Pangenalaning Prajnaparamita lan Asilipun

Peran lan Asil saka Kitab Wahyu

Dening Dr. Neil Neilson

Kanggo meh kabeh 34 taun kawin lan malah saperangan taun sadurunge— aku wis nulis puisi kanggo bojoku ing dina Valentine.

Ayo, aja keseneng banget.

Saben puisi iku babagan katresnanku marang bojoku, menehi tandha taun-taun kawin karo tema, wujud, lan swasana kang beda-beda. Ana kang serius, ana kang lucu. Nanging siji bab kang padha ing kabeh puisi iku: puisi kang ora apik.

Lan iki puisi taun iki, kang bojoku bakal weruh sepisan ing bengi Selasa. Sampeyan ora bisa ndeleng. Lan nalika bojoku weruh, dheweke bakal welas asih lan ngira-ngira rasa puisi kang sejatine. Dheweke iku penyair kang apik—penyair sejatine—lan dheweke bakal seneng lan ngormati. Lan kanthi nada ironi, dheweke bakal malah nganalisis kaya-kaya apa kang aku wis nulis iku pantes diteliti kaya-kaya puisi Shakespeare.

Lan iki ndadekake kita menyang Psalter 19, kang C. S. Lewis nulis,

“Aku nganggep iki minangka puisi kang paling apik ing Psalter lan salah siji saka lagu-lagu paling apik ing donya.”

Ing tembung liyane, luwih apik tinimbang puisi aku.

Ana akeh bab kang berkualitas sastra sejatine, utamane unsur-unsur kang khas saka puisi Ibrani: irama, struktur paralel kang duwe teges, lan metafora lan perumpamaan kang nyenengake. Kaya Lewis uga nyathet, unsur-unsur kang khas iki, ing panyuwunan Gusti Allah, bisa urip sanajan diterjemahake menyang basa liyane—ora kaya rima, kang meh ora bisa diterjemahake. Lan mengkono malah ing basa Inggris, kita bisa ngapresiasi kaagungan lan kaendahan puisi iki.

Yen sampeyan kasengsem njelajah kualitas sastra lan puisi saka Psalter luwih lanjut, aku banget nyaranake C. S. Lewis's Reflections on the Psalms, lan uga Leland Ryken's Words of Delight: A Literary Introduction to the Bible. Aku kudu nambahake yen Dr. Ryken njabat minangka konsultan sastra sajrone proses terjemahan English Standard Version saka Kitab Suci, kang aku percaya sampeyan duwe ing tangan sampeyan esuk iki.

Tapi Mazmur 19 bukan hanya sebuah karya seni puisi yang indah. Iki uga psalm kang presents wong-wongé Gusti Allah kanthi cara mangerteni gedhene lan kaendahaning wahyu Gusti Allah—loro ing alam lan ing Kitab Suci—lan banjur nuduhake apa tanggapan kita kang bener kudu dadi kaya ngono.

Bandha iki, kaya sing bakal sampeyan ndeleng kaendahané lan aku grateful kanggo cara iki disusun ing bulletin kita esuk iki—teka ing bagean-bagean.

Ayat 1–6 njlentrehke apa kang umum diarani wahyu umumé Gusti Allah.

Ayat 7–11 njlentrehke apa kang umum diarani wahyu khususé Gusti Allah.

Ayat 12–14 njlentrehke efek kang kuat, ngresiki, lan ngudani kang Gusti Allah arep kanggo kita minangka asil saka wahyu iku.

Ing ngisor iki pratelan awal saka melodi psalm, supaya sampeyan bisa nuruti:

Sinau lan seneng ing wahyu umumé Gusti Allah bener-bener nuwuhake sinau lan seneng ing wahyu khususé Gusti Allah—lan loro-loro iku bener-bener nuwuhake kita, pungkasane, kanggo seneng ing Injil lan wohing Injil ing gesang kita.

Ing kene kita sinau carane Gusti Allah arep jagadé lan Sabdaé ngiring kita pungkasane menyang panebusan.

Kapisan, banjur, ing ayat 1–6, juru psalm ngandika babagan paseksi tanpa tembungé Gusti Allah ing lan liwat pangriptanipun. Iki umumé diarani wahyu umum—kadhangkala disebut “kitab jagad”. Lan titik utama juru psalm iku langit, lan miturut implikasi kabeh bab kang digawe, paseksi marang Sing Pencipta.

Kaya James Boice, imam suwene ing Presbyterian kaping Tenth ing Philadelphia, ngandika: kitab jagad nyedhiyakake wahyu ana lan kuwasane Gusti Allah kang gedhe banget nganti kudu ndadekake saben manungsa ana ing bumi golek Gusti Allah, matur nuwun marang Panjenengane amarga nggawa dheweke ana ing eksistensi, lan ngibadah marang Panjenengane.

Kesadaran iki babagan Gusti Allah ora ateges kesadaran moral. Sampeyan bakal weruh yen jeneng kanggo Gusti Allah ing basa Ibrani yaiku El, jeneng umum banget ateges Gusti Allah, Pencipta. Lan kamulyan ing kene ora ateges kesadaran moral - atribut-atribut kaya kaadilan, sih, katresnan, kabecikan, sih-rahmat. Nanging luwih ateges ana ing eksistensi, kamajengan, lan kuwasa kanggo nggawe kabeh sing ana. Kita wis nyanyi babagan iki esuk iki kanthi apik.

Ing Roma 1, Pulus ngandika yen kamulyaning ciptaning Gusti Allah ora mung menehi inspirasi kanggo nyembah kamajengan kang ngagumkan, nanging uga kasedhiya kanggo saben manungsa ing bumi. Kuwasa lan sifate ilahi wis katon kanthi jelas, dingerteni saka apa sing wis digawe, supaya manungsa ora duwe alesan. Panorama kamulyaning Gusti Allah ing ciptaan iki rightly menehi inspirasi lan kagum - lan rightly menehi penghukuman kanggo wong-wong sing nolak ngakui Pencipta.

Kapentingan, kanggo kita sing melu ing pendhidhikan - utamane pendhidhikan Kristen - ayat 1-6 duwe implikasi luar biasa kanggo apa sing kita lakoni ing kelas ing macem-macem disiplin. Kita sinau ing kene yen alam iku pantes dipelajari; yen iku ayu, bisa diamati, bisa dingerteni. Kita ora kepepet ing subyektivitas pikiran kita dhewe. Kita bisa mirsani pola, keteraturan, urutan. Kita bisa ngukurnya. Kita bisa ngidentifikasi interaksi sebab-akibat. Kita bisa trusan kesimpulan babagan carane upaya kita bisa mengaruhi apa sing ana, kanggo apik utawa kanggo ala.

Alam ngandika terus-terusan - awan lan wengi. Iki ngandika sacara universal - menyang pojok-pojok bumi. Ora ana manungsa siji wae ing endi wae sing ora duwe paseksi tanpa tembung iki kanggo Gusti Allah langsung ana ing ngarepe mripat.

Akhiripun, psalm iki nyengkuyung ora mung sinau astronomi, kang koyone dadi referensi tartamtu ing kene, nanging kabeh babagan "kitab donya." Kita weruh matématika lan fisika—ngukur, ngetung, pola, tatanan. Lan kita wis nyathet wujudé psalm iki: iku puisi, seni sastra dhuwur kang endah kanthi métaphor, simili, wujud lirika, lan irama.

Alam ngandika. Aku tresna marang ukara: srengéngé kaya penganten lanang metu saka kamaré.

Lan yen sampeyan mirsani ing Alkitab, introduksi ngandika, “Kanggo kepala kor,”—iki ditujokaké minangka psalm kanggo dinyanyikaké.

Ana peneguhan babagan seni musik ing kene uga. Ing tembung liya, ing pangertèn paling jembar, apa kang kita duwé ing enem ayat iki ora mung prentah kanggo nyembah Sang Pencipta alam semesta, nanging peneguhan—peneguhan kang mulya, aku percaya—babagan kabeh profesi kita, kabeh panggilan kita, kang duwé minangka bahan baku perkaraing donya kang diciptakaké déning Gusti Allah. Lan kasunyatan saka hadiah kaya ngono, penciptaan kaya ngono ing kabeh tatanan lan kegunaan lan variasi, kudu njalari saben wong memuji Sang Pencipta.

Dadi nalika sampeyan pindhah kerja esuk—utawa malah nalika sampeyan lungguh ing kene esuk iki—delengen ing sakubengé. Saben uwong sing sampeyan deleng njeritaké kamulyané Gusti Allah. Apa sampeyan ana ing bisnis utawa obat utawa hukum utawa pabrik utawa malah pelayanan, apa wae bahan lan piranti pakaryan sampeyan, apa wae prinsip kang ngatur panggunaané, apa wae manfaat lan wohing pakaryan sampeyan—kabeh iku njeritaké kamulyané Gusti Allah. Lan kaya Roma 1 ngandika manèh, kita nglirwakaké kamulyan iku kanthi bebaya. Piye perayaan iki babagan kamulyan lan kaéndahaning donya lan saben uwong ing kono.

Tapi juru kidung ora mandeg ing kono, amargi gambaraning wahyuing Allah durung lengkap. Allah nduduhake awake dhewe ora mung ing paseksi tanpa tembunging ciptaané, nanging uga—lan luwih spesifik lan jero—ing Sabda, paseksi lengkapé, Kitab Suci. Dadi kapindho, ing ayat 7–11, juru kidung ngandika bab paseksi katulisaning Allah ing Kitab Suci, asring diarani wahyu khusus, sok diarani "kitab Sabda".

Saiki, transisi saking ayat 6 dhateng ayat 7—kowe mirsani aku nganti—isih koyo semu dadakan, nganti ana sing nyimpulake yen iki mestine loro kidung kapisah, nanging kok keprungkus dadi siji. Sebenarnya, aku mikir iku bukti yen juru kidung mangerteni yen loro perkara iki—kitab donya lan kitab Sabda—ora bisa dipisahake lan raket banget.

Krungu carane C. S. Lewis njelasake sesambungan iku ing tembung-tembung puisi kidung. Iki kutipan dawa, nanging pantes dirungokake. Lewis nulis:

Kaping pisanan, piyambakipun mikir bab langit, carane dina sawise dina pageantry ingkang kita weruh ing kono nuduhake kamulyaning Penciptanipun. Banjur piyambakipun mikir bab srengenge—kabungahan mantenan ing tangi, kacepetan kang ora bisa dibayangake saben dina saka wetan menyang kulon; pungkasan, bab panas, dudu panas iklim kita, nanging sinar kang cetha, membludak, panas banget ingkang ngebor bukit, ngeresiki saben pojok. Tembung kunci ingkang gumantung ing puisi kabèh yaiku “ora ana sing didhelikake saka panasé”. Iki nusuk ing endi-endi wae kanthi semangat kang kuat lan resik. Banjur langsung, ing ayat pitu, piyambakipun ngandika bab liyane, kang ora koyo liyane, amargi iku podho karo srengenge kang nusuk ing endi-endi, kang deteksi ing endi-endi. Hukum iku ora najis, resik lan langgeng—cahya, atos, disinfektan, bungah. Kayadene piyambakipun wis ngrasakake srengenge, mbok menawa ing pasir, ngeresiki dheweke ing saben pojok teduh ingkang dicoba didhelikake, mengkono uga piyambakipun ngrasakake hukum, ngeresiki kabeh papan ndhelik ing jiwane.

Lan mesthi, Lewis maposisi ing lemah alkitabiyah ingkang kuwat. Panjenengan éling tembung-tembung saking Ibrani 4: Tembunging Allah punika gesang lan aktif, luwih cetha tinimbang pedhang kalih-uncu… mbedakake pikiran lan niat saking ati. Lan ora ana titah ingkang tersembunyi saking pandelenganipun. Srengenge fisik, kaliyan cahya ingkang mriksa lan panas ingkang nggusak, kuat paringaken dhateng cahya ingkang langkung – tanpa wates – nembus, putih-panas, ngadili lan ngresiki saking Tembung Ingkang Tulis saking Allah.

Iki menarik: Kula nyebataken rumiyen bilih asma Allah ing ayat 1-6 punika El, asma ingkang paling umum, tegesipun Pencipta. Nanging ing ayat 7, asma Allah gantos. Punika dados Yahweh – Allah ingkang ngandharaken janji, ngestokaken janji, lan ngandharaken dhumateng Abraham, Ishak, Yakub, lan Dawud. Lan Pangeran Yehuwah, Allah, sampun ngandharaken. Panjenenganipun ngandharaken ing tembung-tembung ingkang wis ka-cathet kagem kita ing Kitab Suci, ka-tulis supados sedaya generasi lan sedaya bangsa lan sedaya kelompok basa ing sedaya wektu lan panggonan kedah gadhah paseksi tembung ingkang ka-tulis puniki kagem nyepeng.

Panjenengan badhe mangertosi bilih ingkang kaping pisan manungsa nulis tembung-tembung Allah – paling ora kula mangertosi – punika wonten ing Deuteronomi 31, ing ngriki Moses lan rakyatipun badhe nyabrang dhateng tanah janji lan Moses ngalimpukaken kepemimpinan dhateng Yosua. Lan kita maca wonten ing Deuteronomi 31:9 tembung-tembung puniki: Nalika punika Moses nulis hukum puniki. Tembung-tembung punika saged gampang kalampah, nanging punika tembung-tembung ingkang ageng, ingkang nggantosaken permainan. Rakyat ingkang namung krungu Allah kanthi tembung, sapunika badhe saged krungu, kagem generasi-generasi ingkang bakal teka, tembung-tembung Allah ingkang patut – ngantos dumugi kita.

Pirsani carane tembung iki—tembung-tembung sing diucapake dening Gusti Allah—dijelaske. Kapisan, tembung-tembung: angger-angger, pranatan, pepakon, dhawuh, wedi, lan wasana. Kabeh mau bebarengan mbentuk pangerten kang jembar babagan carane Gusti Allah ngandika marang kita ing Kitab Suci. Dene kawruh babagan kitab ing donya mbutuhake gumun lan syukur ana ing kamulyané, kitab tembung—angger-angger, dhawuh, wedi—mbutuhake respon moral lan spiritual. Kita kudu ngormati Panjenengane. Kita kudu wedi marang Panjenengane. Kita kudu nuruti Panjenengane.

Pirsani tembung-tembung kang sipate: sampurno, manteb, bener, resik, bener. Kasampurnan kang temen ana ing wahyu Gusti Allah. Kasampurnan kang temen. Ora ana setitik pun salah utawa kesalahan ing saindhenging.

Lan banjur pirsani tembung-tembung kang dhedhasar kriya kang njelasake wohing tembung Gusti Allah kang keprung: iku nyegerake nyawa. Iku ndadekake wong bodho dadi wong pinter. Iku ndadekake kabungahan ana ing ati lan cahya ana ing mripat. Iku tetep langgeng. Iku nguwari kita lan ndadekake ganjaran kang gedhe.

Kitab ing donya—kalawan kabeh kaagungan lan kaendahan lan kaajaiban lan kasugihan lan kagunaan—ora bisa nyedhiyakake kepuasan lan kabungahan lan berkah kaya mangkene.

Panyanyi pujian iki njurung kita ndeleng kabeh keterlibatan kita ana ing donya—sinau, pagawean, tugas, kabungahan—supaya ndeleng kabeh mau ana ing konteksing Tembung kang kawujud, kang luwih disenengi tinimbang emas, manis tinimbang madu kang paling manis.

Kaya dene vocations kita pancen apik, kaya dene menarik lan produktif, nanging ora lengkap, ora nebus, lan pungkasane ora memuaskan yen ora ana ing wahyu khusus Kitab Suci. Malah, kabeh pitutur Kitab Suci ngandhani kita kanthi cetha yen kita ora bisa ngerteni donya ing sakubenge kita yen ora ana ing Tembung kang ditulis, kang ngijini kita ndeleng kabeh ana ing cahyaning atiné Gusti Allah kang nggawe lan tujuan pungkasané kanggo nebus lan nyelarasake kabeh mau dadi Panjenengane.

Lan ayo aku matur sedhela: iki salah siji bebeneran ing Kitab Suci sing wis ngisi aku bungah banget nalika mikir bab apa sing bakal teka sabanjure kanggo aku. Amarga ing panggonan-panggonan ing ngendi Injil iku kuwat, ing ngendi gereja iku tuwuh, ing ngendi wong lan pertumbuhan ekonomi saya tambah akeh banget—ing panggonan-panggonan kaya Indonesia lan India, lan enggal Kamboja lan Laos—ana gerakan sing saya gedhe ing pendhidhikan Kristen. Para pemimpin gereja ing kono lagi ngudi kanggo nyopir bebeneran-bebeneran Injil lan kerangka Kitab Suci menyang saben pojok lan celah carane wong mikir babagan kabeh.

Nyatane, dheweke matur yen dheweke tresna marang sajarah negara iki, ing ngendi abad-abad kepungkur universitas lan kuliah diadegake lan dienggoni ing kerangka Kitab Suci. Lan aku mikir kita bisa matur yen sinau ing konteks iku wis nuwuhake akeh berkah budaya kita. Aku uga mikir yen kita ana ing bebaya ing negara iki kanggo nglirwakake utawa lali sajarah iku—utawa njupuk kanggo dianggep. Ora mangkono ing Indonesia, ing ngendi ana rasa lapar kanggo pendhidhikan Kristen sing temen-temen miturut Kitab Suci, disambungake karo pertumbuhan penduduk lan pertumbuhan ekonomi. Aku bakal matur luwih akeh babagan iku mengko.

Nanging titik ing kene iki: yen kitab donya bener-bener menehi inspirasi pujian marang Gusti Allah, Pencipta, amarga apa sing Panjenengane wis digawe, pira maneh kitab Sabda iku karsane menehi inspirasi kita kaget lan andhap asor lan pujian lan ketaatan lan kekudusan lan kabungahan. El iku Yehuwa.

Lan yen sampeyan seneng ciptaning Allah ing kabeh wujude lan manifestasi—yen sampeyan tresna marang alam lan nyambut gawe ing taman sampeyan, yen sampeyan tresna marang omah lan pakaryan lan kulawarga lan barang-barang sampeyan—maka sampeyan kudu, adil, mlayu menyang kesempatan lan konteks-konteks ing ngendi sampeyan bisa krungu Gusti Allah, Pencipta, matur tembung-tembung sing bisa kita ngerti.

Hyang Widi sampun ngandika. Lan Hyang Widi ngandika. Lan kula badé matur: punapa kita, dados umatipun Hyang Widi, saged puas kalawan kesaksianing ciptaan ingkang tanpa tembung—wonderful punika wonten—nalika kita gadhah kesaksian tembung ingkang pepak, ingkang, miturut Yakobus 1, saged njaluk nyawa kita.

Nanging kita durung wonten ing pungkasaning cariyos ingkang dipunandharaken ing kidung. Awit Hyang Widi ngajengaken dhaharaning pambocoranipun—kalih umum lan khusus—supados mimpin kita dhateng sawijining panggonan. Lan kita ngalih dhateng ayat 12–14, ing ngriki sang panulis kidung ngandharaken tujuan pungkasaning sadaya punika. Punapa kitab ingkang katulis déning jagat, pungkasanipun? Punapa kitab ingkang katulis déning Tembung?

Awit ing rancanganipun Hyang Widi, pambocoran umum boten dadi pungkasan ingkang mandiri. Punika wonten ingkang agung—apik lan migunani ingkang mimpin saben manungsa ingkang boten kanthi sengaja nolak punika supados nyangka lan nyembah Hyang Widi dados Pencipta. Nanging punika boten cukup namung ngrayakaken dhaharaning ciptaaning Hyang Widi lan kita.

Lan ing rancanganipun Hyang Widi, pambocoran khusus ugi boten dadi pungkasan ingkang mandiri. Alkitab—tembunging Hyang Widi ingkang diilhami, dihembusaken—sanajan perlu lan penting kangge iman lan kalakuan ingkang tulus, pungkasanipun kagungan tujuan supados mimpin kita, déning Rohing Hyang Widi, dhateng tobat lan iman lan kasucian lan pitados.

Kita saged dados ahli Alkitab ingkang saé. Kita saged sinau, ngerteni, malah nikmati saka sampul nganti sampul—lan isih kelalen tujuaning Hyang Widi kangge kita. Kita saged dados kados wong-wong ing Yohanes 5:39, ingkang dipunandharaken déning Yesus, "Kowé mriksani Kitab Suci amarga kowé mikir yèn ing kono kowé gadhah urip langgeng; lan iku sing mbériké kesaksian bab Aku, nanging kowé ora gelem teka marang Aku supaya kowé gadhah urip."

Lan kita teka dhateng ayat 12–14:

"Sapa bisa mangerteni kalepanipun? Ngakoni aku resik saking kalepan ingkang didhelikaken. Tansah mbéla bawanipun abdi Panjenengan saking dosa ingkang wani; aja nganti dosa punika nguwasani aku. Déné ing wektu punika aku bakal resik lan ora duwe salah ing dosa ingkang gedhé."

Inggih punika respons ingkang Dipun Allah pareng. Sahabat kula Don Carson ngandharaken bilih punika ingkang Dipun Allah pareng saking wahyu umum lan wahyu khusus. Carson nedhahaken bilih Dipun Allah pareng langkung saking kagum wonten ing ngarsane kuwasa transenden, langkung saking kabingahan pribadi wonten ing Gusti Allah ingkang ngandika. Respons ingkang sae punika tobat lan iman lan pandonga ingkang sae, supados Dipun Allah piyambak ingkang ngucengi kita wonten ing njero lan ngantosaken tembung lan pamikiran kita dadi penen lan ing ngarsane.

Tobat saking kalepatan ingkang didhelikaken—kalepatan-kalepatan ingkang sampun kabungkus ingkang jero kita boten ngerteni menawi wonten.

Tobat saking dosa-dosa ingkang disengaja—tumindak-tumindak ingkang disengaja nentang pangharapaning Allah.

Lan boten namung tobat, nanging ugi pandonga supados Allah ngawéwé kita saking dosa-dosa ingkang disengaja; aja ngantos dosa-dosa punika nguwasani aku.

Nanging punika langkung saking pandonga tobat, langkung saking pandonga perlindungan wonten ing ngarsane godaan. Kula pitados bilih punika pandonga iman ingkang nyelametaken, awit David ndedonga tembung ingkang aneh: Ngakeni aku dadi wong lugu... lajeng aku bakal dadi wong lugu lan ora duwe salah ing dosa-dosa ingkang gedhe.

Punapa ingkang saged ngantosaken David dadi wong lugu lan ora duwe salah? Punapa ingkang saged ngantosaken kita dadi wong lugu lan ora duwe salah? Boten wonten ingkang lugu. David ngerteni punika kanthi temen. Waca Kidung 32. Waca Kidung 51. Panjenenganipun boten ngaku lugu minangka landhesan panrimanipun wonten ing ngarsane Allah. Panjenenganipun nyuwun pangakuning Allah.

Ngakeni aku dadi wong lugu, panjenenganipun njaluk—lan namung nalika punika aku bakal dadi wong lugu.

Punapa punika? Kula pitados bilih punika penunjuk ingkang benggol, disembunyekaken pirang-pirang abad sadurunge Yesus rawuh ing bumi, dhateng apa ingkang Kitab Suci ngandharaken minangka kabar apik—kabar apik babagan carane Allah kanthi welas lan sih ngapura lan nebus.

Saking kitab ingkang wonten ing donya, kita mangertos bilih Panjenenganipun ingkang nitip ngripta.

Miturut kitab Sabda, kita mangerti yen Panjenengane iku suci lan adil—lan kanthi kontras sing ngerikan, kita, kaya Daud, iku wong-wong sing mbrontak lan nentang Gusti Allah ing ati kita. Kita ora bisa nulung lan ora duwe pangarep-arep, ora bisa nyelamatake awake dhewe saka kahanan kang bisa dihukum.

Dadi Daud nyerahake awake dhewe marang sih-kancane Gusti Allah—Gusti Allah kang, ing sih-kancane, milih ora nindakake marang Daud utawa kita kaya kang kita pantes, nanging ngampuni, ngandharake Daud lan ngandharake kita ora salah. Ora amarga kita ora salah, nanging amarga Gusti Allah milih ndeleng pati saka Putrane dhewe, Yesus—sing Daud weruh mung ing bayangan, lan sing saiki kita weruh cetha—sing patine kita peringati bebarengan nalika kita nampa Perjamuaning Pangeran.

Yesus, sing mung siji-sijine adil, sing mung siji-sijine sing bener lan ora salah, seda ing panggonan kita minangka pengganti kita—sing ora salah kanggo sing salah, sing ora salah kanggo sing salah—mbayar rega kanggo pambrontakan kita marang Gusti Allah kang suci. Lan Gusti Allah nampa pembayaran iku. Miturut pantesing pati Yesus, Panjenengane ngandharake kita ora salah lan ora salah ana ing ngarsane.

Kowe ngerti apa Psalter 19 ngandharake babagan pembenaran mung liwat iman? Apa kamulyan.

Nanging sanadyan iku ora dadi pungkasan. Psalter ditutup karo ayat kang ayu lan familier:

"Mugi tembung-tembunging cangkemi lan pangajabing atiku kabecikan wonten ing ngarsanmu, Pangeran, tiyang ingkang ngupuk lan Ingkang Mredeksakaken."

Daud ngerti yen dheweke diampuni dening pernyataan sih-kancane Gusti Allah. Saiki dheweke ndedonga yen cangkeme lan atine—kabeh kang dheweke ngandika lan malah kabeh kang dheweke mikir lan ngrasakake—bakal kabecikan lan nyenengake Gusti Allah. Ing tembung liya, dheweke ndedonga yen Gusti Allah kang mbenerake uga nguduskake. Iku pancen 1 Yohanes 1:9: Menawa kita ngakoni dosa kita, Gusti Allah setya lan adil ngampuni dosa kita lan ngresiki kita saka kabeh ketidakadilan.

Apa jawaban liyane sing bisa kita tawarkan marang Gusti Allah sing wis ngluwari kita saka kahanan sing ora bisa ditulung lan ora duwe pangarep-arep, nanging mung kanthi urip kang didorong dening Injil, didorong dening sih-rahmaté—urip kang manut lan ngudi kamulyan ing saben aspek urip kita?

Lan mangkene kita duwe gerakan lengkap saka psalm iki:

Yen kita seneng banget marang paseksi tanpa tembung saka Gusti Allah ing wahyu umum, pira-pira maneh kita kudu seneng banget marang paseksi kanthi tembung saka Gusti Allah ing wahyu khusus? Keterlibatan kita karo jagadé Gusti Allah kudu njurung kita mlayu marang Firmané Gusti Allah, ing ngendi kita krungu Gusti Allah ngandika.

Nanging banjur, yen kita seneng banget marang paseksi kanthi tembung saka Gusti Allah ing wahyu khusus, pira-pira maneh kita kudu—malah esuk iki—mbukak awake dhewe kanggo pakaryan kang nyalahake, ngapura, ngadilake, lan ngudhalekake; andhap lan lembut, kaya Daud, kita kudu mlayu marang Panjenengane supaya Panjenengane nglakoni pakaryan iku ana ing kita—ora mung sapisan lanang, kaya-kaya kita wis ngrampungake iku wis suwe, nanging terus-terusan mèlu riyadhah ana ing kabar apik babagan deklarasi Gusti Allah babagan kamakanan kita, njaluk pati lanang Yesus minangka dhasar kanggo deklarasi iku, lan ngudi kamulyan lan manut kang didorong dening Injil marang Ingkang Maha Kuat lan Juruwédhar.

Mulane, para sedherek, senengana marang jagadé Gusti Allah lan panggilan-panggilan kang wis Panjenengane paringake kanggo kita ing kono. Malah luwih apik, senengana marang Firmané Gusti Allah lan kabèh kang Panjenengane paritahake ana ing kono babagan Panjenengane lan tujuan-tujuan panebusane. Nanging sing paling apik, tutugana path kang ana ing Psalter 19—tutugana kitab jagad lan kitab Firman nganti tekan Injil: kabar apik yen Gusti Allah ngapura wong dosa amarga Yesus tilar ing kayu salib, lan kabar apik yen Injil iki kita bisa ngandika lan mikir lan urip kanthi ditampa ana ing ngarsane.

Trajectory—logika kitab jagad, kitab Firman, pampungan lan pengudhalekake—bisa dadi pungkasaning baris melodi Psalter 19, nanging ora dadi pungkasaning baris melodi tujuan-tujuan panebusan Gusti Allah kanggo ngripta lan kanggo kowe.

Lan kita bakal nutup kanthi nyanyian kidung sing njlèntrèhake tujuan pungkasan saka tujuan gedhé iki saka Gusti Allah— kanggo ngungkapaké Diri supaya kita bisa ngerti Panjenengan, diapura, lan mlaku ing kauripan sadurunge Panjenengan. Sampeyan bakal krungu kanthi apik banget ing ayat pungkasan:

"Rampungna, Muga, kawruh anyar Paduka; resik lan tanpa cacat kita. Ayo kita deleng kawruh agung Paduka sampurno dibalèkké ana ing Paduka; diowahi saka kamulyan dadi kamulyan…. Muga kamulyan lan pujian mung kanggo Yesus Kristus."

Niel Nielson inggih punika présidhèn saking Covenant College wonten ing Lookout Mountain, GA.

Artikel puniki adhedhasar transkrip langsung saking khotbah saking Dr. Nielson. Artikel puniki sampun dipuntingali déning Copilot ugi staf théologi wonten ing Third Millennium Ministries.