Το Μέγιστο Τραγούδι Αγάπης

Σοφονίας 3:17

Από τον Gabe Fluhrer

Καθώς κάθεστε, αν μπορείτε να πάρετε τις Βίβλους σας και να γυρίσετε μαζί μου στο βιβλίο του Σοφονία. Είναι στην Παλαιά Διαθήκη. Αν το ψάχνετε, είναι εντάξει. Είναι ένα πολύ μικρό βιβλίο. Είναι στη σελίδα 790 αν χρησιμοποιείτε μια βιβλική από την σειρά των πάγκων. 7-9-0. Και θα μελετήσουμε το εδάφιο 17 του κεφαλαίου 3 του βιβλίου του Σοφονία. Πριν ακούσουμε το Λόγο του Θεού, ας πάμε σε Αυτόν σε προσευχή.

Ακόμη μέχρι και σε μεγάλη ηλικία, ο μεγάλος μας Θεός, μας έχεις υποσχεθεί ότι ο λαός Σου θα αποδείξει την κυριαρχική, αιώνια, αμετάβλητη αγάπη Σου. Καθώς στεκόμαστε στο κατώφλι των πιο καταπληκτικών λέξεων που έχουμε ακούσει ποτέ τη νύχτα, προσευχόμαστε να έρθουν σε μας στις καρδιές μας, να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σε βλέπουμε και τον κόσμο, και ότι το Άγιο Πνεύμα θα τις κάνει ζωντανές για μας, ώστε να δούμε τον Ιησού. Και προσευχόμαστε όλα αυτά στο ισχυρό Του όνομα. Αμήν.

Σοφονίας 3, εδάφιο 17. Αυτός είναι ο ιερός, εμπνευσμένος και επομένως αλάθητος Λόγος του Θεού:

“Ο Κύριος ο Θεός σας είναι στο μεταξύ σας, ένας δυνατός που θα σώσει· θα χαρεί για σας με χαρά· θα σας ησυχάσει με την αγάπη Του· θα ζητωκραυτάξει για σας με δυνατή τραγουδιστική.”

Το γρασίδι μαραίνεται, τα λουλούδια πέφτουν, αλλά ο Λόγος του ζωντανού Θεού θα σταθεί για πάντα και για πάντα.

Πριν από μερικά χρόνια το καλύτερο και πιο δημοφιλές μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ ήταν ένα μιούζικαλ με τίτλο, The Light in the Piazza, το οποίο αφηγούταν την ιστορία ενός – πρέπει να πάρω σωστά αυτά τα ονόματα – Fabrizio Naccarelli, που ήταν ένας Ιταλός πωλητής γραβάτες που ερωτεύτηκε με την όμορφη Clara Johnson, μια Αμερικανίδα σε διακοπές στην Ιταλία. Και υπάρχει αυτή η σκηνή στο μιούζικαλ όπου τραγουδούν αυτό το τραγούδι αγάπης που ονομάζεται, “Say it Somehow.” Και το κρεσέντο του τραγουδιού αγάπης είναι ότι δεν μπορούν πραγματικά να εκφράσουν τον εαυτό τους με λέξεις, οπότε απλώς τραγουδούν τη λέξη, “Ah!” Και είναι χαρούμενο και είναι ενθουσιώδες και χαίρονται ο ένας για τον άλλον με αυτόν τον τρόπο. Και υπήρχε μια κριτική των New York Times από έναν από τους μεγάλους κριτικούς του θεάτρου, τον Stephen Holden, και ο τίτλος της κριτικής είπε τα πάντα – “Love Songs that Speak When Words Fail.” “Love Songs that Speak When Words Fail.”

Το Φράγμα Μεταξύ Θεού και Ημών

Και βλέπετε, καθώς έρχομαι στον Ζεφania 3 απόψε, βρισκόμαστε στην ίδια θέση με εκείνους τους δύο εραστές στο τραγούδι. Υπάρχει ένα γλωσσικό εμπόδιο μεταξύ του Θεού και μας. Αυτός είναι άγιος και εμείς δεν είμαστε. Ακριβώς όπως υπήρχε ένα γλωσσικό εμπόδιο μεταξύ του Ιταλού και του Αμερικανού, υπάρχει ένα γλωσσικό εμπόδιο μεταξύ μας. Και όμως έρχομαι σε μια στίχο της Βίβλου απόψε που θα μπορούσε να μοιράζεται τον τίτλο της κριτικής των New York Times – “Τραγούδια αγάπης που μιλάνε όταν οι λέξεις αποτυγχάνουν.” Ζεφania. Αυτό το βιβλίο μπορεί να συνοψιστεί πολύ εύκολα, νομίζω. Τα πρώτα κεφάλαια, τα πρώτα δύο κεφάλαια μάλλον, είναι καθολική κρίση. Και μετά υπάρχει ένα σημείο καμπής όταν ο Θεός αρχίζει να μιλά για το καθολικό έργο σωτηρίας που θα κάνει από κάθε φυλή, έθνος και γλώσσα. Και το βιβλίο κορυφώνεται σε αυτή τη στίχο μπροστά μας – κεφάλαιο 3 στίχος 17. Ένας σχολιαστής το έχει ονομάσει σωστά, "Το Ιωάννης 3:16 της Παλαιάς Διαθήκης." Είναι σχεδόν πάρα πολύ για να το δεχτούμε. Πρέπει να το προσεγγίσουμε με φόβο και τρόμο. Είναι τόσο καλό. Είναι τόσο συντριπτικό. Υπάρχουν λέξεις, όχι πραγματικά λέξεις που μπορούμε να πούμε αλλά θα προσπαθήσουμε αυτό το βράδυ. Και το κύριο σημείο είναι πολύ απλό. Στο Χριστό, ο Θεός είναι μαζί μας για να χαίρεται μαζί μας. Στο Χριστό, ο Θεός είναι μαζί μας για να χαίρεται μαζί μας. Και εκείνοι θα είναι οι δύο επικεφαλίδες μας – Ο Θεός μαζί μας και Ο Θεός πάνω μας. Ο Θεός μαζί μας και Ο Θεός πάνω μας.

Ο Θεός Μαζί Μας

Κοιτάξτε πάλι το πρώτο μέρος του στίχου 17. “Ο Κύριος ο Θεός σας είναι στο μέσο σας· ένας δυνατός που θα σώσει.” Από την πτώση της ανθρωπότητας και μετά, είμαστε αποξενωμένοι από τον Θεό, είμαστε αποξενωμένοι από εμάς τους εαυτούς μας, είμαστε αποξενωμένοι από αυτή τη δημιουργία γύρω μας, είμαστε αποξενωμένοι από όλα τα συνασπισμένα πλάσματα και τους συνάνθρωπούς μας άνδρες και γυναίκες. Η αποξένωση είναι αυτό που χαρακτηρίζει την πεσμένη ανθρωπότητα. Και όμως, ξανά και ξανά, η Αγία Γραφή είναι μια ιστορία για έναν Θεό που αναζητά εκείνους που είναι αποξενωμένοι από Εκείνον. Τους καταδιώκει αμείλικτα, ακούραστα, ξανά και ξανά, ανεξάρτητα από το τι κάνουν· ανεξάρτητα από το πόσο μακριά πέφτουν. Και έτσι το τραγούδι αγάπης που τραγουδά ο Θεός αρχίζει με την καταδίωξή Του για μας, με την επιθυμία Του να κερδίσει πίσω τους αποξενωμένους δημιουργούς στο Ίδιο. Αυτό είναι συγκλονιστικό. Μπορούμε να αναζητήσουμε όλες τις θρησκείες του κόσμου, και όταν το κάνουμε, μπορούμε να αντικρούσουμε τον Σίγκμουντ Φρόυντ. Ήταν ο Φρόυντ, άλλωστε, ο ιδρυτής της σύγχρονης ψυχολογίας, που είπε ότι η πίστη στον Θεό είναι απλή εκπλήρωση επιθυμιών. Προβάλλουμε τις καλύτερες ελπίδες μας σε έναν Θεό που δεν υπάρχει. Το πρόβλημα που έχει ο Φρόυντ, και που έχει κάθε άλλη πεσμένη θρησκεία και κάθε άλλη κοσμοθεωρία έξω από τον Χριστιανισμό, είναι ότι κανείς μας δεν θα ονειρευόταν έναν Θεό σαν αυτόν, φίλοι. Ποτέ δεν έχουμε, εκτός από τις Γραφές, δεν υπάρχει άλλος Θεός σαν αυτόν στον κόσμο, και δεν θα τον ονειρευόμασταν ποτέ. Είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό, κατά μία έννοια.

Είναι ένας Θεός που Τραγουδά

Έτσι, στην αρχή, συνειδητοποιούμε ότι συναντάμε έναν Θεό που είναι εντελώς διαφορετικός από ό,τι περιμένουμε. Και αυτό θα έρθει στο προσκήνιο εδώ σε μια στιγμή, επειδή θα συναντήσουμε έναν Θεό που τραγουδά. Αλλά πριν φτάσουμε εκεί, οι ειδικοί συμφωνούν - και όταν πρόκειται για μουσική, ποιοι είναι οι ειδικοί; Νομίζω ότι όλοι είμαστε ειδικοί κατά κάποιο τρόπο. Αλλά οι ειδικοί που βρίσκουν ένα μέτρο για να μετρήσουν αυτά τα πράγματα συμφωνούν ότι ίσως το μεγαλύτερο τραγούδι αγάπης που υπάρχει είναι των Righteous Brothers, “Unchained Melody.” Είναι ένα όμορφο τραγούδι. Και ξεκινάει αργά και οδηγείται σε αυτό το καταπληκτικό crescendo. Και είναι πραγματικά αυτό που η Βίβλος αφορά. Έρχονται να σταθούν ακριβώς πριν από το crescendo του τραγουδιού αγάπης του Θεού. Ξεκίνησε στον Κήπο όταν ο Θεός ήρθε στους πρώτους γονείς μας και παρείχε για αυτούς εξιλέωση και τους κάλυψε με δέρματα ζώων, και στη συνέχεια για το υπόλοιπο της Παλαιάς Διαθήκης ο Θεός τραγουδάει αυτό το ένα θεϊκό τραγούδι αγάπης και ήταν πιο καθαρό σε ορισμένα σημεία και λιγότερο καθαρό σε άλλα. Και έρχεται στο crescendo όταν ο ουρανός ανοίγει πάνω από τη Βηθλεέμ και οι άγγελοι τραγουδούν, “Δόξα στον Θεό στο ύψιστο, και στη γη, ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων!” Έρχεται στο crescendo στον Χριστό.

Και αυτό είναι που ο Θεός μας λέει εδώ. Λέει, “Ο Κύριος ο Θεός σας είναι στο μέσο σας· ένας ισχυρός ήρωας” – θα μπορούσαμε να το μεταφράσουμε. Είναι εικόνες μάχης. Δεν σκέφτομαι συχνά τη σωτηρία μας ως μάχη, αλλά από τη στιγμή που ο Ιησούς βαπτίστηκε μέχρι την ημέρα που σταυρώθηκε ήταν μια μάχη. Μαχάστηκε με τον Σατανά στην έρημο και μαχάστηκε με τον Σατανά στο σταυρό. Και σε κάθε βήμα του δρόμου, υπήρχε πόλεμος ενάντια στη νόσο, ενάντια στη συναισθηματική αναταραχή, ενάντια στο θάνατο, ενάντια σε όλες τις δυνάμεις της κόλασης και σε όλες τις επιπτώσεις της αμαρτίας, επειδή ο Θεός που έρχεται σε μας είναι ο Θεός που έρχεται να μας σώσει. Και είναι Θεός που μάχεται για τον λαό Του. Μόλις έμαθα αυτή την εβδομάδα – δεν είναι έκπληξη, συμβαίνει κάθε καλοκαίρι – ότι τρεις από τις πέντε κορυφαίες ταινίες με τα υψηλότερα έσοδα είναι ταινίες υπερήρωων. Τις αγαπάμε. Δεν μπορούμε να τις χορτάσουμε. Και όχι μόνο εδώ, σε όλο τον κόσμο. Οι ταινίες υπερήρωων που φτιάχνουμε και τις στέλνουμε σε όλο τον κόσμο, είναι οι ταινίες με τα υψηλότερα έσοδα. Γιατί αγαπάμε τόσο πολύ τις ιστορίες υπερηρωών; Νομίζω ότι είναι επειδή όλοι μας ξέρουμε βαθιά μέσα μας ότι δεν μπορούμε να σωθούμε και λαχταρούμε να διασωθούμε. Νομίζω ότι γι' αυτό είναι πάντα οι ταινίες με τα υψηλότερα έσοδα. Δεν μπορούμε να σωθούμε και λαχταρούμε να διασωθούμε. Και αυτό που ο Θεός λέει μέσω του προφήτη Του τώρα είναι, “Υπάρχει ένας ισχυρός ήρωας που έρχεται, που θα μαχάστεί για σας, που θα σας σώσει, που είναι καλύτερος από οποιαδήποτε ιστορία υπερήρωα θα μπορούσαμε ποτέ να ονειρευτούμε. Και θα σας διασωθεί. Και η μόνη προϋπόθεση είναι, πρέπει να ξέρετε ότι δεν μπορείτε να σωθείτε μόνοι σας. Αυτό είναι το μόνο που απαιτείται.” Εκεί αρχίζει ο Θεός μαζί μας. Ο απόλυτος υπερήρωας έρχεται – ο Ιησούς. Αυτό είναι ο Θεός μαζί μας.

Θεός Πάνω από Εμάς

Και τότε, θα είμαι ειλικρινής, πολύ ειλικρινής μαζί σας, όταν μελετούσα για αυτό και προσευχόμουν και παλεύα με το κείμενο, έπρεπε να 계속 απομακρύνομαι από αυτό. Διάβασα σχόλια, αναζήτησα και άκουσα άλλα κηρύγματα και διάβασα άλλα κηρύγματα και ήμουν πολύ, πολύ παρηγορημένος να βρω ότι δεν είμαι μόνος. Γιατί οι επόμενες στίχοι είναι εκπληκτικοί. Αυτό είναι ο Θεός πάνω από εμάς. Κοιτάξτε μαζί μου εκεί στη στίχο 17. «Θα χαρεί για σας με χαρά· θα σας ησυχάσει με την αγάπη του· θα σας δοξάσει με δυνατή τραγουδιστική». Τώρα έχουμε ανθρώπινες αναλογίες σε όλα αυτά. Έχουμε νιώσει χαρά. Έχουμε είναι τόσο χαρούμενοι που φωνάζαμε από χαρά, οι περισσότεροι από εμάς νομίζω. Αλλά εδώ έρχεται ο Θεός να κάνει αυτό. Και εκεί είναι που όλα καταρρέουν. Εκεί πραγματικά δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Δεν μπορούμε ούτε καν να συλλάβουμε συναισθήματα για να το νιώσουμε επειδή είναι τόσο καταπληκτικό. Είναι τόσο διαφορετικό από την καθημερινή μας εμπειρία με τον Θεό να σκέφτεται ότι Αυτός χαρεί για εμάς.

Ο Θεός Χαρεί για Σένα

Και παρατήρησες ότι χρησιμοποιεί την ίδια γλώσσα που χρησιμοποιήσαμε την προηγούμενη εβδομάδα στους στίχους 14 έως 16, όπου λέει να κάνουμε αυτό στον Θεό; Και μετά, γυρίζει 바로 γύρω και λέει, "Όχι μόνο ο Θεός μας διατάζει να χαρούμε, να χαίρουμε σε Αυτόν, να φωνάζουμε και να τραγουδούμε και να πληρούμαστε με χαρά για Αυτόν, εδώ είναι όπου όλα αλλάζουν. Λέει όχι μόνο ο Θεός λέει να κάνουμε αυτό, αλλά ο προφήτης λέει, "Ο Θεός κάνει αυτό για σας." Χαίρεται. Σταματήστε ακριβώς εκεί. Εσείς και εγώ γνωρίζουμε, με λίγη ενθάρρυνση, πόσο άσχημα είμαστε στις πιο ειλικρινείς μας στιγμές. Δεν το κάνουμε; Γνωρίζουμε ότι είμαστε πολύ αμαρτωλοί. Ο Θεός μας δίνει με ελεήμονα τόση όση μπορούμε να αντέξουμε όταν μας δείχνει αυτό, αλλά γνωρίζουμε πόσο άσχημα είμαστε στις καλύτερες στιγμές της ειλικρίνειας με τον εαυτό μας. Και μετά έρχομαστε σε έναν στίχο όπως αυτό. Και παρατηρήστε πού βρίσκεται αυτό. Είναι ακριβώς εδώ στο τέλος ενός βιβλίου όπου ο Θεός έχει πει στον λαό Του, "Με εγκατέλειψες. Πήγες πίσω από άλλους θεούς. Θα ρίξω κρίση πάνω σε σένα και σε όλους." Και πηγαίνουμε από αυτό σε αυτό – στον Θεό να χαίρεται για αμαρτωλούς, ειδωλολατρικούς, σπασμένους, πεσμένους, Θεό-μισητικούς ανθρώπους όπως εσείς και εγώ.

Και γίνεται καλύτερο. “Θα σε ησυχάσει με την αγάπη Του.” Αυτό είναι καλό όσο πάει, αλλά μια πιο κυριολεκτική απόδοση θα ήταν αυτή. Δεν είναι ο Θεός να κάνει κάτι σε εμάς στο πρωτότυπο· είναι ο Θεός να κάνει κάτι για εμάς. Θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε καλύτερα με αυτόν τον τρόπο. “Θα είναι ήσυχος πάνω σε σένα στην αγάπη Του.” Οπότε τι κάνει ο προφήτης για εμάς. Αυτό είναι, πάλι, εκπληκτικό. Ο Θεός να χαίρεται και δίκαιος, “Ναι!” πάνω σε σένα. Και μετά, να σταματάει και, όπως κάνουμε εμείς αν μπορούμε να το πούμε έτσι, όταν στοχάζουμε σε κάποιον που αγαπάμε. Η μόνη εικόνα που μου ήρθε 바로 είναι διπλή. Η Callie και εγώ είχαμε μια σχέση από μακριά. Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε κατά το πρώτο έτος της στο Carolina, το δεύτερο-τριτο έτος μου! Και όταν ξεκίνησε αυτή η σχέση, αποφοίτησα πριν από εκείνη, πολύ προς χαρά των γονιών μου. Και θα οδηγούσα κάτω – θα μπορούσα να το οδηγήσω με κλειστά μάτια τώρα – από το Greenville, 385, στο I-26 στην Columbia. Και όταν θα οδηγούσα πίσω, πάνω στο 26, θα σκέφτομαι για εκείνη – πόσο όμορφη ήταν· πόσο την αγάπησα. Δεν μπορούσα να περιμένω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου μαζί της. Και μετά είχαμε το πρώτο μας παιδί και, ξέρετε πώς πάει αν είστε γονιός. Το πρώτο έρχεται και είστε γεμάτοι με κάθε είδους συναισθήματα, αλλά μετά υπάρχουν φορές που απλώς κάθεστε εκεί και κρατάτε το παιδί και το βλέπετε να κοιμάται και είστε ήσυχος. Και η αγάπη σας για αυτό το παιδί – δεν υπάρχει τρόπος να το εκφράσετε με λόγια, δεν υπάρχει; Απλώς στοχαζόμαστε σιωπηλά την πληρότητα των συναισθημάτων, την υπερχειλίζουσα πληρότητα αγάπης και χαράς που έχετε σε αυτό το παιδί. Και ο Θεός λέει, “Αυτό είναι πώς είμαι μαζί σου. Αυτό είναι πώς αισθάνομαι προς σένα.”

Και ναι, γνωρίζω και δεν θέλω να ανησυχήσω τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του RTS. Γνωρίζω τι λέει η ομολογία μας. Λέει ότι «ο Θεός είναι ελεύθερος από πάθη». Και έτσι, πώς μπορούμε να το συνδυάσουμε, επειδή αυτό είναι σωστό; Και τι λέει η ομολογία είναι ότι ο Θεός δεν χρειάζεται να αντιδράσει στα πράγματα. Γνωρίζει τα πάντα που έρχονται. Αυτό που δεν λέει είναι ότι ο Θεός δεν έχει αυτά τα είδη, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, συναισθημάτων για μας. Γιατί αν διαβάσετε τους ανθρώπους που έγραψαν τη Δυτική Ομολογία Πίστεως, αυτοί είναι που λένε πράγματα για την αγάπη του Θεού και το πάθος Του και την επιθυμία Του για τον λαό Του. Και όλα που μπορούμε να πούμε σε αυτό το σημείο είναι, «Πραγματικά; Είστε βέβαιοι, Θεέ;» Αυτός λέει, «Ναι!»

Ο Θεός Τραγουδάει Δυνατά

Και έπειτα πηγαίνει ακόμη περισσότερο στο τελευταίο μέρος αυτού του στίχου. Πηγαίνουμε από τη χαρά στη σιωπηλή τραγούδηση στη σιωπή πάνω μας στην υπερβολή πάνω μας με δυνατή τραγούδηση. Κάντε ένα βήμα πίσω. Βλέπετε γιατί δεν μπορούμε ποτέ να εφεύρουμε έναν Θεό σαν αυτόν; Μπορείτε να ψάξετε ψηλά και χαμηλά στον κόσμο. Δεν θα συναντήσετε ποτέ έναν τραγουδιστή Θεό· ένας τραγουδιστής Θεός είναι αυτός που μας σώζει. Τα ύψη όλων των ποιημάτων και των ερωτικών τραγουδιών και όλα αυτά που ρίχνουμε για να εκφράσουμε εκείνη την μεγαλύτερη των συναισθημάτων που βιώνουμε ως ανθρώπινα όντα, μας αποτυγχάνουν εντελώς και γίνονται τίποτα άλλο παρά σκόνη και στάχτη όταν έρχομαστε σε αυτόν τον στίχο, και συναντάμε έναν Θεό που έρχεται σε επαναστάτες σαν εμάς και τραγουδάει! Δυνατά! Γιατί χαίρεται για μας! Μπορείτε να το δεχτείτε; Ότι αυτός ο άγιος, τριαδικός Δημιουργός – Πατήρ, Υιός και Άγιος Πνεύμα – που υπήρξε πάντα εκεί, αγαπώντας ο ένας τον άλλον ως τα πρόσωπα της Τριάδας αμοιβαία ενοικούντων ο ένας τον άλλον. Και αυτό, από μόνο του, είναι ένα μυστήριο που δεν μπορούμε καν να το κατανοήσουμε. Αυτός ο Θεός τραγουδάει!

Ας πάμε στο τζαμί και ας ρωτήσουμε και ας αναζητήσουμε, «Πείτε μας για τον θεό σας. Η μόνη ερώτηση που πρέπει να κάνουμε, «Τραγουδάει;» «Όχι, όχι, αυτό θα ήταν ακατάλληλο».» Πολύ καλά, ας πάμε στο ινδουιστικό ναό. «Τραγουδούν οι θεοί σας;» «Όχι». Ας πάμε στο βωμό του κοσμικού μεταμοντερνισμού και ας πούμε, «Δώστε μας τον θεό σας, τύχη. Τραγουδάει;» «Όχι». Το σύμπαν είναι γεμάτο ήχο και οργή που δεν σημαίνει τίποτα. Είναι αυτό ή το τραγούδι! Αυτή είναι η επιλογή μπροστά σε όλους μας απόψε. Κωφοί, βουβοί, άλαλοι, ειδωλολατρικοί θεοί ή ένας Θεός που τραγουδάει. Βλέπετε γιατί το Ευαγγέλιο δεν είναι απλώς αληθές, αλλά και εξαιρετικά όμορφο; Το καταλαμβάνει. Μιλάει στα βαθύτερα Bedürfnisse των καρδιών μας και στα βαθύτερα συναισθήματα που μπορούμε να νιώσουμε. Δεν είναι απλώς αληθές· είναι όμορφο.

Τραγουδάμε Εξαιτίας του Ανθρώπου των Θλίψεων

Αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε γιατί αυτό είναι καλά νέα, γιατί τραγουδάμε. Είναι επειδή ακολουθούμε Εκείνον που ονομάζεται Άνθρωπος των Θλίψεων. Είναι επειδή όταν ο Ιησούς πήγε στον σταυρό, δεν υπήρχε πλέον χαρά και ευχαρίστηση. Δεν υπήρχε πλέον, «Αυτός είναι ο Αγαπητός Μου Υιός, στον οποίο έχω ευχαριστηθεί». Οι μάχες που είχε πολεμήσει ως ο ισχυρός Ήρωάς μας, έφθασαν σε εκείνο το σημείο στον σταυρό, όταν οι κραυγές του Ιησού ανταποκρίθηκαν με την άγια, μεγαλοπρεπή, δίκαιη σιωπή του Πατέρα Του. Αυτός έλαβε τη σιωπή για να μπορέσουμε να τραγουδήσουμε. Δεν υπάρχει τρόπος να φτάσουμε στον τραγουδιστή Θεό, εκτός αν περάσουμε από τον κραυγάζοντα Σωτήρα, που υπέστη τη σιωπή στη θέση μας. Έτσι παίρνουμε τον τραγουδιστή Θεό. Και ήταν επειδή ο Θεός είναι αγάπη, αγάπη, που έστειλε τον Υιό Του να κραυγάσει, ότι κράτησε την ειρήνη Του καθώς εξέβαλε την οργή Του επάνω Του. Γιατί μετά την Μεγάλη Παρασκευή, γνώριζε ότι το τραγούδι αγάπης θα έφτανε στον τελικό του στίχο που θα διαρκούσε για πάντα. Και αυτό είναι όπου ζούμε τώρα. Γι' αυτό ο Θεός τραγουδάει πάνω μας.

Τι λέμε σε όλα αυτά; Σκέφτηκα μερικούς λόγους για τους οποίους μπορεί να δυσκολευόμαστε με αυτόν τον στίχο. Πόσες φορές, όταν σκεφτόμαστε την αγάπη του Θεού, μπορούμε να πούμε: «Ναι, αλλά δεν είναι για μένα». Έχετε νιώσει ποτέ έτσι; «Δεν είναι για μένα. Είναι για όλους τους άλλους. Μπορώ να χαίρω στη χαρά των άλλων ανθρώπων, αλλά αυτό δεν είναι για μένα». Μην το αραιώνετε. Αυτό είναι στο πλαίσιο του Θεού να λέει στον Ιούδα: «Θα καλέσω ανθρώπους από παντού. Σε αυτήν την περίπτωση, δεν είναι μόνο για εσάς, Ιούδα. Είναι για ανθρώπους από κάθε φυλή, έθνος και γλώσσα. Οπότε είναι και για εσάς». Λοιπόν, μπορείς να πεις: «Αλλά δεν ξέρετε τι έχω κάνει. Δεν ξέρετε πώς σκέφτομαι. Δεν ξέρετε ούτε τι σκέφτομαι τώρα που μιλάτε!». Ο Θεός λέει: «Τι έχετε κάνει που είναι χειρότερο από όσα έκανε ο λαός μου ξανά και ξανά και ξανά και ξανά; Ήταν αρκετή η χάρη μου για αυτούς;» Αυτή η υπόσχεση έγινε στο πλαίσιο ανθρώπων που είχαν απογοητεύσει τον Θεό, παραβίασαν τον νόμο Του, έφυγαν από Αυτόν, Τον μισούσαν, Τον κατάραζαν, λάτρευαν είδωλα, έκαιγαν θυμίαμα στον ναό Του προς ψευδείς θεούς; Τότε υπάρχει χάρη για εσάς και για μένα. Δεν έχει σημασία τι έχετε κάνει. Η αγάπη Του είναι μεγαλύτερη από την αμαρτία σας. Όλα όσα χρειάζεστε είναι τίποτα. Όλα όσα χρειάζεστε είναι να γνωρίζετε ότι δεν μπορείτε να σώσετε τον εαυτό σας.

Ο Θεός είναι Κοντά στον Χριστό

«Ναι, αλλά ο Θεός φαίνεται μακριά από μένα». Αυτό είναι δύσκολο. Ξέρω τι σημαίνει αυτό. Σουχιάζω όταν ζω εκεί. Σουχιάζω όταν νιώθω ότι απλώς κάνω τις κινήσεις όταν πιάνω τη Βίβλο μου. Ναι, αυτό κάνουν οι ιεροκήρυκες. Ναι, μερικές φορές τις Κυριακές το πρωί. Νιώθοντας μακριά από τον Θεό. Αλλά σε αυτόν τον στίχο ξανά και ξανά και στους προηγούμενους στίχους – Είναι στο μέσον μας. Είναι κοντά μας στον Χριστό. Και η απόστασή Του δεν είναι ποτέ για πάντα, επειδή όλη η ώθηση αυτού του Θεού που τραγουδά είναι να κινείται προς τα σπασμένα ανθρώπινα όντα σαν εμάς, προς αμαρτωλούς ανθρώπους σαν εμάς. Ποτέ δεν κρατάει την απόστασή Του. Η ενσάρκωση μας το έδειξε. Ο Θεός να γίνεται άνθρωπος στον Ιησού μας δείχνει ότι ποτέ δεν κρατάει την απόστασή Του.

Και έτσι, πώς το επιτυγχάνουμε αυτό; Ας προχωρήσουμε στο τι είπε ο Ιησούς στο Ιωάννη 15 γύρω από το εδάφιο 9. «Μείνετε στην αγάπη μου». Τι σημαίνει αυτό, Ιησούς; Και μας το λέει. «Εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου». Και αυτό μπορεί να μας τρομοκρατήσει. Εκτός εάν το εδάφιο 11 ολοκληρώνεται με αυτόν τον τρόπο. «Αυτά τα λόγια σας έχω πει, για να είναι η χαρά μου μέσα σας και η χαρά σας να είναι πλήρης». Οπότε, εδώ είναι αυτό που – «μείνετε, τηρήστε τις εντολές μου, χαρά!» Πώς ταιριάζει αυτό με αυτό που μας λέει ο Σοφονίαςς; Πώς μένουμε στην αυτή αγάπη του Θεού; Πώς την βιώνουμε; Ο Ιησούς λέει να βάλουμε σε εφαρμογή αυτό που μας λέει. Αλλά – και αυτό είναι ζωτικό – πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι η ανυπακοή μας δεν αλλάζει την αγάπη του Θεού για εμάς. Ναι, μειώνει την ικανότητά μας να την απολαύσουμε. Όταν βρίσκω τον εαυτό μου μακριά από τον Θεό, μπορώ να σας διαβεβαιώ, τουλάχιστον μερικές φορές, ένα από τα μεγάλα προβλήματα είναι ότι έχω επιδοθεί στην αμαρτία· έχω κάνει αυτό που θέλω να κάνω. Η αγάπη του για μένα δεν έχει αλλάξει. Η ικανότητά μου να την απολαύσω έχει.

Και ο Ιησούς λέει, «Εάν πιάσετε αυτό που σας λέω», και εάν διαβάσουμε εδάφια όπως αυτό, τι ζητάει από εμάς ο Θεός όταν λέει, «Τηρήστε τις εντολές μου. Υπακούστε Μου»; Μας λέει αυτό για να μας συντρίψει; Ή μας λέει, «Σε αγαπώ αρκετά για να σε φέρω κοντά και να σου πω πώς να μείνεις κοντά, επειδή δεν θέλω να είσαι μακριά από Με»; Είναι το τελευταίο, δεν είναι; «Μείνε κοντά σε Μένα. Περπάτα μαζί Μου με αυτόν τον τρόπο. Μην ξεφεύγεις από το μονοπάτι. Ας σε κρατήσω με το χέρι μου γύρω σου», σαν να ήταν. Θα θέλατε ποτέ να μην υπακούσετε σε έναν Θεό που τραγουδά; Αυτός δεν είναι ένας σκληρός, μακρινός θεός που βάζει αυθαίρετους κανόνες και λέει, «Πήγαινε και κάνε όπως και να είναι για να κερδίσεις την εύνοιά μου!» Ο Θεός που τραγουδά λέει, «Μείνε κοντά. Έλα σε Μένα». Το κάνουμε αυτό υπακούοντας. Αυτός είναι ένας τρόπος.

Και τότε, αρνούμαστε να ακούσουμε ψέματα για τον Θεό. Αρνούμαστε να ακούσουμε ψέματα για τον Θεό. Αυτό μας επηρεάζει. Αυτός είναι ένας από τους κύριους σχεδιασμούς του Σατανά. Θέλει να σκέφτεστε για τον Θεό διαφορετικά από ό,τι ο Ζεφaniaς 3:17. Θέλει ο σιωπηλός Θεός να είναι ο Θεός που σκέφτεστε όλη την ώρα. Θέλει ο μακρινός Θεός να είναι ο Θεός που είναι στο μυαλό σας. Δεν θέλει ποτέ να σκεφτούμε τον Θεό που τραγουδάει. Αρνηθείτε να το πιστέψετε· αρνηθείτε να το αγοράσετε. Αφήστε αυτό το λόγο να σας διορθώσει. Επιστρέψτε σε αυτή την υπόσχεση ξανά και ξανά. Και θα πείτε: «Λοιπόν, δεν το νιώθω! Θέλω να το νιώσω, αλλά δεν το νιώθω!» Αν το θέλετε, αυτό είναι επειδή Εκείνος σας έχει δώσει αυτή την επιθυμία. Μην τα παρατήσετε. Μην τα παρατήσετε. Συνεχίστε να έρχεστε σε αυτό και να τον παρακαλείτε: «Θεέ, ας βιώσω περισσότερο από την αγάπη Σου. Ας σε γνωρίσω καλύτερα». Και περιμένετε για Εκείνον. Περιμένετε για τον χρόνο Του. Εκείνος θα σας φέρει κοντά. Ο Δαβίδ είπε: «Περιέμεινα στον Κύριο», Psalm 40 και Εκείνος θα πει το ίδιο πράγμα σε εμάς. Εκείνος θα ακούσει την κραυγή μας. Και λέτε: «Λοιπόν, δεν είναι υποκρισία να το κάνω αυτό όταν δεν το νιώθω;» Όχι! Αυτή είναι η ίδια ουσία της πίστης, φίλοι. Είναι να συνεχίσετε να πηγαίνετε σε Εκείνον όταν δεν το νιώθετε. Αυτή δεν είναι υποκρισία· αυτή είναι πίστη! Η πίστη λέει: «Τα συναισθήματά μου της απόστασης δεν έχουν την τελευταία λέξη. Η πίστη μου στον Θεό που τραγουδάει και με αγαπάει στο Χριστό έχει την τελευταία λέξη».

Επιστρέψαμε στη Νότια Καρολίνα στις αρχές Ιουνίου για τη συνταξιοδότηση του πατέρα μου. Είναι 80 ετών και σε κανενός δεν προκάλεσε έκπληξη όταν ανακοίνωσε στο πάρτι της συνταξιοδότησής του ότι θα πάρει άλλη μια δουλειά! Έτσι δουλεύει ο πατέρας μου! Αλλά ακριβώς όταν ανακοίνωσε τη συνταξιοδότησή του, λίγες μέρες αργότερα, ένα πακέτο ήρθε στο ταχυδρομείο. Και όταν το άνοιξα, είδα πλακέ μπαбл και πριν καν αφαιρέσω το μπαбл, γνώριζα τι ήταν. Ήταν μια φωτογραφία. Είναι μια από τις πιο πολύτιμες ιδιοκτησίες μου. Είναι μια φωτογραφία που βρίσκεται στο γραφείο του πατέρα μου για όσο διάστημα θυμάμαι. Και είναι μια εικόνα που τραβήχτηκε όταν ήμουν πολύ μικρός, πιθανότατα περίπου στην ηλικία της Ντόροθυ. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο και ήταν καλοκαίρι, ήμασταν σε κάποιο πάρτι – ήταν ο κοσμήτορας του τμήματός του και είχαν προσλάβει ένα νέο μέλος της ΔΕΠ και υπήρχε κάποιο πάρτι. Και προφανώς, η ιστορία ήταν ότι εγώ, πάλι, σε κανενός δεν προκάλεσε έκπληξη, πήρα ένα επιπλέον μπισκότο. Και ένας από τους γονείς εκεί έθεσε τα χέρια του πάνω μου και φώναξε. Και αυτό δεν είναι κάτι που κάνεις σε έναν από τους γιους του πατέρα μου! Και έκανα, αυτό που πιστεύω ότι θα έκανε κάθε διετής. Έτρεξα στον πατέρα μου και κάποιος είχε μια κάμερα και τράβηξε την εικόνα μου με δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπό μου με τα χέρια του πατέρα μου γύρω μου και το μεγαλύτερο χαμόγελο που έχεις δει. Και από τότε που ήμουν μικρός, αυτή η εικόνα μου είπε, «Ο πατέρας σου σε αγαπά. Ότι κι αν κάνεις, όσο μακριά κι αν πας, χαίρεται να σου δείξει αγάπη.»

Και αυτό που έχει κάνει ο Θεός για μας απόψε είναι να μας δώσει μια εικόνα που μας λέει, «Αγαπώ τα παιδιά Μου και χαίρομαι για αυτά.» Και μόνο στη Βίβλο βρίσκουμε αυτόν τον Θεό και είναι η μόνη εικόνα του Θεού που θα αλλάξει τα πάντα για μας. Ας προσευχηθούμε.

Πατέρα, τραγουδήσαμε αυτό το πρωινό για μια φτωχή, ψιθυρισμένη, τραυλώσα γλώσσα. Και το αισθάνομαι τόσο έντονα τώρα, Κύριε. Παρακαλώ, παρακαλώ, μην αφήσεις τη μεγαλοσύνη, τη λαμπρότητα, τη δόξα αυτού του στίχου να χαθεί λόγω μιας αδύναμης εξήγησης. Ω Κύριος, ανοίξε τα μάτια μας στη δόξα της αγάπης Σου, την απεριόριστη, την ελεύθερη, την τεράστια. Ας μας αλλάξει, προσευχόμαστε. Στο όνομα του Ιησού, αμήν.