Το Τέλος της Ντροπής

Σοφονίας 3:14-16

Από τον Gabe Fluhrer

Καθώς κάθεστε, αν μπορείτε, πάρτε τις Βίβλους σας και γυρίστε στο κεφάλαιο 3 του Σοφονία. Αν δεν ξέρετε πού είναι αυτό το βιβλίο, δεν πειράζει. Δεν ξέρω αν πρέπει να το παραδεχτώ ως ιεροκήρυκας, αλλά στην πρώτη προτεσβυτεριακή σύναξη που συμμετείχα, έπρεπε να κοιτάξω στον πίνακα για να βρω αυτό το βιβλίο! Εντάξει; Έτσι ήταν όταν ήμουν στο σεμιναρίο, οπότε μην ντρέπεστε αν δεν μπορείτε να το βρείτε! Είναι στη σελίδα 790 στις Βίβλους του παγκουπόστου σας· 790. Και για να σας δώσω μια υπόδειξη για το πού θα πάμε τις επόμενες δύο Κυριακές το βράδυ, θα δούμε 3:14-16 απόψε και την επόμενη Κυριακή το βράδυ, αν ο Κύριος θελήσει, θα δούμε αυτό που έχει ονομαστεί [[BVRJohn 3:16]] που είναι ένας από τους αγαπημένους μου στίχους της Βίβλου. Έτσι έχω σκεφτεί για αυτούς τους στίχους για λίγο και θα πηδήσουμε μέσα, στο κεφάλαιο 3, στίχους 14 έως 16 απόψε· σελίδα 790.

Ας προσευχηθούμε και μετά θα ακούσουμε τον Λόγο του Θεού.

Πατήρ μας, αυτό που μόλις τραγούδησαμε είναι η μεγάλη μας ελπίδα απόψε – ότι ο Ιησούς, που κάποτε υψώθηκε πριν από 2.000 χρόνια, θα υψωθεί απόψε ως ο υψωμένος, αναστημένος Σωτήρας που είναι η μόνη ελπίδα για εμάς τους καταστροφείς αμαρτωλούς. Ας μειωθεί αυτός που μιλάει, για να αυξηθεί ο Χριστός και να γεμίσει τα πάντα. Προσευχόμαστε για τη δύναμη του Πνεύματος για να γίνει ο Λόγος πραγματικός και ζωντανός και πιο κοφτερός από οποιαδήποτε δίκομη σπάθη και το ζητάμε όλα στο όνομα του Ιησού, αμήν.

Σοφονίας 3, αρχίζοντας από το στίχο 14. Αυτός είναι ο Λόγος του Θεού:

Τραγουδήστε δυνατά, κόρη Σιών· φωνάξτε, Ισραήλ! Χαίρετε και ζηλευτείτε με όλη σας την καρδιά, κόρη Ιερουσαλήμ! Ο Κύριος έχει αφαιρέσει τις κρίσεις εναντίον σας· έχει καθαρίσει τους εχθρούς σας. Ο Βασιλιάς του Ισραήλ, ο Κύριος, είναι μέσα σας· δεν θα φοβηθείτε ξανά το κακό. Εκείνη την ημέρα θα ειπωθεί στην Ιερουσαλήμ: "Μη φοβάσαι, Σιών· μη αδυνατίσουν οι χέρες σας.”

Το γρασίδι μαραίνεται, τα λουλούδια πέφτουν, αλλά ο Λόγος του ζωντανού Θεού θα σταθεί για πάντα και για πάντα, αμήν.

Η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία είναι η Southwest Airlines, και δεν την έχουμε εδώ πια, το έμαθα ακριβώς όταν μετακομίσαμε εδώ! Ήταν η σωτηρία μας για να επιστρέψουμε από τη ξένη χώρα της Πενσυλβανίας κάτω στη Νότια Καρολίνα όταν ήμουν στο Westminster. Και είχαν αυτήν την διαφημιστική εκστρατεία πριν από μερικά χρόνια, που ήταν μια από τις καλύτερες που έχω δει, και το σύνθημα της διαφημιστικής εκστρατείας ήταν: «Θέλεις να φύγεις;» Και υπήρχε αυτή η μία διαφήμιση όπου έβλεπες αυτόν τον άντρα και αυτήν τη γυναίκα να κάθονται σε ένα είδος αίθουσας συνεδριάσεων με εταιρικό στυλ, προφανώς εκτελεστικοί τύποι, και κοιτάζουν και οι δύο ευθεία μπροστά και εκείνος κοιτάζει γύρω με νευρικότητα και λέει: «Γνωρίζω, ήθελα να σου πω αυτό για πολύ καιρό, αλλά έχω πάντα συναισθήματα για σένα.» Και εκείνη ενθουσιάζεται και κοιτάζει πάνω και πιάνει το χέρι του και λέει: «Κι εγώ!» Και εκείνος κοιτάζει έκπληκτος και γυρίζει, και βλέπεις ένα αυτί με ακουστικό, και λέει: «Κράτα ένα λεπτό. Τι ήταν αυτό;» Και βλέπεις το πρόσωπό της και εκείνη πάει: «Ω όχι!» Και έρχεται το σύνθημα: «Θέλεις να φύγεις;»

Ενοχή έναντι Ντροπής

Και καθώς σκεφτόμουν αυτό την εβδομάδα, υπάρχουν αυτοί οι στιγμές στη ζωή μας όπου θα θέλαμε να έχουμε αυτήν την επιλογή, δεν έχουμε; Όπου θα μπορούσαμε απλώς να ξεφύγουμε από ό,τιδήποτε είναι – περιστάσεις, άνθρωποι, ό,τι μπορεί να είναι. Κυρίως, νομίζω ότι θέλουμε να ξεφύγουμε από τις αναμνήσεις και τα κομμάτια του παρελθόντος μας που μας προκαλούν ντροπή. Και πρέπει να διακρίνουμε στην αρχή εδώ μεταξύ ενοχής και ντροπής. Ερευνήτρια για τη ντροπή, Brene Brown – αν δεν την έχετε ακούσει, είναι εντάξει. Αν έχετε την ευκαιρία, έκανε αυτήν την ομιλία που έχει περίπου 30 εκατομμύρια προβολές στο TED με τίτλο “The Power of Vulnerability and Shame.” Αξίζει να τη δείτε. Έχει γράψει πολλά για αυτό το θέμα και διακρίνει μεταξύ ενοχής και ντροπής με αυτόν τον τρόπο. Λέει, "Η ενοχή είναι η αποτυχία να κάνουμε κάτι σύμφωνα με ένα πρότυπο και να νιώθουμε την κατάλληλη ψυχολογική ενοχή για αυτό – την κατάλληλη ψυχολογική δυσφορία για αυτό που έχουμε παραβιάσει." Και ως Χριστιανοί, δεν νομίζω ότι είναι, αλλά ως Χριστιανοί, μπορούμε να συμφωνήσουμε με αυτό. Όταν αποτυγχάνουμε να ζήσουμε σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού, πρέπει να νιώθουμε ένοχοι.

Η ντροπή είναι διαφορετική. Λέει, "Η ντροπή είναι η έντονη αίσθηση ότι είμαστε άξιοι και δεν είμαστε άξιοι αγάπης." Μπορούμε να το εκφράσουμε με τρεις λέξεις. Η ντροπή μας λέει, "Δεν ανήκεις." Η ενοχή είναι πιο ιδιωτική. Η ντροπή, όπως είπε ένας συγγραφέας, "έχει μάρτυρες." Είναι ένα δημόσιο φαινόμενο. Είναι κάτι που έχουμε κάνει λάθος και αποτύχαμε μπροστά σε άλλους και είναι μια επώδυνη ανάμνηση. Μας προκαλεί δυσφορία όταν τη σκέφτηκαμε. Και υπάρχουν διαφορετικοί τύποι ντροπής, σωστά; Και υπάρχει ντροπή που είναι πραγματική – η ντροπή που πρέπει να νιώσουμε μπροστά στον Θεό για την παραβίαση των προτύπων Του. Αλλά τότε υπάρχει ντροπή που δεν πρέπει να υπάρχει. Τα πράγματα που έχουν γίνει σε εμάς – κακοποίηση, άλλα πράγματα όπως αυτό. Ή καταστάσεις στις οποίες βρεθήκαμε όπου το γενικό μήνυμα σε εμάς ήταν, "Δεν ανήκεις."

Και ο προφήτης Σοφονίαςς θα μας μιλήσει απόψε για το τέλος της ντροπής. Και επιτρέψτε μου να θέσω το πλαίσιο για σας πολύ γρήγορα. Ο Σοφονίαςς είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς προφήτες. Τώρα αυτό το όνομα είναι κάπως παραπλανητικό. Δεν είναι επειδή είναι λιγότεροι στο Λόγο του Θεού ή δεν είναι τόσο σημαντικοί όσο τα άλλα μέρη του Λόγου του Θεού. Ονομάζονται μικροί προφήτες απλώς επειδή τα βιβλία τους στην Παλαιά Διαθήκη είναι τόσο σύντομα. Έτσι έχετε τους μεγάλους προφήτες – τον Ησαΐα, τον Ιερεμία, τον Εζεκιήλ και τον Δανιήλ. Και μετά έχετε αυτούς τους δώδεκα μικρούς προφήτες και ο Σοφονίαςς είναι ένας από αυτούς. Γράφει περίπου 640 χρόνια πριν γεννηθεί ο Ιησούς κατά τη βασιλεία του μεγάλου μεταρρυθμιστή βασιλιά της Παλαιάς Διαθήκης, Ιωσίας. Αν πάτε πίσω στο βιβλίο των Βασιλέων και διαβάσετε για τον Ιωσία, είναι αυτός που φέρνει πίσω τη λατρεία στο Ισραήλ. Κάνει πολλή μεταρρυθμιστική εργασία στο Ισραήλ εκείνη την εποχή.

Τώρα ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά του βιβλίου του Σοφονία είναι ότι ανοίγει την προφητεία του με ίσως την πιο κοσμική σκηνή κρίσης οπουδήποτε στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτό που εννοώ με κοσμική σκηνή κρίσης, δεν είναι όπως κάποιοι από τους προφήτες όπου ο Θεός λέει: «Κοίτα, θα έρθω να σας κρίνω, Ισραήλ, για όλη την ειδωλολατρία σας και όλη την αμαρτία σας και όλους τους τρόπους που έχετε παρεκκλίνει από μένα». Το κάνει και αυτό, αλλά ξεκινά με κοσμική κρίση. Όλοι μπαίνουν σε αυτή την υπόθεση. Κανείς δεν ξεφεύγει. Έτσι αυτό το βιβλίο έχει πολλές κακές ειδήσεις μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το κεφάλαιο. Και κάπως η κυβερνητική στίχος που πραγματικά καθορίζει τον τόνο για όλα όσα ακολουθούν είναι η στίχος 11. «Εν εκείνη τη ημέρα, δεν θα ντροπιάζεσθε». Και θα δούμε ότι η φράση «Εν εκείνη τη ημέρα» θα ξαναεμφανιστεί στο κείμενο απόψε. Και έτσι αυτό που ο Θεός υποσχείται να κάνει εδώ είναι ότι λέει: «Θα αφαιρέσω όλη σας τη ντροπή» – σε αυτήν την περίπτωση, σωστή ντροπή – «Θα αφαιρέσω όλα αυτά και θα σας ευλογήσω όπως ποτέ δεν φανταζόσαστε». Εκεί θα πάμε την επόμενη εβδομάδα.

Έτσι εδώ είναι το κύριο σημείο στο οποίο καταλήγει ο Ζεφaniaς. Η ντροπή τελειώνει όταν λατρεύουμε τον Θεό χωρίς καμία επιφύλαξη για όσα έχει κάνει εκτελώντας καμία κρίση εναντίον μας, ώστε να μην έχουμε κανένα φόβο στην παρουσία Του. Η ντροπή τελειώνει όταν λατρεύουμε τον Θεό χωρίς καμία επιφύλαξη για όσα έχει κάνει εκτελώντας καμία κρίση εναντίον μας, ώστε να μην έχουμε κανένα φόβο στην παρουσία Του. Και αυτά τα «κανένα» θα διαμορφώσουν τις τρεις επικεφαλίδες μας. Έτσι, στον στίχο 14, Καμία Επιφύλαξη. Στίχος 15, Καμία Κρίση. Και στίχος 16, Καμία Φόβος.

Καμία Επιφύλαξη

Κοιτάξτε μαζί μου εκεί ξανά στον στίχο 14 – Καμία Επιφύλαξη. «Ψάλλετε δυνατά, θυγατέρα Σιών· φωνάζετε, Ισραήλ! Χαίρετε και ζηλευτέ με όλη σας την καρδιά, θυγατέρα Ιερουσαλήμ!» Όπως ανέφερα ακριβώς πριν από αυτό, δεν έχουμε ακούσει παρά μόνο κακές ειδήσεις και μετά έχετε αυτόν τον στίχο ρίχνονται ακριβώς στη μέση όλων αυτών. Και αυτός ο στίχος έρχεται σαν一种 έκπληξη. «Φωνάζετε· χαίρετε» – γλώσσα που υπερβαίνει το συνηθισμένο, αυτό που μπορεί κανείς ακόμη να ονομάσει Προτεσταντική-στυλ λατρεία. Έχουμε δυσκολία να σκεφτούμε για λατρεία όπως αυτή. Τώρα υπάρχουν πολλά που αγαπώ για την παράδοσή μας όσον αφορά τη μεταρρυθμισμένη θεολογία και λατρεία, αλλά αν είμαστε πραγματικά ειλικρινείς με τον εαυτό μας, δεν κάνουμε το χαρούμενο πράγμα πολύ καλά. Ή μήπως; Γιατί δείτε, έχω πάει σε αγώνες ποδοσφαίρου μαζί σας και με θυμίζει να πηγαίνω σε αγώνες ποδοσφαίρου με τους φίλους μου πίσω στην πατρίδα όπου είχα έναν αδελφό σε κολέγιο που ήταν ο πιο ήπιος άνθρωπος και τον βάλετε στα Σάββατα πρωινά στο Στάδιο Williams-Brice στην Νότια Καρολίνα και μετατράπηκε σε ζώο! Μπορούσε να φωνάζει και να χορεύει και να χειροκροτά και να υψώνει τη φωνή του σαν κανείς!

Πώς να Σχετιστούμε με τον Θεό

Και το σημείο μου είναι τούτο. Όταν παρακολουθούμε αθλητικές εκδηλώσεις και η ομάδα μας κερδίζει – δεν χρειάζεται να σας πω τι συνέβη όταν το Ole Miss κέρδισε το Alabama, ή, την ίση ευκαιρία εδώ, ή όταν το State κέρδισε το Ole Miss φέτος. Είδα πολλή χαρά και από τις δύο πλευρές. Και όταν συμβαίνει αυτό, όλοι μας χάνουμε την αυτοκυριαρχία. Χάνουμε την αίσθηση της ευπρέπειας όταν η ομάδα μας κερδίζει. Και αυτό είναι που ο προφήτης επισημαίνει εδώ. Ο προφήτης λέει ότι όταν συμβαίνει αυτό, όταν κατανοούμε τι κάνει ο Θεός, όταν έρχεται σπίτι μας, αυτό είναι το αποτέλεσμα – υπερκάλυψη χαράς· τραγούδι· χαρά για όσα έχει κάνει ο Θεός. Και εδώ είναι η ερώτηση. Τι είναι αυτό στη ζωή μας που μας προκαλεί χαρά τώρα; Για τι είμαστε χαρούμενοι; Και ο Θεός λέει, «Ένα από τα πράγματα που κάνω είναι να παίρνω εκείνες τις χαρές που βιώνετε», οι οποίες είναι καλές και υπέροχες και δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να ενθουσιάζεστε για μια αθλητική ομάδα, αλλά Αυτός λέει ότι αυτές είναι δείκτες σε μια μεγαλύτερη πραγματικότητα. «Αυτός είναι ο τρόπος που θέλω να ανταποκριθείτε σε Μένα. Αυτός είναι ο τρόπος που θέλω να σχετιστείτε με Μένα». Αυτό λέει ο Θεός σε αυτούς. «Θέλω να έχετε εκείνη τη χαρά για όσα κάνω στη ζωή σας».

Και παρατηρήστε πότε είναι που ο Θεός τους διατάζει να το κάνουν. Δεν είναι όταν όλα πάνε καλά. Όλες αυτές είναι υποσχέσεις για το τι θα κάνει ο Θεός. Όλες αυτές είναι πράγματα που είναι στο μέλλον. Αυτές δεν έχουν συμβεί ακόμη. Και έτσι ο Θεός λέει, «Ενώ περιμένετε, στη μέση όλων να καταρρέουν, Ισραήλ, χαρηθείτε!» Είναι αυτό αντι-διαισθητικό ή τι; Και εδώ είναι αυτό που λέει σε μας. Λέει, «Τι σας προκαλεί τη μεγαλύτερη ντροπή; Είναι κάτι από το παρελθόν σας; Είναι κάτι που είπατε σε ένα δείπνο; Είναι ο τρόπος που συμπεριφέραστε όταν ήσασταν εκτός πόλης και υπήρχαν μάρτυρες; Τι σας προκαλεί τη μεγαλύτερη ντροπή;» Για το Ισραήλ, ήταν η εγκατάλειψή του από τον Θεό. Τον άφησαν. Πήγαν μακριά και είπαν, «Θα πάμε μετά από είδωλα.» Και ο Θεός λέει, «Δεν έχω τελειώσει ακόμη μαζί σας. Και στη μέση της αντιμετώπισης της ντροπής σας» - και θα μιλήσουμε για αυτό εδώ σε μια στιγμή - λέει, «Ενώ περιμένετε, χαρηθείτε.» Εσείς και εγώ μπορούμε να έχουμε χαρά όπου είμαστε τώρα, απόψε. Αυτή είναι μια υπέροχη υπόσχεση. Έτσι βλέπουμε στην πρώτη θέση ο Θεός μας καλεί να Τον αγαπήσουμε και να Τον προσκυνήσουμε και να Τον απολαύσουμε χωρίς επιφύλαξη. Καμία επιφύλαξη. Απερίσκεπτη εγκατάλειψη στην απόλαυσή τους με τον Θεό.

Καμία Κρίση

Στη συνέχεια, στη δεύτερη θέση, κοιτάξτε το εδάφιο 15 στο Κανένα Κρίμα. “Ο Κύριος έχει αφαιρέσει τα κρίματα εναντίον σας· έχει καθαρίσει τους εχθρούς σας. Ο Βασιλιάς του Ισραήλ, ο Κύριος, είναι στο μεταξύ σας· δεν θα φοβηθείτε ξανά το κακό.” Γιατί πρέπει να χαρούμε; Ο προφήτης λέει, “Επειδή έχω αφαιρέσει τα εσωτερικά κρίματα εναντίον σας και τα εξωτερικά εμπόδια της απόλαυσης του Μου.” Είδατε αυτή τη γλώσσα εκεί; “Ο Κύριος έχει αφαιρέσει τα κρίματα εναντίον σας.” Δείτε, αυτό είναι η εσωτερική μας αίσθηση της ενοχής και της ντροπής που έχουμε όλοι. Γνωρίζουμε, ενστικτωδώς, ότι δημιουργηθήκαμε κατ' εικόνα του Θεού, ότι δεν είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε μαζί Του, μακριά από τον Ιησού. Όλοι έχουμε αυτό το είδος βαθιάς αγωνίας. Προσπαθούμε να το κρύψουμε με διάφορους τρόπους. Δεν γνωρίζουμε πραγματικά τι να κάνουμε με αυτό μέχρι ο Θεός να ανοίξει τα μάτια μας. Γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε άγιοι. Γνωρίζουμε ότι πρέπει να ντρέπεσαι ενώπιον του Θεού. Το νιώθουμε. Και ο Θεός λέει, “Θα το αφαιρέσω.”

Και στη συνέχεια πηγαίνει στους εξωτερικούς λόγους. Λέει, “Θα αφαιρέσω όλους τους εχθρούς σας. Οποιαδήποτε απειλή για σας, Ισραήλ, θα αφαιρέσω.” Τώρα σκεφτείτε το σε σχέση με τη ντροπή. Οι άνθρωποι που έχουν προκαλέσει ντροπή στη ζωή μας μπορεί να είναι οι εχθροί μας και μπορεί να μην είναι. Το σημείο είναι το ίδιο όμως. Αυτό που ο Θεός υποσχείται εδώ είναι να αφαιρέσει οτιδήποτε εξωτερικό σε μας που θα μας προκαλέσει ντροπή. Με άλλα λόγια, η υπόσχεση είναι ότι δεν θα υπάρχουν περισσότεροι μάρτυρες επειδή δεν θα υπάρχει πλέον λόγος για ντροπή. Αυτό κάνει ο Θεός, επειδή η ντροπή είναι βασικά μια πραγματικότητα που δημιουργείται από τους άλλους.

Αληθινή Ειρήνη

Και όταν ο Θεός λέει αυτό σε εμάς, μας ζητά να αναλογιστούμε το γεγονός ότι όλοι μας, λόγω αυτών των απειλών για εμάς – είτε από άλλους, από εχθρούς, από εκείνους που μας ντρέπουν, ό,τι κι αν είναι – Αυτός λέει ότι μας οδηγεί στο να γίνουμε χρόνια ανήσυχοι. Δεν ανησυχούμε πολύ; Δεν μας κάνει η ντροπή να ανησυχούμε; Ίσως να σας ντρόπιασαν νωρίς στη ζωή σας και για το υπόλοιπο της ζωής σας αναρωτιέστε, «Θα γίνω ποτέ αποδεκτός; Θα γίνω ποτέ μέλος της ομάδας; Θα είμαι ποτέ αρκετά καλός;» Και αυτό οδηγεί, πάλι, σε άγχος. Ανησυχούμε αν είμαστε ασφαλείς. «Θα με βλάψουν σωματικά, συναισθηματικά από έναν άλλο άνθρωπο; Τι θα γίνει;» Ανησυχία, ανησυχία, ανησυχία. Και εδώ είναι αυτό που λέει ο Θεός. Λέει ότι μπορείτε να έχετε πραγματική ειρήνη, πραγματική χαρά, αυτό που όλοι αναζητούν και τόσο λίγοι βρίσκουν. Λέει ότι είναι διαθέσιμο, κατόπιν ζήτησης, για τη νύχτα.

Και παρατηρήστε πώς το βάζει εκεί. Λέει, «Δεν θα φοβηθείτε ξανά το κακό.» Φοβάστε το κακό; Εγώ φοβάμαι. Δεν ξέρω τι είναι. Βρίσκω τον εαυτό μου να ανησυχώ περισσότερο όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μου. Εσείς είστε γονείς για πολύ περισσότερο καιρό από εμένα· μπορείτε να μου πείτε πώς να το αντιμετωπίσω! Αλλά όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μου, τόσο περισσότερο βρίσκω ότι φοβάμαι όλα τα κακά εκεί έξω στον κόσμο και ανησυχώ για αυτά. Και ναι, μετανοώ και ζητώ από τον Κύριο να με βοηθήσει, αλλά είναι εκεί με εμένα όταν ξυπνάω το πρωί. Και αυτό είναι που λέει ο Θεός σε εμάς. Η μεγάλη υπόσχεση είναι να μην φοβηθούμε ξανά το κακό. Μπορούμε να σταματήσουμε να ανησυχούμε και να σταματήσουμε να φοβόμαστε και να βιώσουμε την ειρήνη του Θεού. Θα επιστρέψουμε σε αυτό στο τέλος επίσης.

Στη συνέχεια, παρατηρήστε τι λέει ο Θεός εκεί. Λέει “ο Βασιλιάς του Ισραήλ, ο Κύριος, είναι εν μέσω σας.” Αυτή ήταν η μεγάλη ελπίδα του Ισραήλ, σωστά; Αν διαβάσετε πίσω από την Παλαιά Διαθήκη, ξεκινάτε και διαβάζετε τη Γένεση – πώς προκύπτει η ανθρώπινη φυλή, και στη συνέχεια περιορίζεται στον Αβραάμ και στη συνέχεια ο Θεός καλεί αυτόν τον λαό και στη συνέχεια σκλαβώνονται. Και στη συνέχεια Τους φέρνει έξω από τη σκλαβιά και ζουν έξω από τους δεσμούς της Αιγύπτου. Και τι αρχίζουν να λένε; “Θέλουμε έναν βασιλιά όπως τα έθνη γύρω μας!” Και ο Θεός λέει, “Όχι, δεν θέλετε, επειδή αυτός ο βασιλιάς θα σκλαλώσει τους γιους σας και θα πάει άσχημα για σας. Και γιατί θέλετε έναν βασιλιά όταν εγώ είμαι ο Βασιλιάς σας;” Και όμως πάνε, “Όχι, όχι, δώστε μας έναν βασιλιά!” Και έτσι Του δίνει έναν βασιλιά. Και εδώ είμαστε, περίπου τετρακόσιες ή πενκόσιες χρόνια μετά το Ισραήλ να έχει έναν βασιλιά, και ας δούμε πώς τα καταφέρνουν. Το βασίλειο είναι χωρισμένο μεταξύ του βορρά και του νότου. υπάρχουν πολλές εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Ακόμη και ο άνθρωπος σύμφωνα με την καρδιά του Θεού απέτυχε με τόσο μεγαλοπρεπή τρόπο που ο Θεός κατάρασε το υπόλοιπο του οίκου του και των παιδιών του στη γενεαλογία του για την πορνεία και τη δολοφονία του! Δεν πάει καλά για το Ισραήλ! Και έτσι αυτή η υπόσχεση είναι, “Εγώ έρχομαι σε σας. Θα είμαι ο Βασιλιάς σας όπως πάντα υποσχέθηκα ότι θα είμαι.”

Αυτές δεν είναι απλώς λέξεις

Μου θυμίζει μια ιστορία που διάβασα πρόσφατα για μια γυναίκα που ήταν παντρεμένη, είχε ένα ζευγάρι παιδιά και ένα υπέροχο γάμο από κάθε άποψη. Και μια μέρα, απλώς σηκώθηκε και έφυγε. Είπε, «Δεν μπορώ να το κάνω άλλο», και απομακρύνθηκε. Ο σύζυγός της ήταν συντριβμένος και την καλούσε συνέχεια, με τα παιδιά στο τηλέφωνο, και είπε, «Απλώς μιλήστε μαζί τους». Και εκείνη просто κρέμαγε το τηλέφωνο. Έτσι, επιτέλους μπόρεσε να την εντοπίσει και να βρει πού ήταν και με μεγάλο κόστος για τον εαυτό του – οικονομικά, συναισθηματικά, σωματικά, τα πάντα – την βρίσκει και έρχεται κοντά της και λέει, «Σε αγαπώ. Παρακαλώ γύρισε πίσω!». Και εκείνη έσπασε στα χέρια του. Και είπε, «Σας καλέσαμε. Γράψαμε επιστολές. Γιατί κανένα από αυτά δεν είχε αντίκτυπο;». Είπε, «Πριν, ήταν απλώς λέξεις. Τότε ήρθες».

Και αυτό είναι που υποσχείται το Ισραήλ εδώ. Αυτές δεν είναι απλώς λέξεις. «Ο Κύριος, ο Βασιλιάς σας, θα έρθει ανάμεσά σας». Και η λαχτάρα του Ισραήλ για έναν βασιλιά είναι η λαχτάρα μας, δεν είναι; Ζούμε σε μια εποχή που είναι σπασμένη, ασυνεπής, αποσυνδεδεμένη. Δεν είναι συναρπαστικό ότι με την εποχή της μεγαλύτερης επικοινωνιακής ικανότητας μεταξύ των smartphones, των υπολογιστών και των iPad, είμαστε η πιο αποσυνδεδεμένη ηλικία σχέσεων που ίσως έχει ζήσει ποτέ. Και λαχταρούμε να έχουμε κάποιον να μας πει πού να πάμε, πώς να φτάσουμε εκεί, τι 모습 έχει όταν φτάσουμε εκεί. Λαχταρούμε έναν βασιλιά. Λαχταρούμε κάποιον να μας πει τι να κάνουμε, αλλά λόγω της αμαρτίας, ταυτόχρονα, δεν θέλουμε κανείς να μας πει τι να κάνουμε. Βαθύτατα δυσπιστεύουμε τις αρχές στην εποχή μας και εποχή, μερικές φορές δικαίως. Μπορείτε να έχετε κακοποιηθεί από κάποιον στην εξουσία. Μπορείτε να έχετε υποφέρει στα χέρια κάποιου σε μια θέση αρχής. Αυτό είναι πραγματικό. Αλλά στις καρδιές μας, όλοι μας αντιταχόμαστε στις αρχές πάνω μας. Και ο Θεός λέει, «Είμαι ένας Βασιλιάς που μπορείτε να εμπιστευτείτε. Θα έρθω σε σας. Δεν είμαι όπως οι άλλες αρχές. Δεν θα σας απογοητεύσω. Είμαι Εκείνος που έρχεται σε ντροπιασμένους ανθρώπους για να περπατήσει το δρόμο μαζί τους».

Καμία Φόβος

Και αυτό μας οδηγεί στον τελευταίο στίχο εδώ, στίχο 16. Καμία Φόβος – η τρίτη επικεφαλίδα μας. “Εν εκείνη την ημέρα θα ειπωθεί στην Ιερουσαλήμ: ‘Μη φοβείσθε, Ω Σιών· μη αδυνατήτωσαν αι χείρες σας.’” Τι είναι “εκείνη η ημέρα”; Το διαβάζουμε συνέχεια στην Παλαιά Διαθήκη, “εν εκείνη την ημέρα· εν εκείνη την ημέρα.” Νομίζω εδώ συγκεκριμένα έχει μια αναφορά. Σκεφτείτε το όπως αυτό. Αν σταθείτε και κοιτάξετε τα βουνά από πλάγια όψη, φαίνονται σαν κορυφές όπως αυτή – πάνω και κάτω. Αν σταθείτε σε ένα από αυτά, όλα φαίνονται σαν μια κορυφή βουνού. Έτσι είναι ο Ζαχαρίας κοιτάζοντας την έλευση του Ιησού στο μέλλον. Έτσι η έλευση του Ιησού είναι σαν εκείνη την πρώτη κορυφή βουνού πλησιέστερα σε αυτόν· η πρώτη έλευση του Ιησού. Η δεύτερη έλευση του Ιησού είναι σαν εκείνη την κορυφή βουνού στο βάθος. Και τις βάζει και τις δύο μαζί καθώς κοιτάζει κάτω από τους διαδρόμους του χρόνου. Και λέει, “Υπάρχει μια ημέρα που έρχεται όταν όλα αυτά θα τελειώσουν” και εκείνη η ημέρα άρχισε από την πρώτη έλευση του Ιησού. Εξαφάνισε το βασίλειο. Έφερε τον Θεό κοντά. Ήρθε σε μας. Δεν ήταν πλέον λόγια· ήταν παρουσία. Ήταν ο Ιησούς, που είναι Θεός με μας. Και μετά κοιτάζει μπροστά σε εκείνη την ημέρα που όλοι περιμένουμε εδώ. Εκείνη την ημέρα που όλα αυτά που είναι τώρα σε μορφή υποσχέσεως θα γίνουν πραγματικότητα. Όταν η πίστη θα δώσει τη θέση της στην όραση και θα δούμε τα πάντα με τα δικά μας μάτια που ο προφήτης μας δείχνει τώρα σε εικόνες και σε σκιές. Εκείνη η μεγάλη ημέρα, όταν όλα που μας κάνουν να απομακρυνόμαστε από τον Θεό, να ντρέπεται στην παρουσία Του, να ντρέπεται στην παρουσία των άλλων θα έχουν φύγει, φύγει, φύγει. Λέει, “Εν εκείνη την ημέρα, θα ειπωθεί, ‘Μη φοβείσθε.’”

Μη Απελπιστείτε

Και παρατηρήστε πώς το θέτει. “Μη χαλαρώσουν τα χέρια σας.” Ένας σχολιαστής το εξηγεί με αυτόν τον τρόπο. Λέει, “Τα χέρια που πέφτουν χαλαρά περιγράφουν στις Γραφές μία απόγνωση για τις περιστάσεις που κάνει ένα άτομο να μην μπορεί να λειτουργήσει.” Μια απόγνωση για τις περιστάσεις που κάνει ένα άτομο να μην μπορεί να λειτουργήσει. Έχετε ποτέ νιώσει έτσι; Έχετε ποτέ κοιτάξει στη ζωή σας, ίσως κοιτάξει τη ντροπή στη ζωή σας, και πείτε, “Δεν θέλω ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωί”; Ο Θεός γνωρίζει γι' αυτό. Λέει ότι αυτό είναι που μοιάζει να έχεις χαλαρά χέρια. Και λέει, “Μη χαλαρώσουν τα χέρια σας.” Γιατί; Εξαιτίας αυτού που θα κάνει σε εκείνη την ημέρα. Γνωρίζετε τι ήταν το αγαπημένο “Δεν θα” του Ιησού; Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πολλά πράγματα. Νομίζω ότι μερικές φορές το καταλαβαίνουμε τόσο λάθος όταν σκεφτόμαστε τον Ιησού σαν ένα είδος χαλάστου που πάντα και για πάντα έλεγε, “Δεν θα”. Είχε πολλά να πει γι' αυτό. Αλλά το αγαπημένο του “Δεν θα” ήταν, “Δεν θα φοβηθείς. Μη φοβάσαι.” Αυτό ήταν που είπε να μην κάνεις περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, σε εκπλήρωση αυτού του στίχου. Και ο Θεός λέει, “Όταν έρθει η απόγνωση, όταν δεν θα νιώθεις να σηκώνεσαι, όταν είσαι συντριβμένος από τις περιστάσεις σου,” λέει, “Μη απελπιστείς. Έρχεται μια ημέρα που δεν θα υπάρχει πλέον απόγνωση. Σκεφτείτε το. Ζήστε έξω από αυτό.” Θα επανέλθουμε σε αυτό σε λίγο.

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Είπα ότι θα επιστρέψουμε σε όλα αυτά σε μια στιγμή. Εδώ είναι εκείνη η στιγμή. Τι σημαίνει όλα αυτά; Πώς βλέπουμε τον Ιησού εδώ; Νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι. Αυτό που δεν πρέπει να χάσουμε είναι ότι ο Θεός έχει κρατήσει την υπόσχεσή του σε εμάς εδώ στην έλευση του Χριστού. Μπορούμε να αρχίσουμε να εστιάζουμε σε Αυτόν αντί για την ιστορία και την αφήγηση που μας λέει η ντροπή. Μπορούμε να αρχίσουμε να εστιάζουμε στη ζωή Του, την τέλεια ζωή Του. Τη ζωή Του που τον οδήγησε στο σταυρό τελικά, αλλά μια ζωή αγάπης και συμπόνιας και υπομονής και τρυφερότητας με ντροπιασμένους ανθρώπους σαν εμάς. Αν αναρωτιέστε αν κάποιος κατανοεί τη ντροπή σας, είναι Αυτός. Και αν αναρωτιέστε αν ο Θεός σας αγαπά, αν αισθάνεστε άχρηστος, αν αισθάνεστε ότι δεν ανήκετε, ο Ιησούς λέει, "Ανήκετε. Ανήκετε σε Μένα. Έχω έρθει για σας." Αυτός έρχεται σε εμάς και τότε ο Ιησούς είναι εκείνος που, πιο συγκεκριμένα, αφαιρεί τον φόβο μας. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να κάνει αυτές τις υποσχέσεις; “Δεν θα φοβηθείτε ποτέ, ποτέ ξανά." Γιατί αυτό που πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο, ο Ιησούς το έλαβε στη θέση μας. Αυτός είναι ο Βασιλιάς εν μέσω μας που είχε υποσχεθεί, σωστά; Αυτός είναι ο Βασιλιάς των βασιλέων και Κύριος των κυρίων. Γεννήθηκε Βασιλιάς των Ιουδαίων. Ακόμη και ο Ηρώδης άκουσε γι' αυτό, ο παγανός κυβερνήτης. Αλλά Αυτός είναι ένας Βασιλιάς που εμφανίζεται και δεν μοιάζει με άλλους βασιλιάδες. Αυτός είναι ένας Βασιλιάς που εμφανίζεται σε αδυναμία, σε苦しment και τελικά πεθαίνει γυμνός και ντροπιασμένος.

Γιατί; Γιατί από τότε που το πρώτο ζευγάρι στον κήπο ήταν γυμνό και ντροπιασμένο, όλοι μας έχουμε αισθανθεί αυτή τη ντροπή. Όλοι μας έχουμε προκαλέσει αυτή τη ντροπή στη ζωή κάποιου άλλου. Και χρειαζόταν ο δεύτερος και μεγαλύτερος Αδάμ, ο Ιησούς, να μπει στη ντροπή μας, να πάρει την γυμνότητά μας, για να πεθάνει στο σταυρό για να “φέρει τη ντροπή μας και την κοροϊδία μας.” Γι' αυτό μπορούμε να έχουμε κανένα φόβο. Ο μεγαλύτερος φόβος που πρέπει να έχουμε είναι ο φόβος της κρίσης του Θεού που όλοι μας αξίζει δίκαια, που το Ισραήλ αξίζει δίκαια. Και όταν ο Θεός υποσχέθηκε, “Θα κάνω έναν τρόπο ώστε αυτό να μην είναι ποτέ ξανά φόβος για σας,” αυτό εκπληρώνεται στον Χριστό, στην πρώτη έλευση.

Η ντροπή δεν πεθαίνει εύκολα, δεν είναι; Δεν μπορείς να την διώξεις με μια ευχή. Δεν μπορούμε απλώς να σκεφτούμε χαρούμενες σκέψεις. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι κάποιος είναι μαζί μας στη μέση της. Και πάλι, αυτό μας οδηγεί πίσω στον Ιησού. Χαίρεται να καλωσορίζει ανθρώπους με πολλή ντροπή. Σωστή ή λανθασμένη ντροπή. Χαίρεται να καλωσορίζει ειδωλολάτρες, αυτοίκανονικούς ανθρώπους· ανθρώπους που το έχουν κάνει ξανά και ξανά και ξανά και συνεχίζουν να το κάνουν. Λέει, «Ελάτε σε Μένα. Είμαι Εκείνος που καλωσορίζει ανθρώπους σαν εσάς. Δεν είστε μόνοι και δεν θα είστε ποτέ». Γι' αυτό δεν μπορούμε ποτέ ξανά να φοβόμαστε.

Καμία Ανάγκη για Προκάλυψη Πια

Αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να πολεμήσουμε τη ντροπή και τη ανησυχία όταν συνειδητοποιούμε ότι ο Ιησούς αφαιρεί κάθε φόβο από τις ζωές μας. Και όταν το κάνει, μας κάνει ανθρώπους γύρω από τους οποίους οι άλλοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να φοβούνται. Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως Χριστιανοί στην εκκλησία, δεν είναι; Προκαλούμε πολύ. Και το πρόβλημα με την προκάλυψη είναι ότι γίνεσαι καλός σε αυτό. Αλλά ο Θεός γνωρίζει τις καρδιές μας, δεν γνωρίζει; Και λέει, «Δεν χρειάζεται να προκαλείτε πια». Κανείς εδώ δεν χρειάζεται να φοβάται μήπως αφήσει όλους τους άλλους να γνωρίζουν ότι το έχετε κάνει. Εντάξει; Όλοι μας το έχουμε κάνει. Εβδομαδιαία! Όλη την ώρα! Και κάθε φορά που το κάνω, κάθε φορά που το βλέπω στη ζωή κάποιου άλλου ως πάστορας, θυμίζομαι τη μεγαλοσύνη της Χάριτός Του και της υπομονής Του για αμαρτωλούς και αποτυχημένους σαν όλους όσους με κοιτούν και σαν ο άνθρωπος που στέκεται μιλάει μπροστά σας. Όλοι μας, όλοι μας, όλοι μας το έχουμε κάνει. Και ο Θεός λέει, «Έχω βάλει τον Υιό Μου σε ντροπή στη θέση σας, ώστε να μην χρειάζεται ποτέ να αντιμετωπίσετε αυτό». Και όταν το καταλαβαίνουμε, όταν βυθίζεται βαθιά στις καρδιές μας, γινόμαστε άνθρωποι γύρω από τους οποίους οι άλλοι δεν χρειάζεται να φοβούνται. Και αυτή είναι ο θάνατος της ντροπής, όταν έχουμε αυτόν τον τύπο πολιτισμού.

Πώς ακριβώς ο Ιησούς, ανάμεσά μας, βάζει τέλος στη ντροπή μας; Η ντροπή ασκεί εξουσία πάνω μας, δεν είναι; Είναι φρικτή. Σκεφτείτε το με αυτόν τον τρόπο. Πόσες φορές κάνατε αυτόν την εβδομάδα που ήταν κίνητρο από ντροπή; Είχατε μια ανάμνηση από το παρελθόν και αυτή επηρέασε μια απόφαση που πήρατε. Είπατε, «Δεν θα το κάνω αυτό επειδή θυμάμαι πώς μοιάζει και θα κάνω αυτό αντίθετα επειδή δεν θέλω να επιστρέψω σε εκείνη τη στιγμή». Ασκει εξουσία πάνω μας και ζούμε βαθιά απογοητευμένες, ανήσυχες ζωές. Και αυτό που κάνει ο Ιησούς είναι να έρχεται και να λέει, «Εγώ είμαι αυτός που φέρνει εκείνη την ημέρα στο παρόν». Πώς θα πεθάνει η ντροπή στις ζωές μας; Όταν συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο ότι η ανάσταση του Χριστού ήταν μονάχα το πρώτο επεισόδιο ενός γεγονότος. Πηγαίνετε μαζί μου εδώ. Η ανάσταση του Χριστού ήταν το πρώτο επεισόδιο ενός γεγονότος, ενός γεγονότος που άλλαξε τον κόσμο, στο οποίο ζούμε στη μέση. Και όταν επιστρέφει και ανασταίνονται από τους νεκρούς, αυτό είναι μονάχα το δεύτερο επεισόδιο εκείνου του γεγονότος που ξεκίνησε στο Καλβάριο πριν από 2.000 χρόνια. Και καθώς ζούμε περιμένοντας εκείνο, αυτό εννοούσε ο Παύλος όταν είπε, «Ο εξωτερικός μας άνθρωπος χάνεται, αλλά ο εσωτερικός μας άνθρωπος ανανεώνεται μέρα με τη μέρα». Με τι; Με την αναστηλωτική δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

Τι κάνει λοιπόν ο Ιησούς για να τελειώνει με την ντροπή μας; Λέει, «Ευγε ότι έχεις αναστηθεί μαζί Μου! Δεν είσαι αυτό που ήσουν. Δεν ορίζεσαι από αυτό που ήταν εκείνη η ντροπή στο παρελθόν σου. Ορίζεσαι τώρα ως κάποιος που είναι μέσα σε αυτόν ή αυτήν, ξεσπώντας με ζωή ανάστασης, την οποία κάποια μέρα όλος ο κόσμος θα δει.». Η δύναμη της ανάστασης του Χριστού δεν είναι απλώς ένα θαύμα που γιορτάζουμε το Πάσχα. Είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που πρέπει να την προσαρμόσουμε με πίστη, για να ζήσουμε για τον Χριστό και να σκοτώσουμε οτιδήποτε μας αφαιρεί την απόλαυση από Αυτόν. Για να το πούμε πολύ απλά, επειδή οι ιεροκήρυκες αγαπούν να πολλαπλασιάζουν τα λόγια, ζήστε από το μέλλον στο παρόν τώρα. Αυτός είναι ένας από τους κύριους τρόπους με τους οποίους ο Ιησούς θα αντιμετωπίσει την ντροπή σας. Λέει, «Σου έχω δώσει ορισμό στο μέλλον ως αναστημένο ον» και αυτή είναι μια παρούσα πραγματικότητα με πίστη και με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, για να μπορέσεις να αλλάξεις και εγώ να αλλάξω. Εκεί ζούμε. Αυτή είναι η ιστορία που μας λέει ο Ιησούς. Η αληθινή ιστορία.

Πρέπει να Αρχίσει μια Άλλη Ιστορία

Και έτσι εδώ είναι η ερώτηση για όλους μας αυτή την εβδομάδα. Ποιοί θα ακούσουμε; Η ντροπή στο παρελθόν, άλλες φωνές που μας λένε μια αφήγηση, ή ο Θεός, ο Ιησούς, που μας λέει μια άλλη ιστορία; Ποιοί θα ακούσουμε; Οποιος κι αν ακούσουμε θα καθορίσει πώς θα ζήσουμε. Μου θυμίζει μια σκηνή από ένα από τα αγαπημένα μου έργα, Les Miserables του Βίκτωρ Ουγκώ. Υπάρχει αυτή η απίστευτη σκηνή όπου ο πρώην κατάδικος, Ζαν Βαλζάν, λαμβάνει συγχώρηση από τον επίσκοπο. Είχε κλέψει, ο επίσκοπος τον είχε δεχτεί, κλέβει το ασήμι του επισκόπου. Οι αστυνομικοί έρχονται και είναι έτοιμοι να πάρουν τον Ζαν Βαλζάν μακριά και ο επίσκοπος λέει, “Όχι, όχι, όχι. Στην πραγματικότητα τον άφησα να το δανειστεί.” Και ο Βαλζάν τον ρωτάει, “Γιατί;” Και εκείνος λέει, “Σε συγχωρώ.” Και ο Βαλζάν είναι τόσο υπερβολικός με τη συγχώρηση του επισκόπου που τραγουδάει αυτό το όμορφο τραγούδι, “Τι έχω κάνει;” Και το σημείο του τραγουδιού είναι ότι θα οδηγήσει μια νέα ζωή. Και οι τελευταίες γραμμές του τραγουδιού συλλαμβάνουν αυτό που νομίζω ότι ο Ζεφaniah προσπαθεί να μας πει απόψε. Πηγαίνουν με αυτόν τον τρόπο. “Φτάνω, αλλά πέφτω, και η νύχτα κλείνει. Και κοιτάζω στο κενό του στροβιλισμού της αμαρτίας μου. Θα ξεφύγω τώρα από τον κόσμο, από τον κόσμο του Ζαν Βαλζάν. Ο Ζαν Βαλζάν δεν είναι τίποτα τώρα, μια άλλη ιστορία πρέπει να αρχίσει.”

Αυτό είναι το μήνυμα του σταυρού. Σε όλους μας και σε όλη μας τη ντροπή, μια άλλη ιστορία πρέπει να αρχίσει. Και εδώ είναι η καλή είδηση. Έχει αρχίσει, πριν από 2.000 χρόνια. Μπορούμε να πούμε με τον Βαλζάν, “Αυτός ο παλιός μας δεν είναι τίποτα τώρα, επειδή μια άλλη ιστορία έχει αρχίσει στον Χριστό.” Το τέλος αυτής της ιστορίας είναι η ανάσταση – παρελθόν και μέλλον. Και το τέλος αυτής της ιστορίας, επομένως, είναι το τέλος της ντροπής. Ας προσευχηθούμε.

Πατέρα, απόψε το βιώνουμε τόσο έντονα. Βιώνουμε τη ντροπή μας και έχουμε ανάγκη μια άλλη ιστορία για να την αντικαταστήσει. Και χαίρουμε που καθώς ακούμε τον Λόγο Σου, δεν ακούμε τις σκέψεις κάποιου αρχαίου ανατολικού μυστικιστή. Ακούμε τις λέξεις Σου, οι οποίες μας έχουν επανακαθορίσει, μας έδωσαν νέα ζωή και επομένως μας έδωσαν μια αληθινή ιστορία με την οποία μπορούμε να ζήσουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας. Κάνε αυτή την πραγματικότητα για μας αυτή την εβδομάδα προσευχόμαστε, στο όνομα του Ιησού, αμήν.