Χρόνος Όταν Θα Βρεθείτε

Μια Ώρα Όταν Θα Μπορείτε Να Βρεθείτε

Ψαλμοί 32

Του Τζεφ Τζόρνταν

Πριν σας οδηγήσω σε προσευχή, θέλω απλώς να πω ότι είναι μεγάλη τιμή να ανοίξω το Λόγο του Θεού μαζί σας εδώ απόψε. Είμαστε μέλη αυτής της εκκλησίας και, όπως ανέφερε ο Wiley, είμαι ο υπουργός του RUF στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου του Μισισιπή. Είμαστε τόσο ευγνώμονες για την αγάπη και την ενθάρρυνσή σας, για τη φιλία σας, για όλους τους τρόπους με τους οποίους μας υπηρετείτε ως οικογένεια και τους τρόπους με τους οποίους μας ενθαρρύνετε στην υπηρεσία μας προς τους φοιτητές. Αγαπώ τη δουλειά μου. Την κάνω τώρα για έντεκα χρόνια, τα τελευταία πέντε εδώ στο Μισισιπή στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή. Και είναι τιμή να υπηρετώ εκ μέρους σας σε αυτούς τους φοιτητές. Όλοι είναι σε εαρινή διάλειμμα αυτή την εβδομάδα, αλλά θέλω να πω ευχαριστώ εκ μέρους του RUF στο MC και επίσης του RUF σε εθνικό επίπεδο. Αυτή η εκκλησία είναι γνωστή για τη γενναιοδωρία και την υποστήριξή της για τις υπηρεσίες του RUF στις πανεπιστημιουπόλεις σε όλη τη χώρα. Έχετε παράγει πολλούς υπουργούς πανεπιστημιουπόλεων από το μεταξύ σας, παιδιά της διαθήκης από αυτή τη σύναξη που έχουν πάει να γίνουν υπουργοί πανεπιστημιουπόλεων, και θεωρώ μεγάλη προνόμιο ότι μπορώ να λατρεύω εβδομάδα με εβδομάδα μαζί σας. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι αυτή η ώρα είναι μερικές από τις πιο γλυκές ώρες που έχουμε ως οικογένεια. Την Κυριακή το βράδυ, μερικές φορές είμαστε ένα χάος, μερικές φορές μισοκοιμημένοι, αλλά ωστόσο κλείνοντας την Ημέρα του Κυρίου μαζί σας στη λατρεία και ανοίγοντας τον Λόγο του Θεού. Και έτσι είναι μια απόλαυση για μένα να είμαι εδώ μαζί σας απόψε.

Θα μελετήσουμε τους Ψαλμούς 32, οπότε αν θέλετε να στρέψετε στη Βίβλο σας στους Ψαλμούς 32 και πριν τον διαβάσουμε μαζί, θα προσευχηθώ για μας. Ας πάμε στον Κύριο σε προσευχή!

Πατέρα, στρέφουμε τώρα τα πρόσωπά μας προς Σέ, βάζοντας τα πρόσωπά μας να σε αναζητήσουμε στον Λόγο Σου. Εσύ είσαι ο μεγάλος και φοβερός Θεός, που φυλάς τη διαθήκη και την σταθερή αγάπη με εκείνους που σε αγαπούν και φυλάσσουν τις εντολές Σου. Και όμως, ομολογούμε, όπως ακριβώς και ο προφήτης Δανιήλ πριν από πολλά χρόνια, ότι έχουμε αμαρτήσει και πράξει το λάθος και ενεργήσει με κακία και επαναστατήσει, απομακρυνόμενοι από τις εντολές και τους κανόνες Σου. Σε Σέ, Κύριε, ανήκει η δικαιοσύνη, αλλά σε εμάς, ανοιχτή ντροπή. Αλλά σε Σέ ανήκει επίσης η συμπόνια και η συγχώρηση, που είναι η βάση για την προσευχή μας το βράδυ αυτό. Παρακαλούμε, ακούσε την προσευχή των δουλέων Σου, καθώς τώρα ζητούμε από Σέ να ανοίξεις τα μάτια μας, για να δούμε θαυμαστά πράγματα στον Νόμο Σου. Κάμψε το πρόσωπό Σου να λάμψει στο ιερό Σου, καθώς σε αναζητούμε, επειδή δεν παρουσιάζουμε αυτά τα αιτήματα ενώπιόν Σου λόγω κάποιας δικαιοσύνης της δικής μας, αλλά λόγω της μεγάλης συμπόνιας Σου. Προσευχόμαστε αυτά τα πράγματα στο όνομα του Χριστού, αμήν.

Κοιτάξτε μαζί μου στους Ψαλμούς 32. Θα διαβάσουμε τον ψαλμό ολόκληρο, τους στίχους 1 έως 11:

Μασκίλ του Δαβίδ.

Ευλογημένος είναι εκείνος του οποίου η παράβαση συγχωρείται, του οποίου η αμαρτία καλύπτεται. Ευλογημένος είναι ο άνθρωπος στον οποίο ο Κύριος δεν μετρά καμία ανομία, και στο πνεύμα του οποίου δεν υπάρχει καμία πονηρία.

Επειδή όταν έμεινα σιωπηλός, τα κόκκαλά μου φθίασαν μακριά μέσω του γκρινιάσματος όλη μέρα. Επειδή μέρα και νύχτα το χέρι Σου ήταν βαρύ επάνω μου· η δύναμή μου στερήθηκε όπως από τη ζέστη του καλοκαιριού.

Εξομολόγησα την αμαρτία μου σε Σέ, και δεν σκέπασα την ανομία μου· είπα, «Θα ομολογήσω τις παραβάσεις μου στον Κύριο», και Σύ συγχώρεσες την ανομία της αμαρτίας μου.

Επομένως ας προσφέρει κάθε θεοσεβής προσευχή σε Σέ σε μια στιγμή που μπορείς να βρεθείς· βέβαια στο ρεύμα των μεγάλων υδάτων, δεν θα τον φτάσουν. Εσύ είσαι ένα κρυφό μέρος για μένα· Σύ με διατηρείς από το πρόβλημα· Σύ με περιβάλλεις με φωνές απελευθέρωσης.

Θα σε καθοδηγήσω και θα σε διδάξω στο δρόμο που πρέπει να πας· θα σε συμβουλεύσω με το μάτι μου πάνω σε. Μην είσαι όπως ένα άλογο ή ένα γαϊτάνι, χωρίς κατανόηση, που πρέπει να ελέγχεται με μύτη και χαλινό, ή δεν θα μείνει κοντά σου.

Πολλές είναι οι λύπες του ασεβούς, αλλά η σταθερή αγάπη περιβάλλει εκείνον που εμπιστεύεται στον Κύριο. Χαρίστε στον Κύριο, και χαίρετε, δίκαιοι, και φωνάζετε από χαρά, όλοι οι ευθείς στην καρδιά!

Το γρασίδι μαραίνεται και το λουλούδι μαραίνεται, αλλά ο Λόγος του Θεού θα παραμείνει για πάντα.

Αυτός ο ψαλμός έχει δύο κύρια μέρη, δύο κύριες πλευρές. Οι στίχοι 1 έως 5 είναι για τη συγχώρεση. Και στο δεύτερο μέρος, οι στίχοι 6 έως 11, είναι για την προστασία και την καθοδήγηση του Θεού. Θυμάμαι ότι μελέτησα αυτόν τον ψαλμό στο σεμινάριο. Ήταν ένας από εκείνους για τους οποίους έγραψα μια εργασία ερμηνείας. Έπρεπε να μελετήσω την εβραϊκή, την αρχική γλώσσα, και αυτή την εκτεταμένη εργασία για αυτόν τον ψαλμό. Και σε αυτήν, καθώς διάβαζα για τους μελετητές που μελέτησαν αυτόν σε ό,τι αποκαλούμε ανώτερη κριτική, πολλοί από αυτούς νόμιζαν ότι αυτός ήταν ένα είδος μωσαϊκού από διαφορετικούς ψαλμούς συγκεντρωμένους. Νόμιζαν ότι δεν ήταν αρχικά ένας ψαλμός· δεν συνδεόταν. Αλλά το πράγμα είναι, δεν κατανοούσαν πώς αυτά που ανέφερα προηγουμένως συνδέονται μεταξύ τους. Δεν κατανοούσαν – αυτοί ήταν μελετητές που, πολλοί από τους οποίους δεν δήλωναν ότι είναι Χριστιανοί αλλά ήταν ακαδημαϊκοί στις Γραφές – δεν κατανοούσαν πώς η συγχώρεση από τη μια πλευρά συνδέεται με την προστασία και την καθοδήγηση του Θεού από την άλλη. Αυτό φαινόταν ξένο σε αυτούς. Πώς θα μπορούσε ένα άτομο στους στίχους 1 έως 2 να είναι ένας αμαρτωλός που έχει παράβαση και ανομία και στη συνέχεια στον στίχο 6, γιατί μιλάνε για κάποιον που είναι θεοσεβής; Από πού προήλθε ο θεοσεβής στο στίχο 6;

Λοιπόν, τι είναι το αίνιγμα πίσω από αυτό που διακυβεύεται εδώ και είναι στην πραγματικότητα το κύριο σημείο αυτού του ψαλμού. Είναι ότι η συγχώρεση του Θεού μας οδηγεί στην αγάπη. Ότι είναι η δικαίωση του Θεού μας στην αμαρτία μας που μας οδηγεί στην αγιότητα. Στο κεφάλαιο 7 του Λουκά, ο Ιησούς λέει, «Όποιος έχει συγχωρεθεί πολύ, αγαπά πολύ». Όποιος έχει συγχωρεθεί πολύ, αγαπά πολύ. Και δείτε πώς αυτό ο ψαλμός εξελίσσεται. Λέει στον στίχο 1, «Ευλογημένος είναι αυτός του οποίου η παράβαση συγχωρείται, του οποίου η αμαρτία καλύπτεται». Μετά πηγαίνετε στον στίχο 11. Τελειώνει με, «Χαίρετε στον Κύριο και χαίρετε, ό,τι δίκαιοι, και πρέπει από χαρά, όλοι οι ευθείς στην καρδιά!». Βλέπετε, αρχίζει με την αμαρτία και όμως τελειώνει με χαρά στον Κύριο και φωνάζοντας από χαρά σαν ένας που είναι ευθύς στην καρδιά. Οι Ρωμαῖοι 2 είπαν ότι είναι η καλοσύνη του Θεού που μας οδηγεί στην μετάνοια και ότι το ίδιο μοτίβο εφαρμόζεται εδώ – το ίδιο μοτίβο της συγχώρεσης και του ελέους του Θεού που οδηγεί στην προστασία και την κατεύθυνση του Θεού.

Η Συγχώρεση του Θεού

Ας το δούμε λοιπόν πιο στενά. Πρώτα, κοιτάμε τη συγχώρεση του Θεού, στίχοι 1 έως 5. Λέει, «Ευλογημένος είναι αυτός του οποίου η παράβαση συγχωρείται, του οποίου η αμαρτία καλύπτεται. Ευλογημένος είναι ο άνθρωπος εναντίον του οποίου ο Κύριος δεν μετρά καμία ανομία, και στο πνεύμα του οποίου δεν υπάρχει καμία απάτη». Τώρα ο Δαβίδ, που έγραψε αυτόν τον ψαλμό, χρησιμοποιεί διαφορετικές λέξεις για την αμαρτία εδώ – ανομία, παράβαση. Αναφέρεται στην αμαρτία με κάθε τρόπο για να επικοινωνήσει ότι δεν είναι μόνο ένα ή το άλλο· είναι αμαρτία με όλους τους τρόπους που την διαπράττουμε – με μικρούς και μεγάλους τρόπους. Είναι τρόποι στους οποίους απλώς χάνουμε το στόχο, στους οποίους απλώς δεν είμαστε σωστοί. Και είναι επίσης τρόποι που αναφέρουμε ως ανομία – τρόποι στους οποίους στον πυρήνα μας επαναστατούμε ενάντια στον Θεό σε προκλήσεις ενάντια σε Αυτόν. Και λέει ότι αυτό το είδος αμαρτίας, όλοι οι τύποι, συγχωρείται εδώ, συναντάται με έλεος.

Αλλά παρ' όλα αυτά, αυτή η συγχώρηση έρχεται μετά από μεγάλη σκέψη εκ μέρους του Δαβίδ. Περιγράφει στους στίχους 3 έως 4, λέει, «Γιατί όταν έμεινα σιωπηλός, τα κόκκαλα μου φθίασαν μακριά από το γκρίνια μου όλη μέρα. Γιατί μέρα και νύχτα, το χέρι σου ήταν βαρύ επάνω μου· η δύναμή μου ξεράθηκε όπως από τη ζέστη του καλοκαιριού». Περιγράφει συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη. Ξέρετε, περιγράφει ότι είναι σε στενοχώρια. Περιγράφει το γκρίνια. Έχετε βρεθεί ποτέ σε τέτοια αγωνία που αφήσατε να ξεφύγει αυτό το ακουστό αναστεναγμό, σαν ένα γκρίνια, για να μεταφέρετε τον πόνο μέσα σας; Λοιπόν, αυτό συμβαίνει μέσα στον Δαβίδ. Και υπάρχει ένας λόγος που συμβαίνει αυτό μέσα του. Είναι επειδή δεν είναι πρόθυμος να πάει στον Κύριο και να ομολογήσει τις αμαρτίες του. Δεν είναι πρόθυμος να φέρει την αμαρτία του στον Θεό.

Κάποιοι από εσάς βρίσκεστε σε αυτήν ακριβώς την περίσταση απόψε. Κάποιοι από εσάς βρίσκονται στον εαυτό σας να γκρινιάζετε, σαν να λέτε, με τη σιωπή σας. Μέρα και νύχτα το χέρι του Θεού είναι βαρύ επάνω σας και αναρωτιέστε τι είναι. Αναρωτιέστε αν είναι κάτι που δεν πάει καλά συναισθηματικά· αν είναι κάτι που δεν πάει καλά στη δουλειά, σαν να δουλεύετε πολύ. Ίσως κάτι να μην πάει καλά στη σχέση σας με τον/την σύζυγο ή με τα παιδιά σας; Αλλά αυτό που λέει ο ψαλμός απόψε είναι ότι όχι, δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι ότι το χέρι του Κυρίου είναι βαρύ επάνω σας και ότι Εκείνος, μέσα από αυτά τα πράγματα, μέσα από αυτές τις δυσκολίες, σας οδηγεί προς Αυτόν, επειδή θέλει να έρθετε σε καθαρότητα. Αυτό σημαίνει στο τέλος του στίχου 2 όταν λέει, «εν οίῳ πνεύματι οὐκ ἔστι δόλος». Είναι αυτή η αίσθηση στην οποία ο Δαβίδ τελικά έρχεται και λέει, «Θα ομολογήσω τις αμαρτίες μου στον Κύριο· θα αναγνωρίσω την αμαρτία μου».

«Μέχρι να γίνει πικρή η αμαρτία, ο Χριστός δεν θα είναι γλυκός».

Υπάρχει ένας παλιός Πουριτανός με το όνομα Τόμας Γουάτσον, ο οποίος είπε, “Μέχρι να γίνει η αμαρτία πικρή, ο Χριστός δεν θα είναι γλυκός.” Μέχρι να γίνει η αμαρτία πικρή, ο Χριστός δεν θα είναι γλυκός. Και κάποιοι από εμάς διαβάζουμε την αρχή αυτού του ψαλμού, “Ευλογημένος είναι εκείνος,” και πραγματικά δεν καταλαβαίνουμε το δεύτερο μισό όπου λέει, “του οποίου η παράβαση έχει συγχωρεθεί.” Βλέπετε, υπάρχει μια σκληρότητα που έχει έρθει πάνω στις καρδιές μας και δεν συνειδητοποιούμε ότι το βαθύτερο πρόβλημά μας, η βαθύτερη ανάγκη μας είναι η αμαρτία μας ενάντια στον Θεό. Δεν είναι τα χρήματά μας, δεν είναι το να έχουμε αρκετά, δεν είναι το να μην έχουμε αρκετά, δεν είναι η υγεία μας. Δεν είναι, πάλι, αυτά τα πράγματα που θέλουμε να έχει ο Θεός ευλογήσει – τους γάμους μας, την ανατροφή των παιδιών μας, την εργασία μας. Και όμως, το πρόβλημα κάθε ατόμου εδώ δεν είναι αυτά τα πράγματα. Αυτά είναι συμπτώματα. Όλα τα προβλήματα που βιώνετε σε εκείνους τους τομείς του γάμου και της ανατροφής των παιδιών και της εργασίας και της υγείας, όλα αυτά είναι συμπτώματα ενός μεγαλύτερου προβλήματος και είναι η αποξένωσή σας από τον Θεό μέσω της αμαρτίας σας. Αυτή είναι η καρδιά του προβλήματός σας.

Και όμως το αρνούμαστε, σωστά; Το αποφεύγουμε. Προσπαθούμε να μουδιάσουμε εκείνη την αίσθηση της ενοχής και της ντροπής και προσπαθούμε να πούμε ότι δεν θα την ακούσουμε και ότι δεν θα χρειαστεί να έρθουμε στον Θεό με ομολογία. Βλέπετε, είναι επειδή είναι στη φύση μας να μην πηγαίνουμε στον Θεό. Είμαστε ακριβώς όπως οι γονείς μας, ο Αδάμ και η Εύα. Θυμάστε perhaps στην αφήγηση της Γένεσης 3, όταν ο Αδάμ και η Εύα αμάρτησαν, ειπώθηκε ότι “άκουσαν τον Κύριο Θεό να περπατάει στον κήπο και κρύφτηκαν από Εκείνον.” Λοιπόν, αυτό είναι το ένστικτό μας. Αυτό είναι το ένστικτό μας.

Πήραμε ένα κατοικίδιο πριν από μερικούς μήνες, έναν σκύλο με το όνομα Σκάουτ. Είναι ράτσας Μάουντεν Κερ. Και αυτή η συγκεκριμένη ράτσα, τα ένστικτα του είναι να κυνηγάει σκίουρους με κάθε κόστος, και εννοώ με κάθε κόστος! Δεν έχει σημασία αν υπάρχει λουρί, δεν έχει σημασία αν υπάρχει κολάρο. Δεν έχει σημασία αν ηλεκτροδοτείται με το κολάρο με ηλεκτρικό ρεύμα, ξέρετε, ηλεκτρικότητα που διαρρέει τις φλέβες του! Θα πάρει αυτόν τον σκίουρο επειδή αυτό είναι το ένστικτό του! Και προσπαθούμε να τον διδάξουμε, όπως και αυτός ο ψαλμός, λέει στον στίχο 9, «Μη γίνεσθε ως ίππος ή ως μυλάς, χωρίς σύνεσιν, ο οποίος πρέπει να δαμάζεται με χαλινόν και με μύζην, ή δεν θα έλθει κοντά σας». Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε με τον Σκάουτ, προσπαθούμε να τον κρατήσουμε κοντά μας, αλλά δεν καταλαβαίνει.

Ομολογήστε την Αμαρτία Σας

Λοιπόν, το ίδιο ισχύει και για μας. Είναι το ένστικτό μας, είναι το ένστικτό μας να τρέχουμε μακριά από τον Θεό στην αμαρτία μας. Δεν θέλουμε να πάμε σε Αυτόν, θέλουμε να φύγουμε από Αυτόν. Και όμως, πρέπει να εργαστούμε ενάντια σε αυτό το ένστικτο. Πρέπει να εργαστούμε ενάντια σε εκείνα τα ένστικτα και να ακολουθήσουμε τα βήματα που μας δίνονται εδώ στους Ψαλμούς 32. Λέει στον στίχο 5, «Ομολόγησα την αμαρτία μου σε Σένα, και δεν σκέπασα την ανομία μου, είπα, “Θα ομολογήσω τις παραβάσεις μου στον Κύριο.”» Έτσι, φανταστείτε τον Βασιλιά Δαβίδ να παίρνει αυτή την απόφαση. Λέει, «Δεν θα κρατήσω πλέον αυτό κρυφό. Θα πάω στον Κύριο και θα το ομολογήσω». Και δείτε το επόμενο μισό του στίχου. Λέει, «Και συγχώρεσες την ανομία της αμαρτίας μου». Βλέπετε πόσο γρήγορα συμβαίνει αυτό; Εδώ ήταν ο Δαβίδ, κρατώντας τα όλα κρυφά, κρατώντας τα όλα σιωπηλά, και τελικά, καθώς ο Κύριος εφαρμόζει αρκετή πίεση, έρχεται στον Θεό και αποφασίζει. Λέει, «Θα ομολογήσω τις παραβάσεις μου στον Κύριο, και συγχώρεσες την ανομία της αμαρτίας μου».

Ο Derek Kidner λέει για αυτόν τον ψαλμό ότι «το να είσαι σε στενή συμφωνία με τον Θεό είναι αληθινή ευτυχία». Αυτό είναι το νόημα αυτού του ψαλμού – «Το να είσαι σε στενή συμφωνία με τον Θεό είναι αληθινή ευτυχία». Και αυτό μας διδάσκει αυτό το πρώτο μέρος – ότι μπορούμε να είμαστε σε στενή συμφωνία με τον Θεό μέσω της συγχώρεσής Του και μέσω της έλεός Του. Είναι στη φύση Του να είναι ευγενικός. Δεν έρχεσαι σε έναν Θεό που έχει τα χέρια σταυρωμένα, στέκεται και περιμένει να επαναλάβεις τις γραμμές σου, ώστε να σου δώσει αυτό που σου αξίζει. Αυτός δεν είναι ο Κύριος που υπηρετείς.

Ζητήστε τον Κύριο

Υπάρχει ένα πολύ παρόμοιο πέρασμα με αυτό στο Isaiah 55. Μπορείτε να δείτε ότι ο τίτλος που έδωσα σε αυτό το κήρυγμα ήταν, «Μια ώρα που μπορείς να βρεθείς». Στο εδάφιο 6 λέει, «Επομένως ας ζητήσουν όλοι οι θεοσεβείς να προσευχηθούν σε σένα σε μια ώρα που μπορείς να βρεθείς». Λοιπόν, η ίδια φράση χρησιμοποιείται στο Isaiah 55. Λέει, «Ελάτε στα νερά, εσείς που δεν έχετε χρήματα, ελάτε και αγοράστε και φάτε. Ελάτε και αγοράστε ψωμί και κρασί χωρίς χρήματα και χωρίς κόστος. Γιατί ξοδεύετε τα χρήματά σας σε αυτό που δεν είναι ψωμί και την εργασία σας σε αυτό που δεν ικανοποιεί; Ελάτε εδώ επιμελώς· ακούστε με. Ακούστε τις υποσχέσεις του Δαβίδ. Ζητήστε τον Κύριο ενώ μπορεί να βρεθεί· καλέστε σε αυτόν ενώ είναι κοντά. Ας αφήσει ο ασεβής τον δρόμο του και ο αδικός άνθρωπος τις σκέψεις του. Γιατί οι τρόποι μου δεν είναι οι τρόποι σας και οι σκέψεις μου δεν είναι οι σκέψεις σας». Και προσθέτει ότι στο τέλος στο Isaiah 55 επειδή δεν είμαστε όπως αυτό. Βλέπετε; Όταν κάποιος μας κάνει κακό, εμείς του δίνουμε αυτό που του αξίζει· είμαστε κακοί. Είμαστε απογοητευμένοι· βγάζουμε τον θυμό μας. Αλλά ο Θεός δεν είναι έτσι.

Και έτσι είναι εκεί που παίζει ο υπόλοιπος ψαλμός. Βλέπετε, έχετε συγχώρηση στους στίχους 1 έως 5, αλλά στη συνέχεια στους στίχους 6 έως 11 έχετε την προστασία του Θεού και την κατεύθυνση του Θεού στη ζωή σας. Λέει στον στίχο 6, “Επομένως ας προσφέρει κάθε θεοσεβής προσευχή σε σένα σε μια στιγμή που μπορείς να βρεθείς· βέβαια στο ξέσπασμα μεγάλων υδάτων, δεν θα τον φτάσουν.” “Ας προσφέρει κάθε θεοσεβής” – αυτό δεν είναι τυχαίο που γράφει ο Δαβίδ. Προχωρήστε μέχρι το Ρωμαίους 4 στην επιστολή του Παύλου προς τους Ρωμαίους. Θα πει σε αυτό το απόσπασμα, σε αυτόν τον ψαλμό, ο βασιλιάς Δαβίδ μιλούσε για δικαιολόγηση με πίστη. Βλέπετε, ο λόγος που ο Θεός μπορεί να μας συγχωρήσει τόσο γρήγορα και ο λόγος που μπορούσε να συγχωρήσει τον Δαβίδ τόσο γρήγορα ήταν επειδή τον θεωρούσε δίκαιο με πίστη. Του έδινε τη δικαιοσύνη που κέρδισε ο Χριστός με πίστη. Αυτό συζήτησε ο Wiley το πρωί όταν μιλούσε για τη Γεθσημανή και όταν μιλούσε για τον Ιησού που προετοιμαζόταν για τον σταυρό. Ο Ιησούς κερδίζει αυτή την προστασία και ο Ιησούς κερδίζει αυτή την κατεύθυνση με τις δίκαιες πράξεις Του και μας δίνεται έτσι ώστε να μπορούμε να απολαύσουμε τις ευλογίες που περιγράφουν οι στίχοι 6 έως 11 – τις ευλογίες της προστασίας και της κατεύθυνσης.

Η Προστασία και η Κατεύθυνση του Θεού

Κοιτάξτε την ευλογία της προστασίας. Το έχω ήδη διαβάσει. Στίχος 6, “Επομένως, όλοι οι θεοσεβείς να προσευχηθούν σε σένα σε μια στιγμή που μπορείς να βρεθείς· βέβαια, στο κύμα των μεγάλων υδάτων, δεν θα τον φτάσουν. Εσύ είσαι κρυψίδιο για μένα· εσύ με διασώζεις από το πρόβλημα· εσύ με περιβάλλεις με φωνές σωτηρίας.” Βλέπετε, η ειρωνεία ήταν, ο Δαβίδ κρύβονταν από τον Θεό όπως συχνά κάνουμε, και τώρα κρύβεται σε Αυτόν. Παίρνει καταφύγιο σε Αυτόν. Και μετά συνεχίζει. Αυτό είναι τώρα ο Κύριος που μιλάει, “Θα σας καθοδηγήσω και θα σας διδάξω στον δρόμο που πρέπει να πάτε· θα σας συμβουλεύσω με το μάτι μου πάνω σε σας. Μην είστε όπως ένα άλογο ή ένα γαϊδούρι, χωρίς κατανόηση, που πρέπει να περιοριστεί με μύτη και χαλινό, ή δεν θα μείνει κοντά σας.” Εδώ μιλάει για την κατεύθυνση που μας δίνει ο Θεός. Δεν μας αφήνουν στις δικές μας σχεδιάσεις σαν να είμαστε μόνοι μας τώρα. Ξέρετε, ο Θεός μας συγχώρεσε και τώρα μας προστατεύει και όμως είμαστε μόνοι μας για να πάρουμε όλες αυτές τις αποφάσεις. Όχι! Λέει, “Θα σας καθοδηγήσω και θα σας διδάξω στον δρόμο που πρέπει να πάτε· θα σας συμβουλεύσω με το μάτι μου πάνω σε σας.”

Ορισμένοι από εσάς μπορεί να θυμούνται το 2003, ένα από τα παιχνίδια των playoffs, οι Portland Trailblazers εναντίον των Dallas Mavericks, ένα γλυκό κορίτσι που ήταν δεκατριών ετών σηκώθηκε να τραγουδήσει τον Εθνικό Ύμνο. Και καθώς σηκώθηκε να τον τραγουδήσει, ξέχασε τους στίχους. Αποδείχθηκε ότι είχε γρίπη και προσπαθούσε να τραγουδήσει επειδή αυτή ήταν η μεγάλη της ευκαιρία να λάμψει, και όμως μπέρδεψε τελείως τους στίχους, όπως έκανα και πριν από λίγο, και δεν γνώριζε τι να κάνει. Όπως μπορεί να συνεχίσει; Όλοι την κοιτάζουν – 20.000 οπαδοί! Και τότε ο προπονητής των Portland Trailblazers, Maurice Cheeks, πλησιάζει αργά, βάζει το χέρι του γύρω από αυτήν και ψιθυρίζει τους στίχους στο αυτί της. Και όπως μπορείτε να φανταστείτε, το πλήθος συμμετέχει μέχρι που όλοι τραγουδούν τον εθνικό ύμνο με όλη τους τη δύναμη, καθώς το κορίτσι, μέσα από δάκρυα, τραγουδάει με τον Maurice Cheeks.

Λοιπόν, αυτό είναι που φαντάζομαι εδώ στους στίχους 8 έως 11. “Θα σε καθοδηγήσω και θα σε διδάξω στον δρόμο που πρέπει να πας· θα σε συμβουλεύσω με το μάτι μου επάνω σε σένα.” Πολλοί από εμάς φτάνουμε σε εκείνη τη στιγμή, σωστά, όταν είμαστε σαν, “Δεν ξέρω τι να κάνω, Κύριε. Δεν ξέρω ποιο είναι το επόμενο βήμα. Έχω κάνει τα πάντα λάθος,感觉 όπως, και δεν είμαι σίγουρος από πού να πάω από εδώ.” Αλλά εδώ, κοιτάξτε τις λέξεις του Δαβίδ. Λέει στον στίχο 10, “Πολλές είναι οι λύπες του ασεβούς, αλλά η σταθερή αγάπη περιβάλλει εκείνον που εμπιστεύεται στον Κύριο.” Είναι μια εικόνα αφθονίας. Είναι μια εικόνα ότι ο Κύριος θα παράσχει ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι την ακριβώς κατάλληλη στιγμή.

Και μετά έχεις αυτό το υπέροχο συμπέρασμα, “Χαρείτε στον Κύριο, και χαρείτε, δίκαιοι, και ζηλώστε από χαρά, όλοι οι καλοί στην καρδιά!” Βλέπετε πολλοί από εμάς σε αυτό το δωμάτιο, πάλι, δεν παίρνουμε τις αμαρτίες μας στον Θεό στην προσευχή. Δεν πηγαίνουμε σε Αυτόν με την εμπιστοσύνη ότι εκεί μπορούμε να βρούμε συγχώρηση. Και όμως υπάρχει συγχώρηση και πολύ περισσότερα προσφέρονται αν просто έρθουμε σε Αυτόν ως τον Πατέρα μας, έρθουμε σε Αυτόν όχι με βάση τα δικά μας έργα αλλά με βάση τη δικαιοσύνη του Χριστού. Και τότε μπορούμε να πούμε με τον Δαβίδ, “Χαρείτε στον Κύριο, και χαρείτε, δίκαιοι, και ζηλώστε από χαρά, όλοι οι καλοί στην καρδιά!” Να μας διδάξει ο Θεός, με το Πνεύμα Του, να το κάνουμε αυτό καθώς εξαρτιόμαστε από Αυτόν στην προσευχή. Ας προσευχηθούμε σε Αυτόν τώρα!

Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον Λόγο Σου και σε ευχαριστούμε για αυτό το παράδειγμα να έρθουμε σε Σένα με τις αμαρτίες μας και να σε εμπιστευτούμε για την προστασία Σου και να σε αναζητούμε για την κατεύθυνσή Σου. Προσευχόμαστε να μας συμβουλεύσεις με το μάτι Σου επάνω σε εμάς και να μην αισθανόμαστε εγκαταλελειμμένους αλλά αντίθετα, να δούμε πώς έχεις φροντίσει για όλα αυτά που χρειαζόμαστε στον Χριστό. Προσευχόμαστε αυτό για χάρη του Χριστού. Αμήν.