kanggo kekancanmu, kanggo kabeh cara sampeyan ngladeni kita minangka kulawarga lan cara sampeyan ngencouragement kita ing tugas kita kanggo mahasiswa. Aku tresna marang pakaryanku. Aku wis nindakake iki suwene sewelas taun; limang taun pungkasan iki ana ing Mississippi College. Lan iku terhormat bisa ngladeni atas jenengmu marang para mahasiswa iki. Kabeh wong lagi liburan Spring Break minggu iki nanging aku pengin matur nuwun atas jeneng RUF ing MC lan uga RUF sacara nasional. Gereja iki wis kondhang amarga kemurahan lan dhukungan kanggo RUF ing ministri kampus ing saindenging negri. Kowe kabeh wis ngasilake akeh menteri kampus saka tengahmu, anak-anak paktokuh sing wis dadi menteri kampus, lan aku ngetung iku minangka hak istimewa sing gedhe aku bisa ibadah saben minggu karo kowe kabeh. Nyatane, aku percaya yen wektu iki minangka salah sawijining wektu sing paling manis kita duwe minangka kulawarga. Ing Minggu malam, kadhangkala kita iki repot, kadhangkala kita setengah turu, nanging isih nutup Dina Pangeran karo kowe kabeh ing ibadah lan mbukak tembungé Gusti Allah. Lan iku perlakuan kanggo aku bisa ana ing kene karo kowe kabeh nindakake iku ing bengi iki.

Kita iki bakal sinau Psalm 32, mula yen sampeyan pengin nguripake ing Alkitabmu menyang Psalm 32 lan sadurunge kita maca bebarengan aku bakal ndedonga kanggo kita. Ayo kita menyang Pangeran ing pandonga!

Bapa, kawastuané kita ngayapaken raosé lanang mupué ngayapaken ngadepké mring Panjenengan wonten ing Kalimat Panjenengan. Panjenengan inggih punika Gusti ingkang ageng lan ngerik, ingkang ngestokaken prasetyan lan katresnan ingkang setya dhumateng ingkang tresna dhateng Panjenengan lan ngestokaken dhawuh-dhawuh Panjenengan. Nanging kita ngakui, kadosdene nabi Daniel wis ngakui pirang-pirang taun kapenggal, bilih kita wis dosa lan salah lan tumindak ala lan mbantah, nyimpang saking dhawuh-dhawuh lan aturan Panjenengan. Ing Panjenengan, ya Bapa, kagunganing katulusan, nanging dhumateng kita, kauripan semu. Nanging Panjenengan ugi kagunganing sih lan pangampunan ingkang dados dasar tumrap pandonga kita ing wengi punika. Mugi-mugi Panjenengan mirengaken pandonga para abdi-abdi Panjenengan, kita saiki nyuwun supados Panjenengan mbukak mata kita supados kita saged mirsani prekara-prekara ingkang ageng wonten ing Hukum Panjenengan. Mugi-mugi Panjenengan ngatonaken raosé wonten ing pasucian Panjenengan, amargi kita boten nyuwunaken pamukawalan dhumateng Panjenengan amargi katulusan kita dhewe, nanging amargi sih-ing Panjenengan ingkang ageng. Kita nyuwunaken punika wonten ing asma Kristus, amin.

Tinjenaken mring kula wonten ing Psalter 32. Kita badhe maca psalm punika sedayané, ayat 1 dumugi 11:

Maskil saking Dawud.

Ingkang diberkahi inggih punika tiyang ingkang kalepasan saking dosa, ingkang dosané katutup. Ingkang diberkahi inggih punika tiyang ingkang ora dianggep dening Pangeran Yehuwah wonten ing dosa, lan ingkang rohé ora wonten cidra.

Karnika nalika aku nyenyap, balungku dados ringkih liwat rengekanipun ingkang dangu sedinten-dinten. Saben dinten lan wengi, tangan Panjenengan abot ing dhuwurku; kekuwatanku dados garing kados dene panasipun musim panas.

Aku ngakui dosaku dhumateng Panjenengan, lan aku ora nutupi kalepasanipun; aku ngandika, ‘Aku badhe ngakui kalepasanipun dhumateng Pangeran Yehuwah,’ lan Panjenengan ngampuni kalepasanipun dosaku.

Mulane tiyang-tiyang ingkang bakat lan ngestokaken dhawuh-dhawuh Panjenengan, kabehipun badhe ndedonga dhumateng Panjenengan wonten ing wekdal ingkang dipun dhawuhi; tenan ingkang agengipun banyu, boten saged tekan dhumateng panjenengan. Panjenengan inggih punika papan ndhelik kula; Panjenengan njaga kula saking kasulitan; Panjenengan ngubengi kula kalawan swaraning kawilujengan.

Aku bakal mulang lan memulang sampeyan ing dalan kang kudu sampeyan tindak; aku bakal menehi pitutur marang sampeyan kanthi mripatku ana ing sampeyan. Aja kaya jaran utawa keledai, tanpa pangerten, kang kudu diwengeri nganggo wengi lan kendhali, utawa ora bakal tetep cedhak sampeyan.

Akèh yaiku kasangsaraning wong duraka, nanging katresnan kang setia ngubengi wong kang precaya marang Pangeran. Senengana ana ing Pangeran, lan bungaha, dhèkè kang bener, lan sora-sora marga kabungahan, kabèh wong kang duwé ati lurus!

Suwiwi tansaya garing lan kembang tansaya layu, nanging Pangandikaning Allah bakal tetep ing salawas-lawase.

Salinan iki duwé rong pérangan utama, rong setengah pérangan. Ayat 1 nganti 5 yaiku bab pangapuran. Lan ing pérangan kapindho, ayat 6 nganti 11, yaiku bab pangayoman lan pituturé Allah. Aku eling sinau salinan iki ing seminari. Iki salah siji sing tak buat kertas exegesis. Aku kudu sinau basa Ibrani, basa asline, lan kertas dawa iki bab salinan iki. Lan ing kono, nalika aku maca bab para sarjana sing sinau iki ing apa sing kita sebut kritik luwih dhuwur, akèh sing padha mikir yèn iki kaya campuran saka salinan liyané sing digabung dadi siji. Dheweké mikir yèn iki dudu asline siji salinan; iki ora nyambung. Nanging faktané, dheweké ora ngerti carané nyambungaké bab-bab sing tak sebutake. Dheweké ora ngerti – iki para sarjana sing, akèh sing ora ngakui dadi wong Kristen nanging para akademisi ing Kitab Suci – dheweké ora ngerti carané pangapuran ing sawijining pangertèn digandhengaké karo pangayoman lan pituturé Allah ing pangertèn liyané. Iki kaya asing tumrap dheweké. Kepriyé siji wong ing ayat 1 lan 2 dadi wong dosa kang duwé pelanggaran lan kaluputan lan banjur ing ayat 6, apa kang diomongké ana wong kang duwé déwa? Saka ngendi asale wong kang duwé déwa ing ayat 6?

Apa sebabe saka ngene iku sing dadi taruhan ing kene lan iku sejatine titik utama saka kidung iki. Iku yen pangampunaning Allah nuntun kita menyang katresnan. Bahwa iku pembenaraning Allah kita ing dosa kita sing nuntun kita menyang pengudiasan. Ing Lukas pasal 7, Yésus ngandika, “Sapa sing wis diampuni akeh, tresna akeh.” Sapa sing wis diampuni akeh tresna akeh. Lan delengen carane kidung iki metu. Ing ayat 1, kandha, “Blessed iku siji sing ditimpukake dosane, sing dosane ditutup.” Banjur mlumpat nganti ayat 11. Iki ends karo, “Gembiraana ana ing Pangeran Yehuwah lan bungaha, dhèwèké sing bener, lan kudu marga seneng, kabèh sing lurus ing atiné!” Delengen, miwiti karo dosa lan nanging ends karo gembira ana ing Pangeran Yehuwah lan njerit seneng minangka siji sing lurus ing atiné. Roma 2 ngandika iku kaasihane Allah sing nuntun kita menyang tobat lan pola sing padha iku lagi diputer ing kene – pola sing padha saka pangampunaning Allah lan sih-kasih nuntun menyang pangayomaning Allah lan pitulungan.

Pangampunaning Allah

Ayo delengen iki luwih cedhak. Kapisan, kita delengen pangampunaning Allah, ayat 1 nganti 5. Panjenengane kandha, “Blessed iku siji sing ditimpukake dosane, sing dosane ditutup. Blessed iku priya sing ora dianggep dening Pangeran Yehuwah ora duwe duraka, lan ing rohné ora ana cidra.” Saiki Dawud, sing nulis kidung iki, nggunakake tembung-tembung liya kanggo dosa ing kene – duraka, dosa. Panjenengane nyebut dosa ing kabeh cara kanggo komunikasi yen iku ora mung siji utawa liyane; iku dosa ing kabeh cara kita nindakake – ing cara-cara cilik lan gedhe. Iku cara-cara ing ngendi kita mung ora kena target ing ngendi kita mung ora pas. Lan iku uga cara-cara sing kita sebut minangka duraka – cara-cara ing ngendi ana ing inti kita lagi mbantah marang Allah ing pambrontakan marang Panjenengane. Lan panjenengane kandha iku jenis dosa, kabeh jenis, sing diampuni ing kene, sing ketemu karo sih-kasih.

Nanging isih teka, pangampunan iki teka sawisé dhiskusi gedhé ing pihaké Dawud. Panjenengané njlèntrèhké ing ayat 3 nganti 4, panjenengané ngandika, “Awit nalika aku meneng, balungku saya suwèk amarga sungkawa ing sak dina. Awit awan lan wengi, tangane Panjenengan abot ana ing aku; kekuwatanku garing kaya dene panasé musim panas.” Panjenengané njlèntrèhké gejala-gejala flu. Sampeyan ngerti, panjenengané njlèntrèhké ana ing kahanan susah. Panjenengané njlèntrèhké sungkawa. Apa sampeyan tau ana ing sangsara kang kaya mengkene, nganti sampeyan metuake rintihan kang bisa dirungokake, kaya sungkawa, kanggo njlèntrèhké rasa sakit ing njero sampeyan? Ya, iku kang lagi kelakon ing njero Dawud. Lan ana alesan iki kelakon ing panjenengané. Iki amarga panjenengané ora gelem menyang ing Pangeran lan ngakui dosa-dosané. Panjenengané ora gelem nggawa dosa-dosané marang Gusti.

Sawetara sampeyan ana ing kahanan iki banget ing bengi iki. Sawetara sampeyan nemu awaké dhéwé sungkawa, kaya ta, kanthi meneng. Awan lan wengi tangane Gusti abot ana ing sampeyan lan sampeyan wis mikir apa iku. Sampeyan wis mikir apa iku mung ana sing salah emosi; apa iku ana sing salah ing karya, kaya sampeyan kerja keras banget? Mbok ana sing salah karo sesambungan sampeyan karo pasangan utawa anak-anak sampeyan? Nanging apa sing diwartakake sajroning pasalm iki ing bengi iki yaiku, ora, iku ora. Iku sejatine tangane Pangeran abot ana ing sampeyan lan Panjenengané, liwat iki, liwat kangelan-kangelan iki, ngajak sampeyan marang Panjenengané déwé amarga Panjenengané pengen sampeyan resik. Iku tegesé ing pungkasaning ayat 2 nalika ngandika, “ing ngendi rohé ora ana cidra.” Iku pangertèn iki ing ngendi Dawud pungkasané metu lan ngandika, “Aku bakal ngakui dosa-dosané marang Pangeran; aku bakal ngakui dosa-dosané.”

“Nganti Dosa Kotor, Kristus Ora Bakal Manis.”

Ada seorang Puritan tua bernama Thomas Watson yang berkata, “Sampé dosa dados pait, Kristus tan dados éndép.” Sampé dosa dados pait, Kristus tan dados éndép. Lan sawetara saking kita maca wiwitan saking psalm puniki, “Blessed is the one,” lan kita ten ngerti yéda kalih, inggih punika, “sing dosané dipunparingaken.” Deleng, wonten kekerasan ingkang dados wonten ing ati kita lan kita tan mangertos bilih masalah kita ingkang paling jero, kebutuhan kita ingkang paling jero punika dosa kita lawan Gusti Allah. Punika boten dhuwit, punika boten gadhé, punika boten gadhé, punika boten kesehatan. Punika boten, malih, punika-punika ingkang kita pengin Gusti Allah paringaken berkat - kita punika bebrayan, kita punika tiyang sepah, kita punika pagawean. Lan nanging, masalah saking tiyang ingkang wonten ing mriki boten punika-punika. Punika-punika inggih gejala. Punika-punika masalah ingkang kita alami ing wewengkon bebrayan lan tiyang sepah lan pagawean lan kesehatan, punika-punika gejala saking masalah ingkang langkung ageng lan punika pamisahan kita saking Gusti Allah liwat dosa kita. Punika inggih jantung saking masalah kita.

Lan nanging kita nolak punika, apa ta? Kita aturaken. Kita nyoba nambani raos salah lan isin lan kita nyoba ngandika bilih kita boten badhé ngrungokaken lan kita boten badhé rawuh Gusti Allah ing pengakuningan. Deleng, punika amargi punika sifat kita ingkang boten rawuh Gusti Allah. Kita punika sami kaliyan tiyang sepah kita, Adam lan Hawa. Panjenengan badhé éling wonten ing carita saking Kitab Suci ingkang kapisan 3 nalika Adam lan Hawa dosa, punika ngandika bilih “meréka ngrungokaken Pangeran Yehuwah mlampah ing taman lan meréka ndhelik saking Panjenenganipun.” Inggih, punika insting kita. Punika insting kita.

Kami tuku pet sawetara sasi kapungkur; asu jenenge Scout. Iki jenis Mountain Cur. Lan jenis iki, naluri dheweke yaiku nggejeg terong kanthi biaya apa wae; lan aku tegesake kanthi biaya apa wae! Ora masalah yen ana tali; ora masalah yen ana kalung. Ora masalah yen dheweke keprungu nganggo kalung kejut, sampeyan ngerti, listrik liwat urat! Dheweke bakal njupuk terong iku amarga iku naluri dheweke! Lan kita nyoba mulang dheweke, kaya dene ing sajroning psalm iki, ing ayat 9, “Aja kaya jaran utawa keledai, tanpa pangerten, kang kudu diwatesi nganggo wengi lan kendhali, utawa ora bakal tetep cedhak karo sampeyan.” Iku sing kita nyoba lakoni karo Scout; kita nyoba njaga dheweke cedhak karo kita, nanging dheweke ora ngerti.

Ngenali Dosa Panjenengan

Ya, iku uga bener kanggo kita. Iki naluri kita, naluri kita mlayu saka Gusti Allah ing dosa kita. Kita ora pengen menyang marang Panjenengane; kita pengen mlayu saka Panjenengane. Lan nanging, kita kudu nyambut gawe nglawan naluri iku. Kita kudu nyambut gawe nglawan naluri iku lan ngetutake langkah-langkah tarian sing diwenehake marang kita ing sajroning Mazmur 32. Panjenengane ngandika ing ayat 5, “Aku ngakui dosa-dosa marang Panjenengan, lan aku ora nutupi katerikane; aku ngandika, ‘Aku bakal ngakui tumindak-tumindakku marang Pangeran Yehuwah.’” Mangkono, bayangna Raja Dawud nggawe keputusan iki. Dheweke ngandika, “Aku ora bakal terus-terusan nyimpan iki. Aku bakal menyang Pangeran Yehuwah lan ngakui.” Lan delengen separo ayat sabanjure. Iki ngandika, “Lan Panjenengan ngapura katerikaning dosa-dosa.” Apa sampeyan weruh sepira cepete iku kelakon? Ing kene Dawud ana, nyimpan kabeh disimpen, nyimpan kabeh meneng, lan pungkasane nalika Pangeran Yehuwah nerapake tekanan cukup, dheweke menyang Gusti Allah lan mutusake. Dheweke ngandika, “Aku bakal ngakui tumindak-tumindakku marang Pangeran Yehuwah, lan Panjenengan ngapura katerikaning dosa-dosa.”

Derek Kidner ngomong babagan psalm iki yen “lan carane nyedhak marang Gusti Allah iku kabungahan sejatine.” Iki tegesé saka psalm iki – “Lan carane nyedhak marang Gusti Allah iku kabungahan sejatine.” Lan iki sing diwulangaké déning bagean kapisan – yèn kita bisa nyedhak marang Gusti Allah liwat pangampunan lan liwat sih-katresnané. Iki ana ing wataké kanggo aweh sih-katresnan. Kowe ora teka marang Gusti Allah sing duwé tangan loro dilipat, ngadeg lan ngenteni kowe ngucapké tembung-tembungmu supaya Panjenengané bisa paring apa sing arep teka. Iki dudu Gusti sing kowe ngabdi.

Goleka Gusti

Ana passage sing podo karo iki ana ing Yesaya 55. Sampeyan bisa ndeleng judhul sing daktulisake iki yaiku, “Wektu Sampeyan Bisa Ditemokake.” Ing ayat 6 ngandika, “Mulane wong kabèh sing ngabdi marang Gusti Allah sing bener nawakaké pandonga marang Panjenengané ana ing wektu sampeyan bisa ditemokake.” Ing Yesaya 55, tembung-tembung sing padha digunakaké. Ngandika, “Tekanana marang banyu, kowé sing ora duwé dhuwit, teka lan tuku lan mangan. Tekanana lan tuku roti lan anggur tanpa dhuwit lan tanpa biaya. Yèn apa kowé nglampahi dhuwitmu ana ing apa sing dudu roti lan karya ing apa sing ora marem? Tekanana kanthi tekun; ngrungokana marang Aku. Krungu janji-janji Dawid. Goleka Gusti nalika Panjenengané bisa ditemokake; nelpon marang Panjenengané nalika Panjenengané cedhak. Ayo wong duraka ninggalaké dalané lan wong sing ora bener ninggalaké pamikiré. Awit dalan-DalanKu ora dalanmu lan pamikir-Ku ora pamikirmu.” Lan Panjenengané nambahi ing pungkasan ing Yesaya 55 amarga kita ora kaya ngono. Kowé weruh? Nalika ana wong salahké marang kita, kita paring; kita kejem. Kita jengkel; kita ngungkapké. Nanging Gusti Allah ora kaya ngono.

Lan mangkene punika, ing ngriki liyane saka masmuh iki dipunwiwiti. Panjenengan ningali, panjenengan gaduh pangapuraning dosa wonten ing ayat 1 nganti 5, nanging lajeng wonten ing ayat 6 nganti 11 panjenengan gaduh pangayomaning Allah lan pituturipun Allah wonten ing gesang panjenengan. Punika dipunucapaken wonten ing ayat 6, “Mulane, saben wong sing ngabekti marang Allah, nawakaken pandonga dhateng Panjenengan wonten ing wektu nalika Panjenengan saged kapanggih; temenan wonten ing bablasaning toya ageng, dheweke ora bakal tekan marang Panjenengan.” “Saben wong sing ngabekti marang Allah” – punika boten kanthi sengaja déning Dawud nulis punika. Lajeng, ing Roma 4 wonten ing surat Paulus dhateng wong Roma. Panjenenganipun badhe ngucapaken wonten ing pethikan iki, wonten ing masmuh iki, Raja Dawud punika ngandharaken babagan pangadilan kanthi iman. Panjenengan ningali, alesanipun Allah saged ngapura kita kanthi cepet lan alesanipun Allah saged ngapura Dawud kanthi cepet amargi Panjenenganipun nginggungaken Dawud bener kanthi iman. Panjenenganipun paring kita kanugrahaning kaadilan ingkang Kristus entuk kanthi iman. Punika ingkang Wiley andharaken esuk punika nalika andharaken Gethsemane lan nalika andharaken Yesus nyepakaken nyalika. Yesus entuk pangayoman punika lan Yesus entuk pitutur punika kanthi asil tumindakipun lan punika dipunparingaken dhateng kita supados kita saged nikmati berkah ingkang ayat 6 nganti 11 andharaken – berkahing pangayoman lan pitutur.

Pangayoman lan Pituturipun Allah

Pirsani pawartos pangayoman. Kula sampun maca. Ayat 6, “Mulane wong-wonging Allah paring pandonga marang Panjenengan wonten ing wektu Panjenengan saged ditemokake; tenan wonten ing bablasaning toya ageng, wong-wong iku ora bakal tekan Panjenengan. Panjenengan punika papan ndhelik kagem kula; Panjenengan njaga kula saking kesulitan; Panjenengan ngubengi kula kalawan swaraning kawilujengan.” Sampeyan ningali, ironi punika, Dawud ndhelik saking Allah sami kaliyan kita kathah, lan saiki piyambakipun ndhelik wonten ing Panjenengan. Piyambakipun njupuk papan ndhelik wonten ing Panjenengan. Lan banjur piyambakipun nerusake. Punika inggih punika Pangeran ingkang ngandika, “Kula badhe mulang lan ajari panjenengan wonten ing dalan ingkang patut; kula badhe menehi pitutur marang panjenengan kalawan mripat kula wonten ing panjenengan. Aja dadi kuda utawi keledai, tanpa pangertosan, ingkang kapeksa dipandeg kalawan wesi lan tali, utawa ora bakal tetep cedhak kaliyan panjenengan.” Ing ngriki punika ngandika babagan pitutur ingkang Allah paringaken dumateng kita. Kita ora ditinggalaken wonten ing rancangan kita dhewe kaya-kaya saiki kita wonten ingkang dhewe. Sampeyan ngerti, Allah paring pangampunan dumateng kita lan saiki Panjenengan njaga kita lan nanging kita wonten ingkang dhewe kangge nggawe kaputusan-kaputusan. Ora! Punika ngandika, “Kula badhe mulang lan ajari panjenengan wonten ing dalan ingkang patut; kula badhe menehi pitutur marang panjenengan kalawan mripat kula wonten ing panjenengan.”

Sawetara saking panjenengan mungkin eling taun 2003, salah sawijining game playoff, Portland Trailblazers versus Dallas Mavericks, sawijining bocah wadon enom ingkang umur telulas taun tangi nyanyi Lagu Kebangsaan. Lan nalika piyambakipun tangi nyanyi, piyambakipun kelalen tembung-tembung. Ternyata piyambakipun wis tau flu lan piyambakipun nyoba nyanyi amargi punika kesempatan agengipun kangge sumorop, lan nanging piyambakipun bingung banget wonten ing tembung-tembung, sami kaliyan kula sedhela kepungkur, lan piyambakipun ora ngerti apa kangge nerusake. Kados pundi caranipun piyambakipun bisa nerusake? Wong-wong ingkang nonton piyambakipun – 20,000 penggemar! Lan banjur pelatih kepala Portland Trailblazers, Maurice Cheeks, alon-alon mlaku nyedhaki piyambakipun, ngubengi lengenipun, lan ngelingi tembung-tembung wonten ing kupingipun. Lan samangke para pamiarsa mlebu, nganti sedaya wong nyanyi lagu kebangsaan wonten ing swantenipun, nalika bocah wadon enom punika, liwat luh, nyanyi kaliyan Maurice Cheeks.

Ya, puniki inggih punapa kula pikiraken wonten ing ayat 8 dumugi 11. “Kula badhé ngajaraken lan mulangaken panjenengan wonten ing dalan ingkang kudu panjenengan tindak; kula badhé menehi pitutur panjenengan kalawan mripat kula ing panjenengan.” Akeh saking kita tekan ing wektu punika, bener, nalika kita punika, “Kula boten ngertos apa ingkang kula kedahaken, Gusti. Kula boten ngertos apa langkah salajengipun. Kula sampun ngerjakaken sedaya kanthi salah, krasanipun, lan kula boten yakin pundi kula kedah tindak saking punika.” Nanging ing ngriki, delengen tembung-tembungipun Dawud. Panjenengane ngandika wonten ing ayat 10, “Akeh ingkang duka saking wong duraka, nanging tresna setya ingubengi wong ingkang percaya dhateng Pangeran.” Punika gambar saking kauripan. Punika gambar ingkang Pangeran badhé nyediyakaken persis apa ingkang kita butuhaken wonten ing wektu ingkang pas.

Lan banjur wonten kesimpulan ingkang sae punika, “Mangga senengana wonten ing Pangeran, lan gembiraa, dhongko-tdhongko ingkang bener, lan sorak-sorakaken kanthi gembira, sedaya panjenengan ingkang lurus hatine!” Delengen akeh saking kita wonten ing ruangan punika, malih, boten nggawa dosa-dosa kita dhateng Allah wonten ing pandonga. Kita boten dhateng dhateng Panjenengane kanthi percaya yèn wonten pangampunan. Nanging wonten pangampunan lan liya-liya ingkang ditawaken yèn kita nggawa dhateng Panjenengane minangka Bapa, dhateng Panjenengane boten adhedhasar pakaryan kita dhewe nanging adhedhasar kaadilan Kristus. Lan banjur kita saged ngandika kalawan Dawud, “Mangga senengana wonten ing Pangeran, lan gembiraa, dhongko-tdhongko ingkang bener, lan sorak-sorakaken kanthi gembira, sedaya panjenengan ingkang lurus hatine!” Mugi Gusti, kalawan Roh-Nya, mulangaken kita ngerjakaken punika nalika kita gumantung dhateng Panjenengane wonten ing pandonga. Ayo kita pandonga dhateng Panjenengane!

Bapa, kita matur nuwun dhateng Panjenengan wonten ing Sabda-Nya lan kita matur nuwun dhateng Panjenengan wonten ing conto punika saking nggawa dosa-dosa kita dhateng Panjenengan lan saking percaya Panjenengan wonten ing pangayoman lan saking ngurusi Panjenengan wonten ing pitutur. Kita ndedonga yèn Panjenengan badhé menehi pitutur kita kalawan mripat Panjenengan wonten ing kita lan yèn kita boten kroso ditinggal nanging malih, kita badhé ningali carane Panjenengan sampun ngurus sedaya ingkang kita butuhaken wonten ing Kristus. Kita ndedonga punika wonten ing jeneng Kristus. Amin.