Μωροί για τον Χριστό

Χαλκοί για τον Χριστό

1 Κορινθίους 3:18-25

Του David Strain

Παρακαλώ, τώρα, πάρτε τις αντίγραφα του Λόγου του Θεού και στρέψτε μαζί μου σε αυτούς, στο 1 Κορινθίους – ελπίζω να είστε όλοι ξύπνιοι τώρα! Ελπίζω να μην ήταν εγώ. Μπορείτε όλοι να με ακούσετε καλά; Καλά. 1 Κορινθίους κεφάλαιο 3, σελίδα 951 στις εκκλησιαστικές Βίβλους. 1 Κορινθίους κεφάλαιο 3. Έχουν περάσει μερικές εβδομάδες από τότε που ήμασταν στο 1 Κορινθίους. Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω πριν διαβάσουμε το απόσπασμα του επιχειρήματος του Παύλου μέχρι τώρα. Έχει αντιμετωπίσει, όπως θα θυμάστε, το πρόβλημα της διαίρεσης στην Κόρινθο. Έχουν αρχίσει να διαιρούνται γύρω από τους αγαπημένους τους κήρυκες. Έτσι, ο ένας λέει, «Ακολουθώ τον Παύλο», άλλος, «Ακολουθώ τον Απολλώ», και άλλος, «Ακολουθώ τον Κήφα». Και υπερηφανεύονται για τους ανθρώπους. Και πίσω από το πρόβλημα της διαίρεσης κρύβεται η ελλοχεύουσα αμαρτία της υπερηφάνειας. Και ο Παύλος έχει αντιμετωπίσει και τα δύο, το πρόβλημα και το σύμπτωμα, την υπερηφάνεια και τις διαιρέσεις, με διάφορους τρόπους στο επιχείρημά του μέχρι τώρα. Και έτσι, από το δεύτερο μισό του κεφαλαίου 1 μέχρι το εδάφιο 5 του κεφαλαίου 2, ο Παύλος συζητούσε το φαινομενικά ανόητο μήνυμα που έχει ανατεθεί στην εκκλησία – το μήνυμα του σταυρού – και τα φαινομενικά ανόητα μέλη που πιστεύουν σε αυτό το μήνυμα και εντάσσονται στην εκκλησία· και στη συνέχεια, στα πρώτα πέντε εδάφια, την αρχή του κεφαλαίου 2, ακόμη και οι φαινομενικά ανόητοι κήρυκες που κηρύττουν αυτό το μήνυμα στην εκκλησία. Ποιος μπορεί να υπερηφανεύεται για τους ανθρώπους, για τους εκκλησιαστικούς ηγέτες, ποιος μπορεί να καυχιέται και να επιδεικνύει και να συγχαρά τον εαυτό του για τη δική του πολυμάθεια και σοφία, όταν το μήνυμα φαίνεται να είναι ανοησία, τα μέλη που προσελκύει είναι όλοι ασημαντοί – αυτό που ο Παύλος τους ονομάζει – και οι υπουργοί που κηρύττουν αυτό το μήνυμα είναι όλοι χαλκοί; Θα έπρεπε να γνωρίζω. Η σωτηρία οποιουδήποτε κάτω από ένα τέτοιο σύστημα, κάτω από ένα τέτοιο σχέδιο, πρέπει σαφώς και μόνο να είναι το έργο ενός κυρίαρχου Θεού, όχι το προϊόν ενός κήρυκα ούτε η σοφία κανενός από αυτούς που δεν βοηθούνται από την υπηρεσία του Αγίου Πνεύματος.

Και στη συνέχεια, στο κεφάλαιο 2, ο Παύλος συνεχίζει την επίθεση στην υπερηφάνειά μας, δείχνοντάς μας ότι η αληθινή σοφία του Θεού, το μήνυμα του Ευαγγελίου που περιέχεται στις Γραφές, είναι από μόνο της τελείως ακατανόητη για τον φυσικό άνθρωπο. “Γνωστοποιήθηκε”, μας λέει στους στίχους 6 έως 10, “στους αποστόλους, δηλαδή η αποκάλυψη.” Και οι απόστολοι λαμβάνουν τα λόγια με τα οποία να μας το μεταφέρουν στις Γραφές μας· αυτή είναι η έμπνευση – κεφάλαιο 2, στίχοι 11 έως 13. Αλλά εκτός και μέχρι να μπορέσει ο Άγιος Πνεuma να κάνει τους αμαρτωλούς να κατανοήσουν αυτήν την αλήθεια, δεν θα την αποδεχθούν ποτέ ως σοφία – δηλαδή η φωτισμός, στίχοι 14 έως 16. Οπότε με άλλα λόγια, ποιος μπορεί να καυχηθεί ή να συγχαρεί τον εαυτό του για τη δική του σοφία όταν η σωτηρία έρχεται μόνο μέσω της αποκάλυψης, της έμπνευσης και του φωτισμού του Θεού του Αγίου Πνεύματος; Δεν είναι καθόλου προϊόν ανθρώπινης ευφυΐας ή δημιουργικής φαντασίας. Είναι το δώρο του Θεού.

Και τότε θα θυμηθείτε στο κεφάλαιο 3, ο Παύλος χρησιμοποιεί τρεις μεταφορές, τρεις εικόνες, για να περιγράψει τα προβλήματα στην Κόρινθο και να αρχίσει να αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα για να παρέχει το σχέδιο θεραπείας του. Η πρώτη από αυτές, στους στίχους 1ο έως 4, θα δείτε ότι τους περιγράφει ως βρέφη, ως πνευματικά ανώριμους. Έπρεπε μέχρι τώρα να τρέφονται με δίαιτα στερεάς τροφής, πλούσιας, γραπτής διδασκαλίας. Αλλά όπως είναι στην ανωριμότητά τους, μπορούσαν μόνο να διαχειριστούν το γάλα και όχι τη στερεά τροφή. Είναι ανώριμοι. Έπειτα, στους στίχους 5 έως 9, χρησιμοποιεί μια δεύτερη εικόνα, μια δεύτερη μεταφορά. Είναι ένα χωράφι αυτή τη φορά. Λέει, «Εσείς είστε το χωράφι του Θεού», η εκκλησία είναι το χωράφι του Θεού. Οι λειτουργοί του Ευαγγελίου σπέρνουν τον σπόρο του Λόγου και ποτίζουν τον σπόρο του Λόγου, αλλά δεν τον κάνουν να μεγαλώσει. Επομένως, πόσο γελοίο πρέπει να είναι να καυχιέται κανείς για τους λειτουργούς του Ευαγγελίου, να καυχιέται για τον εαυτό του, σαν να ήταν δική τους ή δική του η ανάπτυξη. Όχι, η ανάπτυξη έρχεται από τον Θεό μονάχα. «Καυχιέστε στον Αυτόν», λέει ο Παύλος. Και έπειτα η τρίτη μεταφορά, στους στίχους 10 έως 17, είδαμε ότι είναι η μεγάλη εικόνα ενός εργοταξίου. Ο Θεός οικοδομεί την Εκκλησία του στην μεταφορά ενός ναού. Από ανθρώπινες ζωές που σώθηκαν με χάρη, οικοδομημένες πάνω στο θεμέλιο του Ιησού Χριστού. Και ο Παύλος μας παρότρυνε να είμαστε προσεκτικοί, επομένως, στο πώς οικοδομούμε. Πρέπει να οικοδομούμε για την αιωνιότητα· να οικοδομούμε έτσι ώστε να διαρκέσει. Να είστε προσεκτικοί σε αυτό που κάνετε, πώς ζείτε, ποιες είναι οι πράξεις σας, πώς οικοδομούμε, επειδή θα έρθει μια μέρα που θα δοκιμάσει τις πράξεις σας και θα αποκαλύψει τι είδους είναι.

Και τώρα το πρωινό αυτό, στις στίχους 18 έως 23, ο Παύλος ολοκληρώνει αυτό το μέρος της επιστολής του με ένα σύνολο συγκεκριμένων παρακλήσεων. Θα βάλει το δάχτυλό του απευθείας πάνω στη συνεχή αμαρτία των Κορινθίων, αλλά καθώς την διαβάζουμε μαζί, θέλω να προσέξετε προσεκτικά τον υπέροχο τρόπο με τον οποίο ο Παύλος, ο ποιμένας, κάνει περισσότερα από το να τους παρακλήσει ή να τους προειδοποιήσει για την αμαρτία τους. Προσφέρει επίσης πνευματικές πηγές που θα μας βοηθήσουν να τους βοηθήσουμε να αντιμετωπίσουν την αμαρτία τους και να ζήσουν σε νέα υπακοή. Όταν ήμουν υποχρεωμένος από τους γονείς μου να κόψω το γρασίδι στην πίσω αυλή στο Γλασκώβη, μου είπαν να χρησιμοποιήσω ένα πολύ πρωτόγονο χλοοκοπτικό. Ήταν ένα θηρίο. Μου φαινόταν ότι ζύγιζε έναν τόνο και με την ήπια κλίση στην πίσω αυλή, μερικά κυκλώματα γύρω από αυτό το πράγμα πάνω και κάτω και ήμουν εξαντλημένος! Έτσι, η μέρα που αγοράσαμε επιτέλους ένα νέο χλοοκοπτικό με κινητήρα ήταν μια μέρα μεγάλης γιορτής για μένα. Έπρεπε ακόμα να κόψω το γκαζόν, αλλά τώρα ο κινητήρας σχεδόν με τράβαζε πάνω και κάτω στο γκαζόν.

Όταν ο Θεός καλεί τους Χριστιανούς να αντιμετωπίσουν την αμαρτία, περιμένει από εμάς να δουλέψουμε, αλλά η εντολή Του έχει έναν κινητήρα μέσα της. Έρχεται εξοπλισμένη με υποσχόμενες που έχουν σχεδιαστεί για να μας τραβούν μπροστά και να μας επιτρέπουν να υπακούσουμε. Και έτσι, καθώς διαβάζουμε τους στίχους 18 έως 23, θέλω να προσέξετε τις παρακλήσεις, υπάρχουν δύο κύριες παρακλήσεις, και θέλω ιδιαίτερα να προσέξετε τις πηγές, τις πνευματικές πηγές που ο Παύλος θυμίζει στους Κορινθίους, οι οποίες, αν τις πιάσουμε με πίστη, θα μας επιτρέψουν όλο και περισσότερο να υπακούσουμε.

Πριν διαβάσουμε το κείμενο μαζί, ωστόσο, θα παρακαλούσατε να κατεβάσετε τα κεφάλια σας μαζί μου καθώς προσευχόμαστε μαζί;

Κύριε, γνωρίζουμε ότι το γρασίδι μαραίνεται και τα λουλούδια μαραίνονται, αλλά ότι ο Λόγος Σου μένει για πάντα. Και έτσι, με ταπείνωση, έρχομαι στις Γραφές για να θέσω τον εαυτό μου κάτω από τον Λόγο για να διδαχθώ από Σέ. Θα στείλεις το Άγιο Πνεύμα να χρησιμοποιήσει τον Λόγο Σου στις καρδιές μας, δείχνοντας μας την αμαρτία μας και την ανάγκη μας και οδηγώντας μας πίσω στον Χριστό, που είναι η απάντηση Σου για τις βαθιές ανάγκες των καρδιών μας; Γιατί το ζητάμε στο όνομα του Ιησού, αμήν.

Κεφάλαιο 3 της Α΄ Κορινθίων, από το 18ο εδάφιο μέχρι το τέλος του κεφαλαίου. Αυτός είναι ο Λόγος του Παντοδύναμου Θεού:

Να μη deceive κανείς τον εαυτό του. Εάν κάποιος μεταξύ σας νομίζει ότι είναι σοφός σε αυτόν τον αιώνα, ας γίνει ανόητος για να γίνει σοφός. Γιατί η σοφία αυτού του κόσμου είναι ανωφελία με τον Θεό. Γιατί είναι γραμμένο, «Πιάζει τους σοφούς στην πονηρία τους», και πάλι, «Ο Κύριος γνωρίζει τις σκέψεις των σοφών, ότι είναι μάταιες». Να μη καυχάται λοιπόν κανείς στους ανθρώπους. Γιατί όλα είναι δικά σας, είτε Παύλος είτε Απόλλων είτε Κηφάς είτε ο κόσμος είτε η ζωή είτε ο θάνατος είτε το παρόν είτε το μέλλον – όλα είναι δικά σας, και εσείς είστε του Χριστού, και ο Χριστός είναι του Θεού.

Αμήν, και επαινούμε τον Θεό ότι μίλησε σε μας στον άγιο, αλάθητο Λόγο του.

Θα έχετε παρατηρήσει καθώς το διαβάσαμε μαζί, το απόσπασμα χωρίζεται σε δύο τακτοποιημένες ενότητες, κάθε μέρος με τρία εδάφια σε κάθε μία, και οι δύο αρχίζουν με μια λέξη προτροπής. Βλέπετε ότι στο κείμενο; Το εδάφιο 18 – η πρώτη προτροπή. «Να μη deceive κανείς τον εαυτό του». Έπειτα το εδάφιο 21, η δεύτερη προτροπή – «Να μη καυχάται κανείς στους ανθρώπους». Αυτές είναι οι δύο προτροπές που στέκονται, αν θέλετε, ως επικεφαλίδες σε αυτά τα δύο μπλοκ κειμένου. Ο Παύλος πραγματικά είναι πολύ ειλικρινής μαζί μας. Θέλει να είναι σαφής και ξεκάθαρος. Δεν θέλει κανείς να ξύνει το κεφάλι του αναρωτιέται για το τι μπορεί να είναι το σημείο του Παύλου. Εδώ είναι αυτό που επιδιώκει. Είναι αρκετά σαφές. Δύο πράγματα, δύο κίνδυνοι να αποφευχθούν – ο κίνδυνος της αυτο-εξαπάτησης και ο κίνδυνος της υπερηφάνειας στους ανθρώπους.

Ο Κίνδυνος της Αυτο-Απάτης Ας σκεφτούμε για το πρώτο από αυτά μαζί για μερικά λεπτά. Είναι, φυσικά, το μεγάλο μας πρόβλημα. Δεν είναι; Αυτο-άπατη. Όλοι τείνουμε να έχουμε μια εκτίμηση για τον εαυτό μας που είναι λοξή και παραμορφωμένη και στρεβλή. Από τη δική μας οπτική γωνία, συχνά παρερμηνεύουμε τον εαυτό μας. Ο Robert Burns, ο εθνικός ποιητής της Σκωτίας, γράφοντας στη διάλεκτο των Σκωτών, το θέτει με αυτόν τον τρόπο. Είστε έτοιμοι για αυτό; Το θέτει με αυτόν τον τρόπο:

“Ω, αν κάποια Δύναμη μας έδινε το δώρο να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως μας βλέπουν οι άλλοι! Μας θα ελευθερώσει από πολλά λάθη, και ανόητες ιδέες.”

Σωστά; Δεν το καθιστά σαφές; Εδώ είναι σχεδόν η μόνη θέση που νομίζω ότι στα γραπτά του Burns, αυτός και ο Παύλος συμφωνούν. Εδώ είναι αυτό που λέει. “Ω, αν κάποια δύναμη” – “Ω, αν ο Θεός μας έδινε το δώρο να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως μπορούν να μας δουν οι άλλοι.” Πόσα λάθη θα μας γλιτώσει, πόσα ανόητα λάθη θα αποφύγουμε αν μπορούσαμε απλώς να δούμε τον εαυτό μας με αντικειμενικότητα και να μας γλιτώσει από την αυτο-άπατη. Συχνά νομίζουμε για τον εαυτό μας περισσότερο από όσο πρέπει. Δεν είναι αλήθεια; Πρέπει να είναι μόνο εγώ. Συχνά νομίζουμε για τον εαυτό μας περισσότερο από όσο πρέπει, δεν νομίζουμε; Συχνά αυτο-εξαπατούμαστε.

Το Πρόβλημα στην Κόρινθο

Τώρα κοιτάξτε το εδάφιο 18 και παρατηρήστε το συγκεκριμένο πρόβλημα στην Κόρινθο. Είναι η αγάπη τους για αυτό που ο Παύλος αποκαλεί «τη σοφία της εποχής». Προφανώς, θα θυμηθείτε ότι έχουμε ήδη μιλήσει γι' αυτό, εκτιμούσαν τη σοφιστική ρητορική και τις επιδείξεις φιλοσοφικής δεινότητας που χαρακτήριζαν και καθόριζαν τους ρητορείς της ημέρας. Και προσπάθησαν να υβριδίσουν τη σοφία του κόσμου και το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού στην Κόρινθο. Σίγουρα, ήθελαν τον Ιησού, αλλά ήθελαν έναν κοινωνικά αποδεκτό Ιησού. Σίγουρα ήθελαν το Ευαγγέλιο, αλλά ήθελαν να χτυπήσουν τις τραχιές ακμές για να το κάνουν να ταιριάζει με τα γούστα και τις προτιμήσεις του πολιτισμού τους. Και όπως έχουμε δει τον Παύλο να υποστηρίζει ξανά και ξανά στο πρώτο τμήμα της 1ης προς Κορινθίους, εδώ είναι το σημείο του. Όταν αρχίζετε να προσαρμόζετε το μήνυμα του σταυρού στη διάθεση του πολιτισμού, χάνετε το Ευαγγέλιο και εξαπατάτε τον εαυτό σας. Και αυτό είναι που λέει εδώ. Μην εξαπατήσετε τον εαυτό σας! Δεν μπορείτε να ανακηρύξετε τον Χριστό της Γραφής και να εξασφαλίσετε τις επαίνους του πολιτισμού ταυτόχρονα.

Η Αναισθησία της Παγκόσμιας Σοφίας

Και μας λέει γιατί όχι. Κοιτάξτε το εδάφιο 18, το εδάφιο 19, μάλλον. Εδώ είναι γιατί όχι· «Η σοφία αυτού του κόσμου είναι αναισθησία με τον Θεό». Οι μετρήσεις του κόσμου είναι όλες λάθος. Ο Θεός δεν εκτιμά αυτό που εκτιμά ο κόσμος. Η σοφία για τον Θεό βρίσκεται στο σπασμένο σώμα του Ανθρώπου της Καλβαρίας. Εκεί είναι η σοφία του Θεού – ο Κύριος Ιησούς Χριστός, καρφωμένος μεταξύ δύο εγκληματιών, κρεμασμένος σε ένα ρωμαϊκό σταυρό έξω από τις πύλες της πόλης. Ο μοναδικός Σωτήρας των αμαρτωλών. Αυτή είναι η σοφία του Θεού. Αλλά ο κόσμος κοιτάζει τον σταυρό και λέει, «Πλάτυνε, σωστά; Αυτό είναι ο Θεός να κατέρχεται; Αυτό είναι η ελπίδα και η χαρά και η ειρήνη μου; Αυτή η αξιοθρήνη μορφή; Τι αστείο! Όχι, θέλουμε δύναμη. Θέλουμε πολιτικές λύσεις. Θέλουμε στρατηγικές αυτοβοήθειας. Θέλουμε παγκόσμια σοφία». Αλλά ό,τι κι αν σκεφτούμε για τη σοφία της εποχής, όσο συναρπαστική μπορεί να μας φαίνεται μερικές φορές, ο Παύλος μας δείχνει ακριβώς τι σκέφτεται ο Θεός γι' αυτή. Δεν το κάνει;

Κοιτάξτε ξανά το εδάφιο 19. Αυτή τη φορά αναφέρει τις Γραφές για να υποστηρίξει το επιχείρημά του. Πρώτα από το βιβλίο του Ιώβ κεφάλαιο 15 εδάφιο 3, και μετά από τους Ψαλμούς 94 εδάφιο 11. “Πιάζει τους σοφούς στην πονηριά τους” και “ο Κύριος γνωρίζει τις σκέψεις των σοφών ότι είναι μάταιες.” Δεν είστε σοφότεροι από τον Θεό, Κορίνθιοι! Και όταν αρχίζετε να προσαρμόσετε το μήνυμά Του για τον Ιησού Χριστό σταυρωμένο στις γεύσεις και τις προτιμήσεις του κόσμου για να το κάνετε αποδεκτό, δεν έχετε βρει καλύτερο δρόμο. Έχετε εξαπατήσει μόνο τον εαυτό σας. Ο Θεός βλέπει την αλήθεια και πιάνει τους σοφούς στην πονηριά τους. Γνωρίζει τη ματαιότητα των σκέψεων εκείνων που νομίζουν ότι είναι σοφοί.

Γίνοντας Ανόητοι Για Να Γίνουμε Σοφοί

Λοιπόν, τι πρέπει να γίνει; Κοιτάξτε πίσω στο εδάφιο 18, παρακαλώ; Αυτό είναι που πρέπει να γίνει. Αυτό που όλοι πρέπει να μάθουμε να κάνουμε! Είναι πραγματικά πολύ επώδυνο. Είναι ταπεινωτικό· είναι δύσκολο. Βλέπετε τι προκαλεί ο Παύλος σε όλους μας; Εδάφιο 18, “Εάν κάποιος ανάμεσά σας νομίζει ότι είναι σοφός, ας γίνει ανόητος για να γίνει σοφός.” Τώρα θυμάστε το ανόητο μήνυμα της εκκλησίας, το μήνυμα του σταυρού. Ο Θεός στον σταυρό· είναι ένα ανόητο μήνυμα στα μάτια του κόσμου. Και θυμάστε τα ανόητα μέλη της εκκλησίας – “όχι πολλοί σοφοί, όχι πολλοί ευγενείς.” Και θυμάστε τους ανόητους υπηρέτες της εκκλησίας. Ο Παύλος μας λέει ότι δεν ήρθε να κηρύξει τη μαρτυρία του Θεού με υψηλή ομιλία ή σοφία. Και όμως, ο Παύλος μας έχει δείξει ότι σε αυτά τα πράγματα στηρίζεται η ευλογία του Θεού – αυτό το ανόητο μήνυμα, αυτά τα ανόητα μέλη, αυτοί οι ανόητοι υπηρέτες. Είναι μέσω αυτών που εργάζεται για τη δική Του δόξα και το καλό του λαού Του.

Αγκαλιάστε την Ανόητη Ευαγγελία

Και έτσι ο Παύλος λέει εδώ τώρα, εάν θέλετε την ευλογία του Θεού για τον εαυτό σας και δείτε τον Θεό να εργάζεται στη ζωή σας και μέσω της ζωής σας στη ζωή των άλλων, τότε πρέπει να πάρετε τη θέση σας ανάμεσα σε αυτούς και να εγκαταλείψετε τις προσπάθειές μας για σοφία, τη σοφία του κόσμου. Αγκαλιάστε την ανοησία του Ευαγγελίου. Γίνετε ανόητος για τον Χριστό. Αγκαλιάστε την ανοησία του Ευαγγελίου για τον εαυτό σας. Πάρτε τη θέση σας στην ομάδα των ανόητων που πιστεύουν στο Ευαγγέλιο κάτω από την υπηρεσία των ανόητων που κηρύττουν το Ευαγγέλιο. Γίνετε ανόητος για τον Χριστό. Εγκαταλείψετε τη σοφία του κόσμου· αγκαλιάστε τη σοφία του Θεού που συνδέεται με τον Άνθρωπο της Καλβαρίας, τον μοναδικό Σωτήρα των αμαρτωλών, τον Ιησού Χριστό που σταυρώθηκε και αναστήθηκε για σας. Αυτό σημαίνει να είστε μαθητής, ξέρετε. Να είστε Χριστιανός σημαίνει να είστε ανόητος στα μάτια του κόσμου. Είστε έτοιμος να είστε ανόητος, να φαίνεστε ανόητος, για να σταθείτε εκεί όπου ο Θεός λέει ότι βρίσκεται η αληθινή σοφία; Εμπιστεύεστε, στηρίζεστε, όλες οι ελπίδες σας έχουν δεθεί στον Κύριο Ιησού Χριστό نفسه. Έτσι, πρώτον, ο Παύλος μας λέει: «Μην αυτο-εξαπατηθείτε!»

Μη Καυχησθήτε στους Άνδρες!

Αλλά στη συνέχεια, δεύτερον, λέει, εδώ είναι η άλλη παρόρμηση, «Μην καυχησθήτε στους άνδρες!» Στίχος 21, «Κανείς να μην καυχησθή σε άνδρες». Τώρα, εδώ είναι η συγκεκριμένη αμαρτία που βασανίζει τους Κορινθίους. Αυτό είναι το πώς η εγκόσμια σοφία, η τάση τους για εγκόσμια σοφία, εκφράζεται στις εκκλησίες τους – αρχίζουν να καυχησθούν σε άνδρες. Δεν είναι μόνο ότι έχουν βρει συγκεκριμένους ιεροκήρυκες ιδιαίτερα χρήσιμους στη πνευματική τους ζωή και επιβεβαιώνουν τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός έχει χρησιμοποιήσει αυτούς τους άνδρες. Όχι, καυχησούνται σε άνδρες. Αυτό σημαίνει ότι οδηγούν αυτό που λένε για τους ηγέτες τους από υπερηφάνεια. Κινούνται από μια προσπάθεια να κάνουν τους εαυτούς τους να φαίνονται καλοί, ισχυριζόμενοι αυτόν τον ηγέτη ή εκείνον. Λένε: «Ο δικός μου είναι καλύτερος από τον δικό σας, επομένως είμαι σοφότερος από εσάς». Είναι εγκόσμια σοφία που υποκινείται από υπερηφάνεια.

Και τότε, καθώς ο Παύλος αντιμετωπίζει εκείνο το επίμονο πρόβλημα στην Κόρινθο, στρέφεται για να προσφέρει αυτές τις δύο, πραγματικά αξιοσημείωτες αλήθειες, που είναι υπολογισμένες για να κάνουν κάθε τέτοια υπερηφάνεια περιττή και να την αποκαλύψουν για αυτό που πραγματικά είναι – εντελώς και πολύ αστεία. Εδώ σε αυτές τις δύο αλήθειες, βρίσκουμε τον κινητήρα που θα μας τραβήξει μπροστά καθώς επιδιώκουμε να υπακούσουμε στην παρόρμηση του Θεού σε μας στην Αγία Γραφή σήμερα. Πρώτα απ' όλα, μας ζητά να θυμηθούμε τι έχουμε, και κατόπιν, μας ζητά να θυμηθούμε ποιων είμαστε. Αν θυμηθείτε τι έχετε και αν θυμηθείτε ποιων είστε, όλα θα αλλάξουν. Η υπερηφάνεια θα πεθάνει, η ταπείνωση θα είναι δική σας, και η εκκλησία θα γνωρίσει την ευλογία του Θεού.

Θυμηθείτε Τι Έχουμε!

Πρώτα απ' όλα, είμαστε να θυμηθούμε τι έχουμε. Κοιτάξτε το κείμενο. «Μη καυχάσθε εν ανθρώποις», λέει ο Παύλος. Λοιπόν, γιατί όχι; Εδώ έρχεται η απάντησή του, «διότι πάντα είναι υμών, είτε Παύλος είτε Απόλλως είτε Κηφάς είτε ο κόσμος είτε η ζωή είτε ο θάνατος είτε ο παρών είτε ο μέλλων – όλα είναι υμών». Οι Κορίνθιοι ήταν σαν τον νεαρό που θέλει να αγοράσει ένα δαχτυλίδι αρραβώνια για την κοπέλα του στο κατάστημα κοσμημάτων του θείου του. Και συνεχίζει να διαπραγματεύεται με τον θείο του για την καλύτερη τιμή σε αυτό το ένα δαχτυλίδι, χωρίς καθόλου να σταματά για να ακούσει τον θείο του να λέει, «Νεφώ, δεν καταλαβαίνεις. Θα κληρονομήσεις όλο το κατάστημα! Είναι όλα δικά σου!» Διαπραγματεύονται για τον Παύλο ή τον Απόλλω ή τον Κηφά να έχουν και τους τρεις. Όλα είναι δικά σας! Όλοι αυτοί που ο Χριστός στέλνει για να κηρύξουν τον Λόγο ανήκουν σε όλη την εκκλησία. «Μπορείτε να έχετε όλο το κατάστημα!» Λέει ο Παύλος. «Γιατί μαλώνετε για ένα από τα κοσμήματα του Χριστού όταν όλα είναι για σας;»

Πέντε Πράγματα Που Είναι Δικά Μας στον Χριστό

Τότε κοιτάξτε τις άλλες πέντε вещи που ο Παύλος αναφέρει ότι είναι δικές μας στον Χριστό. Στίχος 22· βλέπετε τις; τον κόσμο, τη ζωή, το θάνατο, το παρόν ή το μέλλον. Ο Ντον Κάρσον, νομίζω, είναι διορατικός εδώ όταν προτείνει ότι αυτές οι πέντε вещи, “Αντιπροσωπεύουν τις θεμελιώδεις τυραννίες της ζωής.” Τις вещи που μας σκλαβώνουν. Τις вещи που μας κρατούν σε δέσμια. Έτσι λέει πρώτα ότι υπάρχει ο κόσμος που προσπαθεί να μας στριμώξει στο καλούπι του. Έπειτα υπάρχει αυτή η ζωή στην οποία κολλούμε, “σαν να μην μας είχε πει ποτέ η Βίβλος ότι οι ζωές μας είναι παρά μόνο ένας ατμός που εξατμίζεται γρήγορα όταν το πρώτο φύσημα του ανέμου περάσει!” Έπειτα ο θάνατος, λέει ο Κάρσον, “ο θάνατος είναι το απόλυτο φάσμα. Ο θάνατος είναι μια τυραννία από την οποία κανείς δεν ξεφεύγει.” Και αυτό, με τη σειρά του, τέταρτον, οδηγεί στην συνεχή επείγουσα ανάγκη του παρόντος καθώς βιάζουμε να επιτύχουμε και να αφήσουμε το σημάδι μας πριν να είναι αργά. Και ενώ οι τρομακτικές αβεβαιότητες, πέμπτον, ενός άγνωστου μέλλοντος μας στοιχειώνουν σε κάθε βήμα. Αυτές είναι οι τυραννίες της ζωής – οι вещи που μας σκλαβώνουν, οι вещи που μας κρατούν σε δέσμια.

Αλλά εδώ ο Παύλος προσφέρει μια εντελώς διαφορετική προοπτική που είναι διαθέσιμη σε εμάς στον Ιησού Χριστό. Κατανοήστε, λέει, ότι ως Χριστιανοί, όταν αποκτάτε τον Ιησού, όλοι αυτοί παύουν να είναι τύραννοι που σας κρατούν σε δέσμια και γίνονται δώρα του Θεού σε εσάς, προς επαίνου του Θεού και προς το καλό της ψυχής σας. Και όταν το κάνετε, όταν κατανοήσετε αυτό, ξαφνικά ο κόσμος γίνεται το θέατρο για τη δόξα του Θεού και αρχίζετε να στηρίζεστε στην υπόσχεση ότι οι πραοί θα κληρονομήσουν τη γη. Η ζωή παύει να είναι κάτι που πρέπει να κρατηθεί με αγωνία και φόβο, αλλά η σφαίρα της χαρούμενης υπηρεσίας μας καθώς ο Κύριος μας οδηγεί και μας προστατεύει, και ο θάνατος επίσης παύει να είναι ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει στα βήματα μας και από το οποίο προσπαθούμε πάντα να τρέξουμε, αλλά γίνεται τώρα για τους πιστούς η πύλη στη δόξα όπου, αν και είμαστε απόντες από το σώμα για ένα διάστημα, θα είμαστε, ωστόσο, παρόντες στον Κύριο, που είναι πολύ καλύτερο. Έτσι μπορούμε να πούμε με τον απόστολο Παύλο, “Για μένα να ζω είναι Χριστός, να πεθάνω είναι κέρδος!” Και όταν όλα αυτά αρχίζουν να διεισδύουν, τότε το παρόν δεν απαιτεί πλέον επείγοντα τρόπο την επιβίωση του ισχυρότερου, οδηγώντας μας πάντα να επιτελούμε. Τώρα προσφέρει μια ευκαιρία για υπηρεσία επειδή ζούμε ασφαλείς στη σοφή διακυβέρνηση του Βασιλιά Ιησού, που εργάζεται όλα μαζί για το καλό εκείνων που Τον αγαπούν. Και έτσι, αν και δεν μπορούμε ακόμη να το δούμε, γνωρίζουμε ότι Εκείνος που γνωρίζει το μέλλον και όλες τις ημέρες που έχουν προοριστεί για εμάς είναι γραμμένες στο βιβλίο Του πριν καν μια από αυτές γίνει πραγματικότητα. Και έτσι αντιμετωπίζουμε το μέλλον με αυτοπεποίθηση ότι Εκείνος που κρατά το μέλλον κρατά επίσης εμάς, ασφαλείς στα χέρια Του. Όλα είναι δικά σας όταν αποκτάτε τον Ιησού.

Θυμηθείτε Τι Έχετε!

Και έτσι μας λέει, “Να θυμάστε τι έχετε!” Κάποιος παρέθεσε την περασμένη εβδομάδα στο Twin Lakes Fellowship, νομίζω ότι ήταν ένα ρητό του John Owen, ότι “Το μεγάλο μας πρόβλημα ως Χριστιανοί είναι ότι είμαστε τόσο επιρρεπείς να ξεχνάμε τα προνόμια μας,” ότι υποτιμούμε τα προνόμια μας. Τόσο μεγάλο μέρος της Χριστιανικής ζωής θα ήταν τόσο πιο χαρούμενο, πιο υγιές, καλύτερο, περισσότερο διάπορο από χαρά, λιγότερο κεκλιμένο προς την αμαρτία, αν απλώς κατανοούσαμε ότι όλα τα πράγματα είναι δικά μας όταν αποκτούμε τον Ιησού Χριστό. “Να βλέπετε την πραγματική κλίμακα της ευλογησμένης σας κατάστασης;” Ο Παύλος μας λέει. Είμαστε συχνά σαν εκείνη την οικογένεια – ξέρετε, φανταστείτε την οικογένεια στο μεγάλο ταξίδι στο Grand Canyon μαζί, στριμωγμένοι στο αυτοκίνητο για μόλις ένα ή δύο μίλια και όλοι αρχίζουν να καβγαλίζουν και να τσακώνονται. Και στο ύψος του επιχειρήματος, η μαμά κάπως συντονίζει τον μπαμπά έξω καθώς εκείνος εξηγεί με τον τρόπο του πως είχε δίκιο να στρίψει με αυτόν τον τρόπο και όχι με τον άλλο τρόπο και εκείνη κοιτάζει έξω από το παράθυρο και συνειδητοποιεί, “Φτάσαμε.” Βλέπει τη δόξα, το τοπίο με την ομορφιά του τριγύρω. Και τελικά, ένας προς έναν, όλοι οι άλλοι ακολουθούν το βλέμμα της καθώς αρχίζουν να το πίνουν – τη δόξα του Grand Canyon τριγύρω. Και οι καβγάδες πεθαίνουν. Οι τσακωμοί και η έχθρα παύουν.

Αυτό λέει ο Παύλος. Λέει, “Κοιτάξτε τη δόξα. Κοιτάξτε το απέραντο τοπίο ευλογίας που είναι δικό σας και όταν αρχίσετε να το πίνετε και να βλέπετε και να θυμάστε τι έχετε στον Χριστό, θα αρχίσετε να ξεχνάτε τι πολεμούσατε στην αρχή. Και αντί να καβγαλίζετε και να τσακώνεστε, θα αρχίσετε να δοξολογείτε και θα αρχίσετε να λατρεύετε.” Να θυμάστε τι έχετε.

Να θυμάστε Ποιος Είστε!

Και τότε τελικά μας λέει, “Να θυμάστε ποιοι είστε!” Να θυμάστε ποιοι είστε! Κοιτάξτε το εδάφιο 23, “Όλα είναι δικά σας και εσείς είστε του Χριστού και ο Χριστός είναι του Θεού.” Όχι μόνο όλα έχουν δοθεί σε σας στον Χριστό, αλλά εσείς έχετε δοθεί στον Χριστό και ο Χριστός στον οποίο έχετε δοθεί είναι ο Χριστός του Θεού. Ο Παύλος προσπαθεί να μας βάλει σε ένα μεγαλύτερο πλαίσιο. Προσπαθεί να αναδιαμορφώσει τη σκέψη μας έτσι ώστε ο εγωισμός να μην γεμίζει κάθε ορίζοντα για μας, αλλά να βλέπουμε τον εαυτό μας σε προοπτική. Όλα είναι δικά σας, εσείς είστε του Χριστού, και ο Χριστός είναι του Θεού, που είναι πάνω από όλα και όλα σε όλα.

Είστε του Ιησού!

Έτσι εδώ είναι το πιο βασικό γεγονός για σας σήμερα, αν είστε Χριστιανός. Το πιο βασικό γεγονός για σας – είστε του Ιησού. Είστε Δικός Του! Δεν είστε δικοί σας. Έχετε αγοραστεί με τιμή. Είστε Δικός Του. Και Αυτός ανήκει στον Θεό, έτσι ώστε πάνω από κάθε τετραγωνικό εκατοστό, αν μπορώ να προσαρμόσω μια φράση από τον Αβραάμ Κύπερ, γραμμένη πάνω από κάθε τετραγωνικό εκατοστό της ζωής σας, της ζωής μου, του κόσμου στον οποίο ζούμε, υπάρχουν οι διεκδικήσεις του ζωντανού Θεού και τα δικαιώματα του Αναστημένου, του Βασιλιά Ιησού. Και πάνω από όλα, πάνω από μας όλους, Αυτός λέει, “Δικοί Μου!” Και από αυτήν την προοπτική, η υπερηφάνεια πεθαίνει και η ταπείνωση έρχεται.

Διάβασα πρόσφατα μερικές λέξεις του Νιλ Άρμστρονγκ. Ανέφερε εκείνη τη στιγμή που στεκόταν στο φεγγάρι κοιτάζοντας τη γη. Και είπε αυτό, “Ξαφνικά με χτύπησε ότι εκείνη η μικρή μπάλα, εκείνο το μικρό, όμορφο, μπλε πράγμα, ήταν η γη. Ύψωσα τον αντίχειρά μου και έκλεισα το ένα μάτι και ο αντίχειράς μου σκέπασε τη γη.” Τότε είπε αυτό, “Δεν ένιωσα σαν γίγαντας· ένιωσα πολύ, πολύ μικρός.”

Καθώς ο Παύλος καταλήγει στο κεφάλαιο 3, θέλει να νιώσουμε έτσι με την απεραντοσύνη και τη δόξα γύρω μας – όχι με υπερηφάνεια, όχι χτυπώντας το στήθος μας και ανακηρύττοντας τη δική μας σοφία, αλλά ξαφνικά ταπεινωμένοι, συνειδητοποιώντας πόσο πολύ, πολύ μικροί είμαστε πραγματικά μπροστά στην απεραντοσύνη του Θεού και Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μπροστά στο ατέλειωτο τοπίο της χάριτός Του προς εμάς στον Υιό Του. Αντί για τους υπερήφανους, διαιρετικούς ισχυρισμούς μας, ο Παύλος μας καλεί, δεν μας καλεί να στρέψουμε τα μάτια μας στον Ιησού και να κοιτάξουμε κατευθείαν στο υπέροχο πρόσωπό Του, ώστε τα πράγματα της γης – υπερηφάνεια, υπερηφάνεια, διαίρεση – να γίνουν ξαφνικά αχνά στο φως της δόξας και της χάριτός Του; Θυμηθείτε ποιοι είστε και θυμηθείτε τι έχετε. Έχετε ξεχάσει τα προνόμιά σας; Έχετε αρχίσει να γεμίζετε κάθε γωνιά του ορίζοντα, ώστε να μην μπορείτε να δείτε πέρα από τις δικές σας μικρές ανάγκες και απαιτήσεις και προτιμήσεις;

Ο Παύλος θέλει να σας πάει σε ένα πολύ ευρύτερο τοπίο για να σας δείξει πώς ο Κύριος έχει δαπανήσει όλα τα πράγματα για σας, ώστε όλα τα πράγματα να συνεργούν για το καλό σας, καθώς ζείτε υπό τη βασιλεία του Βασιλιά Ιησού. Τότε θέλει να σας θυμίσει, «Δεν ανήκετε στον εαυτό σας, οπότε δεν μπορείτε να ζήσετε όπως θέλετε πια! Ανήκετε στον Χριστό, ο οποίος έχυσε το αίμα Του για να σας κάνει δικούς Του». Και γενικά είναι η κυριαρχία του Θεού – ποιοι είστε – και σε ποιον ανήκουν όλα τα πράγματα, σε ποιον ανήκει η δόξα. Έτσι, βλέποντας εκείνη την απεραντοσύνη, η αυτοκεντρική μας στάση αρχίζει να φαίνεται πραγματικά αχνά – μάλλον, όχι αχνά, αλλά αρκετά γελοία. Και στην ταπείνωση, αντί για υπερηφάνεια και φιλονικία και καβγάδες, έρχεται η λατρεία και η δοξολογία και η θαυμασμός στον Θεό, ο οποίος μας έχει λυτρώσει και μας έχει δώσει όλα τα πράγματα στον Υιό Του, αρχίζουμε να γονατίζουμε και να λατρεύουμε. Και έτσι, ας μας βοηθήσει ο Κύριος να θυμηθούμε τι έχουμε και ποιοι είμαστε, για να μην είμαστε αυτο-εξαπατημένοι ούτε να καυχιόμαστε για τους ανθρώπους, αλλά να δώσουμε όλη τη δόξα σε Αυτόν.

Ας προσευχηθούμε μαζί!

Ω Θεέ μας, Κύριε, ευχαριστούμε σε Σέ για την απεραντοσύνη της χάριτος, ότι όλα τα πράγματα είναι δικά μας. Ομολογούμε ότι δεν γνωρίζουμε πραγματικά τι σημαίνει αυτό. Τι σημαίνει; Θα εξαντλήσουμε ποτέ την εξερεύνηση αυτού του τοπίου σε όλη την αιωνιότητα; Όλα τα πράγματα είναι δικά μας. Ευλογούμε Σέ ότι είναι αληθινό. Τι υπόσχεση. Και ευλογούμε Σέ ότι δεν είμαστε δικοί μας. Ανήκουμε στον πιστό μας Σωτήρα Ιησού Χριστό, ο οποίος μας έχει λυτρώσει όχι με ασήμι και χρυσό, αλλά με το πολύτιμο αίμα Του, ώστε ούτε μια τρίχα να μην μπορεί να πέσει από το κεφάλι μας, αλλά ότι πράγματι όλα τα πράγματα πρέπει να συνεργούν για τη σωτηρία μου. Και γι' αυτό Εκείνος με κάνει θερμά πρόθυμο από τώρα και στο εξής να ζω για Εκείνον. Θα το κάνεις αυτό ανάμεσά μας, παρακαλώ, καθώς θυμόμαστε εκ νέου τα προνόμιά μας και μαθαίνουμε καθώς βλέπουμε την απεραντοσύνη του τοπίου της χάριτος γύρω μας να σταματάμε την υπερήφανη αυτοεπιβεβαίωση και αντί αυτού να γονατίζουμε σε δοξολογία και 찬αισμα; Γιατί ζητούμε αυτό στο όνομα του Ιησού, αμήν.