Η Δύναμη της Προσευχής

Του Gabe Fluhrer

Καθώς κάθεστε, αν θέλετε, γυρίστε στις Βίβλους σας στο κεφάλαιο 5 του Ιακώβου, θα το βρείτε στη σελίδα 1013 αν χρησιμοποιείτε μια βιβλική από την σειρά των πάγκων. Πριν διαβάσουμε αυτό το απόσπασμα, θέλω να κάνω ένα σχόλιο σχετικά με το κήρυγμα της περασμένης εβδομάδας. Δεν χρησιμοποιώ χειρόγραφο εδώ, και ένα από τα μειονεκτήματα του να κηρύττω με αυτόν τον τρόπο είναι ότι μπορείς να παραλείψεις πράγματα που θέλεις να πεις. Και έτσι έκανα ένα μεγάλο λάθος την περασμένη εβδομάδα. Οι κήρυκες κάνουμε λάθη, εγώ κάνω πολλά από αυτά, και ένα από αυτά ήταν ότι η ομολογία μας για την πίστη, το κεφάλαιο 22 του Westminster, εξηγεί ότι οι νόμιμοι όρκοι – μιλήσαμε για όρκους την περασμένη εβδομάδα στον Ιακώβου 5 – οι νόμιμοι όρκοι είναι μέρος της θρησκευτικής λατρείας. Και μετά υπάρχουν επτά παράγραφοι σχετικά με τους νόμιμους όρκους και τις υποσχέσεις. Έτσι, αυτό που θέλω να κάνω σαφές ήταν ότι υπάρχουν φορές που είναι νόμιμο, σύμφωνα με τις Γραφές, να λαμβάνουμε όρκους και υποσχέσεις – ορκίζομαι για δημόσιο αξίωμα, λέγοντας τις υποσχέσεις μας για το γάμο, τις υποσχέσεις για την ιδιότητα του μέλους. Αυτό που ο Ιακώβος προειδοποιούσε ήταν η χρήση όρκων ή υποσχέσεων ως一种 ψευδούς ομιλίας για να στηρίξουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε ως ψευδή ομιλία. Έτσι ήθελα να κάνω αυτήν την γρήγορη διόρθωση. Παρακαλώ συγχωρέστε με που δεν το έκανα πιο σαφές την περασμένη εβδομάδα.

Ιακώβου 5, θα μελετήσουμε τους στίχους 13 έως 18 το βράδυ αυτό. Πριν ακούσουμε το Λόγο του Θεού, ας πάμε σε Αυτόν με προσευχή.

Πατέρα μας, είμαστε εκείνοι το βράδυ αυτό που έχουμε αυτόν τον άσκοπο πόνο που μόλις τραγουδήσαμε και έχουμε χάσει την ειρήνη για τις έγνοιες που δεν μας προορίζατε να φέρουμε. Και έτσι το βράδυ αυτό ζητάμε να στρέψετε τα μάτια μας στον Ιησού, να δούμε τη δύναμη της προσευχής. Είστε πιο ισχυροί από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε. Έτσι βοηθήστε μας. Βοηθήστε μας να γνωρίσουμε αυτήν τη δύναμη. Δείξτε μας τον Χριστό, την πηγή της δύναμής μας, από το Άγιο Πνεύμα απόψε. Προσευχόμαστε στο όνομα του Ιησού, αμήν.

Ιακώβου 5, αρχίζοντας από τον στίχο 13. Αυτό είναι ο Άγιος, εμπνευσμένος και επομένως αλάθητος Λόγος του Θεού:

Υπάρχει κανείς μεταξύ σας που υποφέρει; ας προσευχηθεί. Υπάρχει κανείς χαρούμενος; ας ψάλλει υμνισμό. Υπάρχει κανείς μεταξύ σας ασθενής; ας καλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας και ας προσευχηθούν για αυτόν, χρίοντάς τον με λάδι στο όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή της πίστεως θα σώσει τον ασθενή, και ο Κύριος θα τον σηκώσει. Και αν έχει διαπράξει αμαρτίες, θα συγχωρεθεί. Επομένως, ομολογήστε τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλο και προσευχηθείτε ο ένας για τον άλλο, για να θεραπευθείτε. Η προσευχή ενός δίκαιου ανθρώπου έχει μεγάλη δύναμη καθώς ενεργεί. Ο Ηλίας ήταν άνθρωπος με φύση όπως η δική μας, και προσευχήθηκε θερμά να μη βρέξει, και για τρία χρόνια και έξι μήνες δεν βρέξε στη γη. Έπειτα προσευχήθηκε πάλι, και ο ουρανός έδωσε βροχή, και η γη καρποφόρησε.

Το γρασίδι μαραίνεται, τα λουλούδια πέφτουν, αλλά ο Λόγος του ζωντανού Θεού θα σταθεί για πάντα και για πάντα. Αμήν.

Λοιπόν, μας προσφέρθηκε αυτό που τώρα καταλαβαίνω ότι είναι ένα από τα τρία μεγαλύτερα επιτυχή της λίστας θεατρικών έργων του Σχολείου της Ημέρας, το “Barnyard Praise” του νηπιαγωγείου! Αυτό ήταν κάτι νέο για εμάς. Και ως μια παρένθεση, ευχαριστώ, Gary και το προσωπικό, όλοι στο Σχολείο της Ημέρας. Αυτό είναι μια τόσο καταπληκτική υπηρεσία της εκκλησίας μας και εμείς, η Callie και εγώ, μιλήσαμε γι' αυτό, μας θύμισε πόσο καταπληκτικό είναι το Σχολείο της Ημέρας μετά από την παρακολούθηση αυτού του θεατρικού έργου. Το όνομα ακούγεται διασκεδαστικό και παιδικό, αλλά υπήρχε τόσο καλή θεολογία. Και δεν προσπαθώ σοβαρά να υψώσω την κόρη μου εδώ, αλλά το ρόλο της - είμαι περήφανος μπαμπάς! Φτάσαμε στο ρόλο της και δεν είχα ιδέα τι επρόκειτο να πει. Δεν την είχα ακούσει να το δοκιμάζει ή κάτι τέτοιο. Και έφτασε στο ρόλο της και είπε τα εξής. “Όποτε ξεκινάμε κάτι νέο, πρέπει να προσευχόμαστε. Ο Θεός θέλει να μιλήσουμε μαζί Του για τα πάντα.” Αυτή ήταν η γραμμή της στο έργο. Και καθώς καθόμουν εκεί και την άκουγα, σκέφτηκα στον εαυτό μου, “Λοιπόν, απλώς έδωσες την Κυριακάτικη βραδινή κήρυξή μου, γλυκιά μου!” “Όποτε ξεκινάμε κάτι νέο, πρέπει να προσευχόμαστε. Και ο Θεός θέλει να μιλήσουμε μαζί Του για τα πάντα.”

Αυτό είναι το επίκεντρο του αυτού αποσπάσματος απόψε καθώς ο Ιακώβος ολοκληρώνει την επιστολή του. Επιστρέφει στο κεφάλαιο 4, στίχο 8. “Ο Θεός δίνει χάρη στους ταπεινούς αλλά αντιτίθεται στους υπερήφανους.” Και πραγματικά από τότε, ο Ιακώβος επεξεργάζεται για μας, “Πώς φαίνεται να οδηγούμε μια ταπεινή, εξαρτημένη ζωή;” Έχει σκιαγραφήσει το περίγραμμα αυτού επειδή αυτό είναι πραγματικά το χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου που έχει γνήσια πίστη, που ήταν η ανησυχία αυτής της επιστολής – γνήσια πίστη. Και ο Ιακώβος, καθώς ολοκληρώνει εδώ στην επιστολή του, μας λέει ότι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που έχει γνήσια πίστη είναι ότι οδηγεί μια ταπεινή, εξαρτημένη ζωή προσευχής. Και εδώ είναι η ερώτηση που έπρεπε να κάνω στον εαυτό μου καθώς προετοιμαζόμουν αυτή την εβδομάδα – “Πιστεύω στην δύναμη της προσευχής;” Έχουμε χάσει την πίστη ότι, όπως έλεγε το παλιό αυτοκόλλητο, “Η προσευχή αλλάζει τα πράγματα.” Τώρα ως καλοί μεταρρυθμισμένοι άνθρωποι θέλουμε να τροποποιήσουμε μερικά πράγματα σχετικά με αυτή τη δήλωση, αλλά ας είμαστε σαφείς. Η ουσία αυτής της δήλωσης είναι αληθινή, σύμφωνα με τις Γραφές. Πιστεύουμε σε αυτό;

Και ο Ιακώβος θέλει να μας βοηθήσει να ξαναβρούμε την εμπιστοσύνη μας στην δύναμη της προσευχής το βράδυ. Θα το κάνει για μας κάτω από δύο επικεφαλίδες. Στους στίχους 13 έως 16 – συνθήκες ισχυρής προσευχής· 13 έως 16 – συνθήκες ισχυρής προσευχής. Και έπειτα στους στίχους 17 και 18 – ένα παράδειγμα ισχυρής προσευχής. Και το κύριο σημείο που μας δίνει ο Ιακώβος το βράδυ είναι να περιγράψει τις συνθήκες της ισχυρής προσευχής δίνοντας μας εκείνο το παράδειγμα ισχυρής προσευχής. Έτσι είναι οι επικεφαλίδες μας και αυτή είναι η ουσία αυτού που λέει ο Ιακώβος.

Συνθήκες Ισχυρής Προσευχής

Κοιτάξτε μαζί μου πίσω εκεί στο εδάφιο 13 έως 16. “Εάν κάποιος από σας υποφέρει; ας προσευχηθεί. Εάν κάποιος χαίρεται; ας ψάλλει. Εάν κάποιος από σας είναι ασθενής; ας καλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και ας προσευχηθούν για αυτόν, χρίοντάς τον με λάδι στο όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή της πίστεως θα σώσει τον ασθενή, και ο Κύριος θα τον σηκώσει. Και εάν έχει διαπράξει αμαρτίες, θα συγχωρεθεί. Επομένως, ομολογήστε τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλο και προσευχηθείτε ο ένας για τον άλλο, για να θεραπευθείτε.” Ο Ιάκωβος μας δίνει τρία “C” ως προϋποθέσεις για ισχυρή προσευχή. Το πρώτο είναι η κοινότητα· είναι τα εδάφια 13 και 14. Κοινότητα. Αυτή είναι μια από τις προϋποθέσεις της ισχυρής προσευχής. Και το κάνει αυτό αντιπροσωπευτικά. Παρατηρήστε τι κάνει. Λέει ότι υπάρχουν αυτές οι περιστάσεις στις οποίες βρίσκουμε τους εαυτούς μας. Τα πράγματα πάνε καλά, είμαστε ασθενείς, ή είμαστε λυπηροί, υποφέρουμε, ό,τι κι αν είναι. Λέει όπου κι αν βρεθείτε, σε όποια περίσταση κι αν είστε – προσευχηθείτε.

Και παρατηρήστε την παρένθεση που δίνει εκεί. Μια από τις μορφές προσευχής που θα συζητήσει είναι η δοξολογία. Και λέει, “Εάν τα πράγματα πάνε καλά για σας, τραγουδήστε!” Τώρα το πρώτο πράγμα που θα πούμε, ειδικά εμείς οι άνδρες, είναι, “Λοιπόν, δεν ξέρω να τραγουδώ.” Και ας ενταχθώ στις τάξεις. Δεν ξέρω πραγματικά να τραγουδώ ούτε εγώ, αλλά αγαπώ να τραγουδώ. Και ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνουμε, ειδικά εάν τα πράγματα πάνε καλά στη ζωή μας, είναι να τραγουδούμε. Και πάλι, μπορείς να είσαι φρικτός, και γι' αυτό υπάρχει εκείνη η στροφή, “Κάνετε μια χαρούμενη θορυβώδη προσφορά στον Κύριο!” Και αυτό είναι εντάξει! Και έτσι ο Ιάκωβος λέει εάν τα πράγματα πάνε καλά, κάνετε αυτό. Αλλά και σε άλλες περιστάσεις επίσης, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει, πρέπει να είμαστε άνθρωποι προσευχής.

Και στη συνέχεια δίνει αυτόν τον στίχο που προκαλεί τόσο μεγάλη διαμάχη εκεί στους στίχους 14 και 15. “Εάν κάποιος είναι άρρωστος, ας καλέσει τους πρεσβυτέρους, ας χρίσουν με λάδι τον ασθενή, και αυτή η προσευχή θα σώσει αυτόν τον άνθρωπο.” Εντάξει, θα μιλήσουμε για όλα αυτά εδώ σε λίγο. Ας παρατηρήσουμε μερικές λεπτομέρειες. Ένα από τα σχόλια που αγάπησα να διαβάζω σε αυτή τη σειρά είναι από έναν άνθρωπο που ονομάζεται Dan Doriani. Και ο Dan ήταν καθηγητής στο Covenant Seminary, το θεολογικό μας σεμινάριο. Έχει χειροτονηθεί ως πρεσβύτερος της PCA για πολλά χρόνια. Και έχει αυτή την καταπληκτική ιστορία στο σχόλιό του για αυτό το χωρίο σχετικά με έναν άνθρωπο στην εκκλησία του που θεραπεύτηκε από μια πολύ σοβαρή ιογενή λοίμωξη της καρδιάς. Αυτός ο άνθρωπος διαγνώστηκε με αυτόν τον ιό στην καρδιά του, θα έπρεπε να του αφαιρέσει τη ζωή σε λίγους μήνες, και έτσι ο Doriani αναφέρει ότι μόλις πήρε αυτή την κατάσταση, διάβασε αυτόν τον στίχο και κάλεσε τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας και είπε, “Παρακαλώ, έρχεστε να με χρίσετε με λάδι και να προσευχηθείτε;” Και ο Doriani είπε, “Λοιπόν, δεν είχαμε κάνει κάτι τέτοιο πριν! Και έτσι με καλό Πρεσβυτεριανό τρόπο, πήραμε έξι εβδομάδες για να μελετήσουμε το ζήτημα και ελπίζαμε να μην πεθάνει!” Και ενώ μελετούσαν και δούλευαν για το τι να κάνουν, κατέληξαν στο συμπέρασμα, “Ας πάμε να το κάνουμε.” Έτσι ο Doriani στη συνέχεια εξηγεί τι συνέβη. Είπε, “Πήγαμε στο σπίτι αυτού του ανθρώπου, τον χρίσαμε με λάδι, και” τονίζω, “αμέσως μόλις αρχίσαμε να προσευχόμαστε, είχα την συντριπτική αίσθηση ότι ο Θεός, εκείνη τη στιγμή, θεραπεύει τον φίλο μου. Τα χέρια μου ένιωσαν αυτό που μπορώ μόνο να περιγράψω ως βολές φωτιάς που διαπερνούσαν τους. Όταν έπιασα τον ώμο του φίλου μου, θερμότητα και ενέργεια έκαιγαν στο χέρι μου. Ήξερα ότι ο Θεός τον θεραπεύει.”

Τώρα που η γλώσσα μπορεί να μας κάνει άβολους, ως το παγωμένο εκλεκτό, αλλά ας είμαστε σαφείς, οι Γραφές μας κάνουν αφθονότατα σαφές ότι η προσευχή μπορεί να είναι αποτελεσματική, αν ο Θεός το θελήσει, για τη θεραπεία των ανθρώπων. Και αυτό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Άκουσα έναν ομιλητή κάποτε σε ένα συνέδριο που είχε γίνει Χριστιανός επειδή ο σύζυγός της είχε διαγνωστεί με καρκίνο στον εγκέφαλο. Αυτός ο ομιλητής είχε τρεις πτυχία από το Χάρβαρντ, λαμπρός επιστήμονας· ο σύζυγός της πήρε καρκίνο στον εγκέφαλο, έλαβε διάγνωση έξι μηνών για να ζήσει, δεν είχαν πάει ποτέ στην εκκλησία, περιπλανήθηκαν σε μια χαρισματική, Πεντηκοστιακή εκκλησία, χέρια επιβλήθηκαν πάνω του, θεραπεύτηκε – αυτό ήταν πριν από δεκαπέντε χρόνια. Έτσι αυτά τα πράγματα, αυτά τα περιστατικά – και παρεμπιπτόντως, όλα αυτά που διάβασα είχαν αυτά τα ίδια χαρακτηριστικά. Εκείνα τα μπουλόνια φωτιάς· αυτή η θερμότητα και ενέργεια που διαρρέουν τα χέρια κάποιου.

Τώρα ο Ντόριανι εξηγεί ότι δεν συνέβη κάθε φορά που χρίσανε κάποιον με λάδι και προσευχηθήκαμε γι' αυτόν. Συνέβη σε αυτήν την περίπτωση! Και αυτό που μας λέει ο Ιάκωβος είναι πολύ σαφές. Λέει ότι όταν βρεθούμε σε αυτές τις καταστάσεις, πρέπει να καλέσουμε τους πρεσβυτέρους να προσευχηθούν μαζί μας ως εκπρόσωποι της κοινότητας στην οποία βρισκόμαστε. Ως πρεσβύτεροι της εκκλησίας, ως εκείνοι που μας αντιπροσωπεύουν, αυτό είναι που επισημαίνει εδώ.

Προσευχηθείτε με αυτοπεποίθηση

Και τότε μας λέει ότι πρέπει να προσευχόμαστε με αυτοπεποίθηση· όχι μόνο στην κοινότητα, αλλά με αυτοπεποίθηση. Στίχος 15 – “και η προσευχή της πίστεως θα σώσει τον ασθενή”. Τώρα μεγάλη σύγχυση υπάρχει εδώ σχετικά με αυτόν τον στίχο. Έχετε από τη μια πλευρά ανθρώπους που λένε, “Κοίτα, αν δεν θεραπευτείς, είναι επειδή δεν έχεις αρκετή πίστη.” Ένα από τα πιο λυπηρά πράγματα που μπορείς να κάνεις ως υπουργός είναι να πας να επισκεφθείς κάποιον που μπορεί να μην έχει την ίδια θεολογική κατανόηση που έχουμε εμείς. Και έχω ακούσει ανθρώπους να μου λένε αυτό στα κρεβάτια των ασθενών – “Ξέρεις, πάστορας, το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω αρκετή πίστη και γι' αυτό ο Θεός δεν με θεραπεύει.” Λοιπόν, δύο πράγματα πρέπει να το αντικρούσουν αποφασιστικά. Αριθμός ένα – Παύλος. Είπε, “Τρεις φορές ζήτησα από τον Κύριο να αφαιρέσει αυτόν τον κίνδυνο και εκείνος επέλεξε να μην το κάνει.” Άρα ο Παύλος δεν θεραπεύτηκε ούτε καν. Αριθμός δύο – Τελικά, όλες οι θεραπείες τελειώνουν μέχρι ο Ιησούς να επιστρέψει. Όλοι θα πεθάνουμε. Άρα μπορεί να υπάρξουν κάποιες θεραπείες, αλλά είναι μερικές και προσωρινές μέχρι την τελική θεραπεία όταν πάμε να είμαστε με τον Ιησού. Άρα αυτό είναι από τη μια πλευρά.

Ο Θεός είναι Κυρίαρχος στη Θεραπεία

Θέλουμε να αποφύγουμε την δεισιδαιμονική εμπιστοσύνη εδώ ότι με την χρίση με λάδι – και δεν είμαστε πραγματικά σίγουροι τι σημαίνει αυτό· οι σχολιαστές γυρίζουν γύρω και γύρω. Σημαίνει το Άγιο Πνεύμα; Είναι μέρος μιας τελετής; Δεν το ξέρουμε! Πρέπει να υπακούσουμε και να το κάνουμε. Γνώριζα μεταρρυθμισμένους παστοράδες που έχουν χρίσει ανθρώπους με λάδι, μεταξύ Dan Doriani και άλλων. Αλλά το πράγμα που θέλουμε να αποφύγουμε είναι να το δούμε ως κάποιο είδος μαγικού φίλτρου ή φόρμουλας για θεραπεία. Ο Θεός είναι κυρίαρχος στη θεραπεία. Αυτός επιλέγει πότε και ποιον θα θεραπεύσει. Και μπορεί να θεραπεύσει παίρνοντας αυτόν τον άνθρωπο σπίτι Του. Άρα αυτό είναι ένα λάθος που πρέπει να αποφύγουμε.

Αλλά από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να είμαστε σκεπτικοί. Δεν μπορούμε να είμαστε εκείνοι που το προσεγγίζουν με το είδος της έλλειψης πίστεως – δεν το ονομάζουμε πίστη· είναι έλλειψη πίστεως. Λέει, “Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ο Θεός δεν θα δράσει, αλλά θα ρίξω μια προσευχή ούτως ή άλλως.” Η προσευχή χωρίς πίστη δεν θα μας συνδέσει με τη δύναμη του Θεού. Ο Ιάκωβος μας είπε αυτό πίσω στο κεφάλαιο 1.

Φυσική ή Πνευματική Θεραπεία;

Έτσι, εδώ είναι η ερώτηση τότε. Είμαστε πεπεισμένοι για τη δύναμή Του αρκετά για να προσευχηθούμε με αυτοπεποίθηση; Αυτό είναι το ζήτημα εδώ για εμάς! Είναι ζήτημα της καρδιάς μας. Είμαστε πεπεισμένοι αρκετά για τη δύναμή Του για να προσευχηθούμε με αυτοπεποίθηση και όμως να Τον εμπιστευτούμε να κάνει πράγματα στον χρόνο Του όπως Του αρέσει; Αυτό είναι που μας καλεί να κάνουμε εδώ. Και χρησιμοποιεί αυτή τη φράση, “Και η προσευχή της πίστεως θα σώσει τον ασθενή.” Τώρα είναι ενδιαφέρον η λέξη που χρησιμοποιεί εδώ ο Ιάκωβος. Μπορεί να σημαίνει είτε πνευματική σωτηρία είτε φυσική σωτηρία. Και θέλουμε να ρωτήσουμε τον Ιάκωβο, “Ποιο είναι;” Νομίζω ότι θα μας πει, “Ναι!” Γιατί όλοι οι όροι που σχετίζονται με τη σωτηρία και “να τον σηκώσει” εδώ, όλοι αυτοί είναι αμφίσημοι όροι στο αυτό το κείμενο που μπορούν να σημαίνουν φυσική ή πνευματική θεραπεία.

Αλλά για τον Ιάκωβο, η κύρια εστίαση είναι η τελευταία μας “C” – ομολογία. Λέει ότι ο Κύριος μπορεί να σηκώσει αυτόν τον άνθρωπο από ένα κρεβάτι ασθενείας, αλλά στη συνέχεια το υπόλοιπο του χρόνου Του εστιάζεται στη συγχώρηση των αμαρτιών. Στίχος 15, “Εάν έχει διαπράξει αμαρτίες, θα συγχωρεθεί.” Στίχος 16, “Επομένως, ομολογήστε τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλο και θα θεραπευθείτε.” Υπάρχει πάλι αυτή η ασάφεια! Είναι φυσική ή πνευματική θεραπεία; Ο Ιάκωβος λέει, “Και τα δύο!” Και η εστίασή του είναι αυτό. Λέει ότι μπορεί να θεραπευτείτε φυσικά μερικές φορές, αλλά εάν προσευχηθείτε με αυτοπεποίθηση στην κοινότητα και ασκήσετε ομολογία, θα βρείτε πνευματική θεραπεία όλη την ώρα. Θα συγχωρεθείτε, λέει.

Η Ελευθερία που Συνοδεύει την Ευσεβή Ομολογία

Και τι σημαίνει να ομολογούμε τις αμαρτίες μας ο ένας στον άλλο; Και πάλι, υπάρχει αυτή η έμφαση στην κοινότητα. Λοιπόν, ένα πράγμα που δεν σημαίνει είναι αυτό. Έχω δει αυτό να γίνεται σε συγκεντρώσεις Χριστιανών. Είδα έναν πάστορα να το κάνει αυτό μια φορά καθώς έφευγε από μια εκκλησία. Άρχισε να καλεί γυναίκες ονομαστικά για τις οποίες είχε λυσιθηλήσει. Κατάλαβες; Αυτό δεν είναι καθόλου το επίκεντρο αυτού του στίχου. Αν παλεύεις με τη λυσιθηλία, ας σε ενθαρρύνω να το πάρεις στον Κύριο ιδιωτικά, επειδή αυτή είναι μια ιδιωτική αμαρτία. Υπάρχουν δημόσιες αμαρτίες που πρέπει να ομολογούνται δημόσια. Αλλά αυτό που λέει ο Ιάκωβος εδώ είναι πολύ απλούστερο από όλα αυτά. Λέει ότι υπάρχει μια ελευθερία που έρχεται όταν ξεφορτώνουμε τον εαυτό μας ο ένας στον άλλο. Και οι εκκλησίες μας πρέπει να είναι τέτοιου είδους μέρη όπου είναι ασφαλές να το κάνουμε. Έχει μιλήσει πολύ για αυτό, δεν έχει; – όπου είναι ασφαλές να το κάνουμε επειδή αυτό είναι ένα από τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Θεός για να φέρει ελευθερία στις ζωές μας.

Και δεν είναι αλήθεια; Αν είστε Χριστιανός για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, γνωρίζετε ότι είναι αλήθεια. Αν κάτι σας τρώει από μέσα και έχετε έναν καλό Χριστιανό φίλο στον οποίο μπορείτε να πάτε και να ανοίξετε την καρδιά σας για την αμαρτία σας, σχεδόν στιγμιαία φέρνει θεραπεία. Και έτσι ο Ιάκωβος μας προσκαλεί να φανταστούμε μια κοινότητα πιστών όπου αυτό το πράγμα συμβαίνει τακτικά – αμοιβαία λογοδοσία, αμοιβαία ομολογία της αμαρτίας ο ένας στον άλλο, για να βρούμε θεραπεία για τις ψυχές μας. Και έτσι ο Ιάκωβος μας υπόσχεται ότι θα βρούμε συγχώρηση με αυτόν τον τρόπο, όχι λόγω της ομολογίας μας ο ένας στον άλλο, αλλά επειδή όταν το κάνουμε, και το έχουμε κάνει πρώτα στον Κύριο και το κάνουμε ο ένας με τον άλλο και ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο στην πίστη μας στον Χριστό, φέρνει θεραπεία. Χρειάζεστε να το κάνετε; Γνωρίζω στη δική μου ζωή, αμέσως μετά που έγινα Χριστιανός, είχα έναν αγαπητό φίλο που είχε γίνει Χριστιανός περίπου την ίδια ώρα. Ήμασταν αδελφοί σε μια φοιτητική οργάνωση στο πανεπιστήμιο, εκείνος κατέληξε να είναι ο κουμπάρος στο γάμο μου, είμαστε ακόμα κοντινοί φίλοι. Ήταν ένας από εκείνους τους ανθρώπους στους οποίους μπορούσα να πάω, και ακόμα και σήμερα, μπορούμε να καλέσουμε ο ένας τον άλλο και να ομολογήσουμε ο ένας στον άλλο τι συμβαίνει στις ζωές μας – αμαρτίες με τις οποίες παλεύουμε. Ο Ιάκωβος λέει ότι αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε ο ένας με τον άλλο.

Έχετε Βιώσει τη Συγχώρηση και τη Χάρη του Θεού;

Και μια από τις ερωτήσεις που πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας είναι: "Είναι αυτό ένα μέρος όπου αυτό μπορεί να γίνει;" Αυτό μας γυρίζει πίσω σε αυτό που συζητούσαμε την περασμένη εβδομάδα - να είμαστε γνήσιοι, να βγάζουμε αυτή τη μάσκα. Ή όταν ομολογούμε ο ένας στον άλλον, η πρώτη αντίδραση δεν είναι η αμαρτωλή κρίση, αλλά περισσότερο σαν μια ελευθερία, "Κι εγώ! Ας σε βοηθήσω να βρεις ελευθερία από αυτή την αμαρτία με την οποία παλεύεις." Και πάλι, αυτό ρέει σε μια κοινότητα πιστών μόνο σε εκείνους που έχουν πραγματικά βιώσει τη συγχώρηση και τη χάρη του Θεού. Δεν μπορείς να δείξεις αυτό που δεν γνωρίζεις. Η προϋπόθεση εδώ είναι ότι εκείνοι στους οποίους αυτό συμβαίνει και που το κάνουν είναι εκείνοι που έχουν βιώσει τη χάρη του Θεού και τη συγχώρησή Του στις δικές τους καρδιές. Έχουμε; Και ένα από τα πράγματα που μας κάνουν σκληρούς και κρίσιμους και ασυγχώρητους είναι ότι έχουμε ξεχάσει αυτό που μόλις τραγουδήσαμε - "Απελευθερωμένος! Πόσο μου αρέσει να το ανακηρύττω! Απελευθερωμένος, με το αίμα του Αρνίου! Το παιδί Του, και για πάντα είμαι." Κάποιος στον οποίο αυτό έχει βυθιστεί βαθιά στην ψυχή του θα είναι ένα πολύ συγχωρητικό άτομο, θα είναι κάποιος που, όταν πας και ομολογείς σε αυτό το άτομο, δεν θα σε κοιτάξει από ψηλά, αλλά θα πει: "Ας προσευχηθούμε. Και ο Θεός είναι τόσο καλός που μπορεί να μας βοηθήσει σε αυτή την κατάσταση." Αυτή την εμπιστοσύνη θέλει ο Ιάκωβος να έχουμε. Αυτό θα συμβεί όταν βιώσουμε τη συγχώρηση και τη χάρη του Θεού.

Η Δικαιοσύνη μας στον Χριστό

Άρα, κοινότητα, εμπιστοσύνη και ομολογία. Και τότε ο Ιακώβ κλείνει εκεί στο εδάφιο 16, “Η προσευχή ενός δίκαιου ανθρώπου έχει μεγάλη δύναμη καθώς λειτουργεί.” Αυτό είναι ένα είδος συνοπτικής υπόσχεσης που εισάγει το τελευταίο του σημείο εδώ. Και αυτή είναι μια υπόσχεση που πρέπει να κρατήσουμε! Ίσως ακόμη και να προσευχηθήκαμε σε αυτό πίσω στον Κύριο αν μεγαλώσατε στην εκκλησία; Είμαι βέβαιος ότι το ακούσατε. Αλλά αν είναι νέο σε σας, εδώ είναι η υπόσχεση, πολύ απλά. Λοιπόν, λέτε, “Λοιπόν, δεν είμαι δίκαιος άνθρωπος.” Ούτε εγώ. Αλλά στον Χριστό, είμαστε δίκαιοι, και επομένως μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη όταν προσευχόμαστε ότι ο Θεός θα μας ακούσει. Όλα αυτά είναι για να προκαλέσουν, να εμφυτεύσουν, να μας δώσουν περισσότερη εμπιστοσύνη στην προσευχή. Γι' αυτό ο Ιακώβ μας δίνει αυτήν την υπόσχεση.

Ένα Παράδειγμα Ισχυρής Προσευχής

Αλλά κοιτάξτε μαζί μου στη δεύτερη θέση σε ένα παράδειγμα ισχυρής προσευχής. Αυτό λέει. “Ο Ηλίας ήταν άνθρωπος με φύση όπως η δική μας, και προσευχήθηκε θερμά ότι δεν θα βρέξει, και για τρία χρόνια και έξι μήνες, δεν βρέξε στη γη. Τότε προσευχήθηκε ξανά, και οι ουρανοί έδωσαν βροχή, και η γη έφερε τον καρπό της.” Εδώ είναι το παράδειγμα. Παρατηρήστε πώς ο Ιακώβ τον εισάγει σε εμάς. Αυτός είναι ο δεύτερος χαρακτήρας της Παλαιάς Διαθήκης που μας τράβηξε την προσοχή. Την περασμένη εβδομάδα ήταν ο Ιώβ. Αυτή την εβδομάδα είναι ο Ηλίας, ο μεγάλος προφήτης. ένα είδος προφήτη που οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης τον παρουσιάζουν ως τον τύπο που πρέπει να κοιτάξετε ως το παράδειγμα των προφητών. Αλλά δείτε πώς τον εισήγαγε σε εμάς; “Άνθρωπος με φύση όπως η δική μας.” Γιατί το κάνει αυτό; Ο Ηλίας ήταν σεβαστός από τους αρχαίους Ιουδαίους. Ο Ιακώβ είναι αρχαίος Ιουδαίος, επομένως θα περιμέναμε ίσως ένα πιο περίπλοκο परिचωρισμό – “Ο μεγάλος και εξαιρετικός προφήτης, Ηλίας,” κάτι τέτοιο. Λέει, “Άνθρωπος με φύση όπως η δική μας.” Γιατί; Για να μας θυμίσει ότι σε αυτήν την υπερφυσική απάντηση στην προσευχή που έλαβε ο Ηλίας, δεν ήταν διαφορετικός από εσάς και εμένα. Με άλλα λόγια, ο Ιακώβ λέει ότι αυτό το είδος δύναμης στην προσευχή που βίωσε ο Ηλίας.

Και ας επιστρέψουμε σε εκείνο το περιστατικό στο 1 Βασιλέων. Ο Ηλίας προσευχήθηκε και μας λέει τι συνέβη. Η πορεία της φύσης άλλαξε. Τώρα δεν ξέρω για σας, αλλά αν λάμβανα τέτοια απάντηση σε προσευχή, αυτό θα ενίσχυε την πίστη μου! Ιδιαίτερα μετά από το συναγερμό για τον καιρό το πρωί, νομίζω ότι πολλοί από εμάς θα ήθελαν να είχαν την δύναμη του Ηλία να αφαιρέσουν τους ανεμοστρόβιλους και τις έντονες καταιγίδες από την κεντρική Μισισίπη! Αλλά αυτό συμβαίνει. Προσευχήθηκε και δεν έ雨ε. Καμία εξήγηση· καμία φυσική εξήγηση. Μόνο μια υπερφυσική εξήγηση ότι ο Θεός ανταποκρίθηκε στην προσευχή αυτού του μεγάλου προφήτη. Και ο Ιάκωβος λέει, «Ναι, αλλά». Αυτή η δύναμη είναι διαθέσιμη σε όλους μας. Ένας άνθρωπος με φύση όπως η δική μας. Εσείς και εγώ μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη όταν προσευχόμαστε ότι αυτή η δύναμη είναι διαθέσιμη σε εμάς. Χρειάζομαι αυτή την ενθάρρυνση από τον Λόγο. Χρειάζομαι να γνωρίζω ότι ο Θεός είναι ισχυρός. Χρειάζομαι να γνωρίζω όταν είμαι απογοητευμένος και δεν βλέπω απαντήσεις σε προσευχή ότι τα πράγματα όπως οι υπερφυσικές απαντήσεις σε προσευχή που βίωσε ο Ηλίας είναι ακόμα δυνατές. Ξανά και ξανά, ο Ιάκωβος λέει ότι είναι.

Αλλά όταν διαβάζουμε για τον Ηλία, μας θυμίζει επίσης τι είπε ο Ιησούς. Θυμάστε τι είπε στο Ματθαίο 12; Είπε, “Ένας μεγαλύτερος από τον Ηλία είναι εδώ.” Και αυτό μας οδηγεί στην καρδιά του Ευαγγελίου όταν διαβάζουμε για τον Ηλία ως παράδειγμα προσευχής, επειδή μας γυρίζει πίσω σε εκείνη την τελευταία δήλωση στον στίχο 16. Η ερώτηση που πρέπει όλοι να κάνουμε είναι, “Ποιος είναι ο δίκαιος άνθρωπος;” Και ο Ιησούς μας λέει ότι είναι μεγαλύτερος από τον Ηλία. Και αυτό εστιάζει την προσοχή μας στον Ιησού ως τον ένα μεγαλύτερο από τον Ηλία, ως τον απόλυτα δίκαιο άνθρωπο που έχει ζήσει ποτέ – τέλεια δίκαιος, τέλεια υπάκουος στον νόμο του Πατέρα Του. Και μας οδηγεί επίσης στο κέντρο της προσευχητικής ζωής του Σωτήρα. Όλοι οι προφήτες, των οποίων ο Ηλίας είναι ο εκπρόσωπος, ήταν θερμοί πολεμιστές της προσευχής και μας έδειχναν μπροστά στον Ιησού. Και γι' αυτό, όταν διαβάζουμε για τη ζωή του Σωτήρα, διαβάζουμε πράγματα όπως Mark 1:36 ότι ήταν συνήθεια Του. Τώρα δεν λέω ότι πρέπει να βάλετε το ξυπνητήρι σας για τις τρεις το πρωί αύριο και να σηκωθείτε να προσευχηθείτε. Δεν είναι κακή ιδέα, αλλά δεν είναι αυτό το σημείο του στίχου. Το σημείο του στίχου είναι να μας δείξει τη ζέση και την αφοσίωση του Σωτήρα στη βούληση του Πατέρα Του.

Η αγωνιζόμενη προσευχή του Χριστού

Και η κορύφωση της προσευχητικής του ζωής, φυσικά, είναι ο Κήπος της Γεθσημανή. Πού τον βρίσκουμε; Ας πάμε σε εκείνον τον κήπο και βρίσκουμε τον αμαρτωλό Σωτήρα του κόσμου, τον Θεό-Άνθρωπο, το βράδυ πριν από την εκτέλεσή του, να ζητά από τους καλύτερους φίλους του να προσευχηθούν για εκείνον. Πόσοι από εμάς είπαμε ο ένας στον άλλο το πρωί: «Προσευχηθείτε για μένα! Έχω αυτό στο πιάτο μου· έχω εκείνο στο πιάτο μου». Και μας αρέσει να προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλον· ξέρω ότι το έχουμε βιώσει τόσο υπέροχα πρόσφατα, και όλη την ώρα που ήμασταν εδώ. Αλλά ο Ιησούς ζητά αυτό και τι συνέβη στους φίλους του – έφυγαν. Και όταν βρίσκουμε τον Σωτήρα στη Γεθσημανή, δεν τον βρίσκουμε απλώς να κάνει κάποιες ωραίες προσευχές στον Πατέρα του. Τον βρίσκουμε σε τέτοια αγωνία και στενοχώρια που μία ιατρική κατάσταση έρχεται πάνω του, όπου τα τριχοειδή αγγεία του σπάνε και αρχίζει να ιδρώνει, το κείμενο μας λέει, σαν να ήταν, μεγάλες σταγόνες αίματος. Αγωνία στην προσευχή! Και τι προσεύχεται; «Πατήρ, αν είναι δυνατό, ας περάσει από μένα αυτό το ποτήρι». Ποιο ποτήρι; Το ποτήρι που περιγράφεται στους προφήτες. Το ποτήρι της οργής του Θεού. Το ποτήρι της οργής του Θεού για όλη την προσευχητική μας έλλειψη, όλη την υπερηφάνεια μας, όλη την άρνησή μας να εξαρτηθούμε από τον Θεό, όλο το κούρασμα με το οποίο κουνάμε τη γρομπαλά μας απέναντί του. Και ο Ιησούς λέει: «Αν είναι δυνατό, ας περάσει αυτό». Και όμως πώς τελειώνει την προσευχή; «Ωστόσο, όχι η θέλησή μου να γίνει αλλά η δική Σου». Αυτό πάει πίσω ακριβώς σε αυτό που μας έχει διδάξει ο Ιάκωβος. Ο Ιησούς το μοντελοποιεί για εμάς τόσο τέλεια. Έχει την προσευχή της πίστης. «Γνωρίζω ότι μπορείς να το κάνεις, Θεέ. Γνωρίζω ότι μπορείς να μου πάρεις το ποτήρι. Ωστόσο, όχι τη θέλησή μου, αλλά τη δική Σου, Πατήρ».

Γιατί Προσεύχθηκε Έτσι;

Και αυτό εγείρει μια άλλη καυτή ερώτηση – Γιατί προσευχήθηκε με αυτόν τον τρόπο; Γιατί ο Σωτήρας μας ιδρώτασε μεγάλες σταγόνες αίματος στον κήπο; Γιατί προσευχήθηκε έτσι; Και η απάντηση είναι – για εμάς. Ήξερε τα ονόματά μας όταν πήγε σε εκείνο το σταυρό. Ήξερε ότι η ταλαιπωρία που υπέφερε δεν ήταν για τις δικές του αμαρτίες. Δεν διέπραξε καμία αμαρτία· καμία πονηρία δεν βρέθηκε στο στόμα του. Ήταν τέλειος· το αμόλυντο Αρνί του Θεού. Και όμως όλες οι αμαρτίες μας αντιπροσωπεύονταν σε εκείνο το ποτήρι και γονάτισε και προσευχήθηκε όπως προσευχήθηκε για σένα και για μένα. Προσευχόταν στη θέση μας. Και η καλύτερη είδηση είναι ότι ο σταυρός δεν σταμάτησε εκείνη την προσευχή. Ο Ιησούς δεν έχει σταματήσει να προσεύχεται για εμάς. Ο συγγραφέας της Επιστολής προς τους Εβραίους το θέτει με αυτόν τον τρόπο: «Ζει αιώνια για να μεσιτεύει για εμάς.»

Χρειάζεστε ενθάρρυνση σήμερα ότι οι προσευχές σας έφθασαν πιο ψηλά από την οροφή; Ο Ιάκωβος μας λέει, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του Ηλία, που μας οδηγεί 바로 στο Χριστό, ότι όχι μόνο οι προσευχές σας έφθασαν πιο ψηλά από την οροφή· πάντα φτάνουν πιο ψηλά από την οροφή. Στην πραγματικότητα, πηγαίνουν 바로 στον ουρανό όπου ο Ιησούς είναι στα δεξιά του Πατρός, μεσιτεύοντας αιώνια. Αυτή είναι καλή είδηση για τους προσευχημένους ανθρώπους σαν εμάς, επειδή όταν προσεύχομαι, νομίζω ότι όταν οι περισσότεροι από εμάς προσευχόμαστε, υπάρχει τόσο πολύ από το «εγώ» στις προσευχές μας. Κάπως κάνουμε το μοντέλο ACTS – δοξολογία, ομολογία, ευχαριστία, ικεσία. Σωστά; Όλοι έχουμε ακούσει ότι αν έχετε πάει στην Κυριακάτικη σχολή ή μεγαλώσατε στην εκκλησία. Οι περισσότεροι από εμάς είναι σαν να πηγαίνουμε 바로 στο μέρος ACT. Δοξολογία – «Θεέ, είσαι φοβερός.» Ομολογία – «Αμαρτάνω. Ευχαριστώ για όσα κάνεις. Τώρα ας σου πω τι χρειάζομαι.» Έτσι πάνε συχνά οι προσευχές μου. Δεν είναι καθησυχαστικό να γνωρίζουμε ότι με όλη την αμαρτωλότητά μας, όλοι μας δεμένοι σε εκείνες τις προσευχές, ότι αυτό διαγράφεται από το αίμα του Ιησού;

Και Αυτός, όπως ο πιστός αρχιερέας της Παλαιάς Διαθήκης, παίρνει το θυμίαμα των προσευχών μας που δεν έχει γίνει δυσοσμία στα ρουθούνια του Θεού μας αλλά γλυκασμα ευωδιάς σε εκπλήρωση της προφητείας του Ησαΐα ότι οι προσευχές θα ανέβαιναν όπως αρώματα από όλη τη γη, ο Ιησούς παίρνει όλες τις εγωιστικές μας, όλες τις λανθασμένα τοποθετημένες, όλες τις απίστους προσευχές μας και τις αρωματίζει ενώπιον του ουράνιου Πατέρα, ώστε εσείς και εγώ να γνωρίζουμε ότι αυτή η προσευχή έχει ακουστεί και θα απαντηθεί σύμφωνα με την τέλεια βούληση του Θεού. Μην χάσετε την εμπιστοσύνη στην προσευχή. Αυτό φωνάζει ο Ιάκωβος σε μας. Αυτό λέει ο Ιησούς σε μας στα γόνατά Του στον Κήπο της Γεθσημανής. «Εγώ προσευχήθηκα για σένα, Πέτρο, για να μην αποτύχει η πίστη σου». Και προσεύχεται για όλους μας τώρα. Όταν χρειάζεστε κάποιον να προσευχηθεί για σας, ζητήστε από οποιονδήποτε εδώ. Αλλά ζητήστε από τον Ιησού. Πηγαίνετε σε Αυτόν. Αυτός θα προσευχηθεί για μας.

Προσευχηθείτε Όποτε και Όπου Μπορείτε!

Ας κλείσω δίνοντας μας τέσσερα πράγματα για το πώς να το κάνουμε αυτό στον πραγματικό κόσμο. Πώς κάνουμε αυτή τη ζωή εξάρτησης από την προσευχή; Το πρώτο πράγμα, προσευχηθείτε όποτε και όπου μπορείτε – στο δρόμο για το σχολείο, στο δρόμο για τη δουλειά, στο δρόμο σας για την τάξη, ενώ κάνετε πιάτα, ενώ είστε στο γραφείο, ενώ είστε στο κυνήγι, ενώ κάνετε πλύσιμο. Ό,τι κι αν είναι, προσευχηθείτε όπου και όποτε μπορείτε. Αν είστε στο αυτοκίνητο και οδηγείτε κάτω από την εθνική οδό, κρατήστε τα μάτια σας ανοιχτά, αλλά προσευχηθείτε!

Εστιάστε στον Ιησού!

Δεύτερο πράγμα – μην εστιάσετε στο μήκος των προσευχών σας· εστιάστε στον Εκείνον στον οποίο προσεύχεστε. Ο Σατανάς θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή τη στρατηγική. Αν προσευχηθείτε μόνο για λίγα λεπτά, λέει: «Δείτε τι 약ή προσευχή είστε!» Χρειάζεται να προσευχηθώ περισσότερο· όλοι μας χρειάζεται να προσευχηθούμε περισσότερο. Τη στιγμή που μας κάνει να εστιάσουμε σε αυτό, παίρνει τα μάτια μας από τον Ιησού. Αυτός είναι ο στόχος των προσευχών μας, όχι πόσο καιρό διαρκούμε. Και ας πω αυτό. Η προσευχή μπορεί να γίνει κάτι σαν να είσαι ερωτευμένος με κάποιον – οι ώρες πετούν. Αυτό μπορεί να συμβεί στη σχέση μας με τον Ιησού, αλλά ξεκινά από το να μην εστιάζουμε στον χρόνο, στο ρολόι μας. «Πόσο καιρό έχω αφιερώσει σε αυτό;» Αλλά μάλλον: «Πόσο έχω χύσει σε Αυτόν; Πόσο έχω εστιάσει σε Αυτόν; Πόσο έχω αισθανθεί ότι έχω περάσει χρόνο με έναν Φίλο, τον καλύτερο των φίλων, τον Σωτήρα των αμαρτωλών σαν εμένα;»

Προσεύχεστε Όταν Δεν Θέλετε!

Τρίτο πράγμα – προσεύχεστε όταν δεν θέλετε! Προσεύχεστε όταν δεν θέλετε. Και θα πείτε: «Αυτό είναι υποκρισία.» Όχι, φίλοι μου, αυτό δεν είναι υποκρισία· αυτό είναι ταπείνωση. Πάλι ο διάβολος λέει: «Δείτε, είστε υποκριτής. Δεν το αισθάνεστε. Δεν αισθάνεστε κοντά στον Ιησού. Η καρδιά σας δεν είναι σε αυτό, οπότε σταματήστε να προσεύχεστε.» Ο Ιησούς λέει ότι η πίστη είναι καλύτερη από τα συναισθήματα. Όταν δεν το αισθάνεστε, προσεύχεστε. Ή, όπως όταν έγινα Χριστιανός, ένας παλιός πάστορας μου έδωσε μια Βίβλο και στο μπροστινό μέρος ήταν γραμμένο: «Όταν είναι πιο δύσκολο να προσευχηθείς, προσευχήσου περισσότερο.» Όταν είναι πιο δύσκολο να προσευχηθείς, προσευχήσου περισσότερο. Αυτό δεν είναι υποκρισία, αυτή είναι ταπείνωση. Αυτό λέει: «Θεέ, δεν το αισθάνομαι αλλά εμπιστεύομαι σε Σένα. Πιστεύω ότι θα με ακούσεις.» Προσεύχεστε όταν δεν θέλετε.

Προσεύχεστε με Προσδοκία!

Το τελευταίο πράγμα – προσευχηθείτε με προσδοκία! Αυτό λέει ο Ιάκωβος σε εμάς. Προσευχηθείτε με προσδοκία. Αν θέλετε οι πρεσβύτεροι να έρθουν και να σας χρίσουν με λάδι, καλέστε τους. Λυπάμαι που μόλις εθελοντιστήκατε πρεσβύτεροι στη Συνεδρία να το κάνετε, αλλά αν ο Ιάκωβος το λέει, πρέπει να το κάνουμε! Λειτουργεί, σύμφωνα με όσα μας λέει ο Ιάκωβος αν ο Θεός επιλέξει. Προσευχηθείτε με προσδοκία είναι το κύριο σημείο. Μην βάλετε την εμπιστοσύνη σας στο λάδι ή στους πρεσβυτέρους· βάλετε την εμπιστοσύνη σας στον Χριστό και προσευχηθείτε γνωρίζοντας ότι μπορεί να εργαστεί. Πιστεύουμε σε αυτό; Ως εκκλησία, ως άτομα, αυτό είναι που χρειάζεται σήμερα, φίλοι. Πρέπει να είμαστε το είδος της εκκλησίας και το είδος των ατόμων που συνειδητοποιούν με χαρά ότι ο Θεός απαντά στις προσευχές και μπορεί να κάνει υπερφυσικά πράγματα μέσω ενός ατόμου που προσεύχεται. Ένα άτομο! Η εκκλησιαστική ιστορία είναι κυριολεκτικά γεμάτη από παραδείγματα ενός ατόμου που προσεύχεται και όλα αλλάζουν.

Ένα από τα αγαπημένα μου είναι ο George Muller του Μπρίστολ. Ο λεγόμενος «πατέρας των ορφανών». Έζησε από το 1803-1898. Έζησε για το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα. Μεταστράφηκε στη δεκαετία του ’20 και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, νωρίς μετά που έγινε Χριστιανός, πρώτα απ’ όλα, πειστέθηκε για τον Καλβινισμό και είπε ότι αυτό επαναστατικοποίησε την προσευχητική του ζωή όταν πειστέθηκε ότι η μεταρρυθμισμένη πίστη ήταν η σωστή ανάγνωση των Γραφών. Και μετά από αυτό, έκανε σημείο να κρατάει ημερολόγιο. Ίδρυσε ορφανοτροφεία και είπε: «Κρατάω ημερολόγιο με απαντημένες προσευχές για να δείξω σε εκείνους που δεν πιστεύουν ακόμη στο Ευαγγέλιο ότι υπάρχει Θεός στον ουρανό και ότι απαντά στις προσευχές». Έτσι είχε έναν ευαγγελιστικό και απολογητικό σκοπό, για να υπερασπίσει την πίστη, για να κρατάει αυτά τα ημερολόγια προσευχών, όλα από τα οποία εκδόθηκαν σήμερα. Και έτσι για το υπόλοιπο της ζωής του, ασχολήθηκε με την προσευχή. Δεν είπε σε κανέναν για τις ανάγκες του· απλώς προσεύχθηκε. Ούτε καν στους πιο κοντινούς του συνεργάτες δεν το είπε. Και υπάρχουν ιστορίες για αυτά τα ορφανά, εκατοντάδες από αυτά, που ξυπνούσαν χωρίς να ξέρουν πώς θα έτρωγαν το πρωινό τους, πόσο μάλλον το μεσημεριανό ή το δείπνο. Και ο Θεός πάντα ερχόταν.

Και στο τέλος της ζωής του, εδώ είναι τα στατιστικά. Μέσω των ημερολογίων του George Muller, προσαρμοσμένων για σύγχρονα δολάρια – φρόντισε για πάνω από 10.000 ορφανά και προσευχήθηκε για περίπου 70 εκατομμύρια δολάρια σε σύγχρονα δολάρια για να φροντίσει αυτά τα ορφανά – 10.000 ορφανά· 70 εκατομμύρια – προσευχή. Και ενδιαφέροντως, καθ' όλη τη ζωή του, μετά τη μεταστροφή του, προσευχήθηκε για οκτώ από τους φίλους του. Ένας προς έναν, όλοι έγιναν Χριστιανοί. Ένας από αυτούς, ωστόσο, επιμένει. Και ο Muller προσευχήθηκε για αυτόν κάθε μέρα, κάθε μέρα για εξήντα-τρεις χρόνια. Προς το τέλος της ζωής του, ρωτήθηκε για αυτόν τον μοναδικό φίλο του για τον οποίο προσευχήθηκε και δεν είχε γίνει Χριστιανός. Είπαν, «Δεν είστε καθόλου αποθαρρυμένος;» Αυτός είπε. Είπε, «Προσευχήνομαι για εξήντα-τρεις χρόνια και οκτώ μήνες για τη μεταστροφή ενός ανθρώπου. Δεν είναι ακόμη σωστός, αλλά θα σωθεί. Πώς μπορεί να είναι διαφορετικά; Προσευχήνομαι.» Και ξανά και ξανά, ο Muller θα έλεγε πράγματα όπως αυτό, «Δεν είμαι μοναδικός. Δεν έχω ειδική πρόσβαση στον Θεό. Πιστεύω ότι ο Πατέρας μου με αγαπά και με ακούει.»

Εδώ είναι οι ειδήσεις. Πεθαίνει· αυτός ο φίλος εμφανίζεται στην κηδεία του. Καθώς χαμηλώνουν το σώμα του Muller στο έδαφος, τρέχει προς τον τάφο και φωνάζει, «Θεέ, ελέησόν με, αμαρτωλό!» και σώθηκε εκεί στην κηδεία του Muller και πέθανε στην πίστη. Και εδώ είναι το σημείο. Το καλύτερο μέρος για ισχυρή προσευχή όπως ο Ιάκωβος μιλάει και όπως ο George Muller επιδείκνυε είναι ότι όλοι εδώ απόψε μπορούν να το βιώσουν. Είναι διαθέσιμο για όλους μας. Μην φύγετε από εδώ χωρίς να το γνωρίζετε. Ακριβώς τώρα, σήμερα, όλα όσα έχουμε να κάνουμε είναι να ζητήσουμε. Ας προσευχηθούμε!

Πατέρα, βοήθησέ μας να πιστεύσουμε. Δώσε μας μια ανανεωμένη εμπιστοσύνη ως κοινότητα εκείνων που έχουν ομολογήσει αμαρτίες, πολλοί από εμάς. Για εκείνους που δεν έχουν, Κύριε, προσεύχομαι απόψε ότι θα είναι όπως ο φίλος του Muller που ήρθε να γνωρίσει τον Χριστό. Πατέρα, μην τους αφήσεις να περιμένουν άλλη μέρα. Και βοήθησέ μας όλους, Κύριε, να φύγουμε από αυτό το μέρος με μια ανανεωμένη ενέργεια για προσευχή. Πόσο λαχταρούμε να βιώσουμε την προσευχή που έχει απαντηθεί, να βιώσουμε περισσότερο από Σένα. Αφαίρεσε την αμφιβολία και οικοδόμησε την πίστη. Αυτή είναι η προσευχή μας, και την κάνουμε στο ισχυρό όνομα του Ιησού. Αμήν.