Keterbudakan Hati

The Bondage of the Will

Bagian 2: Erasmus Dicethokaké minangka Skeptis

Miturut Martin Luther

Artikel iki adhedhasar terjemahan ing taun 1823 déning Edward Thomas Vaughan. Basa wis dimodernisasi kanthi bantuan CoPilot AI, kanthi owah-owahan luwih lanjut lan pungkasan disetujui déning tim editorial Thirdmill.

Ayo kita ngomong babagan pratelanmu—ora mung babagan free will, nanging babagan doktrin agama minangka kabèh—ing ngendi sampeyan ngomong yèn yèn panguwasa mutlak saka Kitab Suci lan keputusan Gereja ora ngadeg ing dalan, sampeyan bakal seneng banget gabung karo Skeptis amarga sampeyan frustrasi banget karo pratelan.

Frase kasebut—“panguwasa mutlak lan keputusan Gereja”—iku licik. Sampeyan muni ngormati Kitab Suci lan Gereja, nanging sampeyan nuduhaké yèn sampeyan luwih seneng bebas nampa skeptisisme. Apa jenis Kristen sing ngomong kaya ngono? Yèn sampeyan ngomong babagan doktrin sepele, mesthi, akèh wong sing pengin duwé kamardikanan kanggo mangu-mangu. Iku ora anyar.

Nyatane, akèh wong Kristen wis ngleksanani kamardikanané nalika nolak dogmatisme kaku. Kajaba, kaya tembung-tembung sampeyan nuduhaké, sampeyan mikir wong Kristen umumé nempel ing doktrin-doktrin sing ora ana gunane lan bodho banget rembugan. Nanging yèn sampeyan ngomong babagan kapercayan-kapercayan penting, banjur ngomong yèn sampeyan pengin ora kudu ngakui apa-apa iku banget nggumunake. Wong Kristen sejati bakal ngomong, “Jauh saka njero karo Skeptis, aku usahaké tetep ajeg ing tembungé Allah, ngakui apa sing diwulangaké—lan malah ing bab-bab sing ora penting, aku ancang-ancang dadi manteb. Apa sing luwih sengsara tinimbang kahanan sing ora mesthi?”

Banjur sampeyan nambahaké, “Aku kanthi senang ati nyerahaké pangawasku marang kabèh iku, apa aku ngerti utawa ora.” Tenan, Erasmus? Apa ora cukup nyerahaké marang Kitab Suci? Apa sampeyan uga kudu nyerahaké marang keputusan Gereja? Apa sampeyan ngomong yèn Gereja bisa prentah apa sing Kitab Suci ora? Yèn mengkono, ing ngendi kamardikanan kanggo nghakimi doktrin, kaya sing diwulangaké Paul ing 1 Corinthians 14:29? Sampeyan koyone nentang ide nghakimi keputusan Gereja, nanging Paul negesaké.

Kapokétyan anyar puniki—nyerahang tanpa kritik kawewenang manungsa—nghilangaken hak kita kanggo menilai ajaran. Inggih, pundi Kitab Suci nguwajibaken punika? Saha kristen pundi ingkang ngandika, “Kula nyerah, sanadyan kula boten mangertos”? Panjenengan ngakui kapokétyan tanpa mangertos. Nanging Kitab Suci ng’ungkuraken wong-wong ingkang boten mangertos apa ingkang dipunakui. Piyé carané wong bisa percaya tanpa mangertos?

Panjenengan kadosipun ngajukaken bilih kapokétyan boten mbutuhaken kapastian. Nanging menawi “mangertos” tegesipun mangertos kanthi temen, maka pangertosan setengah-setengah boten cukup. Panjenengan boten saged ngakui mangertos sawijining péranganing Allah tanpa mangertos sedaya. Kawula kedah rumiyin mangertos Allah sadurunge kawula saged mangertos apa-apa sanesipun ingkang wonten ing donya.

Pungkasanipun, tembung-tembung panjenengan ngemu teges bilih kapokétyan boten penting—asalaken perdamaian dipunajengaken. Menawi reputasi, keamanan, utawi kasugihan wonten ing bebaya, panjenengan kadosipun ndhukung ide punika: “Mereka ngakui, kula ngakui; mereka nolak, kula nolak.” Panjenengan ngurangi ajaran kristen dados pendapat filsafat biasa, boten prayogi dipunperangaken amargi namung ndadékaké konflik. Panjenengan nglarakaken diri dados juru damai ingkang gadhah niat menengaken kalih pihak, ngajukaken bilih kita perjuangaken punika boten wonten artosipun. Punika pesen sejatine ingkang wonten ing tembung-tembung panjenengan, Erasmus—saha kula curiga panjenengan mangertos apa ingkang kula tinggalaken.

Nanging, kula bakal ninggalaken tembung-tembung punika dhisik, menawi panjenengan boten mbaleni. Nanging waspada marang Rohing Allah, ingkang ningali tembung-tembung ingkang dipunhias lan mriksa ati. Kula ngandika punika supados panjenengan boten tuduhaken kawula dados kaku utawi asertif. Pendekatan panjenengan ngajukaken bilih panjenengan gadhah roh Lucian utawi Epicurean ingkang boten percaya dhateng Allah lan ejek wong-wong ingkang percaya. Ayo kita asertif, semangat babagan bebener, lan ora isin. Panjenengan saged milih Skeptis lan Akademisi—nganti Kristus nelpon panjenengan dhateng samubarang ingkang luwih agung.

Rohing Allah boten Skeptis. Panjenenganipun boten nyerat pendapat-pendapat ingkang vage ing atining kita, nanging bebeneran ingkang kuwat, ingkang kaot saka gesang—bebeneran ingkang luwih pastiné tinimbang apa-apa ingkang kita alami.

Saiki, menyang titik liyane. Panjenengan ngaku bilih sawetara ajaran Kristen punika penting lan sanesipun boten; sawetara punika tersembunyi, sanesipun kapapar. Apa panjenengan namung mbaleni sanes, utawi nyobani rembugan retoris? Panjenengan nyebut tembung-tembung Paulus —Romans 11:33) — lan tembung-tembung Yesaya —Isaiah 40:13).

Iki gampang dipunucapaken nalika panjenengan nulis kangge umum, boten langsung dhateng Luther. Nanging kula pengen panjenengan tetep menehi kredit Luther kaliyan sawetara pangerti babagan Kitab Suci. Menawi boten, kula badhe njamin panjenengan ngertos.

Kula badhe nawakaken beda: Gusti Allah lan tembung-tembung tertulis Gusti Allah boten sami — kaya déné Sang Pencipta lan ciptaanipun beda. Mesthi, kathah hal tersembunyi ing Gusti Allah. Panjenenganipun ngandikaaken dhewe: Matthew 24:36), Acts 1:7), John 13:18), lan 2 Timothy 2:19).

Nanging sawetara filsuf — lan panjenengan ngiringi ing ngriki — ngaku bilih Kitab Suci dhewe ngandung ajaran-ajaran tersembunyi. Mboten tau padha mbuktikaken. Mboten tau ugi paring conto siji kangge ndhukung pratelanipun. Nanging ide-ide punika wis nyuda wong saking maca Kitab Suci lan ngandharaken boten relevan — supados heresi filsafatipun Iblis dhewe saged njlimeti ing Gréja.