Η Οδηγός της Νέας Κυρίας για την Αρμονική Ανάπτυξη του Χριστιανικού Χαρακτήρα

Ο Οδηγός της Νέας Κυρίας για την Αρμονική Ανάπτυξη του Χριστιανικού Χαρακτήρα

Η Αληθινή Θρησκεία Είναι Ουσιαστικά Προοδευτική

Του Χάρβεϋ Νιούκομπ

Η μεγάλη ηθική και πνευματική αλλαγή, την οποία οι Γραφές δηλώνουν ότι είναι απαραίτητη για τη σωτηρία, συγκρίνεται από τον Χριστό και τους αποστόλους με μια νέα γέννηση, επειδή είναι η αρχή της πνευματικής ζωής. Ο όρος αναγέννηση, ωστόσο, εφαρμόζεται μόνο σε αυτήν την αλλαγή στην έναρξή της, η οποία είναι στιγμιαία. Ο νέος μεταστρεφόμενος, επομένως, ονομάζεται πολύ σωστά από τον απόστολο Πέτρο "νεογέννητο βρέφος". Είναι μεγάλο λάθος, λοιπόν, να υποθέσουμε ότι ένας αληθινός Χριστιανός, που βρίσκεται σε μια σωστή κατάσταση πνεύματος, πρέπει να κοιτάξει πίσω στην περίοδο της μεταστροφής του για τις πιο ζωηρές και έντονες ασκήσεις της χάριτος ή για τις κύριες αποδείξεις ότι βρίσκεται σε μια χαριστική κατάσταση. Μπορεί, πράγματι, εκείνη την εποχή να είναι πιο αντιληπτή, επειδή η αλλαγή από μια κατάσταση φύσεως σε μια κατάσταση χάριτος είναι πολύ μεγάλη. Ωστόσο, αυτή η αλλαγή είναι ατελής και το μεγαλύτερο μέρος του έργου της "αφαίρεσης του παλιού ανθρώπου" - της "υποταγής του σώματος και της διατήρησής του σε υποταγή" - παραμένει ακόμη να γίνει, ενώ ο "νέος άνθρωπος" πρέπει να μεγαλώσει από την αδυναμία της παιδικής ηλικίας στην "ανάστημα ενός τέλειου ανθρώπου στον Χριστό Ιησού".

Η αληθινή θρησκεία πρέπει, επομένως, να είναι ουσιαστικά προοδευτική. Αυτή είναι η σαφής ένδειξη όλων των μορφών που χρησιμοποιούνται στον λόγο του Θεού για να περιγράψουν το έργο της χάριτος στην καρδιά. Συγκρίνεται με ένα μουσταρδί, το οποίο είναι το μικρότερο όλων των σπορίων. Αλλά όταν φυτρώνει, ανεβαίνει και απλώνει τα κλαδιά του μέχρι να γίνει το μεγαλύτερο όλων των βοτάνων. Η ομορφιά και η καταλληλότητα αυτής της μορφής δεν θα εκτιμηθούν παρά μόνο εάν λάβουμε υπόψη την πλούσια ανάπτυξη των φυτών στις Ανατολικές χώρες. Αλλά δεν πρέπει ποτέ να περιμένουμε ότι ένα τέτοιο φυτό θα φυτρώσει αμέσως σε πλήρη ωριμότητα. Είναι το μανιτάρι που ανοίγει πλήρως ανεπτυγμένο για να αντικρίσει για πρώτη φορά το πρωινό ήλιο. αλλά εξίσου γρήγορα μαραίνεται. Ωστόσο, ούτε πρέπει να περιμένουμε ότι ένα τέτοιο φυτό θα γίνει στάσιμο στην ανάπτυξή του, πριν φτάσει στην ωριμότητα. Εάν παύσει να μεγαλώνει, πρέπει να υπάρχει ένα σκουλήκι στη ρίζα ή κάποια θανατηφόρα ασθένεια, που θα το κάνει να μαραθεί και να πεθάνει.

Η λειτουργία της χάριτος συγκρίνεται επίσης με μαγιά. η οποία είναι τόσο μικρή στην αρχή που η παρουσία της στο αλεύρι δύσκολα γίνεται αντιληπτή. Αλλά όταν αρχίζει να λειτουργεί, αυξάνεται και επεκτείνεται μέχρι το όλο να έχει υποστεί ζύμωση. Ωστόσο, η πρόοδός της μπορεί να παρεμποδιστεί από το κρύο. και η διαδικασία μπορεί σπάνια να αποκατασταθεί, έτσι ώστε να μην βλάψει την παραγωγή. Έτσι, ο Χριστιανός σπάνια θα ανακάμψει από τις βλαβερές επιπτώσεις της οπισθοχώρησης και της ψύξης των ευσεβών του συναισθημάτων.

Και πάλι, η χάρη συγκρίνεται με ένα ζωντανό ελατήριο — μια πηγή, του οποίου τα νερά φουσκώνουν και στέλνουν ένα συνεχές ρεύμα. Ο Χριστός λέει, "Το νερό που θα του δώσω θα είναι μέσα του ένα πηγάδι νερού, που αναβλύζει σε αιώνια ζωή." Όταν ειπώθηκαν αυτά τα λόγια, ο Κύριός μας καθόταν πάνω σε ένα βαθύ πηγάδι, σε συνομιλία με τη γυναίκα της Σαμαρείας. Όπως ήταν συνήθειά του, εξήγαγε οδηγίες από τα αντικείμενα γύρω του. Κατεύθυνε την προσοχή της μακριά από το νερό που μπορούσε μόνο να ξεδιψάσει τη φυσική δίψα, στο ζωντανό νερό, που αναζωογονεί την ψυχή. Αλλά εκείνη, μη καταλαβαίνοντάς τον, επιθυμούσε να μάθει πώς μπορούσε να πάρει ζωντανό νερό από ένα βαθύ πηγάδι, χωρίς τίποτα να το αντλήσει. Για να δείξει την υπεροχή του νερού της ζωής, της είπε ότι όσοι έπιναν από αυτό θα το είχαν μέσα τους, συνεχώς αναβλύζοντας από μόνο του, όπως από μια υπερχειλίζουσα πηγή.

Μια από τις πιο αγαπημένες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας του συγγραφέα είναι το ζωντανό ελατήριο που έρεε από έναν βράχο κοντά στο σπίτι της παιδικής του ηλικίας. Η πιο δριμύς ξηρασία δεν την επηρέαζε ποτέ, και στην πιο κρύα εποχή ενός βορείου χειμώνα δεν πάγωνε ποτέ. Συχνά, όταν σηκωνόταν το πρωί, όταν οι παγωμένοι άνεμοι σφύριζαν γύρω από την κατοικία, και όλα φαινόταν να είναι σφραγισμένα με μόνιμο πάγο, ο πάγος και το χιόνι θα κάπνιζαν γύρω από το ελατήριο. Έτσι, όπως ένα σταθερό ρεύμα, πρέπει να ρέουν οι χάριτές μας, χωρίς να επηρεάζονται από την ξηρασία ή τη στείρα των άλλων, λιώνουν τις παγωμένες καρδιές γύρω μας.

«Οι δίκαιοι», λέει ο Δαβίδ, «θα ευδοκιμήσουν όπως ένα φοινικιά· θα μεγαλώσουν όπως ένα κέδρο στο Λίβανο». Ο φοινικιάς συνεχίζει να μεγαλώνει και να αυξάνεται, και διατηρεί τη ζωτικότητα και την καρποφορία του ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δέντρο. Είναι επίσης διάσημο για την ικανότητά του να πολλαπλασιάζει το δικό του είδος, η ρίζα του παράγοντας μεγάλο αριθμό βλαστών· και όταν φυτεύεται από ένα ζωντανό πηγάδι στην έρημο, σύντομα θα βρεθεί ένα μικρό δάσος από φοινικιές να μεγαλώνουν γύρω του. Αυτό είναι ένα από τα πιο χρήσιμα δέντρα, κάθε μέρος του να χρησιμοποιείται για κάποια επωφελή χρήση. Το «να ευδοκιμήσει όπως ο φοινικιάς», λοιπόν, είναι γεμάτο νόημα. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον Χριστιανό μόνο όταν προκόπτει στη δική του πνευματική ανάπτυξη, συμβάλλοντας, με την επιρροή του, στην αύξηση των «δέντρων της δικαιοσύνης» στον κήπο του Κυρίου, και αφθονούν σε έργα χρησιμότητας.

Ο κέδρος είναι ένα αειθαλές δέντρο. Δεν ρίχνει το φύλλωμά του, όπως πολλά δέντρα, και παραμένει προφανώς νεκρός για το μισό του έτους, και στη συνέχεια βγάζει πλούσιο φύλλωμα για μια μικρή σεζόν· αλλά η ανάπτυξή του είναι σταθερή και σίγουρη. Είναι αέναα πράσινος. Το να μεγαλώνεις όπως ένας κέδρος, λοιπόν, δείχνει μια σταθερή πρόοδο στη θεϊκή ζωή.

Τα κίνητρα που μας ωθούν να αναζητούμε και να διατηρούμε ένα υψηλό επίπεδο ευσέβειας, είναι τα υψηλότερα που μπορούν να παρουσιαστούν στα μυαλά μας. Η δόξα του Θεού το απαιτεί. Αυτό είναι το μεγαλύτερο δυνατό καλό. Είναι η εκδήλωση των θείων τελειοτήτων στους έξυπνους δημιουργούς του. Αυτή η εκδήλωση γίνεται με την αποκάλυψη σε αυτούς των έργων της δημιουργίας, της πρόνοιας και της χάριτος, και με την εντύπωση της ηθικής εικόνας του στην καρδιά τους. Σε αυτό συνίδρυση η ευτυχία τους. Στην προώθηση της δικής του δόξας, λοιπόν, ο Θεός ασκεί τον υψηλότερο βαθμό ανιδιοτελούς καλοσύνης. Τίποτα δεν μπορεί να προσθέσει στην ευτυχία του: τίποτα δεν μπορεί να την μειώσει. Εάν όλη η δημιουργία διαγραφόταν, και ο Θεός ήταν το μόνο ον στο σύμπαν, θα ήταν ακόμα τέλεια δοξασμένος και ευτυχής στον εαυτό του. Δεν μπορεί, λοιπόν, να υπάρχει εγωισμός στη διατήρηση της δικής του δόξας. Η δόξα του Δημιουργού είναι απαραίτητη για το καλό του δημιουργήματος. Μια επιθυμία να δοξάσουμε τον Θεό πρέπει, λοιπόν, να είναι η κυρίαρχη αρχή της συμπεριφοράς μας, το κινούμενο ελατήριο των πράξεών μας.

Αλλά πώς προωθείται η δόξα του Θεού από την ανάπτυξη της χάριτος σε μας;

1. Εκδηλώνεται σε μας με την εντύπωση της εικόνας του στην καρδιά μας, και με την πνευματική ανακάλυψη της υπεροχής, της καθαρότητας και της γοητείας της ηθικής φύσης του.

2. Εκδηλώνεται σε άλλους, στο μέτρο που διατηρούμε μια αγία ζωή· διότι έτσι η ηθική εικόνα του Χριστού εκτίθεται, όπως η δόξα του ήλιου εμφανίζεται από το ανακλώμενο φως της σελήνης.

3. Η δόξα του Θεού προωθείται με το να κάνουμε άλλους να γνωρίζουν τον πλούτο της ελεύθερης χάριτος, και να τους φέρουμε στον Χριστό· διότι με αυτόν τον τρόπο, λαμβάνουν πνευματική φως για να θαυμάσουν την ομορφιά και τη δόξα των θείων τελειοτήτων, και η εικόνα του σφραγίζεται στην ψυχή τους.

Έχουμε, επίσης, μεγάλη ενθάρρυνση να στοχεύουμε στην πρόοδο στα θεία πράγματα. Ο λόγος του Θεού είναι γεμάτος υποσχέσεις για όσους επιδιώκουν υψηλές επιτεύξεις στη θεία γνώση και την αγιότητα. Ο προφήτης Ωσηέ λέει, "Τότε θα γνωρίσουμε, αν επιμείνουμε να γνωρίσουμε τον Κύριο: η πορεία του είναι προετοιμασμένη όπως το πρωί· και θα έρθει σε μας όπως η βροχή, όπως η τελευταία και η πρώην βροχή στη γη." Η πορεία του, για όσους επιμένουν να τον γνωρίσουν, θα είναι τόσο βέβαιη, και τόσο τακτική, και σταθερή, όσο η καθημερινή επιστροφή του πρωινού· και τόσο προοδευτική όσο ο ήλιος, όταν οι ακτίνες του σπάσουν από την ανατολή, και αυξηθούν σε φωτεινότητα και ένταση, μέχρι να ρίξουν κάτω τη καυτή ζέστη, και το σταθερό, καθαρό φως, της τέλειας μέρας. "Αν επιμείνουμε να γνωρίσουμε τον Κύριο," οι παρηγορίες μας θα είναι τόσο σταθερές, και η εμπειρία μας για την καλοσύνη του Κυρίου τόσο βέβαιη, όσο η τακτική διαδοχή της νύχτας και της μέρας· και η κοινωνία μας με τον Θεό, και η αύξηση του φωτός, θα είναι τόσο σταθερή όσο η πρόοδος του ήλιου από την πρώιμη αυγή μέχρι το μεσημέρι. Μπορεί να υπάρχουν περιστασιακά σύννεφα· αλλά θα διασκορπιστούν γρήγορα, και ο Ήλιος της Δικαιοσύνης θα ανατείλει με γλυκύτερες ακτίνες και πιο ενθαρρυντική λάμψη.

Αυτός θα έρθει σε μας όπως η βροχή, όπως η τελευταία και πρώην βροχή πάνω στη γη.

Στην Παλαιστίνη, η βροχή δεν πέφτει, όπως σε αυτή τη χώρα, σε όλες τις εποχές του έτους· αλλά βαριές βροχές πέφτουν, για να ποτίσουν το έδαφος στο χρόνο της σποράς, για να κάνουν το σπόρο να βλαστήσει και να μεγαλώσει· και αυτές οι βροχές είναι τόσο άφθονες ώστε να οδηγούν τη βλάστηση με σταθερή πρόοδο, μέχρι κοντά στη συγκομιδή, όταν η «τελευταία βροχή» πέφτει, για να τελειοποιήσει την καλλιέργεια—να δώσει σώμα στον πυρήνα, ώστε, όταν ωριμάσει, να είναι γεμάτος και πλήρης. Εάν αυτή η τελευταία βροχή αποτύχει, ο πυρήνας συρρικνώνεται και μαραίνεται, έτσι ώστε το σιτάρι να επιδεινώνεται σε ποιότητα και να μειώνεται σε ποσότητα. Η «πρώην βροχή», στο αναφερόμενο κείμενο, τότε, θα φαινόταν να δηλώνει εκείνη την «ανανέωση από ψηλά», την οποία η ψυχή βιώνει όταν ο «καλός σπόρος» του λόγου πρώτα βλασταίνει· και, εάν αυτό είναι άφθονο, και ο νέος μεταστρεφόμενος θα «ακολουθήσει για να γνωρίσει τον Κύριο», η ώθηση που τότε λαμβάνει θα τον οδηγήσει σε μια σταθερή πορεία πνευματικής ανάπτυξης, μέχρι να έρθει η «τελευταία βροχή» για να τελειοποιήσει τους καρπούς του.

Στην εμπειρία των Χριστιανών που έχουν κάνει μεγάλη πρόοδο στη θεία ζωή, υπάρχει κάτι που μοιάζει πολύ με αυτή την «τελευταία βροχή». Προχωρούν σε μια σταθερή πορεία, μετά τη μεταστροφή τους, προχωρώντας πάντα μπροστά, αν και, ίσως, λιγότερο αντιληπτά σε κάποιες εποχές παρά σε άλλες, όπως υπάρχουν εποχές στη βλάστηση όταν τα πράγματα φαίνεται να μην κάνουν πρόοδο. Αλλά, στο τέλος, αφού έχουν πιστά ακολουθήσει για να γνωρίσουν τον Κύριο, λαμβάνουν μια νέα χρίση από ψηλά. Το Πνεύμα του Κυρίου χύνεται πάνω τους καινούργια, όπως η «τελευταία βροχή», για να τελειοποιήσει την ανάπτυξη των Χριστιανικών χάριτων. Μπορεί να συμβεί, στην ανάπτυξη της βλάστησης στην Ανατολή, ότι, για λίγο πριν από την «τελευταία βροχή», η ξηρασία μπορεί να είναι τέτοια ώστε να κάνει το σιτάρι να λυγίσει, και, ίσως, να φαίνεται σαν να επρόκειτο να στεγνώσει και να μαραθεί.

Έτσι, συχνά, πριν από αυτήν τη νέα εμπειρία για την οποία μιλάω, ο Χριστιανός οδηγείται μέσα από μεγάλες δοκιμασίες, συχνά υπερβατικές, στη δύναμη του πειρασμού και την ισχύ της πειθούς, από εκείνη που προηγήθηκε της πρώτης εμπειρίας της συγχωρητικής έλεος. Αλλά, όταν το φως ξανασπάει στο μυαλό του, βγάζεται σε "ένα μεγάλο μέρος," και αντικρίζει την "ομορφιά του Κυρίου," και τις δόξες της χάριτός Του, με πιο καθαρή όραση από ποτέ πριν. Οι πλούτοι της πλήρους ασφάλειας σπάζουν στην ψυχή, και η ειρήνη του ρέει σαν ένα ποτάμι που δεν στερεύει ποτέ. Έχει νέες και πιο καθαρές ανακαλύψεις της δόξας του Θεού, και εκείνης της θειάς και απερίγραπτα δοξασμένης μυστικής, "Θεός φανερωμένος στη σάρκα." Η ψυχή του υψώνεται στους τρόπους του Θεού, αν και εξαιρετικά ταπεινή στον εαυτό του, και ταπεινωμένη ενώπιον του Θεού. Αντάλλαξε το "πνεύμα της δουλείας" με το "πνεύμα της υιοθεσίας." Το μυαλό του είναι σε "τέλεια ειρήνη, στηριζόμενο στον Θεό." Και αυτό το "καταβροχή" φέρνει τους καρπούς του στην ωριμότητα. Η αγάπη και η χαρά του, καθώς και όλοι οι ευσεβείς του στοχασμοί, είναι πιο καθαροί και πνευματικοί, με λιγότερο μείγμα ανθρώπινης πάθης· η πίστη του είναι ισχυρότερη, πιο καθαρή και πιο σταθερή· η υπομονή του ενδυναμώνεται· είναι πιο ανεκτικός, πιο ήπιος, πιο πραός, πιο ταπεινός, πιο συνεπής στη διάθεσή του και τη συμπεριφορά του σε κάθε καιρό. Φέρνει πραγματικά και αληθινά "καρπό με υπομονή·" και ο καρπός του μένει, και φαίνεται, για τη δόξα της χάριτος του Θεού. Και, με πολλούς, αυτή η αναψυχή επαναλαμβάνεται συχνά, κατά τη μακρά Χριστιανική ζωή, κάνοντάς τους να "φέρουν καρπό στον καιρό τους."

Υπάρχει κάτι παρόμοιο με αυτή την "τελευταία βροχή" στην εμπειρία των Αγίων της Βίβλου, όπως σε εκείνη του Ιώβ, στην δοκιμασία του, και του Δαβίδ και του Πέτρου, μετά από τις πτώσεις τους. Έτσι, επίσης, το βρίσκουμε στις αναμνήσεις εξαιρετικών Χριστιανών, όπως του Μπάνυαν, της κυρίας Έντουαρντς, (σύζυγος του Τζόναθαν Έντουαρντς,) του Έντουαρντ Πέισον, του Τζέιμς Μπρέινερντ, του Τέιλορ, του Γκρίφιν, και πολλών άλλων. Η κυρία Έντουαρντς, για μεγάλο χρονικό διάστημα, απολάμβανε, όπως είπε, "τους πλούτους της πλήρους ασφάλειας." Ένιωθε "μια αδιαμφισβήτητη και ολική παραίτηση στον Θεό, όσον αφορά την υγεία ή την ασθένεια, την ευκολία ή τον πόνο, τη ζωή ή το θάνατο. και μια ολική παραίτηση των ζωών των πλησιότερων γήινων φίλων της." Ένιωθε επίσης μια "γλυκιά ειρήνη και γαλήνη της ψυχής, χωρίς σύννεφο να την διακόπτει. μια συνεχής χαρά σε όλα τα έργα της φύσης και της Πρόνοιας. μια θαυμάσια πρόσβαση στον Θεό μέσω της προσευχής, αισθητά συνομιλώντας μαζί Του, όσο περισσότερο αν ο Θεός ήταν εδώ στη γη. συχνές, απλές, αισθητές και άμεσες απαντήσεις στην προσευχή. όλα τα δάκρυα σκουπίστηκαν. όλα τα προηγούμενα προβλήματα και οι λύπη της ζωής ξεχάστηκαν, εκτός από τη λύπη για την αμαρτία. κάνοντας τα πάντα για τη δόξα του Θεού, με συνεχή και αδιαμφισβήτητη χαρά, ειρήνη και χαρά." Ταυτόχρονα, ασχολήθηκε με τις κοινές υποχρεώσεις της ζωής με μεγάλη επιμέλεια, θεωρώντας τις ως μέρος της υπηρεσίας στον Θεό. και όταν τις έκανε από αυτό το κίνητρο, είπε ότι ήταν τόσο απολαυστικές όσο και η προσευχή ίδια. Έδειξε επίσης μια "ακραία αγωνία να αποφύγει κάθε αμαρτία και να εκπληρώσει κάθε ηθική υποχρέωση. Ήταν πιο υποδειγματική στην εκπλήρωση κάθε κοινωνικού και σχετικού καθήκοντος. επέδειξε μεγάλη αβλαβότητα ζωής και συνομιλίας. μεγάλη πραότητα, καλοσύνη και τρυφερότητα του πνεύματος. και απέφυγε, με αξιοσημείωτη συνειδητότητα, όλα εκείνα τα πράγματα που θεωρούσε ως αδυναμίες στον ίδιο τον χαρακτήρα της."

Αλλά πώς αυτοί οι άνθρωποι έφθασαν σε αυτή την υπεροχή στη χριστιανική ζωή; Αν και με ελεύθερη, κυριαρχική χάρη—ωστόσο δεν ήταν με κανένα θαύμα. Αν χρησιμοποιήσουμε τα ίδια μέσα, μπορούμε να επιτύχουμε το ίδιο τέλος· και αυτό χωρίς καμία υποτίμηση της εξάρτησής μας από τον Θεό ή της κυριαρχίας του στη διανομή της χάριτός του· επειδή έχει ορίσει τα μέσα, καθώς και το τέλος. Μιλώντας για τα επιτεύγματα της κυρίας Έντουαρντς, ο σύζυγός της λέει: "Η κυρία Έντουαρντς είχε για πολύ καιρό, με ασυνήθιστο τρόπο, αναπτυχθεί στη χάρη· και ανέβαινε, με πολύ αισθητά βήματα, σε υψηλότερη αγάπη προς τον Θεό, απεξάρτηση από τον κόσμο, και κυριαρχία πάνω στην αμαρτία και τον πειρασμό, μέσω μεγάλων δοκιμασιών και συγκρούσεων, και μακροχρόνιας πάλης και μάχης με την αμαρτία, και επίμονης και συνεχούς προσευχής και εργασίας στην ευσέβεια, και δέσμευσης του νου στη χρήση όλων των μέσων. Αυτή η ανάπτυξη είχε συνοδευτεί, όχι μόνο με μεγάλη αύξηση των θρησκευτικών συναισθημάτων, αλλά και με μια πιο εμφανή αλλαγή της εξωτερικής συμπεριφοράς· ιδίως στο να ζει πάνω από τον κόσμο, και σε μεγαλύτερο βαθμό σταθερότητας και δύναμης στο δρόμο του καθήκοντος και της αυτοαπάρνησης· διατηρώντας τη χριστιανική σύγκρουση κάτω από πειρασμούς, και κατακτώντας, από καιρό σε καιρό, κάτω από μεγάλες δοκιμασίες· επιμένοντας σε μια ακλόνητη, ανέγγιχτη ηρεμία και ανάπαυση, κάτω από τις αλλαγές και τις συγκυρίες του χρόνου, όπως εποχές ακραίου πόνου, και φαινομενικού κινδύνου άμεσου θανάτου."

Βρίσκουμε αναφορές για παρόμοιες δοκιμασίες και αγώνες στη ζωή άλλων. Αυτό είναι που μπορούμε να περιμένουμε. Συμφωνεί με τη χριστιανική ζωή, όπως περιγράφεται στον λόγο του Θεού. Είναι "μέσω πολλής θλίψης ότι εισερχόμαστε στο βασίλειο των ουρανών". Αυτός είναι ο δρόμος στον οποίο πρέπει να βαδίσουμε, αν θέλουμε ποτέ να εισέλθουμε εκεί. Πρέπει να κάνουμε την ευσέβεια τη μεγάλη υπόθεση της ζωής, στην οποία όλα τα άλλα πρέπει να υποχωρήσουν. Πρέπει να ασκηθούμε στο έργο με όλη την ψυχή μας, κοιτάζοντας στον Χριστό για δύναμη ενάντια στους πνευματικούς μας εχθρούς· ακολουθώντας το παράδειγμα του Παύλου, "ξεχνώντας αυτά που είναι πίσω και προσεγγίζοντας αυτά που είναι μπροστά· πιέζοντας προς το στόχο για το βραβείο της υψηλής κλήσης του Θεού στον Χριστό Ιησού·" και τότε θα βγούμε νικητές στο τέλος, "μέσω αυτού που μας αγάπησε και έδωσε τον εαυτό του για μας".