Putri, Keputusasaan, Kengerian & Pembebasan

Oleh Dr. Jonathan Pennington

Firman Tuhan kita pagi ini berasal dari Lukas 8:40-56. Jika anda mampu, apakah anda bisa berdiri untuk membaca Firman Tuhan?

Ketika Yesus kembali, orang banyak menyambutnya, karena mereka semua menunggunya. Lalu seorang laki-laki bernama Yairus, seorang pemimpin rumah ibadat, datang dan tersungkur di depan kaki Yesus, dan memohon kepada-Nya supaya Ia datang ke rumahnya karena anak perempuannya yang tunggal, seorang gadis kira-kira dua belas tahun, sedang sekarat.

Ketika Yesus sedang di jalan, orang banyak hampir menginjak-Nya. Dan ada seorang perempuan yang telah menderita pendarahan selama dua belas tahun, tetapi tidak ada yang dapat menyembuhkannya. Ia datang dari belakang dan menyentuh ujung jubah Yesus, dan seketika itu juga pendarahannya berhenti.

“Siapa yang menyentuh Aku?” tanya Yesus.

Ketika mereka semua menyangkalnya, Petrus berkata, “Tuhan, orang banyak mengerumuni dan menekan Engkau.”

Tetapi Yesus berkata, “Ada seseorang yang menyentuh Aku; aku tahu bahwa kuasa telah keluar dari pada-Ku.”

Kemudian perempuan itu, karena tidak dapat tersembunyi, datang dan tersungkur di depan kaki-Nya. Di hadapan semua orang, ia menceritakan mengapa ia menyentuh-Nya dan bagaimana ia disembuhkan seketika itu juga.

Kemudian Ia berkata kepada perempuan itu, “Anak, imanmu telah menyembuhkan engkau. Pergi dalam damai.”

Ketika Yesus masih berbicara, datanglah seseorang dari rumah Yairus, pemimpin rumah ibadat itu. “Anakmu sudah mati,” katanya. “Janganlah engkau mengganggu Guru lagi.”

Mendengar itu, Yesus berkata kepada Yairus, “Jangan takut; hanya percayalah, dan ia akan disembuhkan.”

Ketika Ia tiba di rumah Yairus, Ia tidak membiarkan seorangpun masuk dengan-Nya, kecuali Petrus, Yohanes, Yakobus, dan ayah serta ibu anak itu. Sementara itu, semua orang sedang menangis dan meratap karena anak itu.

“Stop menangis,” kata Yesus. “Ia tidak mati, melainkan tidur.”

Mangkiné padha ngguyu marang dhèwèké, ngerti nè sèh wis tilar donya. Nanging dhèwèké njupuk tangane lan ngandika, “Anakku, tangi!” Rohé mulih, lan sakdélamoké dhèwèké wis jumeneng. Sabanjuré Gusti Yésus ngandika marang wong-wong mau supaya padha menehi dhèwèké pangan.

Bapak lan ibuné kaget, nanging dhèwèké ngandika marang wong-wong mau aja ngandhani sapa-sapa apa sing wis kelakon.

Iki tembunging Pangeran.

Pancen—pancen banget. Iki crita kang kuat. Crita kang misuwur. Mula, loro crita kang dirajut dadi siji. Lan sebagéyané alesan crita iki misuwur amarga Matheus, Markus, lan Lukas kabeh nyathet crita iki kanthi cara kang padha: crita kang sepisan diwiwiti, crita kang kapindho ngantiganggu, banjur crita kang sepisan diselesaikan. Iki sing diarani para sarjana interkalasi, nanging amarga basa Yunani, aku seneng mikir minangka gyro—siji lapisan, banjur isi, banjur lapisan pungkasan.

Lukas nyelehake crita “gyro” iki ing pungkasané sawijining urutan adegan kang nuduhaké kuwasané Gusti Yésus ing babagan becik. Ing buri ing bab 7, dhèwèké marasake abdi centurion saka adoh. Dhèwèké nguripake putrané randha. Dhèwèké ngampuni dosa. Dhèwèké nentremake badai. Mung sadurunge iki, dhèwèké nuduhaké wewenang marang alam rohani kanthi ngusir sétan-sétan. Lan saiki, kanggo ngrampungaké seri potret wewenangé Gusti Yésus, kita entuk crita gandha iki.

Nanging ana liyané ing kéné tinimbang mung loro crita digabung dadi siji. Crita-crita iki sengaja dadi pangilon. Sampeyan bisa ngarani crita loro putri. Putri Jairus ing crita kang sepisan, banjur wong wadon iki—sing Gusti Yésus nyebut “Putri” ing wayahe paling penting.

Loro putri uga, miturut hukum Yahudi, ritually najis—siji liwat getihen kronis, sijiné liwat pati. Kita bakal bali manèh menyang kono.

Lan banjur ana sambungan sing ngagètaké rolas. Bocah wadon umur rolas taun. Wong wadon sing nandhang lara suwéné rolas taun. Taun nalika bocah iki lair ya taun nalika wong wadon iki nandhang lara diwiwiti. Utas-utas sing ora katon nyambung uripé, lan saiki - sanajan mungkin ora tau kenal-kenal - uripé padha ketemu ing dina iki, ing wayahe iki, nalika loro-lorone padha ketemu karo Yesus lan diowahi sakabehé.

Miturut tradisi, bocah wadon dadi wong wadon nalika umur rolas. Dadi ing kéné kita duwé loro putri, loro wong wadon, sing critané disambung. Lan kanthi ndeleng wong-wong mau bebarengan, aku mikir Gusti Allah duwé samubarang sing jero kanggo ngomong marang kita.

Urutan critané loro-lorone padha: putus asa, wedi, lan slamet. Iku gerakan sing arep kita tindakake.

Mulane, yèn kowé duwé Alkitab - utawa bisa mbukak - ayo guling menyang Lukas 8, diwiwiti saka ayat 40. Aku arep alon-alon, nggatekake, lan mlaku-mlaku apa sing kelakon supaya kita bisa krungu apa sing Gusti Allah duwé kanggo kita.

Tahap kapisan ya putus asa.

Yesus wis bali saka lelampahanane sing aneh karo para muridé, ing ngendi Panjenengané ketemu lan marasake wong sing didémoni. Saiki Panjenengané ana ing tlatah sing akeh wong, lan saben wong golek Panjenengané. Wong-wong wis krungu Panjenengané mulang. Wong-wong wis weruh Panjenengané marasake. Wong-wong wis ngerti yèn ana anané Gusti Allah sing ngistirahaké ana ing Panjenengané. Dadi wong-wong padha mepet.

Nanging ing tengah-tengah wong akeh sing mepet, dalan kabukak. Wong VIP teka: Yairus, pemimpin sinagoge. Wong lanang sing diurmati, sing duwé martabat. Lan piye carané dhèwèké nyedhaki Yesus?

Dhèwèké tiba ing sikilé Yesus lan nyuwun marang Panjenengané.

Lukas nganggo gambaran iki manèh lan manèh - tiba ing sikilé Yesus - minangka wujud kabèh sing ora bisa dihindari. Iku apa sing kelakon nalika dasaré ilang.

Aku wis tau apa sing kaya ngéné sadurungé, nganti tekan sawetara wayah ing dasawarsa pungkasan—siji nalika musim kuwatir lan ketidakadilan, nalika aku ambruk ing lemah. Lan banjur, taun iki, sawisé operasi tumor otak bojo ku, kira-kira wolulas jam sawisé iku, nalika dheweke lagi lara banget lan kita mikir wis tekan pungkasan—Aku ora bisa ora ambruk ing sisih ambené. Sawetara saka kowé wis tau kaya ngéné. Sawetara saka kowé durung. Nanging iki pancen ekspresi manungsa universal saka putus asa.

Lan apa sebabe Jairo putus asa? Awit putriné—putri tunggal lan larangé umur rolas taun—isih seda. Ora mung lara. Ora mung kuwatirake wong tuané kaya anak-anak asring mengkéné. Dheweke seda.

Lan mulané dheweke dadi kelimpungan.

Lan yen kowé mung dideleng ing ayat-ayat loro pisanan—ayat 41 lan 42—atoseh banget kasusahan, lara lan wedi asring dipasang ing kono nganti gampang diwaca terus-terusan liwat bobot emosi apa sing lanang iki lagi dialami. Yésus, sing kita weruhi tansah kebak sih-asih, ngomong iya. Dheweke lunga karo Jairo. Lan pungkasaning ayat 42 ngelingake kita manèh yen wong akeh banget ngempet dheweke. Saben uwong karepana ana cedhaké.

Banjur ayat 43 ngenalake interupsi:

Ana wong wadon ana ing kono sing wis kena getihen suwéné rolas taun, nanging ora ana sing bisa marasake.

Markus nambahake yen dheweke wis mbuwang kabeh sing diduwèni kanggo dhokter, lan tinimbang tambah apik, dheweke tambah parah.

Dadi karo Jairo, kita weruhi putus asa akut—krisis dadakan. Karo wong wadon iki, kita weruhi putus asa kronis—rolas taun suwéné nandhang. Lan miturut Levitikus 15, apa wae kaanané medis, iku nempatké dheweke ana ing kategori ora resik sacara ritual. Ora dosa. Ora salah. Nanging diisolasi. Dipisahké.

Lan awit kaanané ora tau mandeg, isolasi ora tau mandeg. Apa wae sing didukani bisa dadi ora resik. Sapa wae sing didukani. Dheweke ora bisa sembahyang ana ing padaleman. Dheweke mbokmenawa ora bisa malah mlebu ing Yerusalem. Dheweke diisolasi. Dheweke sepi. Dheweke mlarat. Dheweke diasingké.

Coba bayangkan: rolas taun tanpa katemban. Rolas taun tanpa dipangukon ing omahé wong liya. Rolas taun tanpa komunitas.

Lan saiki— ing kéné—dhèwèké weruh kasempatané. Wong akeh banget. Saben uwong pada remuk-remukan. Ora ana sing bisa ndeleng kanthi cetha. Para murid padha nyoba ngatur kekacauan. Lan dhèwèké mikir, Manawa aku bisa mung nyedhak cukup cedhak… ora ana sing bakal weruh aku. Ora ana sing bakal ngenal aku. Manawa aku bisa mung ndemek pojoké jubahé… aku percaya aku bakal waras.

Mulane dhèwèké nyusup liwat wong akeh, mbok menawa nganggo selendhé ditepukake, lan ngulurkan tangane. Dhèwèké ndemek ujungé busanane.

Lan sakalika—dhèwèké ngerti. Awaké dhéwé kandha marang dhèwèké. Kaya sendi sing mlumpuk bali menyang panggonané. Utawa kaya wayahe nalika beban psikologis sing ora sampeyan ngerti kanthi temen-temen dumadakan angkat lan sampeyan ngerti seberapa aboté. Dhèwèké ngerti dhèwèké wis waras.

Aku mbayangno dhèwèké meh ora bisa dipercaya—kabungahan campur karo ragu-ragu, campur karo wedi kanggo ngarep-arep maneh.

Cerita iki bisa wae rampung ing kéné. Akeh cerita sing mengkono. Wong-wong ketemu karo Yesus, nampa waras, lan lunga menyang dalané. Lan karo Yairus, Yesus bisa wae marasake putriné saka adoh, kaya ta ing bab 7.

Nanging ana sing ora terduga kelakon. Ana langkah liya. Ora mung keputusasaan lan pangèstan—nanging wedi.

Pandengana ing ayat 45:

"Sapa sing ndemek Aku?" takon Yesus.

Saben uwong nolak. Petrus kandha apa sing bakal dikandha sapa wae: Gusti, saben uwong ndemek Engkau. Nanging Yesus ngerti ana liya sing kelakon. Dhèwèké ngerti yèn ana daya sing metu saka dhèwèké.

Lan iki aneh. Iki mukjijat sing mung siji—sapa wae ndemek busané Yesus lan waras. Kira-kira kaya tongkat waras utawa kristal ing crita fantasi. Nanging ora kaya ngono sing kelakon. Iki pribadi. Iki iman. Kuwi sebabe Yesus ngerti.

Sawise kabeh, akeh wong sing remuk-remukan karo dhèwèké. Mung siji sing nampa waras.

Lan saiki, kawaspadanipun wanita punika gantos dados wedi. Panjenenganipun ngarep-arep tetep anonim. Panjenenganipun sampun kasil. Panjenenganipun sampun waras. Panjenenganipun saged lunga kanthi diam-diam. Nanging Gusti Yesus mandegaken wong akeh lan takon, Sapa sing ndemek Aku?

Kauninganipun wanita punika ambruk dados wedi. Rolas taunipun kauripanipun dipunpendhem, dipunasingaken, lan dipunpisahaken - saiki kabuka. Panjenenganipun ndemek Gusti Yesus, lan kanthi potensial nggawé Gusti Yesus najis. Panjenenganipun nindakaken kanthi diam-diam. Lan saiki panjenenganipun ngadeg ing ngareping wong lanang saka Gusti Allah kanthi wewenang sing ora bisa dibayangaken.

Ayat 47:

Banjur wanita punika, ningali yèn panjenenganipun ora saged didhelikaken, teka kanthi wedi lan tumfallen ing sikilé. Ing ngareping wong akeh, panjenenganipun nyariosaken yèn apa panjenenganipun ndemek Gusti Yesus lan caranipun panjenenganipun waras sakedap.

Kaya déné Jairus, panjenenganipun tumfallen ing sikilé Gusti Yesus. Nanging ora mung ing kawaspadan - uga ing wedi. Panjenenganipun ora ngerti apa sing bakal kelakon sabanjuré. Kabeh ingkang saged dilakukakenipun yaiku jujur lan nyerahaken diri ing ngarepé.

Lan sadurunge kita krungu wangsulanipun Gusti Yesus, delengen ayat 49:

Nalika Gusti Yesus taksih ngandika, ana wong teka saking omahé Jairus. "Putri sampeyan wis tilar," dhèwèké ngandika. "Aja repotaken guru manèh."

Kaya déné carita wanita punika obah saking kawaspadan dados kabungahan dados wedi, carita Jairus ugi obah saking kawaspadan dados wedi. Panjenenganipun ningali utusan. Panjenenganipun krungu tembung-tembung sing adhem.

Lan yèn panjenenganipun nyoba mbayangaken kahanan Jairus ing kéné - tenan mbayangaken - panjenenganipun saged ngrasakaken ketegangan. Panjenenganipun kawaspadan. Panjenenganipun wis nyuwun Gusti Yesus teka. Gusti Yesus wis sarujuk. Nanging wong akeh alon-alonaken kabeh. Wong akeh mepetaken saking kabeh sisih. Lan Jairus mesthi mikir, Gusti, tolong - putriku lagi seda. Kita ora duwe wektu kanggo iki.

Lan banjur Gusti Yesus mandeg.

Lan wanita iki - wong sing diasingaken - teka maju lan tumfallen ing dhengkulé. Lan kabeh Jairus bisa mikir yaiku, Kita ora duwe wektu kanggo iki. Putriku lagi seda. Tolong, Gusti, kita kudu lunga.

Lan banjur, ing tengah-tengah tundha sing nyiksani, panjenenganipun krungu tembung-tembung sing adhem:

"Putri sampeyan wis tilar.

Aja repotaken guru manèh."

Iki mbalani kasusahané Marya lan Martha wonten ing Yohanes 11, nalika saduluré séda lan Gusti Yesus boten rawuh wonten ing wektu.

Kalih cariyos punika gantosaken déning samubarang ingkang kita boten nyana. Punika gantos saking awon dhateng awon sangsaya. Saking kawisesan dhateng wedi.

Nanging kalih putri punika badhé ngalami samubarang sanès. Lan puniki ingkang dados wektu kaping tiga—panuwun—miwiti.

Atur kita bali dhateng wong wadon kang getihen. Punika menggugup wonten ing sikil Gusti Yesus, mbok bilih Gusti Yesus badhé njurung waras, utawi ngecakaken kanthi umum, utawi ingkang paling apik ngandika, Apik, kowe saged njurung, nanging ingkang kowe lakokaken punika salah.

Apa ingkang badhé Gusti Yesus andika?

Ayat 48:

“Putri, imanmu wis marasaken kowe.

Ijenana wonten ing tentrem.”

Than wonten ing scolding dheweke, than wonten ing nyingkirake kuwasane, Gusti Yesus maringi berkah. Gusti Yesus ngandika Putri—tembung ingkang Gusti Yesus nate ngandika dhateng tiyang sanès wonten ing Injil. Lan Gusti Yesus ngirimi dheweke wonten ing tentrem.

Lan puniki mbuktikaken dhateng kita maneh: punika boten sihir. Punika boten waras amarga jimat. Gusti Yesus nyoroti imane. Gusti Yesus badhé dheweke—lan tiyang sanès—mangerteni apa ingkang sejatine kedadosan.

Lan perhatikana paralel kaliyan Yairus. Langsung wonten ing ayat 50, nalika kabar seda putrine rawuh, Gusti Yesus ngandika dhateng dheweke:

“Aja wedi.

Pretya, lan putri sampeyan badhé waras.”

Iman maneh.

Lan punika sejatine kedadosan. Menawi panjenengan ningali ayat-ayat sanès, Gusti Yesus dhateng omahé Yairus. Bocah wadon punika séda. Tiyang-tiyang sami mangerteni. Gusti Yesus boten ngiringaken wong akeh—namung Petrus, Yakobus, Yohanes, lan tiyang tuwane. Punika mlebet wonten ing kamar ingkang bocah wadon enom punika kapeng.

Nalika wonten ing dalan, Gusti Yesus andika, “Yagene panjenengan nangis? Bocah wadon punika boten séda nanging turu.” Tiyang-tiyang ngguyu dhateng Gusti Yesus. Tiyang-tiyang mangerteni seda nalika tiyang ningali. Nanging Gusti Yesus asring ngartosaken langkung saking tembung-tembung ingkang dhisiki kasebut.

Lan apa mawinané ngomong ngéné? Coba ningali ayat 56. Sawisé nguripké anaké, Panjenengané ngandika supaya ora ngandhani sapa-sapa apa sing wis kelakon. Gusti Yesus ora badhé ngajak wong akeh. Panjenengané ora badhé entuk popularitas utawa miwiti gerakan. Manawi Panjenengané badhé misuwur, Panjenengané wis nglakokké mukjijat iki wonten ing dalan.

Panjenengané tumindak saking welas asih - welas asih ingkang suci, welas asih ingkang tulus. Panjenengané nguripké gesangipun kulawarga iki, nanging Panjenengané ora kasengsem ing pertunjukan. Panjenengané rawuh kanggo marasake, ya - nanging ugi kanggo mulang, kanggo ngakaraké karajané, lan pungkasane kanggo seda lan wungu maneh, miwiti sesambungan anyar antara Gusti Allah lan manungsa.

Mulane, keputusasaan ingkang ganti dadi wedi saiki ganti dadi kawilujengan - kanggo loro putri.

Lan apa tegese iki kanggo kita?

Kala aku mikiraken carita iki minggu iki, aku mikir: ing sawijining pangertèn, iku wis cukup mung kanggo ngadeg ing ngati-ati. Kanggo ningali kuwasané Gusti Yesus. Kanggo eling yen Gusti Yesus ingkang nglakokké iki urip dina iki, ana ing ngarep kita, kuwasa lan welas asih lan ancas.

Nanging aku badhé narik loro ukara - loro bebener - ingkang aku mikir Gusti Allah ngajak kita ningali.

Pisanan:

Gusti Allah badhé kita entuk gambaran ingkang luwih lengkap babagan sapa Gusti Yesus lan apa Panjenengané lakokké kanggo wong - kanggo kita.

Kita ngomong kanthi bener babagan seda lan wunguné Gusti Yesus kanggo pangampunan dosa. Iku penting. Ora bisa ditawar. Nanging iku ora kabèh carita.

Carita-carita kaya iki nuduhaké kita yèn pagawean Gusti Yesus ugi melu: * ngresiki apa ingkang najis * mbusak isin * ngalahaké pati * ngluwari wong saking kahanan darurat * mulihaké wong ing komunitas

Loro putri dipulihaké ing komunitasé. Kaya ta wong edan ing carita sadurungé. Tom Wright ngandika kanthi apik: Gusti Yesus nyentuh masalah-masalah donya. Panjenengané nampa tutul kita ingkang gumeter. Lan Panjenengané nanggapi kaliyan prentah Alkitab ingkang utama: Aja wedi.

Yesus ora mung ngapura dosa - Panjenengane mbusak isin. Panjenengane ora mung janji urip langgeng - Panjenengane ngalahake pati. Panjenengane ora mung damaiake kita karo Gusti Allah - Panjenengane mulihake kita marang saben liyane.

Lan iku isih bener dina iki. Sawetara sampeyan ing kene - utawa nonton online - kroso sepi. Isin. Getun. Isin ati. Ing njaba, sampeyan katon wis rapi. Ing njero, sampeyan kroso sepi.

Yesus rawuh ora mung kanggo ngapura sampeyan, nanging kanggo mulihake sampeyan - marang Panjenengane lan marang liyane. Apa wae kegagalan sampeyan umum utawa pribadi, gegandhengan utawa finansial, isin sampeyan bisa dibusak. Sampeyan bisa dipulihake menyang komunitas sing sampeyan rindu.

Sawijining komentator ngandika kanthi apik:

“Aja nganti repotin guru maneh” iku tau kaliren wangsulan sing bener kanggo kasusahan kita.

Mbok dina iki sampeyan kroso wis ora ana pangarep. Isin banget. Broken banget. Adoh banget.

Nanging “aja nganti repotin guru maneh” iku tau kaliren wangsulan sing bener.

Yesus sing padha ndadekake urip iki ndadekake urip kita. Lan kita pengen dadi gereja ing endi pemulihan iku disugani. Sampeyan ora kudu ngumpulake urip sampeyan dhisik. Sampeyan disugani kanggo dipulihake.

Lan kabeh iki diakses ora kanthi kinerja, nanging kanthi iman - kanthi tiba ing sikil Yesus, ing atimu utawa kanthi awak, lan ngakoni kebutuhan sampeyan.

Sing ndadekake kanggo bebeneran kapindho:

Gusti Allah nggunakake keputus asa lan wedi kanggo ngowahi kita - apa wae yen katulungan teka utawa ora.

Ing crita iki, katulungan teka. Nanging kadhangkala ora. Nanging Gusti Allah nggunakake keputus asa lan wedi kanggo ngowahi kita - apa wae yen katulungan teka utawa ora.

Minggu iki, aku wis duwe kesempatan - sawetara wis direncanani, akeh sing ora direncanani - kanggo nglampahi wektu akeh karo akeh sampeyan. Wektu karo wong ing kene, wong adoh. Wektu ngadhepake, ngrungokake, nyekel papan, konseling, ndedonga. Iki wis dadi minggu sing abot banget - kebak kahanan putus asa lan kahanan nepsu.

Aku wis ana karo wong tuwa sing ngurus pasangan kanthi demensia nalika ngadhepi kanker dhewe.

Aku wis tau karo wong-wong sing uripe katon mengkilap ing njaba nanging kebak kaluputan, kuatir, lan getun.

Aku wis lungguh karo wong-wong ing reruntuhan kelangan proyek, bebrayan sing pecah, lan konflik karo anak-anake wong diwasa sing ora dingerteni carane dilayani.

Aku malah ngomong karo mahasiswa lan kanca sing njabat staf ing Gréja Kristus Pacta ing Nashville, ing ngendi kedadeyan tragis kedadeyan sewulan kepungkur. Panjenenganipun wonten ing kantoripun nalika kedadosan - meh boten kaslametan - lajeng ngadeg wonten ing parkir lan nyekseni akibatipun. Putus asa.

Ana salah sawijining pagelaran sing arep dakkarepake bareng karo kowe, amarga wong iki njaluk aku. Chris menehi aku ijin kanggo bareng. Yen ora, aku ora bakal.

Iki babagan sedulur kita, Andrew Toy. Akeh saka kowe kenal Andrew lan Sarah Beth. Dheweke anggota Sojourn. Andrew wis suwe-suwe ngalami kesulitan kesehatan, nanging ing minggu-minggu pungkasan iki kahanan saya tambah abot. Panjenenganipun sapunika wonten ing ruang inap - bisa nonton saiki - saking Cincinnati, ngadapi operasi utama kanthi komplikasi signifikan. Sawetawis dinten kepungkur panjenenganipun nyuwun dhokteripun, kanthi langsung, "Apa kemungkinan kula seda?" Lan wangsulane ora rendah.

Dadi kita duwe pagelaran dawa liwat telpon. Kematian iku nyata banget kanggo dheweke saiki kanthi cara sing paling kita uripake nolak. Kita ngomong babagan Lukas 18 - salah sawijining bagian sing dakkarepake - ing ngendi Yesus nyritakake crita loro lanang sing ndedonga: siji percaya diri dheweke bener, liyane nandhang sangsara lan dosa lan karusakan. Siji ngandika, "Matur nuwun bilih kula boten kados tiyang punika." Liyane mung bisa ngandika, "Gusti, paringana sih-rahmat marang aku, wong dosa." Lan Yesus nyuwun, Sapa sing mulih kanthi dibenerake?

Kita wis ngomong babagan iku. Kita wis ngomong babagan Lukas 8. Kita wis ngomong babagan crita iki dina iki. Lan memuji Gusti Allah amarga sih-rahmaté ana ing swarane Andreas - kesederhanaané percaya marang Yesus ing ngadepi wedi, kajelasané sing teka nalika pati ora teoretis nanging bisa kelakon. Iki minangka hadiah aneh saka putus asa. Hadiah aneh saka wedi. Iki njlentrehké apa sing penting. Iki njlentrehké apa urip kanggo.

Lan kowé bisa gabung karo aku ndedonga supaya Gusti Allah ngirimké slamet total - supaya Gusti Allah ngresiki dhèwèké lan kulawargané saka lara iki. Gusti Allah bisa nglakoni iku. Nanging miturut kesaksiané Andreas dhéwé - apa sing dhèwèké pengin aku ngomong marang kowé - yaiku:

Gusti Allah ana karo dhèwèké ing kahanan wedi iki, apa slametané teka utawa ora.

Iki ayu. Amarga karo Gusti Allah, samubarang beda. Ngerti sapa Gusti Allah minangka Juruwilujeng - sanajan slametané telat utawa ora teka - ngganti samubarang.

Aku tresna marang ayat-ayat iki saka Deuteronomi. Israel wis ana ing ara-ara suwé 40 taun - 40 taun putus asa, wedi, rugi, lan lara. Lan Musa ngomong ing Deuteronomi 8:

Kowé kudu éling dalan kabèh sing YHWH, Gusti Allahmu, wis nuntun kowé 40 taun iki ing ara-ara, supaya dhèwèké bisa andhawuhi kowé, nyoba kowé kanggo ngerti apa sing ana ing atimu... Lan dhèwèké andhawuhi kowé lan nggawé kowé luwe, lan dipakani manna... supaya dhèwèké bisa ngerti kowé yèn manungsa ora urip saka roti waé, nanging saka saben tembung sing metu saka cangkeme YHWH... supaya dhèwèké bisa andhawuhi kowé lan nyoba kowé, kanggo nggawé apik marang kowé ing pungkasan.

Iki kajelasané sing teka ing ara-ara.

Iki kajelasané sing teka ing putus asa.

Iki kajelasané sing teka ing wedi.

Henry David Thoreau misuwur ngomong, “Umume wong urip kanthi putus asa kanthi meneng.” Dhèwèké nerusaké: apa sing kita sebut pasrah yaiku putus asa sing dikonfirmasi. Lan putus asa sing ora disadari ndhelik ing sangisoring kesenangan urip.

Aku ora ngerti ing ngendi sampeyan saiki. Aku ngerti akeh saka sampeyan lagi nepsu. Sawetara saka sampeyan lagi wedi. Sawetara saka sampeyan kroso apik—lan iku apik. Ana mangsa-mangsa tentrem. Nanging luwih cepet utawa luwih alon, saben wong kita bakal nemu wates-wates kita—kematian kita, kekurangan kontrol kita.

Lan pesen saka Gusti Allah ing kene yaiku Gusti Allah sing padha sing ana ing ngarepe Jairus lan putrine, lan wong wadon sing getihen iki, iku Gusti Allah sing padha sing ora ganti. Panjenengane ana ing saiki kanggo kita ing Yesus. Iku kabar apik banget.

Ing ngendi sampeyan nemu awake dhewe saiki—utawa yen ora saiki, banjur sawetara dina enggal—nalika sampeyan nemu putus asa lan wedi, ana pangarep-arep.

Ana pangarep-arep amarga Gusti Allah bakal ana bebarengan karo sampeyan.

Ana pangarep-arep amarga Yesus nampa wong-wong sing gumeter.

Ana pangarep-arep amarga iman—iman sing prasaja, iman sing nepsu—mbukak lawang kanggo asane.

Dr. Jonathan T. Pennington saiki dadi Profesor Tafsir Kitab Suci Anyar ing Southern Seminary ing Louisville, Kentucky. Panjenengane uga wis kerep dadi profesor tamu ing Reformed Theological Seminary (Orlando), Southeastern Seminary, The Village Church Institute (Dallas), lan The Institute of Biblical Studies ing Orlando, FL uga Morling College (Melbourne, Australia).

Artikel iki adhedhasar teks verbatim saka khotbah Dr. Pennington. Artikel iki wis diowahi rada ing Copilot, uga dening staf teologi ing Third Millennium Ministries.