Δουλοι και Οικονόμοι

Δουλοί και Οικονόμοι

1 Κορινθίους 4:1-5

Από τον David Strain

Παρακαλώ, τώρα, πάρτε τις αντίγραφα του Λόγου του Θεού και στρέψτε μαζί μου στην πρώτη επιστολή του Παύλου προς τους Κορινθίους, 1 Κορινθίους κεφάλαιο 4, σελίδα 953 στις εκκλησιαστικές Βίβλους. 1 Κορινθίους κεφάλαιο 4. Θα διαβάσουμε μαζί τους πρώτους πέντε στίχους. Πριν το κάνουμε, μόλις ανοίξετε τις Βίβλους σας, παρακαλώ να λυγίσετε τα κεφάλια σας μαζί μου για να προσευχηθούμε μαζί. Ας προσευχηθούμε!

Ω Κύριε, ομολογούμε πόσο άσχημα χρειάζεται να σε ακούσουμε να μιλάς και πόσο επιρρεπείς είμαστε, καθώς μας μιλάς, να ακούμε μόνο αυτά που θέλουμε να ακούσουμε ή να παραμορφώνουμε εκείνες τις αλήθειες που ο Λόγος σου μας φέρνει ή να πνίγουμε τη φωνή σου ακούγοντας άλλες φωνές που ανταγωνίζονται για την προσοχή μας. Και έτσι τώρα, καθώς μαζευόμαστε εδώ στην παρουσία σου, σε ζητούμε, παρακαλώ, να χύσεις το Άγιο Πνεύμα, για να μπορεί ο Λόγος σου να ακουστεί καθαρά και να φωτίσει το σκοτάδι μας και να δώσει ζωή στις καρδιές μας, οδηγώντας μας πίσω στον Κύριο Ιησού. Γιατί σε ζητούμε αυτό στο όνομά του, αμήν.

1 Κορινθίους κεφάλαιο 4 στο στίχο 1. Αυτός είναι ο Λόγος του Παντοδύναμου Θεού:

Αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει να μας θεωρείτε, ως δουλοί του Χριστού και οικονόμοι των μυστηρίων του Θεού. Επιπλέον, απαιτείται από τους οικονόμους να βρεθούν πιστοί. Αλλά για μένα είναι πολύ μικρό το πράγμα να κριθώ από σας ή από οποιοδήποτε ανθρώπινο δικαστήριο. Στην πραγματικότητα, δεν κρίνω ούτε τον εαυτό μου. Γιατί δεν έχω συνείδηση για κάτι εναντίον εμού, αλλά δεν είμαι εξαιτίας αυτού αθωωμένος. Ο Κύριος είναι που με κρίνει. Επομένως μην κρίνετε πριν από τον καιρό, πριν έρθει ο Κύριος, που θα φέρει στο φως τα πράγματα που τώρα κρύβονται στο σκοτάδι και θα αποκαλύψει τους σκοπούς της καρδιάς. Τότε καθένας θα λάβει την έπαινο από τον Θεό.

Αμήν, και επαινούμε τον Θεό ότι έχει μιλήσει στον Άγιο και αλάνθαστο Λόγο του.

Θα αναρωτιέμαι αν θυμάστε αυτές τις στιγμές τη Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2005, όταν ο τυφώνας Katrina άρχισε να χτυπάει την ακτογραμμή στον Κόλπο του Μεξικού. Εκείνη την ημέρα, ο ταξίαρχος, Matthew Broderick, ήταν σε υπηρεσία στο Κέντρο Επιχειρήσεων Ασφαλείας της Πατρίδας, το οποίο είναι υπεύθυνο για την αξιολόγηση οποιασδήποτε απειλής οποιουδήποτε είδους για την εθνική ασφάλεια, είτε πρόκειται για τρομοκρατία είτε για φυσική καταστροφή, και στη συνέχεια για τη μετάδοση αυτής της πληροφορίας στον Λευκό Οίκο στο τέλος της ημέρας. Και καθώς οι αναφορές για πλημμύρες στη Νέα Ορλεάνη άρχισαν να φτάνουν στο γραφείο του καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, ο Broderick και η ομάδα του, όπως μπορείτε να φανταστείτε, παρακολουθούσαν στενά την κατάσταση. Αλλά οι αναφορές ήταν αντιφατικές. Έτσι αργότερα εκείνη την ημέρα, μια αναφορά της FEMA ανέφερε ότι το 75% της πόλης ήταν τότε κάτω από το νερό. Αλλά στις δέκα-τριάντα εκείνη τη νύχτα, καθώς έκαναν την τηλεόραση, μια μετάδοση έδειξε ανθρώπους να κάνουν πάρτι τυφώνα στο Γαλλικό Κουαρτέρ. Οι αναφορές ήταν αντιφατικές. Και σε εκείνο το σημείο, ο Broderick πήρε μια μοιραία απόφαση. Πήγε σπίτι. Κοίταξε όλες τις αντιφατικές αναφορές και συμπέρανε ότι δεν είχε τίποτα συγκεκριμένο να μεταφέρει στον Λευκό Οίκο και αυτοί φαινόταν να διασκεδάζουν καλά στις ειδήσεις ούτως ή άλλως, και έτσι πήγε σπίτι. Η κρίση του ήταν πολύ ελαττωματική, με καταστροφικές συνέπειες, όπως όλοι γνωρίζουμε τώρα.

Η ικανότητα να παίρνουμε κρίσεις είναι θεμελιώδης για τη ζωή μας. Είναι ζωτική, πραγματικά, δεν είναι; Δεν μπορούμε να επιβιώσουμε χωρίς την ικανότητα να αξιολογούμε και να συμπεραίνουμε και να παίρνουμε προσεκτικές αποφάσεις και κρίσεις χιλιάδες φορές κάθε μέρα για μεγάλα και μικρά πράγματα. Αλλά όπως η ιστορία του ταξιάρχου Matthew Broderick μας θυμίζει, μερικές φορές η ικανότητά μας για ορθή κρίση μπορεί να διακυβεύσει σοβαρά με καταστροφικές συνέπειες. Ο απόστολος Παύλος και ο Απόλλων και ο Κήφας ήταν το αντικείμενο λανθασμένων κρίσεων από τους Κορίνθιους. Και ο Παύλος γράφει στο πέρασμα μας όχι μόνο για να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους θέση στην περίπτωσή του αλλά για να βοηθήσει τους Κορίνθιους να βρουν έναν καλύτερο δρόμο.

Ας εξετάσουμε μαζί το απόσπασμα – 1 Κορινθίους 4:1-5. Θέλω να παρατηρήσουμε τρία πράγματα εδώ. Πρώτα απ' όλα, στους στίχους 1 και 2, ενάντια στις λανθασμένες κρίσεις τους, ο Παύλος διδάσκει τους Κορινθίους πώς πρέπει να θεωρούν οι εκκλησία τους υπηρέτες του Ευαγγελίου· στίχοι 1 και 2. Έπειτα, στους στίχους 3 και 4, μας διδάσκει πώς πρέπει να θεωρούν οι υπηρέτες του Ευαγγελίου, και στην πραγματικότητα κάθε Χριστιανός, τον εαυτό τους. Και τέλος, στον στίχο 5, θέλει να κατανοήσουμε ότι η μόνη γνώμη που πραγματικά έχει σημασία είναι πώς μας βλέπει ο Θεός όλους· πώς μας βλέπει ο Θεός όλους.

Πώς η Εκκλησία Πρέπει να Θεωρεί τους Υπηρέτες του Ευαγγελίου

Κοιτάξτε μαζί μου τους στίχους 1 και 2 πρώτα. Εδώ είναι πώς πρέπει να θεωρεί η εκκλησία τους υπηρέτες του Ευαγγελίου. Στίχος 1, «Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να μας θεωρείτε», λέει ο Παύλος. «Ως υπηρέτες του Χριστού και διαχειριστές των μυστηρίων του Θεού». Πολλοί από τους Κορινθίους δεν είχαν καθόλου υψηλή γνώμη για τον απόστολο Παύλο, δεν είχαν; Στην πραγματικότητα, στο 2 Κορινθίους κεφάλαιο 10 και στίχο 10, έχουμε ένα δείγμα των ειδών των πραγμάτων που είχαν πει για τον Παύλο. Ο Παύλος τους άκουσε να το λένε και το αναφέρει στο 2 Κορινθίους 10:10. Αυτό είναι το είδος των πραγμάτων που έλεγαν: «Τα γράμματά του είναι βαρειά και δυνατά, αλλά η σωματική του παρουσία είναι αδύναμη και η ομιλία του δεν έχει καμία σημασία». Με άλλα λόγια, «Μιλάει καλό παιχνίδι στα γράμματά του, αλλά όταν εμφανίζεται ο ίδιος, επιτέλους, είναι τόσο μη εντυπωσιακός. Τι ελαφρύς! Ποιος θα ακούσει ποτέ τον απόστολο Παύλο;» Είναι ένα δείγμα της κρίσης τους και της απόρριψής τους προς τον Παύλο.

Και ακριβώς ως μια παρατήρηση, πριν παρατηρήσουμε πώς ο Παύλος διορθώνει τη σκέψη τους, δεν βρίσκεις χρήσιμο να δεις ακόμη και μια εκκλησία της Καινής Διαθήκης όπως αυτή σε μια μικρή αναταραχή; Το βρίσκω εξαιρετικά χρήσιμο επειδή μπορεί να υπάρχουν μερικοί από εμάς εδώ το πρωί που λαμβάνουν μεγάλη προσβολή από την αποτυχία της εκκλησίας να ανταποκριθεί στο μήνυμά της. Μπορείς πραγματικά να παλεύεις με την υποκρισία και την ανακρίβεια και την καταδικαστική συμπεριφορά που έχεις δει στην εκκλησία. Και έχεις κάθε λόγο να είσαι απογοητευμένος από αυτό. Ο απόστολος Παύλος ήταν απογοητευμένος από αυτό όταν το συνάντησε στην Κόρινθο. Αλλά όταν η Βίβλος μας δείχνει τις αδυναμίες της εκκλησίας, όπως κάνει εδώ στην 1 Κορινθίους πολύ καθαρά, στοχεύει όχι μόνο να διορθώσει αυτές τις αδυναμίες αλλά και να μας διδάξει να ασκούμε υπομονή με την εκκλησία καθώς βλέπουμε αυτές τις αδυναμίες. Στοχεύει να μας θυμίσει ότι οι αγώνες της εκκλησίας σήμερα είναι οι ίδιοι με τους αγώνες της εκκλησίας τότε.

Η Εκκλησία είναι Πλήρης από Αμαρτωλούς και Υποκρίτες

Και έτσι πραγματικά δεν πρέπει να εκπλαγούμε τόσο τρομερά που η εκκλησία είναι γεμάτη υποκριτές, δεν πρέπει; Όπως εγώ, ίσως όπως εσείς – απατεώνες, συμβιβασμένοι άνθρωποι. Άλλωστε, δεν είναι η εκκλησία ο καλύτερος τόπος για μας, για υποκριτές και απατεώνες και αποτυχίες; Ποιο άλλο μέρος πρέπει να είναι; Δεν είναι η εκκλησία ο καλύτερος τόπος για ανθρώπους ακριβώς όπως εμείς; Έτσι, με κάθε τρόπο, νομίζω ότι ο Παύλος θα μας έλεγε, “Με κάθε τρόπο, ας κριτικάρουμε την εκκλησία για την αποτυχία της να είναι όλα αυτά που πρέπει να είναι, αλλά ας μην εκπλαγούμε όταν οι ίδιοι παλιοί αγώνες που ταλαιπωρούσαν την εκκλησία στην εποχή του Παύλου συνεχίζουν να ταλαιπωρούν την εκκλησία και στη δική μας εποχή.” Αντίθετα, ας μάθουμε να εξασκούμε την υπομονή ο ένας με τον άλλον, αναγνωρίζοντας ότι ενώ μπορεί να πάρουμε μεγάλη προσβολή από τις αδυναμίες που βλέπουμε τόσο καθαρά στους άλλους, μπορεί να μην βλέπουμε καθαρά την εικόνα του καθρέφτη αυτών των αδυναμιών μέσα στον εαυτό μας. Και έτσι πρέπει να εξασκούμε την υπομονή. Η εκκλησία πάντα αγωνίζεται επειδή η εκκλησία είναι γεμάτη αμαρτωλούς και υποκριτές και αποτυχίες όπως εγώ και όπως εσείς. Ήταν στην εποχή του Παύλου· είναι και στη δική μας εποχή επίσης.

Δουλοι σε Όλους

Καλά, στην Κόρινθο συγκεκριμένα, έχουν κρίνει τον Παύλο πολύ αυστηρά και αδικαιολόγητα. Και έτσι διορθώνει τη σκέψη τους με αρκετή προσοχή. Κοιτάξτε τι λέει στους στίχους 1 και 2. Πρέπει να τον θεωρούμε και τους άλλους ηγέτες, πάνω στους οποίους οι Κορίνθιοι έχουν διαφωνήσει, πρέπει να τους θεωρούμε ως πρώτον, “υπηρέτες του Χριστού,” και κατόπιν, “οικονόμους των μυστηρίων του Θεού.” Σκεφτείτε εκείνη τη λέξη, “υπηρέτες,” πρώτα. Είναι πραγματικά μια ασυνήθιστη λέξη· όχι η κανονική λέξη για, “υπηρέτης.” Είναι η λέξη στα ελληνικά, “ypiretis.” Αρχικά σήμαινε, “ένας κουμπάς·” ένας σκλάβος στα κάτω καταστρώματα ενός αρχαίου πλοίου. Κρατημένοι στα κουπιά τους, πρέπει να τραβούν τα κουπιά τους στο ρυθμό του τυμπάνου του επιβλέποντος. Τώρα, μέχρι τον καιρό που ο Παύλος έγραψε την 1η προς Κορινθίους, ένας “ypiretis” ήταν πραγματικά κάθε είδους υπηρέτης γενικά, αλλά ακόμα μεταφέρει αυτή την αίσθηση δουλείας, χαμηλής, ταπεινής υπηρεσίας. Αυτό είναι που είναι ένας υπουργός, λέει ο Παύλος – ένας σκλάβος στα κάτω καταστρώματα, τραβώντας το κουπί του στο ρυθμό του τυμπάνου του Κυρίου. Ο υπηρέτης όλων.

Οικονόμοι των Μυστηρίων του Θεού

Και τότε ο Παύλος λέει ότι είναι και διαχειριστής. Είναι μια άλλη λέξη-εικόνα, αυτή τη φορά ενός οικιακού σκλάβου στον οποίο έχει ανατεθεί η διαχείριση των πόρων ενός αρχαίου ελληνικού ή ρωμαϊκού νοικοκυριού ή κτήματος. Έπρεπε να διαθέτουν αυτούς τους πόρους με σύνεση και προσοχή. Οι υπουργοί, λέει ο Παύλος, είναι «διαχειριστές των μυστηρίων του Θεού». Τώρα, όταν ο Παύλος μιλάει και η Καινή Διαθήκη μιλάει για «μυστήριο», δεν σημαίνει κάτι σαν ένα μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι, όπου πρέπει να παίξετε ντετέκτιβ και να προσπαθήσετε να το καταλάβετε. Αυτό δεν είναι αυτό που σημαίνει ένα μυστήριο στην Καινή Διαθήκη. Δεν σημαίνει ένα μυστικό που είναι κρυφό από την άποψή μας, αλλά μάλλον είναι μια αναφορά στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού που κάποτε ήταν αδιαφανές αλλά τώρα έχει αποκαλυφθεί στους αποστόλους και έχει γραφτεί για μας στην Αγία Γραφή. Ο ίδιος ο απόστολος Παύλος είχε μιλήσει γι' αυτό πίσω στο κεφάλαιο 2 στον στίχο 7. «Δια impart », λέει, «μια μυστική και κρυφή σοφία του Θεού, την οποία ο Θεός αποφάσισε πριν από τους αιώνες για τη δόξα μας». Έπειτα λέει στον στίχο 10, «Αυτά τα πράγματα μας τα έχει αποκαλύψει με το Πνεύμα Του». Αυτό είναι που σημαίνει το μυστήριο! Έχει να κάνει με το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.

Και έτσι, όταν ο Παύλος αποκαλεί τους διακόνους, "οικονόμους των μυστηρίων του Θεού", μας δίνει μια περιγραφή εργασίας. Λέει ότι είναι η θεμελιώδης αποστολή του διακόνου, όπως ένας οικονόμος σε μια αρχαία οικία, να διανέμει τα μυστήρια του Θεού. Δηλαδή, να κηρύττει το Ευαγγέλιο, να ταΐζει τα μέλη της οικίας, να τους παρέχει τους πόρους του Λόγου του Θεού για την τροφή και την προμήθειά τους. Μπορεί να υπάρχουν χίλιες άλλες εργασίες που απαιτούν την προσοχή ενός διακόνου, αλλά εάν επιτρέπεται να τους αποσπάσουν από αυτό, εάν υπονομετεύουν την ικανότητά του να το κάνει, δεν εκπληρώνει την κλήση του να είναι οικονόμος των μυστηρίων του Θεού όπως πρέπει. Πρέπει να ανοίξει τη Βίβλο, να εξηγήσει τις Γραφές, να κηρύξει τον Χριστό από τον Λόγο του Θεού. Έτσι είναι ένας κωπηλάτης, ένας σκλάβος στη γαλέρα, που τραβάει το κουπί του στο ρυθμό του Βασιλιά Ιησού, το τύμπανο του Κυρίου του. Και είναι οικονόμος, φροντίζοντας για την οικία της πίστεως, διανέμοντας σοφά το Ευαγγέλιο της χάριτος στον λαό του Θεού.

Ο Alistair Begg, νομίζω ότι ήταν, νομίζω ότι συνοψίζει την κύρια ιδέα εδώ πραγματικά πολύ καλά όταν είπε ότι "οι λειτουργοί του Ευαγγελίου είναι υπηρέτες της εκκλησίας, αλλά η εκκλησία δεν είναι ο Κύριός τους". Οι λειτουργοί του Ευαγγελίου είναι υπηρέτες της εκκλησίας, αλλά η εκκλησία δεν είναι ο Κύριός τους. Εργαζόμαστε για τον Ιησού, τραβώντας το κουπί σύμφωνα με την εντολή Του, υπηρετώντας την εκκλησία με τον Λόγο Του, σύμφωνα με το σχέδιο Του. Υπηρετούμε την εκκλησία, αλλά είναι ο Ιησούς Χριστός, όχι η εκκλησία, που είναι ο Κύριός μας. Βεβαίως, ο στίχος 2, οι οικονόμοι, οι λειτουργοί όπως οι οικονόμοι, απαιτείται να είναι πιστοί, αξιόπιστοι, επιμελητικοί στην εργασία τους. Αλλά αυτό είναι το μέτρο της ποιότητας ενός οικονόμου. Είναι πιστός; Είναι αξιόπιστος; Δεν έχει καμία σχέση με τη δυναμική δύναμη της προσωπικότητάς του ή τη ρητορική στιλπνότητα του λόγου του. Είναι πιστός; Αυτή είναι η βασική ερώτηση.

Τώρα μπορείτε να φανταστείτε την πρόκληση αυτής της διδασκαλίας για τους Κορίνθιους, οι οποίοι αξιολογούσαν τους υπηρέτες με βάση την φανταχτερότητα και την καλλιτεχνία της δημόσιας ομιλίας τους. Ήθελαν ροκ σταρ και διασημότητες, όχι σκλάβους στα γαλαξιά και οικονόμους στα σπίτια. Αλλά οι υπηρέτες που ο Θεός θα ευλογήσει, ο Παύλος μας διδάσκει, οι υπηρέτες που η εκκλησία χρειάζεται, είναι πιστοί οικονόμοι που διαχειρίζονται τα μυστήρια του Θεού, τον Λόγο του Χριστού, το Ευαγγέλιο της χάριτος, επιμελώς για την καθημερινή τροφή του λαού του Θεού. Να πώς πρέπει να βλέπει η εκκλησία τους υπηρέτες. Είμαστε σκλάβοι στα γαλαξιά, οικονόμοι στα σπίτια. Υπηρετούμε την εκκλησία με το διάταγμα και την εντολή του Ιησού Χριστού, ο οποίος είναι ο Κύριός μας.

Πώς οι λειτουργοί του Ευαγγελίου και κάθε Χριστιανός πρέπει να βλέπουν τον εαυτό τους Αλλά στη συνέχεια, δεύτερον, ο Παύλος μας λέει πώς οι λειτουργοί του Ευαγγελίου, και κατ' επέκταση κάθε Χριστιανός, πρέπει να βλέπουμε τον εαυτό μας. Πώς η εκκλησία πρέπει να βλέπει τους λειτουργούς του Ευαγγελίου, αλλά τώρα πώς οι λειτουργοί του Ευαγγελίου πρέπει να βλέπουν τον εαυτό τους. Κοιτάξτε μαζί μου τους στίχους 3 και 4. Στίχοι 3 και 4. Στην πραγματικότητα υπάρχουν τρεις αίθουσες δικαστηρίου σε αυτούς τους πέντε στίχους. Θέλω να σκεφτούμε τις πρώτες δύο από αυτές και θα έρθουμε στην τρίτη σε λίγο. Οι πρώτες δύο είναι εδώ στους στίχους 3 και 4. Η πρώτη αίθουσα δικαστηρίου που αναφέρει ο Παύλος, τη βλέπετε στο κείμενο, είναι η αίθουσα δικαστηρίου της κοινής γνώμης. “Αλλά με μένα,” στίχος 3, “Αλλά με μένα, είναι ένα πολύ μικρό πράγμα να κριθώ από σας ή από οποιοδήποτε ανθρώπινο δικαστήριο.” Ο Παύλος είχε δικαστεί στην αίθουσα δικαστηρίου της κοινής γνώμης στην Κόρινθο. Κάθε εβδομάδα που ήταν στην Κόρινθο, σε οικία μετά οικίας γύρω από την εκκλησία, μπορείτε να είστε βέβαιοι για το κυρίως πιάτο που σερβίρεται για το μεσημεριανό γεύμα της Κυριακής. Γνωρίζετε ποιο είναι αυτό το πιάτο, δεν γνωρίζετε; Προφανώς ήταν ένα λιχουστό φαγητό στην Κόρινθο. Τι είχαν για το μεσημεριανό γεύμα της Κυριακής μετά την εκκλησία κάθε εβδομάδα που ο Παύλος ήταν μαζί τους; Σερβίρουν ένα καυτό σωρό από ψητό ιεροκήρυκα, δεν το έκαναν; Αναρωτιέμαι αν είναι ένα λιχουστό φαγητό που έχετε απολαύσει ο ίδιος. Μην απαντήσετε. Δεν θέλω να γνωρίζω! Λοιπόν, θα έπαιρναν την υπηρεσία του με κριτική, πικρή, καταδικαστική - την αίθουσα δικαστηρίου της κοινής γνώμης.

Το Δικαστήριο της Ιδιωτικής Συνείδησης

Και τότε υπάρχει μια άλλη αίθουσα δικαστηρίου. Την βλέπετε στο κείμενο; Ο Παύλος την αναφέρει. Όχι μόνο την αίθουσα της κοινής γνώμης αλλά και στα εδάφια 3 και 4, την αίθουσα της προσωπικής συνείδησης. «Δεν κρίνω ούτε τον εαυτό μου», λέει, «γιατί δεν έχω συνείδηση τίποτα εναντίον εμού, αλλά δεν είμαι εξαιτίας αυτού δικαιωμένος». Στην αίθουσα της συνείδησής του, ενώ δεν γνωρίζει τίποτα συγκεκριμένο που θα μπορούσε να τον καταδικάσει, γνωρίζει ότι η δική του προσωπική ετυμηγορία, η δική του εκτίμηση για τον εαυτό του δεν είναι σχεδόν πιο αξιόπιστη από τις προκατειλημμένες κρίσεις των Κορινθίων. Και θέλω να παρατηρήσουμε προσεκτικά πώς ο Παύλος αντιμετωπίζει τις ετυμηγορίες και των δύο δικαστηρίων. Από τη μια πλευρά, λέει, «Είναι ένα πολύ μικρό πράγμα να κρίνεστε από σας στην αίθουσα της κοινής γνώμης. Και από την άλλη πλευρά», λέει, «ούτε καν εμπιστεύομαι τις δικές μου κρίσεις για τον εαυτό μου στην αίθουσα της προσωπικής συνείδησης». Προφανώς, δεν βάζει καθόλου αξία στις ετυμηγορίες κανενός από τα δύο δικαστήρια, δεν;

Ελευθερία Από τον Φόβο της Κρίσεως των Άλλων

Και έτσι εδώ είναι η ερώτησή μου! Καθώς λαμβάνω όλα αυτά υπόψη, καθώς βλέπω πώς ο Παύλος χειρίζεται τον εαυτό του υπό το πρίσμα της ετυμηγορίας της κοινής γνώμης και ακόμη και της ετυμηγορίας της συνείδησής του, εδώ είναι η ερώτησή μου! Αυτό που πραγματικά θέλω να γνωρίζω! Θέλω να γνωρίζω, «Πώς το κάνεις, Παύλε; Πώς το κάνεις;» Δεν θα θέλατε να είστε ελεύθεροι από τον φόβο των προκατειλημμένων κρίσεων των άλλων ανθρώπων; Αδιαφορώντας για τις κρίσεις τους για σας; Ή τι για την ελευθερία από την τυραννία της αυτοκαταδίκης ή την τύφλωση της αλαζονικής υπεροψίας; Και τα δύο που ο Παύλος φαίνεται να αποφεύγει στο απόσπασμά μας θαυμαστά. Πώς το κάνει; «Δεν με νοιάζει αν με κρίνετε, και δεν εμπιστεύομαι ούτε τις δικές μου κρίσεις για μένα». Αυτό είναι το πώς οι λειτουργοί πρέπει να βλέπουν τον εαυτό τους – ούτε οδηγημένοι από τον φόβο των ανθρώπων ούτε υποδουλωμένοι από τις απαιτήσεις του εγώ. Και εδώ είναι ένα μοντέλο που υποψιάζομαι ότι όλοι θα θέλαμε να βλέπουμε τον εαυτό μας – αδιαφορώντας για το τι λένε οι άνθρωποι για μας και όχι για μια στιγμή πιστεύοντας τη δική μας δημοσιότητα ούτε καν.

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς – δεν είναι δύσκολο να το επιτύχουμε; Δεν βρίσκουμε συχνά τον εαυτό μας να υποχωρεί από φόβο για τις κρίσεις των άλλων ή βαθιά πληγωμένο όταν τις ακούμε; Να κινητοποιούμαστε και να ταλαντεύουμε από αυτό που ανησυχούμε ότι οι άλλοι θα πουν για μας; Ή να ζούμε κάτω από την τυραννία των δικών μας εσωτερικών νευρώσεων; Δεν είναι δύσκολο να γίνει, αυτό που ο Παύλος φαίνεται να κάνει τόσο εύκολα εδώ σε αυτούς τους στίχους; Μου αρέσει να λέω στους σπουδαστές ότι οι υπουργοί πρέπει να αναπτύξουν παχιά δέρματα και τρυφερά καρδιές. Παχιά δέρματα και τρυφερά καρδιές. Αλλά πολύ συχνά, έχουμε λεπτό δέρμα και σκληρές καρδιές. Έτσι, οι λεπτοί υπουργοί, κάθε βέλος, κάθε καυστική παρατήρηση διαπερνά και πληγώνει. Αλλά αν οι καρδιές μας είναι σκληρές, δεν μαθαίνουμε μαθήματα, δεν είμαστε διδακτικοί, και οι πληγές που λαμβάνουμε δύσκολα καρποφορούν σε αποτελεσματική υπηρεσία. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι παχιά δέρματα και τρυφερά καρδιές. Ο Παύλος φαίνεται να το μοντελοποιεί εδώ, δεν είναι; Έχει παχύ δέρμα. «Είναι ένα μικρό πράγμα να κρίνομαι από σας». Έχει μια τρυφερή καρδιά. «Δεν κρίνομαι ούτε τον εαυτό μου. Δεν εμπιστεύομαι την δική μου ετυμηγορία. Δεν ακούω το εγώ μου. Είμαι διδακτικός». Εκεί υπάρχει ταπείνωση. Αλλά η καλλιέργεια παχύ δέρματος και τρυφεράς καρδιάς δεν είναι τόσο εύκολη. Πώς το κάνει ο Παύλος; Πώς θα μπορούσαμε να το κάνουμε;

Πώς ο Θεός μας Βλέπει Όλους

Αυτό με οδηγεί στο τελευταίο σημείο! Θα κοιτάξετε μαζί μου στον στίχο 5; Μας έχει πει πώς η εκκλησία πρέπει να βλέπει τους λειτουργούς του Ευαγγελίου, μας έχει πει πώς οι λειτουργοί και κάθε Χριστιανός πρέπει να βλέπουν τον εαυτό τους· τώρα μας λέει ότι αυτό που πραγματικά έχει σημασία για τους περισσότερους από εμάς είναι πώς μας βλέπει ο Θεός. Εδώ είναι η τρίτη αίθουσα δικαστηρίου στο πέρασμά μας. Αυτή είναι στην πραγματικότητα η μόνη που πραγματικά μετράει. Βλέπετε το στον στίχο 5; «Επομένως, μην κρίνετε πριν από τον καιρό, πριν έρθει ο Κύριος, ο οποίος θα φέρει στο φως τα πράγματα που τώρα κρύβονται στο σκοτάδι και θα αποκαλύψει τους σκοπούς της καρδιάς. Τότε, ο καθένας θα λάβει την έπαινο από τον Θεό». Μην κρίνετε πριν από τον καιρό, λέει ο Παύλος. Αντηχεί τις πολύ οικείες λέξεις του Ιησού, «Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε». Αγαπημένες λέξεις στο σημερινό πολιτιστικό κλίμα στο οποίο ζούμε. Συχνά, λαμβάνονται για να σημαίνουν ότι δεν πρέπει να κάνουμε ηθικές κρίσεις· οι ηθικές κρίσεις, μας λένε, είναι εκτός ορίων. «Μην κρίνετε. Το να ονομάσετε κάτι σωστό και κάτι άλλο λάθος είναι κρίσιμο και μη ερωτευμένο», μας λένε.

Αυτό σαφώς δεν είναι αυτό που έχει στο νου ο Παύλος εδώ, επειδή, αν κοιτάξετε στο επόμενο κεφάλαιο, βλέπουμε ότι κάνει πολύ ισχυρές ηθικές κρίσεις, παροτρύνοντας την εκκλησία να εφαρμόσει την εκκλησιαστική πειθαρχία στην περίπτωση της σεξουαλικής ακαθαρσίας. Και στην πραγματικότητα, στον στίχο 3 του κεφαλαίου 5, ακούστε τη γλώσσα του Παύλου. Λέει, “Έχω ήδη κρίνει τον άνθρωπο που έκανε τέτοιο πράγμα.” Οπότε ο Παύλος δεν λέει εδώ όταν λέει στους Κορινθίους να μην κρίνουν πριν από τον καιρό, δεν λέει να μην κάνετε ηθικές κρίσεις· ούτε λέει να μην κάνετε θεολογικές κρίσεις. Στο κεφάλαιο 14 της 1ης Επιστολής προς Κορινθίους, όταν μιλάει για το υπουργείο των προφητών στην εκκλησία της Κορίνθου, λέει ότι δύο ή τρεις το πολύ πρέπει να μιλήσουν και οι υπόλοιποι πρέπει “να σταθμίσουν όσα λέγονται.” Η λέξη που μεταφράζεται ως “σταθμίσουν” είναι πραγματικά η λέξη “να κρίνουν.” Κρίνετε όσα λέγονται. Πρέπει να ασκήσετε θεολογική διάκριση για να σταθμίσετε και να κρίνετε την αλήθεια όσων διδάσκονται από τις Γραφές. Οπότε ο Παύλος δεν λέει να μην κάνετε ηθικές κρίσεις για το τι είναι σωστό και λάθος· ούτε λέει να μην κάνετε δογματικές κρίσεις για το τι είναι αληθές και ψευδές. Η Βίβλος στην πραγματικότητα μας διατάζει να κάνουμε και τα δύο. Και ένα σημαντικό μέρος της χριστιανικής ωριμότητας έγκειται στην ικανότητά μας να το κάνουμε με ταπείνωση και δεξιότητα σύμφωνα με το πρότυπο του Λόγου του Θεού.

Να Μην Κρίνετε Πριν Από τον Καιρό

Αλλά ο Παύλος επιπλήττει τους Κορινθίους για την ανάπτυξη ενός δικού τους προτύπου· όχι ενός βιβλικού προτύπου, αλλά ενός προτύπου βασισμένου σε προσωπικές προτιμήσεις και προτιμήσεις και στη συνέχεια ενεργώντας ως κριτής Τζούντι και εκτελεστής σε κάθε και όλους όσους δεν ανταποκρίνονται σε αυτά τα πρότυπα. “Μη κρίνετε με τέτοιο τρόπο πριν από τον καιρό”, λέει. Αυτό είναι πριν από την επιστροφή του Κυρίου. Όταν ο Ιησούς επιστρέψει και η τελική αίθουσα δικαστηρίου καλεστεί σε συνεδρίαση, Εκείνος θα κρίνει με τα τέλεια πρότυπα του Λόγου του Θεού και οι κρίσεις Του θα ανατρέπουν τις δικές σας κάθε φορά. Στην πραγματικότητα, σε εκείνη την ημέρα, ο Παύλος λέει, θα βρείτε τον εαυτό σας να μην κάθεται πλέον στον πάγκο ως αυτοδιορισμένος κριτής, αλλά προσωπικά στο εδώλιο για να δώσει λόγο. Σε εκείνη την ημέρα, ο Παύλος λέει, τα κρυφά στο σκοτάδι θα εκτεθούν και ο Χριστός θα αποκαλύψει τους σκοπούς της καρδιάς.

Τώρα, δεν είναι αυτό τελικά γιατί η κατακριτική μας στάση είναι πραγματικά πολύ ανόητη στο τέλος; Γιατί δεν μπορούμε να διαβάσουμε καρδιές· μόνο ο Ιησούς μπορεί. Πόσο 조심べき είμαστε για να μην κατηγορούμε τους άλλους για κίνητρα όταν μόνο η διερευνητική ματιά του Ιησού Χριστού μπορεί να διεισδύσει σε εκείνα τα βάθη. Ο Ιησούς και κανείς άλλος δεν μπορεί και θα εκτεθεί τους μυστικούς σκοπούς της καρδιάς και τα κρυφά στο σκοτάδι. Και μια μέρα θα το κάνει, λέει ο Παύλος. Δεν είναι αυτό νηφάλιο; Μια μέρα θα το κάνει. Ο Παύλος θέλει οι Κορινθίοι και θέλει εμείς να είμαστε ενήμεροι για εκείνη την τελευταία μεγάλη ημέρα, και την τελευταία αίθουσα δικαστηρίου, της οποίας η ετυμηγορία είναι η μόνη που πραγματικά έχει σημασία. Και αν ήμασταν περισσότερο ενήμεροι και αρχίζαμε να ζούμε όπως ο Παύλος φαίνεται να καταφέρνει να κάνει εδώ, αρχίζαμε να ζούμε στο φως της αιωνιότητας, πώς θα επηρεάσει το πώς ζούμε μέρα με τη μέρα ανάμεσα στην κοινότητα του λαού του Θεού;

Ζητήστε να ευχαριστείτε τον Θεό Μόνο

Και αν κοιτάξετε στο τέλος του εδαφίου 5, θα δείτε πώς ο Παύλος μπόρεσε να ζήσει ελεύθερος από τον φόβο της γνώμης των άλλων στο δικαστήριο της κοινής γνώμης και ακόμη να κρατήσει τη δική του αξιολόγηση του εαυτού του τόσο χαλαρά. Θυμηθείτε, δεν τον ένοιαζε καθόλου αν οι Κορίνθιοι τον δαιμονοποιούσαν ή τον υμνούσαν. Θυμηθείτε πώς αρνήθηκε να δώσει μεγάλη σημασία στη δική του εκτίμηση για τον εαυτό του. Λοιπόν, εδώ είναι πώς το κατάφερε. Αναζητά την έγκριση του παντοδύναμου Θεού. Ο παντοδύναμος Θεός - Η γνώμη Του είναι η μόνη που τελικά έχει σημασία. Τότε, κάθε ένας, λέει, «θα λάβει την έγκριση από τον Θεό». Εργάζεται για το «Καλά, καλό και πιστό υπηρέτη», του Κυρίου του. Επιδιώκει να ζήσει έτσι ώστε να ευχαριστεί τον Θεό του. Καμία άλλη γνώμη, ούτε καν η δική του, δεν έχει τελική σημασία για εκείνον. Η ερώτησή του δεν είναι: «Τι θα σκεφθούν οι άλλοι για μένα;» Ούτε είναι: «Τι σκέφτομαι για μένα;» Η ερώτησή του, αντίθετα, είναι: «Θα λάβει η συμπεριφορά μου σήμερα την έγκριση του Λυτρωτή μου;»

Ποιος είναι ο δρόμος προς τη λήθη του εαυτού, ώστε να μην είσαι σκλαβωμένος ούτε από τις γνώμες των άλλων ούτε από τις υπερηφάνειες του εγώ; Είναι να γνωρίζεις ότι μόνο μία γνώμη έχει σημασία στο τέλος. Τι λέει ο Θεός για το έργο της καρδιάς σου και του κεφαλιού σου και των χεριών σου; Τι θα πει ο Ιησούς κατά την εμφάνισή του για το έργο των διαχειριστών του, που όφειλαν να είναι πιστοί στο σπίτι του Θεού; Τι θα πει για τις προσπάθειες των κωπηλατών του, που όφειλαν να τραβούν τα κουπιά τους στο ρυθμό του τυμπάνου του; Όταν η έγκριση του Θεού έχει υπέρτατη σημασία, πραγματικά δεν θα έχει σημασία αν οι άνθρωποι σε δαιμονοποιούν ή σε υμνούν και η δική σου απόφαση δεν θα μπορούσε να έχει λιγότερη σημασία.

Μια λέξη έγκρισης

Τώρα, για να είμαστε σαφείς, πριν κλείσουμε, στην τελική κρίση δεν θα ακούσετε ποτέ, αν είστε Χριστιανοί σήμερα, δεν θα ακούσετε λέξη καταδίκης, αλλά θα ακούσετε λέξη έπαινος. Ρωμαίους 8, στίχος 1, “Δεν υπάρχει λοιπόν τώρα καμία καταδίκη για εκείνους που είναι στο Χριστό Ιησού.” Δεν μπορείτε να καταδικαστείτε, πιστός στο Ιησού, όταν εκείνη η τελική αίθουσα δικαστηρίου καλείται σε σύνοδο. Δεν είναι αυτό καλά νέα; Λόγω της δικαιοσύνης του Χριστού, είστε συγχωρημένοι και δεν μπορείτε ποτέ να καταδικαστείτε. Αλλά μπορείτε και πρέπει να ζήσετε για τον έπαινο του Βασιλιά Ιησού εκείνη την ημέρα. Υπάρχει μια λέξη έπαινος να ειπωθεί για σας. Καμία λέξη καταδίκης αλλά μια λέξη έπαινος. Και υποψιάζομαι μάλλον ότι όταν όλοι μαζευτούμε μπροστά στον θρόνο και ακούσουμε τους επαίνους Του, θα εκπλαγούμε στο πόσο σπάνια ο έπαινος Του συμφωνεί με τους επαίνους των ανθρώπων ή με τις συγχαρητικές σκέψεις των συνειδήσεων μας. Και τα δύο συχνά χάνουν εντελώς το στόχο. Αυτό είναι που έλεγε ο Παύλος, δεν είναι; Και τα δύο συχνά χάνουν εντελώς το στόχο. Και έτσι έχοντας εξασφαλίσει την ασφάλεια του “καμία καταδίκη” μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό, καλούμαστε να επιδιώκουμε τη λέξη έπαινος με πιστή υπακοή στον Ιησού Χριστό, να ζήσουμε για το χαμόγελο του Πατέρα Άμπα και να επιδιώκουμε σκληρά μετά το “Καλά, καλό και πιστό δοῦλο” του Αναδόχου μας.

Ο Κύριος να μας βοηθήσει, ο Κύριος να μας βοηθήσει, στηριζόμενοι στην ασφάλεια της καμίας καταδίκης, να ζήσουμε χαρούμενα με την καλή γνώμη του ζωντανού Θεού μονάχα και για τον τελικό Του έπαινο εκείνη τη μεγάλη ημέρα. Και να μας ελευθερώσει έτσι εντελώς από την τυραννία της γνώμης των ανθρώπων και ακόμη από την τυραννία των δικών μας ελαττωματικών κρίσεων για εμάς. Ας προσευχηθούμε μαζί.

Πατέρα μας, ομολογούμε σε Σέ ότι συχνά οι απόψεις των άλλων και η δική μας εκτίμηση για τον εαυτό μας ήταν ελαττωματική, επικίνδυνα ελαττωματική, οδηγώντας μερικές φορές ακόμη και σε καταστροφικές συνέπειες. Θα μας διδάξεις, παρακαλούμε, να εκτιμούμε πάνω από όλες τις άλλες απόψεις την έγκρισή Σου και να ζούμε για το χαμόγελό Σου και για τη δόξα Σου μονάχα; Γιατί ζητούμε αυτό στο όνομα του Ιησού, αμήν.