Дачкі, Адчай, Жах і Выратаванне

Дачкі, адчай, страх і выратаванне

Лука 8:40-56

Аўтар: Доктар Джонатан Пеннінгтан

Наша сьвятое Пісаньне сёння паходзіць з Лукі 8:40-56. Калі вы можаце, ці здабудзецеся, калі мы будзем чытаць Божжае Слова?

Калі Іісус вярнуўся, натоўп вітаў яго, бо ўсе чакалі яго. Тады прыйшоў чалавек па імя Яір, кіраўнік сынагогі, і ўпаў да ног Іісуса, просячы яго прыйсьці да яго дамоў, бо яго адзіная дачка, дзяўчынка каля дванаццаці гадоў, памірала.

Калі Іісус ішоў туды, натоўпы ледзь не здушылі яго. І была там жанчына, якая была хворой на крывацёк дванаццаць гадоў, але ніхто не мог вылечыць яе. Яна прыйшла ззаду яго і дакранулася да краю яго плашча, і адразу ж яе крывацёк спыніўся.

“Хто дакрануўся да мяне?” – спытаў Іісус.

Калі ўсе адмаўлялі, Пётр сказаў: “Майстар, людзі ціснуць і ціснуць на цябе.”

Але Іісус сказаў: “Нехта дакрануўся да мяне; я ведаю, што сіла пайшла з мяне.”

Тады жанчына, бачачы, што яна не можа застацца незаўважай, прыйшла дрыжачы і ўпала да яго ног. Перад усімі людзьмі яна расказала, чаму дакранулася да яго і як яна была імгненна вылечана.

Тады ён сказаў ёй: “Дачка, твая вера вылечыла цябе. Ідзі ў міры.”

Пакуль Іісус яшчэ гаварыў, хтосьці прыйшоў з дому Яіра, кіраўніка сынагогі. “Твая дачка памерла”, – сказаў ён. “Не турбуй настаўніка больш.”

Пачуўшы гэта, Іісус сказаў Яіру: “Не бойся; проста вер, і яна будзе вылечана.”

Калі ён прыйшоў да дому Яіра, ён не дазволіў нікому ўвайсьці з ім, акрамя Пятра, Яна, Якава і бацькі і маці дзіцяці. Тым часам усе людзі галасілі і аплаквалі яе.

“Спыніце галасіць”, – сказаў Іісус. “Яна не памерла, але спіць.”

Яны высмеялі яго, ведаючы, што яна памерла. Але ён узяў яе за руку і сказаў: “Дзіця мая, уставай!” Яе дух вярнуўся, і адразу яна ўстала. Тады Іісус сказаў ім даць ёй нешта паесці.

Бацькі яе былі ўражаны, але ён загадаў ім не расказваць нікому пра тое, што здарылася.

Гэта слова Гасподняе.

Ну— вось. Гэта моцная гісторыя. Добра вядомая гісторыя. Сапраўды, дзве гісторыі, звязаныя разам. І частка прычыны, чаму яна так знакаміта, заключаецца ў тым, што Мацвей, Марк і Лука ўсе запісваюць яе аднолькава: адна гісторыя пачынаецца, другая перапыняе яе, а затым першая завяршаецца. Гэта тое, што вучоныя называюць інтэркаляцыяй, але паколькі гэта грэцкае слова, я люблю думаць пра гэта як пра гірас — адзін пласт, затым начынка, затым заключны пласт.

І Лука змешчвае гэты “гірас гісторыі” у канцы цэлай паслядоўнасці сцэн, якія паказваюць сілу Іісуса ў чыніць дабро. Яшчэ ў главе 7 ён вылечвае слугу цэнтурыёна здалёку. Ён вяртае да жыцця сына ўдовы. Ён даруе грахі. Ён супакоівае бурю. Зараз, перад гэтым, ён паказвае ўладу над духоўнай сферай, выганяючы легіён дэманаў. І цяпер, каб заключыць гэтую серыю партрэтаў улады Іісуса, мы атрымліваем гэтую падвойную гісторыю.

Але тут адбываецца нешта большае, чым проста дзве гісторыі, злепленыя разам. Гэтыя гісторыі наўмысна адлюстроўваюць адна адну. Вы можаце назваць яе гісторыяй двух дачок. Дачка Яіра ў першай гісторыі, а затым гэтая жанчына — якую Іісус называе “Дачка” ў самы вырашальны момант.

Абедзве дачкі таксама, згодна з яўрэйскім законам, рытуальна нечыстыя — адна праз хранічнае крывацёк, другая праз смерць. Мы вернемся да гэтага.

І тады ёсць дзіўная сувязь дванаццаці. Дванаццацігадовая дзяўчынка. Жанчына, якая пакутуе ўжо дванаццаць гадоў. Год, калі нарадзілася гэтая дзяўчынка, быў годам, калі пакуты гэтай жанчыны толькі пачаліся. Невідзімыя ніткі звязваюць іх жыццё разам, і цяпер — хоць яны, верагодна, ніколі не ведалі адзін аднаго — яны перасякаюцца ў гэты дзень, у гэты момант, калі абодва сустракаюцца з Ісусам і цалкам ператвараюцца.

Традыцыйна дзяўчынка становіцца жанчынай у дванаццаць гадоў. Так што тут мы маем дзве дачок, дзве жанчыны, чые гісторыі звязаны разам. І бачачы іх разам, я думаю, Бог мае нешта глыбокае, каб сказаць нам.

Паслядоўнасць іх гісторый аднолькавая: адчай, жах і выратаванне. Вось рух, якому мы будзем прытрымлівацца.

Так што калі ў вас ёсць Біблія — ці можаце адкрыць яе — павярніце да Лукі 8, пачынаючы з 40-га верша. Я хачу памалітацца, звярнуць увагу і прайсці праз тое, што адбываецца, каб мы маглі пачуць, што Бог мае для нас.

Першая стадыя — адчай.

Ісус вярнуўся з таго дзіўнага падарожжа з вучнямі, дзе ён сустрэўся і вылячыў дэманіса. Цяпер ён вярнуўся ў населенае месца, і ўсе шукаюць яго. Яны чулі, як ён вучыў. Яны бачылі, як ён вылячваў. Яны ведаюць, што нешта ад Божай прысутнасці спачывае на ім. Так што натоўп цісне.

Але сярод гэтага натоўпу адкрываецца шлях. Прыбывае VIP: Яір, кіраўнік сінагогі. Паважаны, годны чалавек. І як ён падыходзіць да Ісуса?

Ён падае да ног Ісуса і просіць яго.

Лука выкарыстоўвае гэты вобраз ізноў і ізноў — падзенне да ног Ісуса — як цялесны выраз адчаю. Гэта неадкладна. Гэта тое, што адбываецца, калі дно выпадае.

Я ніколі не выпрабоўваў гэтага сам да пары момантаў у апошнім дзесяцігоддзі — адным разам падчас сезону глыбокай трывогі і несправядлівасці, калі я літаральна ўпаў на зямлю. І потым, у мінулым годзе, пасля аперацыі на мозгу маёй жонкі, прыблізна праз васемнаццаць гадзінаў пасля, калі яна была ў нецярпімых болях і мы думалі, што канец прыйшоў — я не мог не ўпасці каля яе ложка. Некаторыя з вас былі там. Некаторыя з вас не былі. Але гэта ўніверсальны чалавечы выраз адчаю.

І чаму Яір поспешны? Таму што яго адзіная дачка — яго каханая дванаццацігадовая — памірае. Не проста хворая. Не проста хвалюе бацькоў так, як дзеці часта робяць. Яна памірае.

І таму ён разбураны.

І калі вы проста паглядзіце на тыя першыя пару вершаў — вершы 41 і 42 — столькі тугі, столькі болю, столькі страху ў іх укладзена, што лёгка чытаць міма эмацыянальнай вагі таго, што гэты чалавек выпрабоўвае. Іісус, які мы пастаянна бачым перапоўненым спачуваннем, кажа так. Ён ідзе з Яірам. І канец верша 42 нагадвае нам зноў, што натоўпы душылі яго. Усе хацелі быць побач з ім.

Затым верш 43 уводзіць перашкоду:

Там была жанчына, якая была падвергнута крывацёку на працягу дванаццаці гадоў, але ніхто не мог вылечыць яе.

Марк дадае, што яна выдаткавала ўсё, што мела, на лекароў, і замест таго, каб паправіцца, яна толькі пагоршыла.

Такім чынам, з Яірам мы бачым востры адчай — раптоўны крызіс. З гэтай жанчынай мы бачым хранічны адчай — дванаццаць доўгіх гадоў пакут. І згодна з Левітам 15, якое б ні было яе медыцынскае стан, яно ставіла яе ў катэгорыю рытуальна нячыстай. Не грэшнай. Не вінаватай. Але адасобленай. Адрэзанай.

І таму, што яе стан ніколі не заканчваўся, адасобленне ніколі не заканчвалася. Усё, да чаго яна дакраналася, магло стаць нячыстым. Любы, да каго яна дакраналася. Яна не магла пакланіцца ў храме. Яна наўрад ці магла нават увайсці ў Ерусалім. Яна была ізалявана. Адна. Бедная. Выгнаная.

Паспрабуйце ўявіць сабе: дванаццаць гадоў без таго, каб хтосьці дакрануўся да яе. Дванаццаць гадоў без таго, каб яе запрашалі ў госці. Дванаццаць гадоў без супольнасці.

І цяпер — тут — яна бачыць свой шанец. Натоўп велізарны. Усе штурхаюцца. Ніхто нічога не можа відзець як след. Вучні спрабуюць справіцца з хаосам. І яна думае: калі я толькі змагу дабрацца блізка… ніхто не заўважыць мяне. Ніхто не пазнае мяне. Калі я толькі змагу дакрануцца да краю яго адзення… я веру, што я вылечуся.

Так што яна прашмыгвае скрозь натоўп, хутчэй за ўсё з хусткай, апушчанай нізка, і працягвае руку. Яна дакранулася да падолі яго адзення.

І імгненна — яна ведае. Яе цела кажа ёй. Як быццам сустаў у месца ўстаў. Ці як той момант, калі псіхалагічная цяжар, якую ты нават не ўсведаўляў, раптам знікае, і ты разумееш, як цяжэла было. Яна ведае, што яна вылечылася.

Я ўяўляю, што яна ледзь магла паверыць — радасць змешваецца з невераем, змешваецца са страхам спадзявацца зноў.

Гісторыя магла б скончыцца там. Шмат гісторый заканчваюцца так. Людзі сустракаюць Ісуса, атрымліваюць вылячэнне і ідуць далей. І з Яірам Ісус мог бы проста вылечыць яго дачку здалёку, як ён зрабіў у главе 7.

Але адбываецца нешта нечаканае. Ёсць яшчэ адзін крок. Не толькі адчай і выратаванне — але і жах.

Паглядзіце на верш 45:

“Хто дакрануўся да мяне?” — спытаў Ісус.

Усе адмаўляюцца. Пётр кажа тое, што хтосьці іншы мог бы сказаць: Гасподзь, усе дакранаюцца да цябе. Але Ісус ведае, што адбылося нешта іншае. Ён ведае, што сіла выйшла з яго.

І гэта дзіўна. Гэта адзіны такі цуд — хтосьці дакрануўся да адзення Ісуса і вылечыўся. Гэта амаль здаецца чаравой, як быццам кіі чарадзейны або крышталь у фантастычнай гісторыі. Але гэта не так. Гэта асабіста. Гэта вера. Вось чаму Ісус ведае.

Бо шмат людзей штурхаўся да яго. Толькі адна атрымала вылячэнне.

І цяпер жаночае адчайненне ператвараецца ў жах. Яна спадзявалася застацца ананімнай. Яна дасягнула гэтага. Яна атрымала сваё вылячэнне. Яна магла б знікнуць. Але Іісус спыняе усю натоўпу і пытаецца: Хто дакрануўся да мяне?

Яе мігатлівую радасць змяняе страх. Дванаццаць гадоў сораму, выключэння, адзіноты — цяпер усё раскрыта. Яна дакранулася да Іісуса, патэнцыйна зрабіўшы яго нечыстым. Яна зрабіла гэта сакрэтна. І цяпер яна стаіць перад чалавекам Божым з неаб'емнай уладай.

Версія 47:

Тады жанчына, бачачы, што яна не можа застацца незаўважай, прыйшла дрыжачы і ўпала да яго ног. Перад усімі людзьмі яна расказала, чаму яна дакранулася да яго і як яна была імгненна вылячана.

Таксама як Яір, яна ўпадае да ног Іісуса. Але не толькі ў адчайненні — таксама ў жаху. Яна не мае ўяўлення, што адбудзецца далей. Усё, што яна можа зрабіць, гэта быць шчырай і кінуць сябе перад ім.

І перш чым мы пачуем адказ Іісуса, паглядзіце на версію 49:

Пакуль Іісус яшчэ гаварыў, хтосьці прыйшоў з дома Яіра. “Ваша дачка памерла”, — сказаў ён. “Не турбуйце настаўніка больш”.

Такім чынам, гісторыя жанчыны рухаецца ад адчайнення да радасці да жаху, гісторыя Яіра таксама рухаецца ад адчайнення да жаху. Ён бачыць пасланніка. Ён чуе халодныя словы.

І калі вы паспрабуеце ўявіць сабе сітуацыю Яіра тут — сапраўды ўявіць — вы можаце адчуць напружанне. Ён адчайны. Ён просіў Іісуса прыйсці. Іісус пагадзіўся. Але натоўпа запавольвае ўсё. Людзі ціснуць з усіх бакоў. І Яір павінен думаць: Госпадзе, калі ласка — мая дачка памірае. У нас няма часу на гэта.

І тады Іісус спыняецца.

І гэтая жанчына — аўтсайдэрка — выходзіць наперад і ўпадае да яго каленяў. І ўсё, што Яір можа думаць, гэта: У нас няма часу на гэта. Мая дачка памірае. Калі ласка, Госпадзе, нам трэба ісці.

І тады, у сярэдзіне гэтага пакутаўчага затрымкі, ён чуе халодныя словы:

“Ваша дачка памерла.

Не турбуйце настаўніка больш”.

Гэта адгукаецца на жалобу Марыі і Марфы ў Іаане 11, калі іх брат памёр, а Іісус не прыйшоў своечасова.

Абедзве гісторыі робяць паварот, якога мы не чакаем. Яны пераходзяць ад жахлівага да горшага. Ад адчаю да жаху.

Але гэтыя дзве дачкі збіраюцца выпрабаваць нешта іншае. І менавіта тут уваходзіць трэці рух — выратаванне.

Давайце вернемся да жанчыны, якая крывавіла. Яна трасецца ля ног Іісуса, хутчэй за ўсё, баячыся, што ён можа адняць збаўленне ці выставіць яе на публічны ганьба ці ў лепшым выпадку скажа: добра, ты можаш захаваць гэта, але тое, што ты зрабіла, было няправільным.

Што ён скажа?

Верш 48:

“Дачка, твая вера вылечыла цябе.

Ідзі ў міры.”

Замест таго, каб лаяць яе, замест таго, каб адняць сваю сілу, ён благаслаўляе яе. Ён называе яе Дачка — слова, якое Іісус ніколі не выкарыстоўвае ні да каго іншага ў Евангеллях. І ён адпраўляе яе ў міры.

І гэта паказвае нам зноў: гэта не было магіяй. Гэта не быў момант збаўленчага амулета. Іісус падкрэслівае яе веру. Ён хоча, каб яна — і ўсе астатнія — зразумелі, што адбылося насамрэч.

І заўважыце паралель з Яірам. Адразу ў вершы 50, калі прыходзяць навіны аб смерці яго дачкі, Іісус звяртаецца да яго і кажа:

“Не бойся.

Веруй, і яна будзе вылечана.”

Вера зноў.

І гэта менавіта тое, што адбываецца. Калі вы паглядзіце на наступныя некалькі вершаў, Іісус прыходзіць у дом Яіра. Дзяўчынка мёртвая. Усе ведаюць гэта. Ён не дазваляе натоўпе ісці за ім — толькі Пётр, Якаў, Іаан і бацькі. Яны ўваходзяць у пакой, дзе ляжыць маладая дзяўчынка.

Дарогай Іісус кажа: “Чаму вы галучыце? Яна не мёртвая, а спіць.” Яны смяюцца над ім. Яны ведаюць смерць, калі бачаць яе. Але Іісус часта мае на ўвазе больш, чым яго словы спачатку паказваюць.

І чаму ён гэта кажа? Зірніце на 56-ы верш. Пасля таго, як ён уваскрэсіў дзяўчыну, ён загадвае ім не расказваць нікому пра тое, што адбылося. Іісус не імкнецся ўзбудзіць натоўп. Ён не імкнецся здабыць папулярнасць ці пачаць рух. Калі б ён хацеў славы, то здзейсніў бы гэтае цудо надзея ў вуліцы.

Ён дзейнічае з спачування — чыстага, сапраўднага спачування. Ён вяртае жыццё гэтай сям'і, але не імкнецся да відовішча. Ён прыйшоў лячыць, так — але таксама вучыць, абвяшчаць царства і, нарэшце, памерці і ўваскрэснуць, устанаўліваючы новыя адносіны паміж Богам і чалавекам.

Так што адчай, які перайшоў у жах, цяпер пераходзіць у выратаванне — для абедзвюх дачок.

І што гэта значыць для нас?

Калі я медытаваў над гэтай гісторыяй на гэтым тыдні, я думаў: у адным сэнсе, дастаткова проста стаяць у захапленні. Бачыць сілу Іісуса. Памятаць, што той жа Іісус, які здзейсніў гэтыя рэчы, жывы сёння, прысутнічае з намі, магутны і спачувальны і мэтанакіраваны.

Але я хачу вылучыць два сказы — дзве ісціны — якія, я думаю, Бог запрашае нас убачыць.

Першае:

Бог хоча, каб мы атрымалі паўнейшы малюнак таго, хто такі Іісус і што ён робіць для людзей — для нас.

Мы правільна гаворым пра смерць і ўваскрэсенне Іісуса дзеля прабачэння грахоў. Гэта істотна. Неабходна. Але гэта не ўся гісторыя.

Гісторыі, падобныя да гэтай, паказваюць нам, што праца Іісуса таксама ўключае: * ачышчэнне нечыстага * зняцце ганьбы * перамогу над смерцю * выратаванне людзей з адчайных сітуацый * вяртанне людзей у супольнасць

Абедзве дачкі былі вернуты ў свае супольнасці. Як і дэманіак у папярэдняй гісторыі. Том Райт прыгожа выражаецца: Іісус бярэ на сябе праблемы свету. Ён вітае наш дрыжачы дакрананне. І ён адказвае з цэнтральнай біблейскай запаведдзю: Не бойцеся.

Іісус не толькі даруе грахі — Ён здымае сорам. Ён не толькі абяцае вечнае жыццё — Ён перамагае смерць. Ён не толькі прымірыць нас з Богам — Ён аднаўляе нас адзін да аднаго.

І гэта ўсё яшчэ праўда сёння. Некаторыя з вас тут — ці глядзяць онлайн — адчуваюць сябе ізаляванымі. Сорам. Шкада. Ніякавасць. Знешне вы выглядаеце сабранымі. Унутры вы адчуваеце сябе адзінымі.

Іісус прыйшоў не толькі каб дарыць вам прабачэнне, але каб аднавіць вас — да Сябе і да іншых. Ці вашы правалы публічныя ці прыватныя, адносныя ці фінансавыя, ваш сорам можа быць зняты. Вы можаце быць адноўлены ў супольнасці, якую вы шукаеце.

Адзін каментатар добра сказаў:

«Не турбуйце настаўніка больш» ніколі не з'яўляецца правільным адказам на нашыя праблемы.

Можа быць, сёння вы адчуваеце сябе безнадзейнымі. Занадта сорамнымі. Занадта зламанымі. Занадта далёкімі.

Але «не турбуйце настаўніка больш» ніколі не з'яўляецца правільным адказам.

Той жа Іісус, які дакрануўся да гэтых жыццяў, дакранаецца і да нашых. І мы хочам быць царквой, дзе такое аднаўленне вітаецца. Вам не трэба спачатку ўладкаваць сваё жыццё. Вы вітаеце быць адноўленымі.

І ўсё гэта даступна не праз выкананне, а праз веру — праз падзенне да ног Іісуса, у вашым сэрцы ці з вашым целам, і праз прызнанне вашай патрэбы.

Што прыводзіць да другой праўды:

Бог выкарыстоўвае адчай і жах, каб ператварыць нас — ці прыходзіць выратаванне ці не.

У гэтых гісторыях адбываецца выратаванне. Але часам яно не прыходзіць. І ўсё ж Бог выкарыстоўвае адчай і жах, каб ператварыць нас — ці прыходзіць выратаванне ці не.

На гэтым тыдні я меў магчымасць — некаторая з яе была запланавана, шмат з яе было незапланаваным — правесці шмат часу з многімі з вас. Час з людзьмі тут, з людзьмі далёка. Час пастырства, слухання, утрымання прасторы, кансультавання, малітвы. Гэта быў асабліва цяжкі тыдзень — поўны адчайных сітуацый і безнадзейных сітуацый.

Я быў з старэйшымі святымі, якія даглядаюць за мужамі і жонкамі з дэменцыяй, у той час як самі сутыкаюцца з ракам.

Я бываў сярод людзей, чыё жыццё выглядае паліраваным звонку, але поўна віны, трывогі і раскаяння.

Я сядзеў з людзьмі ў руінах страты працы, разбітых шлюбаў і канфліктаў з дарослымі дзецьмі, з якімі яны не ведаюць, як справіцца.

Я нават размаўляў са студэнтам і сябрам, які ўваходзіць у штат супрацоўнікаў Царквы Хрыста ў Нэшвіле, дзе месяц таму адбыліся трагічныя падзеі. Ён быў у сваім офісе, калі гэта здарылася — ледзь пазбегнуў, — а потым стаяў на паркоўцы, сведчачы пра цяжкія наступствы. Адчай.

Ёсць адна размова, якую я хачу падзяліцца з вамі, таму што гэты чалавек мяне прасіў. Крыс даў мне дазвол падзяліцца ёю. Інакш я б не стаў.

Гэта пра нашага брата, Эндру Тойя. Шмат хто з вас ведае Эндру і Сару Бет. Яны сябры Сурон. Эндру ўжо доўгі час мае праблемы са здароўем, але ў апошнія тыдні сітуацыя асабліва ўскладнілася. Ён зараз ляжыць у бальніцы — ён можа глядзець прама зараз — у Цынцынаці, сутыкаецца з сур'ёзнай аперацыяй з істотнымі ўскладненнямі. Кілька дзён таму ён вельмі прама запытаў сваіх лекараў: «Якія мае шанцы памерці?» І адказ быў не нізкі.

Так што ў нас быў доўгі тэлефонны званок. Смерць вельмі рэальная для яго зараз так, як большасць з нас жыве ў адмаўленні. Мы гаварылі пра Лку 18 — адзін з маіх любімых урыўкаў — дзе Іісус расказвае гісторыю пра двух людзей, якія моляцца: адзін упэўнены ў сваёй уласнай праведнасці, другі балюча ўсведамляе свой грэх і зламанасць. Адзін кажа: «Дзякуй, што я не такі, як той чалавек». Другі можа толькі сказаць: «Божа, злілуйся нада мной, грэшнікам». І Іісус пытаецца: Хто з іх пайшоў дадому апраўданым?

Мы гаварылі пра гэта. Мы гаварылі пра Луку 8. Мы гаварылі пра гэтую гісторыю сёння. І хвала Богу за міласць у голасе Эндру — прастату веры ў Ісуса ў твары жаху, яснасць, якая прыходзіць, калі смерць не тэарэтычная, а магчымая. Гэта дзіўны дар адчаю. Дзіўны дар жаху. Ён робіць ясным, што мае значэнне. Ён робіць ясным, для чаго жыццё.

І вы можаце далучыцца да малітвы аб тым, каб Бог цалкам вызваліў яго — каб Бог пашкадаваў яго і яго сям'ю ад гэтага болю. Бог можа зрабіць гэта. Але па ўласным сведчанні Эндру — што ён хацеў, каб я сказаў вам — гэта:

Бог прысутнічае з ім у гэтай страшнай сітуацыі, незалежна ад таго, прыйдзе выратаванне ці не.

Гэта прыгожа. Таму што з Богам усё інакш. Веданне таго, хто такі Бог як Выратавальнік — нават калі выратаванне спазняецца ці не прыходзіць — змяняе ўсё.

Я люблю гэтыя вершы з Другой кнігі Масея. Ізраіль быў у пустыні сорак гадоў — сорак гадоў адчаю, страху, страты і болю. І Масей кажа ў Другой кнігі Масея 8:

Вы будзеце памятаць усю дарогу, па якой Гасподзь, ваш Бог, вёў вас гэтыя сорак гадоў у пустыні, каб сціснуць вас, выпрабаваць вас, каб даведацца, што ў вашым сэрцы... І Ён сціснуў вас і дазволіў вам галадаць, і карміў вас маннай... каб Ён мог зрабіць вам вядомым, што чалавек не жыве адным хлебам, а кожным словам, якое выходзіць з вуснаў Гаспода... каб Ён мог сціснуць вас і выпрабаваць вас, каб зрабіць вам дабро ў канцы.

Гэта яснасць, якая прыходзіць у пустыні.

Гэта яснасць, якая прыходзіць у адчаі.

Гэта яснасць, якая прыходзіць у жаху.

Генры Дэвід Тора казваў: "Большасць людзей жывуць жыццём ціхога адчаю". Ён працягвае: тое, што мы называем рэзінгнацыяй, ёсць пацверджаны адчай. І несвядомы адчай хаваецца пад забавамі жыцця.

Я не ведаю, дзе вы сёння. Я ведаю, што многія з вас у адчаі. Некаторыя з вас у жаху. Некаторыя з вас адчуваюць сябе добра—і гэта добра. Бываюць сезоны адпачынку. Але раней ці пазней кожны з нас сутыкнецца са сваімі абмежаваннямі—смертнасцю, адсутнасцю кантролю.

І пасланне Бога тут у тым, што Той жа Бог, які быў прысутнічаў для Яіра і яго дачкі, і для гэтай жанчыны з крывацёкам, ёсць Той жа Бог, які не змяніўся. Ён прысутнічае цяпер для нас у Іісусе. Гэта сапраўды добрая навіна.

Дзе б вы ні знаходзіліся сёння—ці калі не сёння, то хутка—калі вы сутыкнецеся з адчаем і жахам, ёсць надзея.

Ёсць надзея, таму што Бог будзе прысутнічаць з вамі.

Ёсць надзея, таму што Іісус вітае тых, хто дрыжыць.

Ёсць надзея, таму што вера—простая, адчаяная вера—адчыняе дзверы да Яго прысутнасці.

Доктар Джонатан Т. Пеннінгтон зараз з'яўляецца прафесарам інтэрпрэтацыі Новага Запавету ў Паўднёвай семінарыі ў Луісвіле, Кентуккі. Ён таксама рэгулярна служыў у якасці запрошанага прафесара ў Рэфармаванай тэалагічнай семінарыі (Орланда), Паўднёва-Усходняй семінарыі, Інстытуце Біблейскіх даследаванняў у Орланда, ФЛ, а таксама ў каледжы Морлінг (Мельбурн, Аўстралія).

Гэты артыкул заснаваны на дакладнай тэксте пропаведзі доктара Пеннінгтона. Ён быў злёгку рэдагаваны ў Copilot, а таксама тэалагічным персаналам у Third Millennium Ministries.