Eisoes, Heb Eisoes

Ysidr David Strain

Cyn i ddechrau, gadaw i eto unwaith dymuno’n hapus Dydd Mam i’ holl famau yn y gynulleidfa. Ar adeg pan fo’n teuluoedd dan gymaint o bwysau gan ein diwylliant, mae galwad mam yn gofyn am aberth, dewrder a dyfalbarhad. Mae’n iawn gwenu am y gwir anrheg ydych chi i’ ein teuluoedd a’n eglwys. Rydym yn ddiolchgar iawn ichi. Efallai eich bod chi’n ymweld â ni heddiw i ddathlu gyda’ch teulu dros y penwythnos. Ac os felly, rydym yn arbennig o glad i’ eich croesawu. Rydym am fod yn westai da, fel y dywedais yn gynharach, felly os gallwn eich gwasanaethu mewn unrhyw ffordd, byddwn yn hoffi iawn i chi adael i ni wybod sut y gallwn wneud hynny.

Felly, mae’n rhan fawr ohonom heddiw yn dathlu; mae yna rai ohonom y mae’r diwrnod hwn yn llaes ac yn boenus. Mae rhai ohonom yn galaru am golli plentyn neu am golli mam. Mae rhai ohonom wedi dyheu am fod yn rhieni ac yn methu cael plant ein hunain. Felly, i rai ohonom, mae Dydd Mam heddiw yn anodd. Gadaw i mi ddim ond dweud, os yw hynny’n eich disgrifio, eich bod chi, ein bod ni’n eich caru, ein bod ni’n gweddïo drosoch, ac yn gweddïo yn arbennig heddiw y byddai’r Arglwydd yn cysuro’ch calonnau.

Os ydych chi’n newydd i Eglwys Bresbyteraidd Gyntaf, byddwch wedi sylwi ar ein patrwm arferol pan ddaw i bregethu yw gweithio drwy ddarnau mawr o destun Beiblaidd, rhan yn ôl rhan, pennill yn ôl pennill. Rydym yn gwneud hynny oherwydd ein bod am geisio ymmatal i, i roi ein hunain o dan awdurdod y Beibl yn hytrach na dewis a dewis fel y dymunwn. Ac mae hynny’n golygu, wrth i ni fod wedi bod yn gweithio’n ffordd drwy lythyr Paul i’ 1 Corinthiaid, y bore yma rydym wedi cyrraedd 1 Corinthiaid pennod 4, pennill 8, drwy i ddiwedd y pennod. Felly, ewch ymlaen nawr, os gwelwch yn dda, a chymerwch gopi o’r Ysgrythurau o’r gwelyau o’ eich blaen a throi yno gyda mi; tudalen 954 yn Ysgrythurau’r eglwys. 1 Corinthiaid pennod 4 am pennill 8, drwy i ddiwedd y pennod.

Cyn i ddarllen, gadewch i'ch atgoffa ychydig o ble rydym wedi bod hyd yn oed yn llythyr Paul. Mae eglwysi Corinth wedi disgyn i ffractiynoldeb a beirniadaeth a rhannu ac mae hynny wedi cael ei yrru a'i danio gan bechod balchder. Maent wedi ymffychu yn eu hunain. Ac mae Paul yn ysgrifennu at y Corinthiaid i fynd i'r afael â'r materion hynny. Ac mae hynny wedi meddiannu ei sylw ers hanner ail bennod 1 hyd yn oed. Ac wrth i ni ystyried rhan olaf bennod 4, rydym yn gweld Paul yn dod â'i ddiscussiad o'r materion hynny - o balchder a rhannu a beirniadaeth yng Nghorinth - i ben. Dechreuom edrych ar bennod 4 ddwy wythnos yn ôl. Gwelom vers 1 i 5 yn ein dysgu sut i ddeall â balchder a beirniadaeth pan rydym ar dderbyn diwedd beirniadaeth pobl eraill pan maent yn ein beirniadu. Yno yn vers 6 ac 7, gwelom y tro diwethaf, Paul yn ein helpu i ddeall â balchder a beirniadaeth a'r rhannu y gall ei achosi pan welom y balchder hwnnw yn llechu ac yn pydru yn ein calonnau.

Ac nawr y bore yma mae Paul yn gwneud dau bwynt olaf am balchder a rhannu yng Nghorinth. Yn vers 8 i 13 bydd yn delio â disgwyliadau anghywir y Corinthiaid; eu disgwyliadau anghywir. Ac yna yn vers 14 i 21, mae ganddo rybudd teuluol sy'n dod i ben. Disgwyliadau anghywir a rybudd teuluol. Duw themaws mawr, y pennawdau y dan ba byddwn yn ystyried dysgeidiaeth Paul yma - disgwyliadau anghywir a rybudd teuluol. Cyn i ni droi ein sylw i glywed Gair Duw yn cael ei ddarllen a'i bregethu, fodd bynnag, gadewch i ni aros yn fyr ac yn gofyn i Duw ein helpu tra byddwn yn gweddïo. A wnewch weddïo gyda mi?

Ein Tad, rydym yn dy garu di ac yn llwg a sychedig am gyfiawnder. Rydym yn cofio addewid ein Gwaredwr ein bod ni sy'n llwg a sychedig am gyfiawnder yn cael eu llenwi. Ac fel eich plant, rydym yn dod, yn gweddïo y byddech yn cyflawni'r addewid hwnnw yn ein profiad ni'r bore yma. Ac trwy waith yr Ysbryd Glân, maethwch ein calonnau trwy'ch Gair Glân, er mwyn Iesu. Amen.

1 Corinffiaid pennod 4 yn yr wythfed wers. Dyma Gair Duw Hollalluog:

Eisoes yddych chi wedi cael popeth sydd ei angen! Eisoes yddych chi wedi dod yn gyfoethog! Heb ni, yddych chi wedi dod yn freniniau! Ac a wyddoch chi, pe baech chi'n teyrnu, fel y gallen ni gyd-gymryd y llywriaeth â chi! Oni ddaw, wyf yn meddwl fod Duw wedi dangos ni apostolion fel y rhai olaf oll, fel dynion a ddedfrydwyd i farwolaeth, oblegid rydym wedi dod yn olygfa i'r byd, i'w angelion, ac i ddynion. Rydym yn ffoelion er mwyn Crist, ond yddych chi'n ddoeth yn Crist. Rydym yn wan, ond yddych chi'n gryf. Yddych chi'n cael eich anrhydeddu, ond rydym yn cael ein dirmygu. Hyd y gwpan, rydym yn llwg a sychedig, rydym yn gwisgo'n wael ac yn cael ein taro a'n gwenu, a rydym yn llafurio, gan weithio â'n dwylo ein hunain. Pan fo'n cael ei waradwyddo, rydym yn bendithio; pan fo'n cael ei erlid, rydym yn dioddef; pan fo'n cael ei chwerthin, rydym yn erfyn. Rydym wedi dod, ac yn dal i fod, fel llwch y byd, fel gwrthrychau gwerth dim.

Ni wyddoraf ysgrifennu'r pethau hyn i'ch gw shamegu ond i'ch atgoffa chi fel fy nghariadwy blant. Canys er bod gennych chi nifer o arweinwyr in Christ, nid oes gennych chi lawer o dadau. Canys mi wnes i ddod yn dad i chi in Christ Jesus trwy'r efengyl. Yr wyf yn eich annog, felly, byddwch efelychiadau o mi. Dyma pam yr anfonais i Timothy, fy nghariadwy a ffyddlon fab in yr Arglwydd, i'ch atgoffa chi am fy ngways in Christ, fel yr wyf yn eu dysgu ym mhobman in pob eglwys. Y fewn yw rhai yn falch, fel pe na ddeuai i chi. Ond yr wyf yn dod i chi yn fuan os bydd yr Arglwydd yn ewyllysio, a byddaf yn darganfod nid siarad y bobl falch hyn ond eu gwerth. Canys nid in siarad y mae teyrnas Duw ond in gwerth. Beth yr ydych chi eisiau? A ddylwn i ddod i chi â ffon, neu â chariad in ysbryd tynerwch?

Amen, a diolchwn i Duw yr wyf wedi siarad â ni in Ei air sanctaidd.

Gobeithion Cam

Fel y dywedais bryd hynny, y peth cyntaf yr wyf eisiau i chi ei weld yma yw ymateb Paul i ddisgwyliadau anghywir y Corinthiaid. Roedd ganddynt ddisgwyliadau anghywir am fywyd Cristnogol. Pan fyddaf yn cael y fraint o gynghori cyn-priodas, byddaf yn siarad â'r cwpl am y pedwar llinell fai sy'n tueddu i redeg trwy bob priodas. Bron pob ymladd a fydd gennych, dywedaf wrthynt, yn ymwneud â un o'r pedair peth hyn mewn un ffordd neu'i gilydd. Ydych chi'n barod? Rwy'n meddwl a allwch chi eu dyfalu. Pedwar llinell fai – arian, rhyw, cysylltiadau, a phlant. Y pedwar llinell fai. Mae'r mwyafrif ohonoch yn ymladd am yr holl bethau hyn, wyf yn ei wybod. Rydym i gyd yn tueddu i wneud hynny. Mae'r mwyafrif o'n ffyrstriadau a phroblemau mewn priodas yn ymwneud â un o'r rhain. A'r rheswm eu bod mor aml yn ffynonellau o ffrithiant yn ymwneud â rhywbeth arall sy'n rhedeg trwyddynt i gyd ac yn eu gwneud mor llawn tyndra. A hwnnw yw disgwyliadau anghywir. Rydym yn disgwyl gormod. Rydym yn afrealistig am sut y bydd pethau neu afrealistig am anghenion ein priod neu'n galluogi ein hunain. Rydym yn gwneud pob math o dybiaethau nad ydym yn eu cyfathrebu neu'n eu trafod yn iawn. Ac felly mae ein disgwyliadau anghywir yn gwneud arian, rhyw, cysylltiadau, a phlant nid ffynonellau o lawenydd a chryfder yn ein priodas fel y dylent fod, ond mor aml yn bwyntiau o densiwn a ffynonellau o ffrithiant. Gall disgwyliadau anghywir ddwyn y llawenydd allan o bron pob peth. Ac os nad ydym yn ofalus, gall disgwyliadau anghywir hyd yn oed dorri perthnasoedd.

Yr oedd hynny'n sicr yn digwydd yn y cymunfeydd yng Nghorinth – roedd disgwyliadau anghywir wedi dechrau torri perthnasoedd a achosi rhaniad. Roedd ganddynt ddisgwyliadau anghywir am natur y bywyd Cristnogol. Edrychwch ar y versiau 8 i 13 gyda mi. Dyma'r pethau yr oedd y Corinthaidd yn eu dweud am eu hunain. Paul yn eu hadlewyrchu yn ôl i'w ddarllenwyr gyda mwy na dim ond cyffyrddiad o ironïaidd, hyd yn oed sarcastig. A weli chi hwn yn y darn? Edrychwch ar y wers 8. Ef yn dweud, “Eisoes mae gennych chi'r hyn sydd ei angen! Eisoes rydych chi wedi dod yn gyfoethog! Rydych chi wedi dod yn freninau!” Gallech chi ei gyfieithu hwnnw, “Rydych chi wedi dechrau teyrnu!” Byddai felly, “Rydych chi wedi dechrau teyrnu,” ef yn dweud, “fel y gallwn i deyrnu gyda chi. Rydych chi'n meddwl bod y gorchuddiau i ddod eisoes wedi cyrraedd arnoch chi yn eu llawnder. Pe byddai'n wir!” Paul yn dweud. Neu edrychwch i lawr ar y wers 10. “Rydych chi'n ddoeth yn Nghrist. Rydych chi'n gryf. Rydych chi'n cael eich parchu.” Dyma sut yr oedd y Corinthaidd yn eu gweld eu hunain. Rydych chi'n cofio eu bod wedi ymboastio yn eu uwch-dechnedd ysbrydol. Ymboastiodd yn eu rhoddion uwchnatureol, fel y gwelwn wrth i'r llythyr ddatblygu. Ymboastiodd yn eu doethineb a'u dealltwriaeth arbennig. Wedi'r cyfan, roeddant yn dweud, “Onibai Iesu farw ac atgynae? Mae diwedd yr oesoedd wedi cyrraedd! Mae'r Ysgrythurau wedi cael eu cyflawni. Mae'r byd newydd eisoes yma!”

Rydym Eisoes Wedi Cael Popeth!

Eu problem, welwch, yw eu bod wedi edrych ar realiti gwunderus yr Efengyl i'w gweld wedi'u hysbeirio gan waith yr Ysbryd Glân pan greduasant yn Iesu, a dywedasant, “Rydym eisoes yn ei gael i gyd! Mae'r cyfan yma eisoes. Nid oes dim mwy!” Daethant i'r casgliad bod Cristnogion yn disgwyl eu llawenydd mwyaf yma, eu bendithiau uchaf yma, eu profiadau melysaf o ras yma. Ni ddylai fod dioddef, tristwch, tlawd, poen yma. “Dyna'r hyn sydd gennym yn Grist,” yr oeddent yn ei ddweud. “Rydym eisoes yn cael popeth a ddymunwn. Rydym yn gyfoethog! Rydym eisoes wedi dechrau teyrnu. Rydym yn ddoeth, rydym yn gryf, rydym yn anrhydeddus!” Y gair allweddol yn y testun sy'n meddwl crynhoi eu golwg ar lawnder bendith Gristnogol yn y byd hwn yw'r gair hwnnw, “eisoes,” a ailadroddir ddwywaith yn adnod 8. “Eisoes rydych chi'n cael popeth a ddymunwch! Eisoes rydych chi wedi cyfoethogi!” Fel pe baent yn hawlio ymlaen llaw, eisoes, nawr, rywbeth sydd wir yn aros am y diwedd. Welwch, yr oeddent yn dweud os ydych chi'n byw bywyd Cristnogol ffyddlon, os ydych chi'n wirioneddol ysbrydol os ydych chi'n wirioneddol â ffydd, wel yna dyma'r hyn yr ydym yn disgwyl ei weld yn eich bywyd – nef ar y ddaear eisoes; y creadigaeth newydd eisoes. Buddugoliaeth dros bechod a dioddef a thristwch eisoes. Eich bywyd gorau nawr, eisoes.

Problem yr Haerllugrwydd

Nid yw'n rhyfedd eu bod yn cael problem balchder. Nid yw'n rhyfedd eu bod yn edrych i lawr ar eraill yn eu heglwysi nad oedd yn mesur i fyny, yr hwn yr amddifaid yn amlwg yn eu gwneud yn llai ysbrydol, yr hwn yr ymmladd â phechodau sy'n weddill yn eu hystyried yn dangos eu bod yn ail-radd. Ond ni fydd Paul yn sefyll drosto. A wnaiff? Tra bo'r Corinthiaid yn meddwl y gallwch gael llawnder bendith Gristnogol eisoes, os wyt ti'n credu digon neu'n ysbrydol ddigon, yr apostol Paul yn gwybod yn well. Edrychwch sut mae'n eu cymharu â hwy yn adnod 9. “For I think that God has exhibited us apostles as last of all, like men sentenced to death, because we have become a spectacle to the world, to angels, and to men. We are fools for Christ’s sake. But you are wise in Christ. We are weak but you are strong. You are held in honor but we in disrepute.” Eu hawliad hwy oedd bod y Cristion ysbrydol gwirioneddol yn byw yn uchderau'r fuddugoliaeth, ond dyma'r apostol Paul ei hun, yn arddangosiad cyhoeddus, fel dyn a ddedfrydwyd i farwolaeth, yn cael ei ystyried yn wallgof am en sake, gwan ac yn cael ei ddisparthu yn gyffredinol.

Byw Yn Yr Awr Bresennol

Ac os yw'r gair allweddol sy'n crynhoi disgwyliadau anghywir a diffygiol y Corinthiaid yn y gair, "eisoes," y byd i ddod yw ein hawl, "eisoes," sylwch ar yr amgen Paul yn adnod 11. "Hyd yn oed i'r awr hon, rydym yn llwgadr ac yn sychedig. Rydym yn gwisgo dillad gwael ac yn cael ein taro a'n gwneud yn ddiartref ac yn y blaen." Nid yw Paul yn byw yn y byd i ddod; mae'n byw yn yr awr bresennol. Mynnodd y Corinthiaid fod yr hyn nad oedd eto wedi dod iddynt eisoes. Ond Paul yn modelu dull gwahanol yn gyfan – un sy'n cydnabod, er bod gogoniant yn addawed i ni, mae'n parhau i beidio â bod yma eto. Ac felly mae'n byw nawr, yn yr awr bresennol, yn y byd lle mae dilyn Iesu yn golygu iddo newyn a difaterwch. Mae'n gwneud llafur llaw, meddai, i ennill bywoliaeth. Mae'n cael ei ddirmygu, er ei fod yn bendithio yn ôl. Mae'n cael ei erlid ac mae'n dioddef. Mae'n cael ei chwerthin ac mae'n erfyn ac yn pleadio â phechaduriaid trwy'r Efengyl i'w haddasu i Duw. Mae wedi dod, meddai, fel llwch y byd, gwrthrychau o bopeth. "Hyn," meddai Paul, "yw fy nghenhedlaeth Gristnogol arferol. Onib ai cael eich disgwyliadau yn iawn, Corinthiaid? Os ydych yn edrych am fuddugoliaeth ddyddiol, os ydych yn disgwyl reidio'r uchderau a chodi uwchlaw pechod a dioddef, os ydych yn meddwl i chi'ch hun, 'Pe bawn i'n cael digon o ffydd byddai popeth yn well,' eich disgwyliadau o'r bywyd Cristnogol i gyd yn anghywir."

Canlyniadau Camgymeriad y Corinthiaid

Ac un o ddau beth fydd yn digwydd os byddwch yn prynu i mewn i gamgymeriad y Corinthiaid. Yn gyntaf, byddwch naill ai'n twyllo'ch hun i feddwl eich bod, mewn gwirionedd, yn well na'r lleill. Byddwch yn dechrau ymboast, fel yr oeddent yn ei wneud, yn eu rhagoriaeth ysbrydol, ac edrych i lawr ar eraill. Neu, byddwch yn dod i'r casgliad bod eich methiant i gyrraedd eich "bywyd gorau nawr" yn holl fai eich hun. Pa fethiant gwarthus ydych chi! Dyna pam yr ydych yn dioddef! Pa ffydd wan ydych chi! Dyna pam yr ydych yn ei chael hi'n anodd iawn i ddelio â'ch anghenion! Pa gelwydd dinistriol gan y diabol yw'r efengyl ffyniant mewn gwirionedd. Ond pa mor hawdd y mae'n dal i ymgripio i mewn i feddwl hyd yn oed y rhai gorau ohonom. Onib ai clywsoch chi hyd yn oed Gristnogion aeddfed yn dweud, "Am ba bechod i mi yw Duw yn ei wneud i'm cosbi fel bod bywyd mor anodd i mi am mor hir?" Efallai eich bod hyd yn oed wedi dweud hynny eich hun? "Pam mae hyn yn digwydd i mi? Efallai fy mod wedi colli rhywbeth? Efallai bod rhywbeth y dylwn ei wneud, rhyw lefel y dylwn ei gyrraedd yn fy ngyfan Cristnogol a fydd yn gwneud popeth iawn? Mae hyn yn digwydd oherwydd ei fod yn fai i mi!" A wyddoch chi ei adnabod? Rwyf wedi ei glywed yn aml fel gweinidog.

Dysgu i Ddeall Yr Amseroedd

Ond mae Paul yn dweud, “Na, na! Nid yw hynny yn gwbl!” Na, rhaid i chi ddysgu deall y cyfnodau. Dyma lle rydym yn byw nawr. Nid ydym yn byw yn y byd sy'n dod; nid yw hynny eto, beth bynnag a hawliodd y Corinthiaid. Y gogoniant i ddod lle mae pechod wedi mynd, lle caiff dagrau eu sychu i ffwrdd, lle ni fydd edifeisiau byth eto yn poeni, a lle ni fydd dioddefaint byth eto yn ymyrryd. Y gogoniant i ddod a ddaw yn fuan, un diwrnod, ond nid eto. Hyd yr awr bresennol, i ddilyn Iesu, mae Paul yn dweud, mae'n golygu llawenydd, yn rhyfeddol. Mae'n golygu llawenydd, ond bydd yn llawenydd, lawer gwaith, trwy dagrau. Mae'n golygu cynnydd ym mhureder – canmoliais Duw! Cynnydd ym mhureder. Heddiw nid wyf i'r un person oeddwn ddoe, ac yfory, trwy ras Duw, ni fyddaf i'r un person ydw i heddiw. Cynnydd. Ond bydd yn gynnydd araf, cynnydd anodd ei ennill, a chynnydd amherffaith nes ein bod yn mynd i fod ag Iesu un diwrnod o'r diwedd. Mae'n golygu pŵer uwchnatureiol yn llifogydd ein bywydau, yn ein galluogi i ddweud, “Ie, Arglwydd,” pan fydd yn ein galw i wneud pethau anodd. Ond bydd yn bŵer a ddangosir yng nghanol gwendid. Bydd yn bŵer y groes. Disgwyliadau diffygiol, a welwch, yw gwely ffrwythlon ar gyfer balchder. Cael eich disgwyliadau o fywyd Cristnogol arferol yn iawn, mae Paul yn ei ddweud wrthym. Byw yn yr awr bresennol; nid yn y byd sy'n dod. Nid yw hynny eto. Disgwyliadau diffygiol.

Atgyfnerthiad i Deulu

Yna, yn ail, mae Paul yn cynnig atgyfngofiant teuluol. Gweler yr iaith deuluol gynnes ym mhob man yn rhan olaf y pennod. Edrychwch ar versiau 14 ac 15, er enghraifft. “Nid wyf yn ysgrifennu’r pethau hyn i’ch gw shame but to atgyfngofio ichi fel fy nghariad plant. Canys er bod gennych chi arweinwyr di-rif in Christ, nid oes gennych chi lawer o dadau. Canys mi wnes i ddod yn dad i’ch in Christ Jesus trwy’r efengyl.” Paul, cofiwch, blannodd eglwys Corinth; efe a arweiniodd lawer ohonynt i ffydd in Christ. Efe yw fel tad ysbrydol; rieni iddynt trwy’r Efengyl. Ac efe a fabwysodd naws eithaf llym in versiau 8 i 13. Ond nawr fel rieni tuag at ei blant, efe a meddalu. “Nid wyf yn ceisio gw shame i’ch,” efe a ddyw. “Rwy’n ceisio rieni ichi, atgyfngofio ichi fel fy nghariad plant.”

Nawr mae’n Ddydd Mam, a mamau, deallwch hwn – onid wyll? Byddwch yn defnyddio pob offeryn sydd ar gael ichi i gyrraedd eich plant a’u cael nhw i wrando, yn enwedig os gweler nhw’n cymryd troau anghywir ac yn mynd ar stray. Dyna pam yr ydym yn dathlu ein mamau heddiw, onid yw? Mamau a’n hatgyfngofiodd fel plant cariad, ac mae’n brifo weithiau, ond cariad sy’n gyrru hynny ac rydym yn well o’i herwydd. Dyna’n union beth mae Paul yn ei wneud yma. Ei blant in ffydd, yr rhai y mae’n eu caru’n ddwfn, maent ar fin gyrru oddi ar y llechwedd ac efe a geisia eu harwain yn ôl i ganol y ffordd. Eu balchder yw allan o reolaeth, ac felly oherwydd ei bod yn eu caru â chariad rieni, efe a’u hatgyfngofia.

Efelychwch Fi!

Ac mae'n defnyddio, os gallaf ymestyn y drafodaeth am riantiaeth ychydig, gobeithio nid i'r pwynt torri, mae'n defnyddio tri offeryn rhiant, tri offeryn rhiant i geisio gyrru ei rybudd adref. Dw i'n meiddio dweud bod pob mam yn yr ystafell, efallai hyd yn oed pob tad, wedi defnyddio'r offerynnau hyn o bryd i'w gilydd. Yn gyntaf oll, yn wers 16, sylwch, mae'n modelu'r cwrs cywir i'w blant yn y ffydd. “Rwy'n eich annog chi, yna, i fod yn efelychwyr o mi!” Tuaethon ni am hyn, os oeddech chi yma'r wythnos diwethaf, yn lle'r llwythog llwyddiant a nodweddai'r Corinthiaid, mae'n eisiau dangos iddynt beth yw'r bywyd Cristnogol normal mewn gwirionedd. Ac felly mae'n eu galw i “efelychu fi mewn yr holl frwydro a dioddef a gofynion am ddyfalbarhad sy'n bywyd Cristnogol normal.” Mae'n dweud, “Efelychu fi!”

Defnyddiwch Frawd Mawr!

Yna'r ail offeryn rhiant y mae'n ei ddefnyddio ar y Corinthiaid yw defnyddio brawd mawr. Gweld hynny yn wers 17? “Dyna pam y anfonais atoch Timothy, fy mab annwyl a ffyddlon yn yr Arglwydd, i'ch atgoffa o'm ffyrdd yn Grist fel yr wyf yn eu dysgu ym mhob eglwys.” Weithiau gall brawd mawr gyrraedd pan na all mam na dad. Mae Paul yn eu hanfon Timothy sy'n eu hatgoffa o Paul, trwy'r ffordd y mae'n byw a thrwy ei ddysgu.

Pwyllwch, Ni Wn I Fyny!

Ac yna, efallai y gellir grynochi strategaeth rieniannol drydedd Paul yn y frawddeg hon. Gweld a wyddoch chi'r frawddeg hon, rieni? Pennillau 18 i 21, “Peidiwch â gwneud i mi ddod i fyny yno! Rwy'n dod i fyny yno!” Dyna beth mae'n ei ddweud! Gweld pennill 18? “Mae rhai yn uchelgeiniol fel pe na baiwn yn dod i chwi, ond byddaf yn dod i chwi'n fuan os bydd yr Arglwydd yn ewyllysio. Ac fe'i gwelaf nid siarad y bobl uchelgeiniol hyn ond eu gwerth. Dennod gwlad yr Arglwydd nid yn siarad ydy, ond mewn gwerth. Beth ydych chi'n dymuno? A ddylwn i ddod i chwi â gwialen ai â chariad mewn ysbryd tyner?” Mae'n eu herlid. Mae'n defnyddio pob offeryn rieniannol yn ei fag offer i geisio eu hadfer o'u balchder i edifeirwch ac ymbwyll. Mae hyd yn oed yn barod i ddisipliniol nhw. Gweld hynny yn pennill 21. Mae'n dymuno'n fawr ddod atynt â chariad ac mewn ysbryd tyner, ond os bydd yn rhaid iddo ymarfer disipilin ymhlith nhw pan ddaw, mae'n barod i wneud hynny. Sut y byddant yn ymateb i'r atgyfengerdd a deuluol fydd yn penderfynu pa lwybr y bydd yn ei gymryd. Ond ei agenda yw eu galw'n ôl i edifeirwch; eu hennill, nid eu diarddel, llai na'u cywilyddio neu eu clwytho.

Ac felly y dywed, “Pan ddawf, fe fyddaf yn shoneu goleuni ar awtenticity ysbrydol arweinwyr uchelgeisiol Corinth sy'n achosi cymaint o ddywision a throch mewn hwylustod.” Mewn geiriau eraill, mae'n dweud, “Rwy'n eisiau gweld a ydynt yn llwyr siarad neu a ydynt yn gwybod unrhyw beth am realiti'r pŵer uwchnaturiol sy'n nodwedd hanfodol o deyrnas Duw. Nid siarad,” meddai, “ond pŵer – realiti, realiti ysbrydol. A ydynt yn gwybod unrhyw beth am realiti ysbrydol?” Dyna'r cwestiwn y mae am iddynt ei holi eu hunain cyn ei ddyfodiad. Mae'n wirioneddol y cwestiwn y mae am i ni ei holi ein hunain wrth ddarllen ei eiriau. Ai mater siarad yw fy mywyd Cristnogol neu a wyf yn gwybod realiti ysbrydol? Ai geiriau a dangos allanol yn unig yw, neu a wyf yn gwybod unrhyw beth o bŵer y groes, pŵer gras, pŵer a gwaith yr Ysbryd Glân yn fy nghalon? Dyna beth y mae'n ei geisio! I alw ni i asesu ein calonnau, i herio ni i fod yn real yn olaf. Mae am alw'r Corinthiaid hyn, a oedd yn gwerthfawrogi areithiau a rhetoricaeth ac a ddiystyriodd Paul fel siaradwr israddol, i ddeall bod siarad yn unig yn ofer a bywyd a phŵer yw'r hyn sydd ei angen arnom.

Felly, gadewch i gloi â hyn. Tybiwch, wrth ichi ymchwilio i'ch bywyd Cristnogol eich hun, eich bod yn darganfod ei fod, mewn gwirionedd, wedi bod yn wybodaeth ben yn unig a siarad amser maith iawn. Tybiwch eich bod wedi cael eich arwain gan Duw, o dan weinidogaeth Ei Gair, i gyffesu ei fod, mewn gwirionedd, yn sioe yn unig. Wel, beth nawr? Beth wyt ti'n ei wneud os wyt ti'n gwneud y darganfyddiad hwn bore? Rwy'n credu bod cliwiau i ni yn y darn. Un ohonynt yn dod allan os edrychwch yn ôl at y rhan lle rwy'n darllen y bydd Paul yn anfon Timothy atynt. Ydych chi'n gweld hynny yn vers 17? “Dyna pam yr anfonais atoch Timothy, fy mab annwyl a ffyddlon yn yr Arglwydd, i'ch atgoffa am fy ngwaysiau in Crist.” Mae wedi eu galw i efelychu ef. Mae am fodelu iddynt realiti ysbrydol. Mae wedi anfon Timothy atynt i'w hatgoffa beth ddylai edrych fel hynny. Ei waysiau in Crist. Realiti ysbrydol, y bywyd sy'n real in Crist. Beth wyt ti'n ei wneud os wyt ti'n darganfod bod eich Cristnogaeth yn ffurf allanol, nid realiti fewnol? Beth wyt ti'n ei wneud os yw'n siarad yn unig ond dim o'r pŵer? Mae angen ichi redeg i Iesu Crist. Mae angen ichi fynd i mewn i Crist. Heddiw, nawr, dim mwy o esgusod, dim mwy o oedi. Peidiwch â dod â'ch llinach; peidiwch â pledio'ch credeni crefyddol. Mae'n amser i ddod yn lân. Dyna beth mae Paul yn ei geisio ymhlith y Corinthiaid. Amser i ddod yn real. Amser i gyffesu'ch pechod a'ch anghenraid a gwiil i'r Arglwydd Iesu Crist am realiti a pheidio â pherfformiad crefyddol yn unig. Nid allanol, nid ffurf o eiriau sy'n gwadu ei bŵer. Bydd Iesu Crist yn torri i mewn i'ch bywyd ac yn dechrau'r prosiect adnewyddu glorrious hwnnw, er ei fod yn araf ac yn aml yn anodd, yn eich calon os wyt ti'n isfynnu eich hun a dod ato. Dyna beth mae'n ei alw'r Corinthiaid i; dyna beth mae'n ei alw ni i wrth ichi ymchwilio ein calonnau. Ai siarad yn unig yw fy Cristnogaeth, neu a wyf i'n gwybod y pŵer y mae'r Deyrnas Duw yn cynnwys?

Ac fel hyn, mae yna alwad i gael ein disgwyliadau yn iawn am natur y bywyd Cristnogol. Dywed Iesu, “Yn y byd hwn, byddwch yn cael trafferth. Byddaf yn eich cryfhau a’ch cynnal bob cam o’r ffordd. Ond bydd yn anodd. Mae gogoniant i ddod, ond nid yw’n dal yn awr.” Ac rydym yn cael ein galw i chwilio ein calonnau yn y golau o rybudd teuluol Paul. Ydych chi’n real? Ydych chi’n real? Ai dim ond siarad yw’r cyfan? Dewch a phlygwch eich pen-gliniau o flaen Brenin Iesu a byddwch yn real o’r diwedd. Gweddiwn gyda’n gilydd!

Ein Tad, wrth i ni bwylo o’ch blaen, rydym yn cyffesu pa mor fedrus ydym yn gallu bod am ffugio, am fod yn ymwneud â siarad yn unig, cael ffurf o dduwioldeb ond gwadu ei bŵer. Os gwelwch yn dda, a wnewch faddau i ni? Ac wrth i ni ymneilltuo’n hunain o’ch blaen, rydym yn gweddio, rydym yn gweddio, O Arglwydd, eich bod yn ein plannu ni i gyd, i Grist. Â ni i Grist i blygu ein pengliniau o dan Ef, o’ch blaen Ef, ac achnolegi Ef yn unig i fod yn Arglwydd a Brenin a gobaith a llawenydd a gorffwys a lloches. Helpwch ni, O Arglwydd, heddiw i fod yn real ac i ddod o hyd wrth i ni wneud hynny, yr ymgyrch Efengyl anhygoel yn digwydd yn ein calonnau wrth i Chi dorri i mewn ac dechrau adnewyddu ni i’n gwneud yn adlewyrchiad o’ch Mab. Oblegid rydym yn gofyn amdano yn enw Iesu, amen.