Merched, Anobaith, Ofn a Rhyddid

Merched, Anobaith, Ofn a Rhyddiniaeth

Luke 8:40-56

Dr. Jonathan Pennington

Ein Ysgrythur y bore yma yn dod o Luke 8:40-56. Os ydych yn gallu, a wnaech chi sefyll i fyny ar gyfer darllen Gair Duw?

Pwyllai Iesu eto, llwyth o bobl a'i croesawodd, oblegid roeddent i gyd yn ei ddisgwyl. Yna daeth dyn o'r enw Jairus, arweinydd y synagog, a syrthiodd wrth draed Iesu, yn erfyn arno i ddod i'w dŷ oherwydd ei ferch unigol, merch tua deuddeg oed, roedd yn marw.

Tra roedd Iesu ar ei ffordd, bron iawn y llwyth o bobl yn ei wasgu. Ac roedd menyw yno a oedd wedi bod yn destun gwaedu am ddeuddeg mlynedd, ond ni allai neb ei wella. Daeth hi i fyny o'i gefn a chyffwrdd â ymyl ei gwpan, ac ar unwaith y gwaredodd ei waedu.

"Pwy sy'n fy cyffwrdd?" gofynnodd Iesu.

Pan wnaethant i gyd ei wadu, dywedodd Peter, "Meistr, y bobl yn llwytho ac yn gwenu yn eich erbyn."

Ond dywedodd Iesu, "Rhywun sy'n fy cyffwrdd; gwn fod pŵer wedi mynd allan ohonof."

Yna'r fenyw, gan weld na allai fynd heb ei sylwi, daeth yn llwybrint a syrthiodd wrth ei draed. Yn bresenoldeb pawb, dywedodd pam yr oedd hi wedi ei gyffwrdd a sut yr oedd hi wedi cael ei gwared ar unwaith.

Yna dywedodd ef wrthi, "Ferch, eich ffydd wedi eich gwella. Ewch mewn heddwch."

Tra roedd Iesu yn dal yn siarad, daeth rhywun o dŷ Jairus, arweinydd y synagog. "Eich merch wedi marw," dywedodd. "Peidiwch â thynnu'r athro mwyach."

Clywodd hyn, dywedodd Iesu wrth Jairus, "Peidiwch â bod yn ofnus; credu yn unig, a hi a gaiff ei gwella."

Pan gyrhaeddodd at dŷ Jairus, ni wnaeth ef adael unrhyw un i fynd i mewn gydag ef heblaw Peter, John, James, a thad a mam y plentyn. Tra roedd pawb yn gweepsian a chrio am ei merch.

"Stopiwch y gweepsian," dywedodd Iesu. "Nid yw hi'n farw ond yn cysgu."

Eu chwerthinodd ato, gan wybod ei bod hi wedi marw. Ond efe a'i cymerodd hi wrth ei law, a dweud, “Fy ngynulle, codwch i fyny!” A'i hysbryd hi a ddychwelodd, ac ar unwaith ysgubodd hi i fyny. Wedi hynny, dywedodd Iesu wrthynt i roi rhywbeth i'w bwyta.

Roedd ei rhieni yn syfrdanu, ond efe a orchmynnodd iddynt beidio dweud wrth neb am yr hyn a ddigwyddodd.

Dyma air y Gwaredwr.

Wel—shwmae. Duw i'r iawn. Stori bwerus iawn yw hon. Stori enwog. Mewn gwirionedd, dwy stori wedi'u gwehyddu'n un. Ac un o'r rhesymau ei bod mor enwog yw bod Mathew, Marc, a Luc i gyd yn ei chofnodi yn yr un ffordd: un stori yn dechrau, yr ail yn ei dorri, ac yna'r gyntaf yn dod i ben. Dyna'r hyn y mae ysgolheigion yn ei alw'n intercalation, ond gan ei fod yn Groeg, rwy'n hoffi meddwl amdano fel gyro—un haen, yna'r llenwad, yna'r haen olaf.

Ac Luc yn rhoi'r stori "gyro" hon ar ddiwedd cyfres gyfan o olygfeydd sy'n dangos pŵer Iesu i wneud da. Yn ôl ym myneddfa 7, efe a iachaodd was y cantwr o bell. Efe a gododd fab gwrach. Efe a faddeuodd bechodau. Efe a dawodd y storm i daw. Yn syth cyn hyn, efe a ddangosodd awdurdod dros y deyrnas ysbrydol trwy ddiarddel lleng o ddemoniaid. Ac nawr, i gloi'r gyfres hon o bortreadau o awdurdod Iesu, cawn y stori dwbl hon.

Ond mae mwy yn digwydd yma na dwy stori wedi'u cydio. Y mae'r straeon hyn yn fwriadol yn adlewyrchu ei gilydd. Gallech ei alw'n stori dwy ferch. Merch Jairus yn y stori gyntaf, a'r fenyw hon—y mae Iesu yn ei galw'n “Ferch” ar yr eiliad fwyaf hanfodol.

Mae'r ddwy ferch hefyd, yn ôl deddfau Iddewig, yn llaes yn fudr—un trwy waedu cronig, y llall trwy farwolaeth. Byddwn yn dychwelyd ato.

Ac yna mae'r cysylltiad trawiadol o ddeuddeg. Merch ddeuddeg oed. Menyw sy'n dioddef ers deuddeg mlynedd. Y flwyddyn y ganed y ferch honno oedd y flwyddyn y dechreuodd dioddefiad y fenyw honno. Edafau anweledig yn clymu eu bywydau at ei gilydd, ac yn awr - er nad oes tebyg y gwnaethant ei gilydd erioed - maent yn croesi ar y diwrnod hwn, yn yr eiliad hon, pan fydd y ddau yn cwrdd â Iesu ac yn cael eu trawsnewid yn llwyr.

Yn draddodiadol, merch yn dod yn fenyw ar ddeuddeg oed. Felly yma mae gennym ddwy ferch, dwy fenyw, y mae eu straeon yn gysylltiedig. Ac trwy eu gweld at ei gilydd, yr wyf yn credu bod Duw yn rhywbeth dwfn i'w ddweud wrthym.

Cyfresi o'u straeon yw'r un peth: anobaith, ofn, a rhyddid. Dyna'r symudiad yr wyf am ei ddilyn.

Felly os oes gennych chi Feibla - neu os gallwch ei godi - trowch at Luc 8, gan ddechrau yn vers 40. Yr wyf am arafu, talu sylw, a cherdded trwy'r hyn sy'n digwydd fel y gallwn glywed yr hyn sydd gan Duw i ni.

Cyntaf yw'r anobaith.

Iesu wedi dychwelyd o'r daith ryfedd honno gyda'i ddisgyblion, lle y cyfarfu a gwella'r demonig. Nawr mae'n ôl mewn ardal poblog, ac mae pawb yn edrych amdano. Maent wedi clywed ei addysgu. Maent wedi gweld ei wella. Maent yn gwybod bod rhywbeth o bresenoldeb Duw yn gorffwys arno. Felly mae'r tyrfaoedd yn pwyso i mewn.

Ond yng nghanol y tyrfa honno, mae ffordd yn agor. VIP yn cyrraedd: Iairus, arweinydd y synagog. Dyn a'i barch, a'i urddas. Ac sut mae'n agosáu at Iesu?

Mae'n cwympo wrth draed Iesu ac yn erfyn arno.

Luc yn defnyddio'r ddelwedd honno eto ac eto - cwympo wrth draed Iesu - fel mynegiant corfforol o anobaith. Mae'n anwirfoddol. Mae'n digwydd pan fydd y llawr yn disgyn allan.

Nid wyf i erioed wedi profi hynny fy hun nes i ddigwydd cwpl o eiliadau yn y degawd diwethaf—un yn ystod tymor o bryder dwfn ac anghyfiawnder, pan wnes i lywio i'r llawr yn llythrennol. Ac yna, y llynedd, ar ôl llawdriniaeth tiwmor yr ymennydd i'w wraig, tua deunaw awr wedi hynny, pan oedd hi mewn poen annioddefol ac roeddwn ni'n meddwl bod y diwedd wedi dod—I ni allai helpu ond cwympo i'r llawr wrth ei gwely. Rhai ohonoch chi wedi bod yno. Rhai ohonoch chi heb. Ond mae'n fynegiant dynol cyffredinol o ddesperiad.

A pham mae Jairus yn ddesperus? Oherwydd ei ferch unigol—ei ferch ddeuddeg oed annwyl—yw farw. Nid yn sâl yn unig. Nid yn poeni ei rhieni yn y ffordd y mae plant yn aml ei wneud. Mae hi'n farw.

Ac felly mae'n ddigalon.

Ac os edrychwch chi ar y cwpl o versau cyntaf hynny—versau 41 a 42—cymaint o dristwch, cymaint o boen, cymaint o ofn sydd wedi'i pacio i mewn iddynt ei bod yn hawdd darllen heibio pwysau emosiynol yr hyn y mae'r dyn hwn yn ei brofi. Iesu, yr hyn a welwn yn gyson yn llifo drosodd â thynerwch, yn dweud ie. Mae'n mynd gyda Jairus. Ac mae diwedd verse 42 yn ein hatgoffa eto bod y tyrfaoedd yn ei wasgu. Mae pawb eisiau bod yn agos ato.

Yna mae verse 43 yn cyflwyno'r ymyrraeth:

Mae merch wedi bod yno sydd wedi bod yn destun gwaedu am ddeuddeg mlynedd, ond ni allai neb ei wella.

Mae Marc yn ychwanegu ei bod wedi gwario popeth a oedd ganddi ar feddygon, ac yn lle gwella, dim ond gwaethygodd.

Felly gyda Jairus, rydym yn gweld desperiad brys—a chrisis sydyn. Gyda'r ferch hon, rydym yn gweld desperiad cronig—deuddeg mlynedd hir o ddioddefaint. Ac yn ôl Lefiticus 15, pa un bynnag oedd ei chyflwr meddygol, roedd yn ei rhoi yn y categori o fod yn llaesglân yn seremonïol. Nid pechadurus. Nid euog. Ond wedi'i wahanu. Wedi'i dorri i ffwrdd.

Ac oherwydd nad oedd ei chyflwr byth yn dod i ben, ni ddododd y gwahanu byth i ben. Gallai unrhyw beth a gyffwrddai hi ddod yn llaesglân. Unrhyw un a gyffwrddai hi. Ni allai addoli yn y deml. Ni allai hyd yn oed fynd i mewn i Jerwsalem. Roedd hi'n ynysig. Yn unig. Yn dlawd. Yn alltud.

Ceisiwch ddychmygu: deudeng mlynedd heb ei chyffwrdd. Deudeng mlynedd heb ei croesawu i mewn i gartref rhywun. Deudeng mlynedd heb gymuned.

Ac yn awr—yma—mae hi'n gweld ei chyfle. Mae'r dorf yn enfawr. Mae pawb yn gwthio. Ni all neb weld unrhyw beth yn glir. Mae'r disciples yn ceisio rheoli'r anhrefn. Ac mae hi'n meddwl, Os gallaf ond cael fy ngelfi'n ddigon agos… ni fydd neb yn fy ngweld. Ni fydd neb yn fy adnabod. Os gallaf ond gyffwrdd â ymyl ei gwpan… Rwy'n credu y byddaf yn iach.

Felly mae hi'n llithro trwy'r dorf, yn ôl pob tebyg gyda'i scarf wedi'i ostwng yn isel, ac yn estyn allan. Mae hi'n cyffwrdd â llawes ei ddillad.

Ac ar un gofod—mae hi'n gwybod. Mae ei chorff yn ei ddweud wrthi. Fel cyd cymal yn popping yn ôl i'w le. Neu fel yr eiliad hwnnw pan mae beichiau seicolegol nad oeddech hyd yn oed yn eu deall yn sydyn yn codi ac rydych yn sylweddoli pa mor drwm oedd hwnnw. Mae hi'n gwybod ei bod hi'n iach.

Rwy'n dychmygu na allai hi gredu—llawenydd cymysg â amheuaeth, cymysg â ofn i obeithio eto.

Gallai'r stori fod wedi dod i ben yno. Mae llawer o straeon yn gwneud hynny. Mae pobl yn cwrdd â Iesu, yn derbyn iachâd, ac yn mynd ymlaen â'u ffordd. Ac ag Jairus, gallai Iesu fod wedi iachau ei ferch o bell, fel y gwnaeth yn bennod 7.

Ond mae rhywbeth annisgwyl yn digwydd. Mae cam arall. Nid dim ond anobaith a darpariaeth—ond ofn.

Edrychwch ar frawddeg 45:

"Pwy sy'n fy ngwffwrdd?" gofynnodd Iesu.

Mae pawb yn gwadu. Mae Pedr yn dweud yr hyn y byddai unrhyw un ohonom yn ei ddweud: Meistr, mae pawb yn eich cyffwrdd. Ond mae Iesu'n gwybod rhywbeth arall sydd wedi digwydd. Mae'n gwybod bod pŵer wedi mynd allan ohono.

Ac mae hyn yn rhyfodd. Dyma'r unig wyrth fel hyn— rhywun yn cyffwrdd â gwpan Iesu ac yn cael ei iachau. Mae bron yn teimlo'n hudol, fel staff iachâd neu grisial mewn stori ffantasi. Ond nid dyna sy'n digwydd. Mae hyn yn bersonol. Mae hyn yn ffydd. Dyna pam mae Iesu'n gwybod.

Ar ôl pob dim, roedd llawer o bobl yn gwthio yn ei erbyn. Dim ond un a dderbyniodd iachâd.

Ac nawr mae desperiad y fenyw yn troi yn ofn. Roedd hi wedi gobeithio aros yn anhysbys. Roedd hi wedi llwyddo. Roedd ganddi ei hiawnsodd. Roedd hi'n gallu llithro i ffwrdd. Ond mae Iesu yn stopio'r dorf gyfan ac yn gofyn, Pwy sy'n fy cyffwrdd?

Mae ei llawenydd byr yn cwympo i ofn. Deuddeg mlynedd o gywilydd, gwaharddiad, unigrwydd—nawr yn agored. Mae hi wedi cyffwrdd Iesu, o bosibl yn ei wneud yn annhrefnus. Mae hi wedi gwneud hynny yn gyfrinachol. Ac nawr mae hi'n sefyll o flaen dyn Duw gydag awdurdod anhyblyg.

Fers 47:

Yna'r fenyw, gan weld na allai fynd heb sylw, daeth yn grynu ac yn cwympo at ei draed. Yn bresenoldeb yr holl bobl, dywedodd pam yr oedd hi'n ei gyffwrdd ac sut yr oedd hi wedi cael ei hiawnsodd ar unwaith.

Yn union fel Jairus, mae hi'n cwympo at draed Iesu. Ond nid yn unig mewn desperiad—hefyd mewn ofn. Nid oes ganddi syniad beth fydd yn digwydd nesaf. Y peth i gyd y gall hi ei wneud yw bod yn onest ac yn taflu ei hun o flaen ef.

Ac cyn i ni glywed ymateb Iesu, edrychwch ar fers 49:

Tra roedd Iesu yn dal yn siarad, daeth rhywun o dŷ Jairus. "Mae eich merch yn farw," meddai. "Peidiwch â thynnu'r athro mwyach."

Felly yn union fel mae stori'r fenyw yn symud o desperiad i lawenydd i ofn, mae stori Jairus hefyd yn symud o desperiad i ofn. Mae'n gweld y negesydd. Mae'n clywed y geiriau oer.

Ac os ceisiwch ddychmygu sefyllfa Jairus yma—gwirioneddol ddychmygu—gallwch deimlo'r tensiwn. Mae'n ddesperus. Mae wedi pledio Iesu i ddod. Mae Iesu wedi cytuno. Ond mae'r dorf yn arafu popeth. Mae pobl yn gwthio i mewn o bob ochr. Ac mae Jairus yn meddwl, Arglwydd, os gwelwch yn dda—mae fy merch yn marw. Nid oes gennym amser ar gyfer hyn.

Ac yna mae Iesu yn stopio.

Ac mae'r fenyw hon—allost—yn dod ymlaen ac yn cwympo ar ei genfodau. Ac mae Jairus yn meddwl, Nid oes gennym amser ar gyfer hyn. Mae fy merch yn marw. Os gwelwch yn dda, Arglwydd, mae'n rhaid inni fynd.

Ac yna, yng nghanol yr oedi poenus hwnnw, mae'n clywed y geiriau oer:

"Mae eich merch yn farw.

Peidiwch â thynnu'r athro mwyach."

Mae'n atseinio g grief Mary a Martha yn Ioan 11, pan fu farw eu brawd a Iesu ni ddigwyddodd yn amser.

Mae'r ddwy stori yn cymryd tro nad ydym yn ei ddisgwyl. Maent yn symud o ddrwg i waeth. O anobaith i ofn.

Ond mae'r ddwy ferch hyn ar fin profi rhywbeth arall. A dyma lle mae'r trydydd symudiad—iachyd—yn torri i mewn.

Gwelsych yn ôl at y fenyw sy'n gwaedu. Mae'n crynu wrth draed Iesu, yn ôl pob tebyg yn ofni y dde allai dynnu'r iachyd yn ôl, neu ei gywilyddio yn gyhoeddus, neu yn ei hanfod dweud, Iawn, galli ei gadw, ond yr hyn a wnaethost oedd anghywir.

Beth a dywed?

Ferse 48:

“Ferch, eich ffydd wedi eich iacháu.

Ewch mewn heddwch.”

Nid yn unig y mae'n ei cheryddu, nid yn unig y mae'n tynnu ei bŵer yn ôl, mae'n ei bendithio. Mae'n ei galw'n Ferch—geiriau nad yw Iesu byth yn eu defnyddio i unrhyw un arall yn yr Efengylau. Ac mae'n ei hanfon i ffwrdd mewn heddwch.

A hyn yn dangos i ni eto: nid oedd hyn yn hud. Nid oedd hyn yn foment iachyd amulet. Mae Iesu yn tynnu sylw at ei ffydd. Mae am iddi—ac i bawb arall—deall beth ddigwyddodd mewn gwirionedd.

A sylwch ar y paralel gyda Iairus. Yn syth yn ferse 50, pan mae'r newyddion am farwolaeth ei ferch yn cyrraedd, mae Iesu yn troi ato ac yn dweud:

“Peidi â bod yn ofnus.

Cred, a bydd hi'n iach.”

Fydd eto.

A dyna'n union sy'n digwydd. Os edrychwch ar y fersiynau nesaf, mae Iesu yn mynd i dŷ Iairus. Mae'r ferch yn farw. Mae pawb yn ei wybod. Nid yw'n gadael i'r dorf ddilyn—dim ond Pedr, Iago, Ioan, a'r rhieni. Maent yn mynd i mewn i'r ystafell lle mae'r ferch ifanc yn gorwedd.

Ar y ffordd, mae Iesu yn dweud, “Pam ydych yn galaru? Nid yw hi'n farw ond yn cysgu.” Maent yn chwerthin arno. Maent yn gwybod marwolaeth pan maent yn ei gweld. Ond mae Iesu yn aml yn golygu mwy na'i eiriau yn syth yn awgrymu.

Ac pam mae'n dweud hyn? Edrychwch ar ferse 56. Ar ôl ei hatgynhyrchu, mae'n dweud wrthynt peidio â dweud wrth unrhyw un beth sydd wedi digwydd. Nid yw Iesu yn ceisio chwyddo'r dorf. Nid yw'n ceisio ennill poblogrwydd neu ddechrau mudiad. Pe bai eisiau enwog, byddai wedi gwneud y gwyrth hwn yn y stryd.

Mae'n gweithredu allan o dosturi - dosturi pur, gwirioneddol. Mae'n adfer bywyd i'r teulu hwn, ond nid yw'n interested yn ysbryd. Mae wedi dod i wella, ie - ond hefyd i addysgu, i gyhoeddi'r deyrnas, ac yn y pen draw i farw ac atgynhyrchu, gan ddechrau perthynas newydd rhwng Duw a dynoliaeth.

Felly mae'r anobaith a droes i ofn nawr yn troi i iawnsodrwydd - i'r ddwy ferch.

Ac beth mae hyn yn ei olygu i ni?

Tra bodwn yn myfyrio ar y stori hon yr wythnos hon, ro'n i'n meddwl: ym mwnc un syniad, byddai'n ddigon yn syml sefyll mewn syndod. Gweld pŵer Iesu. Cofio bod yr Iesu hwnnw a wnaeth y pethau hyn yn fyw heddiw, yn bresennol gyda ni, yn bwerus ac yn dosturiol ac yn fwriadol.

Ond rwy'n dymuno dynnu allan ddwy frawddeg - ddwy wirionedd - yr wyf yn credu bod Duw yn ein gwahodd i weld.

Cyntaf:

Mae Duw eisiau i ni gael darlun llawnach o pwy yw Iesu a beth mae'n ei wneud i bobl - i ni.

Rydym yn iawn yn siarad am farwolaeth ac atgynhadledd Iesu am faddeuant pechodau. Hynny yw hanfodol. Ni ellir trafod. Ond nid dyma'r stori gyfan.

Stori fel hon yn dangos i ni fod gwaith Iesu hefyd yn cynnwys: * glanhau'r hyn sy'n aflan * tynnu cywilydd * goresgyn marwolaeth * danfon pobl o sefyllfaoedd anobeithiol * adfer pobl i gymuned

Mae'r ddwy ferch yn cael eu hadfer i'w cymunedau. Yn union fel y demoniac yn y stori flaenorol. Tom Wright yn ei roi'n hyfyd: Iesu yn cael ei ddwylo'n fudr gyda phroblemau'r byd. Mae'n croesawu ein cyffwrdd dirgrynol. Ac mae'n ymateb gyda'r gorchymyn canolog biblaidd: Peidiwch â bod yn ofnus.

Ni ddaw Jesus nid yn unol i faddeulio pechodau—ei hun yn dileu cywilydd. Nid yn unol y mae'n addo bywyd tragwyddol—ei hun yn goresgyn marwolaeth. Nid yn unol y mae'n ein haddasu i Duw—ei hun yn ein hadfer yn ôl i' ein gilydd.

Ac mae hynny'n dal yn wir heddiw. Rhai ohonoch chi yma—neu'n gwylio ar-lein—yn teimlo'n ynysig. Cywilydd. Edifeis. Esgarus. Ar yr ochr, edrychwch chi'n iawn. Y tu mewn, rydych chi'n teimlo'n unig.

Daeth Jesus nid yn unol i faddeulio chi, ond i' adfer chi—i' ei hun ac i' eraill. P'un a yw eich methiannau yn gyhoeddus neu'n breifat, yn ymwneud â chysylltiadau neu'n ariannol, gellir dileu eich cywilydd. Gellir eich adfer i'r gymuned rydych chi'n dy hiraethu amdani.

Duwodd un sylwebydd ei dda:

“‘Peidiwch â thynnu’r athro mwyach’ yw’r ymateb anghywir i’n trafferthion.”

Efallai heddiw rydych chi'n teimlo y tu hwnt i obaith. Yn rhy gywilydd. Yn rhy dorri. Yn rhy bell i ffwrdd.

Ond “peidiwch â thynnu’r athro mwyach” yw’r ymateb anghywir.

Yr un Jesus a gyffyrddodd â'r bywydau hyn yn cyffyrddod â'n rhai ni. Ac rydym am fod yn eglwys lle mae'r adferiad hwnnw'n croesawu. Nid oes rhaid i chi gael eich bywyd yn iawn yn gyntaf. Rydych chi'n croesawu i gael eich adfer.

Ac mae hyn i gyd yn cael mynediad nid trwy berfformiad, ond trwy ffydd—trwy syrthio wrth draed Jesus, yn eich calon neu â' eich corff, a chyffesu eich anghenraid.

Amaeth sy'n arwain at yr ail wirionedd:

Mae Duw yn defnyddio angen a dychryn i'n trawsnewid—p'un a yw'r gwaredigaeth yn dod ai peidio.

Yn y straeon hyn, mae gwaredigaeth yn digwydd. Ond weithiau nid yw'n digwydd. Ac eto mae Duw yn defnyddio angen a dychryn i'n trawsnewid—p'un a yw'r gwaredigaeth yn dod ai peidio.

Yr wythnos hon, rwy'n cael y cyfle—rhai ohono wedi'i gynllunio, llawer ohono heb ei gynllunio—i dreulio llawer o amser gyda llawer ohonoch chi. Amser gyda phobl yma, pobl ymhell i ffwrdd. Amser bugeilio, gwrando, dal lle, cwnslo, gweddïo. Mae wedi bod yn wythnos arbennig o drwm—llawn sefyllfaoedd angenfilwrg a sefyllfaoedd llawn anobaith.

Rwy'n wedi bod gyda saint hŷn yn gofalu am briod â dementia tra'n wynebu canser eu hunain.

Rwy'n wedi bod ymhlith pobl sy'n edrych yn llwyr ar yr ochr allan ond sy'n llawn euogrwydd, pryder, ac edifeis.

Rwy'n wedi eistedd gyda phobl yn y llanast o golli swydd, priodasau wedi torri, a gwrthdaro â phlant oedolion nad ydynt yn gwybod sut i'w llywio.

Rwy'n hyd yn oed wedi siarad â myfyriwr a ffrind sy'n gwasanaethu ar staff Eglwys Christ Covenant yn Nashville, lle digwyddodd y digwyddiadau trasig mis yn ôl. Roedd yn ei swyddfa pan ddigwyddodd hynny - prin iawn ei achub - ac yna safodd yn y llwyth parcio yn dyst i'r canlyniadau difrifol. Anobaith.

Mae yna un sgwrs yr wyf am ei rhannu â chi, oherwydd gofynnodd y person hwn i mi. Rhoddodd Chris ganiatâd i mi ei rhannu. Fel arall ni fyddech yn ei wneud.

Y mae'n ymwneud â'n brawd, Andrew Toy. Mae llawer ohonoch yn adnabod Andrew a Sarah Beth. Maent yn aelodau o Sojourn. Mae Andrew wedi cael trafferthion iechyd am amser hir, ond yn ystod wythnosau diweddar mae pethau wedi cymryd tro arbennig o anodd. Mae'n gorwedd yn ei wely ysbyty - efallai ei fod yn gwylio'r iawn nawr - o Cincinnati, yn wynebu llawdriniaeth fawr â chymhlethdodau sylweddol. Ychydig ddyddiau yn ôl gofynnodd ei feddygon, yn uniongyt, "Beth yw fy nghyfle o farw?" Ac nid oedd yr ateb yn isel.

Felly buom yn sgwrsio hir dros y ffôn. Mae marwolaeth yn real iawn iddo nawr mewn ffordd y mae'r mwyafrif ohonom yn byw mewn gwadu. Ym mhàsodd â Luke 18 - un o fy ngherdyn hoff - lle mae Iesu'n dweud stori dau ddyn yn gweddïo: un yn hyderus yn ei gyfiawnder ei hun, y llall yn boenus ymwybodol o'i bechod a'i dorni. Un yn dweud, "Diolch ichi nad wyf fel y dyn hwnnw." Y llall dim ond dweud all, "Duw, trugarwch i mi, pechadur." Ac Iesu'n gofyn, Pwy a aeth adref yn iawn?

Cymharasom hynny. Cymharasom am Luc 8. Cymharasom y stori hon heddiw. Ac i foliant Duw am y gras yn llais Andrew—symlrwydd ymddiriedolaeth Iesu yn wyneb ofn, y eglurder sy'n dod pan nad yw marwolaeth yn ddamcaniaethol ond yn bosibl. Dyma'r anrheul rhyfedd o ddesperiad. Yr anrheul rhyfedd o ofn. Mae'n egluro beth sy'n bwysig. Mae'n egluro beth yw bywyd.

A gallwch ymuno â mi yn gweddïo y byddai Duw yn ei ddelifo'n llwyr—y byddai Duw yn ei achub ef a'i deulu rhag y boen hwn. Gall Duw wneud hynny. Ond yn ôl tystiolaeth Andrew ei hun— yr hyn yr oedd eisiau i mi ei ddweud wrthych—yw hyn:

Mae Duw yn bresennol gydag ef yn y sefyllfa ofnadwy hon, p'un a daw'r dianc ai peidio.

Hardd yw hynny. Oherwydd gyda Duw, mae pethau'n wahanol. Gwybod pwy yw Duw fel Diancwr—hyd yn oed pan fydd y dianc yn oedi neu'n peidio â dod—yn newid popeth.

Rwy'n hoffi'r versiau hyn o Deuteronomi. Mae Israel wedi bod yn yr anialwch am ddegawdau pedwar—degawdau pedwar o ddesperiad, ofn, colled, a boen. Ac mae Moses yn dweud yn Deuteronomi 8:

Byddwch yn cofio'r ffordd gyfan y mae'r Arglwydd eich Duw wedi eich arwain chi'r degawdau pedwar hyn yn yr anialwch, er mwyn eich llechu, eich profi i wybod beth oedd yn eich calon… Ac efe a'ch llechu a'ch gadael i newynu, ac a'ch bwydo â manna… er mwyn eich gwneud yn wybod nad yw dyn yn byw ar fara yn unig, ond ar bob gair sy'n dod o geg yr Arglwydd… er mwyn eich llechu a'ch profi, i wneud daioni i chi yn y diwedd.

Dyma'r eglurder sy'n dod yn yr anialwch.

Dyma'r eglurder sy'n dod yn y desperiad.

Dyma'r eglurder sy'n dod yn yr ofn.

Dywedodd Henry David Thoreau yn enwog, “Mae'r rhan fwyaf o ddynion yn arwain bywydau o ddesperiad tawel.” Mae'n mynd ymlaen: yr hyn a elwn yn ymresymu yw really ddesperiad cadarn. Ac mae anobaith anymwybod yn cuddio o dan hamddenau bywyd.

Ni ddwi'n gwybod ble ydych chi heddiw. Rwy'n gwybod bod llawer ohonoch yn galaru. Rhai ohonoch yn ofni. Rhai ohonoch yn teimlo'n iawn - a dyna'n dda. Mae tymhorau o orffwys. Ond yn hwyr neu'n gynnar, bydd pob un ohonom yn wynebu ein terfynau - ein marwolaeth, ein diffyg rheolaeth.

Ac mae neges Duw yma yn dweud bod yr un Duw a oedd yn bresennol i Jairos a'i ferch, a'r fenyw sy'n gwaedu, yr un Duw nad yw wedi newid. Mae'n bresennol nawr i ni yn Iesu. Dyna'r newydd da.

Unle mae chi'n gweld eich hun heddiw - neu os nad heddiw, yna ryw ddiwrnod yn fuan - pan wynebuwch anobaith a ofn, mae gobaith.

Mae gobaith oherwydd bydd Duw yn bresennol gyda chi.

Mae gobaith oherwydd Iesu yn croesawu'r rhai sy'n crynu.

Mae gobaith oherwydd cred - cred syml, ennyd - yn agor y drws i'w bresenoldeb.

Dr. Jonathan T. Pennington yw'r Athro Presennol o Dehongli'r Testament Newydd yn Yseminarôd Deheuol yn Louisville, Kentucky. Mae hefyd wedi gwasanaethu'n rheolaidd fel athro ymwelio yn Yseminarôd Theological Reformed (Orlando), Yseminarôd Deheuol, Sefydliad Eglwys y Pentref (Dallas), a Sefydliad Astudiaethau Beiblaidd yn Orlando, FL yn ogystal â Choleg Morling (Melbourne, Awstralia).

Mae'r erthygl hon yn seiliedig ar destun llaes o bregeth Dr. Pennington. Mae wedi cael ei olygu'n ysgafn yn Copilot, yn ogystal â staff theologol Third Millennium Ministries.