<link rel="stylesheet" href="https://cdn.plyr.io/3.7.8/plyr.css" />

Vol. 28 ·No. 41 · October 4, 2026

Akhirénga Malu No changes needed on proper nouns, so keeping "Thirdmill" as is, but there was none anyway.

Sefania 3:14-16

Pengalaman anyar

Maca ing Mode Reader

Lihat artikel iki kayak majalah — tutup, halaman penulis, lan animasi trangking kabeh perangkat.

Mulai maca

Akhiréna Rasa Malu

Zefania 3:14-16

Anjo’ Gabe Fluhrer

Sadde’na mappasidde, nawa tauwa mubaca Alkitab mami, nawa mubalik iyaji Zefania pasal 3. Bila’na muna tau iyaji kitab ijo, muna ri’ mubalé. Muna ri’ mubalé, nawa iyaji muna ri’ mubalé! Ijo ri’ mubalé, waktu muna ri’ mappasidde, muna ri’ mubalé mubaca indeksé mubalé muna kitab ijo! Oke? Ijo ri’ mubalé, waktu muna ri’ mappasidde, muna ri’ mubalé mubaca indeksé mubalé muna kitab ijo! Ijo ri page 790 mubalé muna Alkitab muna; 790. Na muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ mubalé mubaca, muna ri’ m

Maskapai penerbangan terbesar adalah Southwest Airlines, dan kami tidak punya mereka di sini lagi, saya pelajari tepat ketika kami pindah ke sini! Itu adalah jalur hidup kami untuk kembali dari negara asing Pennsylvania ke Carolina Selatan ketika saya berada di Westminster. Dan mereka memiliki kampanye iklan beberapa tahun yang lalu, yang merupakan salah satu yang terbaik yang pernah saya lihat, dan tagline kampanye iklan itu adalah, “Ingin pergi?” Dan ada iklan ini di mana Anda melihat seorang pria dan seorang wanita duduk di ruang rapat korporat yang terlihat seperti setting, jelas tipe eksekutif, dan mereka berdua melihat lurus ke depan dan dia melihat sekeliling dengan gugup dan berkata, “Anda tahu, saya ingin mengatakan ini kepada Anda sejak lama, tapi saya selalu memiliki perasaan untuk Anda.” Dan dia sangat bersemangat dan melihat ke arahnya dan menggenggam lengannya dan berkata, “Saya juga!” Dan dia terlihat terkejut dan berpaling, dan Anda melihat ada alat dengar di telinganya, dan dia berkata, “Tunggu sebentar. Apa itu?” Dan Anda melihat wajahnya dan dia berkata, “Oh tidak!” Dan tagline muncul, “Ingin pergi?”

Kesalahan vs. Malu

Na jo'na iyu ri bolandoke, nawa tauwa de'na ganrang dena, 'na iyu ri demmi dena, na iyu ri pakonduku dena? Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke, na iyu ri pakonduku dena. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke, na iyu ri pakonduku dena. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke.

Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Brene Brown, na iyu ri pakonduku dena - na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke.

Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke. Na iyu ri pakonduku dena, na iyu ri demmi dena, na iyu ri bolandoke.

proper translation:

Dan sa'at saya memikirkan hal itu minggu ini, ada saat-saat dalam hidup kita di mana kita ingin memiliki pilihan itu, bukan? Di mana kita bisa pergi dari apa pun itu - keadaan, orang, apa pun itu. Yang paling penting, saya pikir kita ingin pergi dari kenangan dan hal-hal dari masa lalu kita yang menyebabkan kita malu. Dan kita perlu membedakan pada awalnya di sini antara rasa bersalah dan malu. Peneliti malu, Brene Brown - jika Anda belum pernah mendengarnya, tidak apa-apa. Jika Anda memiliki kesempatan, dia melakukan ceramah yang memiliki sekitar 30 juta tampilan di TED tentang "Kekuatan Kerentanan dan Malu." Itu layak untuk ditonton. Dia telah menulis banyak tentang topik ini dan dia membedakan antara rasa bersalah dan malu dengan cara ini. Dia mengatakan, "Rasa bersalah adalah gagal melakukan sesuatu menurut standar dan merasa tidak nyaman secara psikologis yang tepat karena apa yang Anda langgar." Dan sebagai orang Kristen, saya tidak berpikir dia adalah, tapi sebagai orang Kristen, kita dapat setuju dengan itu. Ketika kita gagal memenuhi Hukum Allah, kita harus merasa bersalah.

Malu berbeda. Dia mengatakan, "Malu adalah perasaan intens bahwa kita tidak berharga dan tidak layak dicintai." Kita dapat mengungkapkannya dalam tiga kata. Malu mengatakan kepada kita, "Kamu tidak termasuk." Rasa bersalah lebih pribadi. Malu, seperti yang dikatakan oleh seorang penulis, "memiliki saksi." Itu fenomena publik. Itu sesuatu yang kita lakukan kesalahan dan gagal di depan orang lain dan itu adalah kenangan yang menyakitkan. Itu menyebabkan kita tidak nyaman ketika kita memikirkannya. Dan ada jenis malu yang berbeda, kan? Dan ada malu yang nyata - malu yang kita harus rasakan di depan Allah karena melanggar standar-Nya. Tapi kemudian ada malu yang tidak seharusnya ada. Hal-hal yang telah dilakukan terhadap kita - penyalahgunaan, hal-hal lain seperti itu. Atau situasi yang kita hadapi di mana pesan yang dominan kepada kita adalah, "Kamu tidak termasuk."

Dan nabi Sefania akan bicara dengan kita malam ini tentang akhir dari kecelaan. Dan izinkan saya menetapkan konteks untukmu dengan cepat. Sefania adalah salah satu dari dua belas nabi kecil. Sekarang nama itu agak menyesatkan. Bukan karena mereka lebih rendah dalam Firman Allah atau tidak sepenting bagian lain dari Firman Allah. Mereka disebut nabi kecil hanya karena kitab-kitab mereka di Perjanjian Lama sangat singkat. Jadi kamu memiliki nabi-nabi besar – Yesaya, Yeremia, Yehezkiel, dan Daniel. Dan kemudian kamu memiliki dua belas nabi kecil dan Sefania adalah salah satu dari mereka. Ia menulis sekitar 640 tahun atau lebih sebelum Yesus dilahirkan selama pemerintahan raja reformasi besar Perjanjian Lama, Yosia. Jika kamu kembali ke kitab Raja-raja dan membaca tentang Yosia, dialah orang yang membawa kembali ibadah ke Israel. Ia melakukan banyak pekerjaan reformasi di Israel pada saat itu.

Sekarang salah satu fitur unik dari kitab Sefania adalah bahwa ia membuka nubuatannya dengan adegan penghakiman kosmik yang mungkin paling besar di mana-mana di Perjanjian Lama. Apa yang saya maksud dengan adegan penghakiman kosmik, bukan seperti beberapa nabi di mana Allah berkata, “Lihat, Aku akan datang menghakimi kamu, Israel, karena semua penyembahan berhala dan semua dosa dan semua cara kamu telah menyimpang dari-Ku.” Ia memang melakukan itu, tapi itu dimulai dengan penghakiman kosmik. Semua orang masuk ke dalam perkara ini. Tidak ada yang lolos. Jadi kitab ini memiliki banyak berita buruk sampai kita sampai pada pasal ini. Dan ayat yang mengatur yang benar-benar menetapkan nada untuk semua yang mengikuti adalah ayat 11. “Pada hari itu, kamu tidak akan dipermalukan.” Dan kita akan melihat frase “Pada hari itu” lagi dalam teks kita malam ini. Dan apa yang Allah janjikan untuk melakukan di sini adalah Ia berkata, “Aku akan menghapuskan semua kecelaanmu” – dalam hal ini, kecelaan yang sepatutnya – “Aku akan menghapuskan semua itu dan memberkati kamu seperti yang tidak pernah kamu bayangkan.” Itulah yang akan kita lihat minggu depan.

Makassaré iya pamangngané Zephaniah. Malu naungé ri waktu ena ta-worship tu Allah dé’na ta-ricé siá pa’na limmi’na ri sangketa ri dé’na, sehingga ta-bayari siá dé’na. Malu naungé ri waktu ena ta-worship tu Allah dé’na ta-ricé siá pa’na limmi’na ri sangketa ri dé’na, sehingga ta-bayari siá dé’na. Na “no” ri dé’na é’na molo tu lolokna. Na ri ayat 14, No Reserve. Ri ayat 15, No Judgment. Na ri ayat 16, No Fear.

No Reserve

Tunru ri dé’na tu ayat 14 – No Reserve. “Aring-aringé, é anak dala’na Zion; sorak-soraké, é Israel! Egana na ulé ri dé’na, é anak dala’na Yerusalem!” Nia ri dé’na, tana-baca ri dé’na, ta-punyai é bad news na é ayat ri dé’na éppa’ lé ri tangnga-tangnga ri dé’na. Na é ayat ri dé’na éppa’ lé ri sangketa ri dé’na. “Sorak-soraké; egana” – basa ri dé’na éppa’ lé ri normal, apa dé’na ta- se’but Presbyterian-style worship. Éna ta-ricé ri dé’na, ta-bayari siá ri dé’na, tapi éna ri dé’na éppa’ lé ri joyful thing. Na apa dé’na? Nia ri dé’na, éna ta-ricé ri dé’na ri football games ri dé’na, na éna ri dé’na éppa’ lé ri going to football games ri dé’na ri kampungku ri dé’na, éna ta-punyai fraternity brother ri dé’na ri kuliah éna ri dé’na éppa’ lé ri mildest mannered guy na éna ri dé’na éppa’ lé ri Saturday mornings ri Williams-Brice Stadium ri South Carolina na éna ri dé’na éppa’ lé ri animal! Éna ri dé’na éppa’ lé ri sorak-soraké na éna ri dé’na éppa’ lé ri dance na éna ri dé’na éppa’ lé ri clap na éna ri dé’na éppa’ lé ri raise his voice lé ri dé’na!

How to Relate to God

Na point kuwi iki. Bila kita nonton acara olahraga lan timta menang – aku ora perlu matur apa sing kedaden nalika Ole Miss ngalahake Alabama, utawa, kesempatan sing padha, utawa nalika State ngalahake Ole Miss taun iki. Aku weruh akeh wong sing gembira saka loro pihak. Lan nalika iku kelakon, kabeh kita kelangan kontrol. Kita kelangan rasa sopan nalika timta menang. Lan iku sing diterangake dening nabi ing kene. Nabi ngandika nalika iku kelakon, nalika kita ngerti apa sing ditindakake dening Gusti Allah, nalika iku teka ing omah kita, iki asile – rasa seneng sing jembar; nyanyi; gembira amarga apa sing ditindakake dening Gusti Allah. Lan ana pitakonan. Apa sing ana ing urip kita sing nyebabake kita seneng saiki? Apa sing kita senengi? Lan Gusti Allah ngandika, “Salah sawijining perkara sing Aku ditindakake yaiku njupuk rasa seneng sing sampeyan rasakake,” sing apik lan apik banget lan ora ana sing salah karo bungah amarga tim olahraga, nanging Panjenengane ngandika yen iku minangka tandha kanggo kasunyatan sing luwih gedhe. “Iki carane Aku pengen sampeyan nanggepi Aku. Iki carane Aku pengen sampeyan sesambungan karo Aku.” Iki sing Gusti Allah ngandika marang wong-wong mau. “Aku pengen sampeyan duwe rasa seneng kaya ngono babagan apa sing Aku ditindakake ing urip sampeyan.”

Na'assangnge ri waktu’na, I Allah suruh tau tuh ngaelloi. E’na ta’roo ri waktu’na o d’emi’moi tondu’na. Inna tuhannge’e na’pari’na o janji’na. Inna tuhannge’e na’pari’na o wata’na ri masa’. Inna wata’na’e ja’moo. Na Allah na’issso, “Ri waktu’na o tungku’na, ri tengah-tengah o d’emi’moi tondu’na, Israil, e’na riakkui!” A’na ta’roo ri kare’na’e? Na anna’na tuhannge’e ngaelloi tau tuh. Na issso, “Apa’na ngaelloi kau riakkui ri kare’na’e? Apa’na ri masa lampau’na? Apa’na o kata’na o kau tuh ngaelloi ri majelis makan? Apa’na kare’na o kau tuh riakkui ri luar kota ri waktu’na o d’emi’moi na’na’na?” O ngaelloi riakkui ri Israil, e’na o ninggalan’na I Allah. Na’na’na ninggalan’na. Na’na’na riakkui ngaelloi ngawali’na. Na Allah na’issso, “U’na ja’moo ri kare’na’e. Na ri tengah-tengah o aku tuh ngaelloi ri kare’na o kau riakkui” – na anna’na tuhannge’e ngaelloi tau tuh ri waktu’na – na issso, “Ri waktu’na o tungku’na, e’na riakkui.” Koe tau tuh e’na riakkui kare’na’e ri waktu’na, malam’na. E’na o janji’na d’emi’moi. Na anna’na tuhannge’e ngaelloi tau tuh ri kare’na’e o cinta’na, o puja’na, o nikmati’na I Allah tannga reserve. Tannga reserve. O ninggalan’na reserve ri nikmati’na I Allah.

Tidak Ada Penghakiman

Maka ri seddi'na, cappa'na jala verse 15 ri No Judgment. “Alla Ta'alaé juddi'na battenge mu; umuru é juddi'na musuh-musuhmu. Raja Israil, Alla Ta'alaé, éna' ri tengah-tengahmu; na ému énda' éngka' takku ri bahaya.” Na'nung ri pakkita éngka' bergembira? Nabi éngka' na, “Sebab éna'é ku éngka' musu é juddi'na battenge mu ri dalam éngka' éngka' éngka' ri luar éngka' éngka' ri bahaya éngka' ri éngka'.” Nappa éngka' jala basa éna? “Alla Ta'alaé éngka' musu é juddi'na battenge mu.” Jala, éna'é rasa bersalah éngka' malu éngka' éna ri dalam éngka' éna. Kita éngka' tahu, secara naluriah éna'é bué ri gambar Alla Ta'alaé, éna'é kita énda' éna ri tempat éngka' éna ri hadapan Alla Ta'alaé, jangna ri Isa. Kita éngka' éna'é kecemasan éngka' dalam éngka'. Kita éngka' menyamarkan éna ri cara-cara éngka'. Kita énda' tahu apa éngka' éngka' éngka' sampai Alla Ta'alaé éngka' buka mata éngka'. Kita éngka' tahu éna'é kita énda' suci. Kita éngka' tahu éna'é kita patut éngka' malu ri hadapan Alla Ta'alaé. Kita éngka' rasa éna. Alla Ta'alaé éngka' na, “Éna'é ku éngka' musu éna.”

Alla Ta'alaé éngka' na ri musuh-musuh éngka' ri luar. Éngka' na, “Éna'é ku éngka' musu éngka' musuh-musuhmu. Apa-apa éngka' éngka' bahaya éngka' ri éngka', Israil, éna'é ku éngka' musu éna.” Cappa'na éngka' jala éna ri malu. Umat-umat éngka' éna'é musuh éngka' éngka' énda' éngka'. Tapi éna'é sama éngka'. Apa-apa éngka' Alla Ta'alaé éngka' janjikan éna'é musu éngka' apa-apa ri luar éngka' éngka' éngka' malu. Artina, janjinya éna'é énda' éngka' saksi-saksi éngka' éna'é énda' éngka' alasan éngka' malu. Éna'é apa éngka' Alla Ta'alaé éngka' lakuka', sebab malu éngka' éna'é realita éngka' cipta ri orang éngka'.

Perdamaian Sejati

Dan когда Allah menniya ri tu, na iya mappereflekesi bo’i fakta ri tu, na semua ri kita, karena ancaman-ancaman ri kita – ento dari orang lain, dari musuh, dari orang-orang yang mengasihani, apa pun itu – na iya menniya bahwa itu menyebabkan kita menjadi orang-orang yang khawatir terus-menerus. Bukankah kita khawatir banyak? Bukankah rasa malu menyebabkan kita khawatir? Mungkin kamu pernah diasihani pada awal kehidupan dan sepanjang hidupmu, kamu bertanya-tanya, “Akankah saya diterima? Akankah saya masuk tim? Akankah saya cukup baik?” Dan itu menyebabkan, lagi, kecemasan. Kita khawatir jika kita aman. “Akankah saya terluka secara fisik, emosi oleh manusia lain? Apa yang akan terjadi?” Khawatir, khawatir, khawatir. Dan ini yang Allah menniya. Na iya menniya bahwa kamu bisa memiliki perdamaian yang sebenarnya, kegembiraan yang sebenarnya, apa yang dicari semua orang dan sedikit yang menemukannya. Na iya menniya bahwa itu tersedia, dapat diminta, malam ini.

Dan perhatikan bagaimana Na iya menniya di situ. Na iya menniya, “Kamu tidak akan pernah takut akan kejahatan lagi.” Apakah kamu takut akan kejahatan? Saya takut. Saya tidak tahu apa itu. Saya merasa diri saya semakin cemas semakin besar anak-anak saya. Kamu sudah menjadi orang tua lebih lama dari saya; kamu bisa memberitahu saya bagaimana cara menghadapi itu! Tapi semakin besar anak-anak saya, semakin saya takut akan kejahatan di luar sana di dunia dan saya khawatir untuk mereka. Dan ya, saya menyesali dan meminta Tuhan membantu tapi itu ada bersama saya ketika saya bangun di pagi hari. Dan itu yang Allah menniya kepada kita. Janji besar adalah tidak takut akan kejahatan lagi. Kita bisa berhenti khawatir dan berhenti takut dan mengalami perdamaian Allah. Kita akan kembali ke itu di akhir juga.

Maka perhatikan apa yang difirmankan Allah disitu. Ia berfirman “Raja Israel, Tuhan, ada di tengah-tengahmu.” Itulah pengharapan besar Israel, kan? Jika engkau membaca kembali melalui Perjanjian Lama, engkau mulai dan membaca Kitab Kejadian – bagaimana bangsa manusia diciptakan, dan kemudian menyempit ke Abraham dan kemudian Allah memanggil umat ini dan kemudian mereka diperbudak. Dan kemudian Ia membawa mereka keluar dari perbudakan dan mereka hidup di luar ikatan Mesir. Dan apa yang mereka mulai katakan? “Kami ingin memiliki raja seperti bangsa-bangsa di sekitar kami!” Dan Allah berfirman, “Tidak, janganlah kamu begitu, karena raja itu akan memperbudak anak-anakmu dan akan sangat buruk bagi kamu. Dan mengapa kamu ingin memiliki raja ketika Aku adalah Raja-mu?” Dan namun mereka pergi, “Tidak, tidak, berikan kami raja!” Dan sehingga Ia memberikan mereka raja. Dan di sini kita, sekitar empat atau lima ratus tahun setelah Israel memiliki raja, dan mari kita lihat bagaimana mereka melakukannya. Kerajaan terpisah antara utara dan selatan; ada pemberontakan dan pengkhianatan berulang kali. Bahkan orang yang dipilih Allah dengan hati-Nya sendiri gagal dengan cara yang sangat luar biasa sehingga Allah mengutuk sisanya rumahnya dan anak-anak keturunannya karena perzinahan dan pembunuhan! Tidak berhasil dengan baik bagi Israel! Dan sehingga janji ini, “Aku akan datang kepadamu. Aku akan menjadi Raja-mu seperti yang Aku janjikan.”

I­ni Bukan Hanya Kata-Kata

Itu nginnge' ri' sura' siolo' akaleko aningku ri Buginese, nia ri' akaleko ba' tu ada' uka ri' akaleko ba' tu. Nia ri' akaleko ba' tu, na' anakna tu rua, na' kawinonna tu akaleko ba' tu. Na' tu ana'na, nia ri' akaleko ba' tu, "Aku tau si' lagi, aku tau si' lagi," na' madduta. Nia ri' akaleko ba' tu, suami'na tu akaleko ba' tu, anakna tu ri' akaleko ba' tu, na' "Alo'na, akulako na' tu." Na' nia ri' akaleko ba' tu, madduta. Na' tu ana'na, suami'na tu akaleko ba' tu, madduta na' tu, na' tu ri' akaleko ba' tu, "Aku cinta' ri' kamu. Akulako na' tu!" Na' nia ri' akaleko ba' tu, madduta ri' akaleko ba' tu. Na' suami'na tu akaleko ba' tu, "Kita'na, kita'na suwecta. Mengapa tu si'na tu?" Nia ri' akaleko ba' tu, "Sabu'na, tu si'na tu. Na' tu ana'na."

Na' itu ri' janji'na tu Israil. Tu si'na tu, bukan hanya kata-kata. "Tuhan, Raja'mu, akan dateng ri' tengah-tengahmu." Na' Israil tu ri' merindukan raja, kita'na tu ri' merindukan, bukan? Kita'na tu ri' hidup ri' zaman tu, terpisah, terputus, tidak terhubung. Bukan kah kita'na tu ri' zaman tu, dengan kemampuan komunikasi tu, smartphone, komputer, iPad, kita'na tu ri' zaman tu, tidak terhubung secara relasional, mungkin pernah ada. Na' kita'na tu ri' merindukan seseorang tu, memberitahu kita'na tu, kemana kita'na tu, bagaimana kita'na tu, apa bentuknya ketika kita'na tu. Kita'na tu ri' merindukan raja. Kita'na tu ri' merindukan seseorang tu, memberitahu kita'na tu, tapi karena dosa, pada saat yang sama, kita'na tu tidak ingin seseorang tu memberitahu kita'na tu. Kita'na tu sangat tidak percaya diri dengan penguasa di zaman tu, terkadang benar. Anda mungkin telah disalahgunakan oleh seseorang tu, penguasa. Anda mungkin telah menderita di tangan seseorang tu, penguasa. Itu nyata. Tapi di hati kita'na tu, kita'na tu semua tidak suka penguasa atas kita'na tu. Na' Allah tu, "Aku adalah Raja yang dapat kamu percayai. Aku akan datang ri' kamu. Aku tidak seperti penguasa lainnya. Aku tidak akan mengecewakan kamu. Aku adalah Yang datang ri' orang-orang yang terhina untuk berjalan bersama mereka."

Tidak Ada Ketakutan

Dan' itu membawa kita ke ayat terakhir kita di sini, ayat 16. Ora wedi – judhul katelu. “Ing dina iku bakal dicapangake marang Yerusalem: ‘Aja wedi, dhèwèké Sion; aja nganti tangane kowé dadi lemah.’” Apa iku “dina iku”? Kita maca bab iku kabeh wektu ana ing Prajanjian Lawas, “ing dina iku; ing dina iku.” Aku mikir ing kéné khusus iku duwé referensi. Coba dipikir kaya ngéné. Yèn kowé ngadeg lan ndeleng gunung saka sisih, katon kaya puncak kaya ngéné – munggah lan mudhun. Yèn kowé ngadeg ana ing siji saka wong-wong mau, kabeh katon kaya siji puncak gunung. Kaya ngéné Zakaria ndeleng tekane Yesus ing mangsa ngarep. Dadi tekane Yesus kaya puncak gunung sing pertama paling cedhak karo dheweke; tekane Yesus sing kapisan. Tekane Yesus sing kapindho kaya puncak gunung ana ing jarak. Lan dheweke nyathet loro-lorone bebarengan kaya dheweke ndeleng koridor wektu. Lan dheweke kandha, “Ana dina bakal teka nèng kabeh iki bakal rampung” lan dina iku diwiwiti ana ing tekane Yesus sing kapisan. Dheweke miwiti karajan. Dheweke nggawa Gusti Allah nyedhak. Dheweke teka marang kita. Iku dudu tembung; iku ana. Iku Yesus, sing Gusti Allah ana karo kita. Lan banjur katon maju menyang dina iku sing kita kabeh ngenteni ing kéné. Dina iku nèng kabeh iki sing ana ing wujud janji saiki bakal dadi kasunyatan. Nèng iman bakal diwenehi marang sesanti lan kita bakal ndeleng kabeh nganggo mripat kita dhéwé sing nabi nunjukaké ing kéné saiki ana ing gambar lan ana ing bayangan. Dina gedhé iku, nèng kabeh sing njalari kita diadhepake saka Gusti Allah, kanggo isin ana ing ngarsané, kanggo isin ana ing ngarsané liyan bakal ilang, ilang, ilang. Dheweke kandha, “Ing dina iku, bakal dicapangake, ‘Aja wedi.’”

Aja Putus asa

Dan' na'to kako 'makassareng. “Makka janganki tanganmu lembe-lembe.” Sa'orang komentator menaksirkan iyamako tobaku. Iyo katahi, “Tangan-tangan iyamako lembe-lembe menandakan di Alkitab suatu keputusasaan terhadap keadaan iyamako menging makassareng seseorang tidak bisa berfungsi.” Suatu keputusasaan terhadap keadaan iyamako menging makassareng seseorang tidak bisa berfungsi. Apa na kamu rasa kamari-kamari? Apa na kamu menatap hidupmu, mungkin menatap kecelaan di hidupmu, dan katahi, “Aku tidak ingin bangun pagi ini”? Allah tahu tentang iyamako. Iyo katahi iyamako seperti tangan-tangan lembe-lembe. Dan Iyo katahi, “Jangan tanganmu lembe-lembe.” Ngapai? Karena apa Iyona melakukan pada hari iyamako. Apa na kamu tahu apa kata-kata “Jangan” kesukaan Yesus? Kita bisa berpikir banyak hal. Aku rasa terkadang kita salah besar ketika berpikir tentang Yesus seperti orang yang selalu dan selama-lamanya katahi, “Jangan.” Iyo memiliki banyak untuk katahi tentang iyamako. Tapi kata-kata “Jangan” kesukaannya adalah, “Jangan takut. Jangan takut.” Iyo katahi iyamako untuk tidak melakukan lebih dari hal lain, sebagai pemenuhan ayat ini. Dan Allah katahi, “Ketika keputusasaan datang, ketika kamu tidak ingin bangun, ketika kamu hancur oleh keadaanmu,” Iyo katahi, “Jangan putus asa. Ada hari datang ketika tidak ada lagi keputusasaan. Pikirkan iyamako. Hidup dari iyamako.” Kita akan kembali ke iyamako sebentar lagi.

Apa artinya semua ini? Saya telah mengatakan bahwa kita akan kembali ke semua ini sebentar lagi. Inilah saatnya. Apa artinya semua ini? Bagaimana kita melihat Yesus di sini? Saya pikir ada banyak cara. Yang tidak boleh kita lewatkan adalah bahwa Allah telah menepati janji-Nya kepada kita dalam kedatangan Kristus. Kita dapat mulai fokus pada-Nya dan bukan pada cerita dan narasi yang membuat kita malu. Kita dapat mulai fokus pada hidup-Nya, hidup-Nya yang sempurna. Hidup-Nya yang membawa-Nya ke salib pada akhirnya, tapi hidup yang penuh kasih dan belas kasihan dan kesabaran dan kelembutan dengan orang-orang yang malu seperti kita. Jika kamu bertanya-tanya apakah ada yang mengerti malu kamu, itu Dia. Dan jika kamu bertanya-tanya apakah Allah mencintaimu, jika kamu merasa tidak berharga, jika kamu merasa tidak termasuk, Yesus berkata, "Kamu termasuk. Kamu termasuk dalam diri-Ku. Aku datang untuk kamu." Dia datang kepada kita dan kemudian Yesuslah yang, lebih khusus, menghapus ketakutan kita. Bagaimana Allah dapat membuat janji-janji ini? “Kamu tidak akan pernah, tidak pernah lagi takut." Karena apa yang paling kita takuti, Yesus telah mengambilnya dalam tempat kita. Dialah Raja di tengah-tengah kita yang dijanjikan, kan? Dialah Raja dari raja-raja dan Tuhan dari tuhan-tuhan. Dia dilahirkan sebagai Raja orang Yahudi. Bahkan Herodes mendengar tentang hal itu, penguasa kafir. Tapi Dia adalah Raja yang datang dan tidak terlihat seperti raja-raja lain. Dia adalah Raja yang datang dalam kelemahan, dalam penderitaan, dan pada akhirnya Dia mati telanjang dan malu.

Mengapa? Karena sejak pasangan pertama di taman Eden telanjang dan malu, semua kita telah merasakan malu itu. Semua kita telah menyebabkan malu itu dalam kehidupan orang lain. Dan dibutuhkan Adam kedua yang lebih besar, Yesus, untuk masuk ke dalam malu kita, untuk mengambil ketelanjangan kita seolah-olah ke atas diri-Nya sendiri dan mati di atas salib untuk “memikul malu kita dan ejekan yang kasar.” Itulah sebabnya kita tidak perlu takut. Ketakutan terbesar yang patut kita miliki adalah ketakutan akan penghakiman Allah yang memang kita semua layak, yang memang Israel layak. Dan ketika Allah menjanjikan, “Aku akan membuat jalan agar itu tidak pernah menjadi ketakutan bagi kamu lagi,” itu dipenuhi dalam Kristus, dalam kedatangan-Nya yang pertama.

Makkedaeng engka shame tanre mudah mate, na? Tauwa' riolo lao. Tena riolo lao tau makkanayangi. Nia riolo lao tau makka'baayangi. Nia riolo lao tau makka'baayangi tau na inatawi. Na iyaro, iyaro mabaliko ri Yesus. Iye mangallewa ri tau na mate shame. Shame bena salah, shame bena saluang. Iye mangallewa ri tau makka'idola, tau makka'sale; tau na riolo lao makka'sala riolo lao makka'sala riolo lao. Iye nawi, "Mai ri Iye. Iye na tau mangallewa ri tau iyaro. Misi kammi tanre sendana, na misi kammi tanre sendana." Iyaro tau nawa riolo lao takkuwa.

Tena Riolo Lao Mabbala-bala

Iye salah satu ri cara tau makka'loyo shame na worry tau na iyaro ri Yesus mangallewa ri takkuwa tanre nganiyo. Na iyaro iye mangallewa ri takkuwa, iye mangubah kami ri tau na iyaro tau makka'loyo takkuwa. Iyaro salah satu ri masalah tau makka'susa ri Kristiani ri gereja, na? Tau mabbala-bala riolo lao. Na masalah ri mabbala-bala iyaro tau mabbala-bala riolo lao. Na Allah nawang nganiyo, na? Na iye nawi, "Misi kammi riolo lao mabbala-bala." Tanre orang ri dalam iyaro takkuwa ri mabbala-bala riolo lao. Okay? Tau kami riolo lao. Mingguan! Riolo lao! Na iyaro iye riolo lao, iyaro iye riolo lao tau makka'sala riolo lao, iye mangingati ri kabesaran ri rahmatna na kesabaranna ri tau makka'sala na gagal iyaro.

Jadi, bagaimana Yesus, di tengah-tengah kita, mengakhiri kehormatan kita? Kehormatan berkuasa atas kita, bukan? Itu sangat mengerikan. Coba kita pikirkan seperti ini. Berapa banyak hal yang kamu lakukan minggu ini yang dimotivasi oleh kehormatan? Kamu memiliki ingatan masa lalu dan itu mempengaruhi keputusan yang kamu buat. Kamu berkata, “Aku tidak akan melakukan itu karena aku ingat bagaimana rasanya dan aku akan melakukan ini sebaliknya karena aku tidak ingin kembali ke saat itu.” Kehormatan berkuasa atas kita dan kita hidup dengan sangat frustrasi, cemas. Dan apa yang Yesus lakukan adalah Dia datang dan berkata, “Aku adalah orang yang membawa hari itu ke dalam saat ini.” Bagaimana kehormatan akan mati dalam hidup kita? Ketika kita semakin menyadari bahwa kebangkitan Kristus hanyalah episode pertama dari satu peristiwa. Ikuti aku di sini. Kebangkitan Kristus adalah episode pertama dari satu peristiwa, satu peristiwa yang mengguncangkan dunia, mengubah dunia, yang kita jalani di tengah-tengahnya. Dan ketika Dia datang kembali dan kita dibangkitkan dari kematian, itu hanya episode kedua dari peristiwa itu yang dimulai di Kalvari 2.000 tahun yang lalu. Dan ketika kita hidup menantikan itu, inilah yang Paulus maksudkan ketika dia berkata, “Manusia luar kita sedang binasa, tetapi manusia batin kita sedang diperbarui hari demi hari.” Dengan apa? Kuasa kebangkitan Roh Kudus.

Jadi apa yang Yesus lakukan untuk mengakhiri kehormatan kita? Pria iku matur, “Kowé wis tangi karo Aku! Kowé ora kaya sing kowé biyèn. Kowé ora ditetepake déning apa waé kang dadi wekdalmu ing jaman biyèn. Kowé saiki ditetepake minangka wong kang ana ing njero awaké kang njeblug metu kanthi uripé katentreman, kang sawijining dina bakal kabèh jagat weruh.” Kuasa katentreman Kristus ora mung sawijining kaajaiban kang kita peringati ing dina Paskah. Iki kasunyatan saben dina kang kita anggep déning iman supaya gesang kanggo Kristus lan mateni apa bae kang njupuk kabungahan kita adoh saka Panjenengane. Cukup gampang, amarga para pandita seneng banget nganakake tembung, gesang saka ing mbesuk ing saiki. Iki salah sawijining cara utama Yesus kang bakal ngatasi isinmu. Pria iku matur, “Aku wis netepake kowé ing mbesuk minangka wong kang wis tangi” lan iki kasunyatan saiki déning iman lan kuwasa Roh Kudus supaya kowé bisa ganti lan aku bisa ganti. Iki panggonan kita gesang. Iki crita kang Yesus marang kita. Crita kang bener.

Crita Liyane Kudu Miwiati

Na iyato tedongengi loi ri kammui kamme. Siapa tauwa de’renge? Malu ri masa lampau, suara-suara lainé mappabicara ri narasi satung, apa Bapak, Yesus, mappabicara ri cerita lain? Siapa tauwa de’renge? Siapa pun de’renge ki, akan menntukan cara taola. Iyo mangingat aku ri adegan ri salah satu naskah kuwi, Les Miserables karya Victor Hugo. Iyo adegané ri konde ri Jean Valjean, mantan narapidana, menerima pengampunan ri uskup. Iye suudah mencuri, uskup suudah menampung iya, iya mencuri perak ri uskup. Polisi datang jo’ ri siap menangka Jean Valjean jo’ uskup mabbicara, “Tidak, tidak, tidak. Aku sebenarnya meminjamkan iya.” Valjean bertanya, “Mengapa?” Uskup mabbicara, “Aku memaafkan kamu.” Valjean sangat terpengaruh ri pengampunan uskup, iya menyanyikan lagu inda’, “Apa iya telah perbuat?” Inti lagu iyó, iya akan memimpin kehidupan baru. Baris-baris akhir lagu iyó menangkap apa yg Zefaniah ingin mabbicarakan malam ini. Iyo berjalan jagi. “Aku mencapai, tapi aku jatuh, wengi sedang menelan. Aku menatap ke dalam kehamisan pusaran dosaku. Aku akan melarikan diri sekarang dari dunia, dari dunia Jean Valjean. Jean Valjean sekarang tidak ada apa-apa, cerita lain harus dimulai.”

Itu pesanan salib. Bagi kita semua jo’ malu kita, cerita lain harus dimulai. Jo’ kabar baik. Iyo telah dimulai, 2.000 tahun lalu. Kita bisa mabbicara bersama Valjean, “Kita lama tidak ada apa-apa sekarang krn cerita lain telah dimulai di Kristus.” Akhir cerita iyó kebangkitan – lampau jo’ masa depan. Jo’ akhir cerita iyó, akhir dr malu. Mari kita berdoa.

Bapa, malom akitu kaming tonji. Kaming arorongi aji’na ta’pa’ngangkangi. Na kaming bersyukur nga’na kaming arorongi aji’na, kaming arorongi aji’na ri Balla’na, kaming arorongi aji’na nga’na mubaliyosi kaming, mabbeyasi kaming ri həyat baruwé, na nga’na mabbeyasi kaming ri carita ri jujur nga’na kaming bisa hidop ri sajjaki’na hidop kaming. Jadikan nga’na kenyataan ri kaming minggu akitu kaming mendoakan, ri ngaranina Isa, amin.

Unduh artikel iki