Κεφάλαιο στην Πρόνοια και τη Χάρη

Ένα Κεφάλαιο στη Πρόνοια και τη Χάρη

Πρώτη Αποφυγή και Απάντηση

Του John MacDuff

Η γυναίκα του είπε, "Κύριε, δώσε μου αυτό το νερό, για να μην διψάω και να μην χρειάζεται να έρχομαι εδώ να βγάζω νερό."

Της είπε, "Πήγαινε, κάλεσε τον σύζυγό σου και έλα πίσω."

"Δεν έχω σύζυγο," απάντησε.

Ο Ιησούς της είπε, "Σωστά λες ότι δεν έχεις σύζυγο. Το γεγονός είναι ότι έχεις πέντε συζύγους, και ο άνθρωπος που έχεις τώρα δεν είναι ο σύζυγός σου. Αυτό που μόλις είπες είναι αρκετά αληθινό."

"Κύριε," είπε η γυναίκα, "βλέπω ότι είσαι προφήτης. Οι πατέρες μας προσκύνησαν σε αυτό το βουνό, αλλά εσείς οι Ιουδαίοι ισχυρίζεστε ότι το μέρος όπου πρέπει να προσκυνήσουμε είναι στην Ιερουσαλήμ."

Ο Ιησούς δήλωσε, "Πιστεύω, γυναίκα, έρχεται ώρα που θα προσκυνήσετε τον Πατέρα ούτε σε αυτό το βουνό ούτε στην Ιερουσαλήμ. Οι Σαμαρείτες προσκυνούν αυτό που δεν γνωρίζουν· εμείς προσκυνούμε αυτό που γνωρίζουμε, επειδή η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους. Όμως έρχεται ώρα και τώρα είναι, όταν οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνήσουν τον Πατέρα σε πνεύμα και αλήθεια, επειδή αυτοί είναι το είδος των προσκυνητών που ζητάει ο Πατέρας. Ο Θεός είναι πνεύμα, και οι προσκυνητές του πρέπει να προσκυνούν σε πνεύμα και σε αλήθεια."

Η γυναίκα είπε, "Γνωρίζω ότι ο Μεσσίας" (ονομάζεται Χριστός) John 4:15-25

Αυτές οι αρχικές λέξεις, "Κύριε, δώσε μου αυτό το νερό, για να μην διψάσω και να μην χρειάζεται να έρχομαι εδώ να βγάζω νερό", έχουν λάβει διάφορες και σχεδόν αντικρουόμενες ερμηνείες. Απορρίπτουμε αμέσως, ως μη ικανοποιητική, εκείνη που θα τις παρουσίαζε ως έκφραση μιας παιδαριώδους πίστης, μιας περαιτέρω ανάπτυξης στις αυξανόμενες убеждения της γυναίκας, που σύντομα θα κορυφωνόταν σε τέλεια αμετακίνητη πίστη. Δύο άλλες ερμηνείες φαίνονται να είναι οι μόνον αποδεκτές. Η απάντησή της μπορεί να υπαγορεύτηκε απλώς από βλακώδη, αγράμματη θαυμασμό· μπορεί να ήταν η έκφραση μιας σαρκαρικής, αισθησιακής καρδιάς, βαρείας και νεκρής για κάθε πνευματική αντίληψη—αδυναμίας, όπως ήδη είδαμε, να υψωθεί πάνω από τα εγκόσμια πράγματα, ή να εξάγει οποιαδήποτε ανώτερη σημασία από την υπέροχη και χαριτωμένη δήλωση του ξένου παρά μόνο μια φτωχή υλική αναφορά στο πηγάδι στα πόδια της, και την οικονομία του χρόνου και της εργασίας, ανακουφισμένη από την ανάγκη να "έρχεται εδώ να βγάζει νερό".

Μια εναλλακτική ερμηνεία είναι ίσως περισσότερο σε αρμονία και με τον χαρακτήρα της γυναίκας και με το περιεχόμενο της αφήγησης, ότι δηλαδή η απάντησή της δεν ήταν ούτε υπαγορευμένη από θαυμασμό ούτε από πίστη, αλλά μάλλον μια προσπάθεια, με εκτροπή και ειρωνεία, να ασχολείται με θεϊκές πραγματικότητες—ότι προφέρθηκε με σαρκαστικό, επιπόλαιο πνεύμα, με τόνο παιχνιδιάρικης ειρωνείας. Σαν να είχε πει, με πρόθεση να αποφύγει την πνευματική εφαρμογή, 'Ναι, πραγματικά, αυτό το μυθικό ζων νερό σας θα ήταν ένα καλό πράγμα πραγματικά! θα άξιζε πραγματικά να το γνωρίσουμε και να το έχουμε. Κύριε, δώσε μου αυτό το νερό, για να μην διψάσω, ούτε να έρχομαι εδώ να βγάζω νερό'.

Είχε, είναι αλήθεια, σε ένα προηγούμενο μέρος της συζήτησης, δώσει υπόσχεση για καλύτερα πράγματα. Είχε φανεί, σε κάθε περίπτωση, εντυπωσιασμένη από την ασυνήθιστη ευγένεια αυτού του Ιεροσολυμινού Προσκυνητή, και είχε ανταποκριθεί. Αλλά η εντύπωση, σε μια καρδιά στην οποία η υπερηφάνεια και η αμαρτία ήταν κυρίαρχες, ήταν μόνο στιγμιαία — το κύμα μόνο άγγιξε τον ζωντανό βράχο για να υποχωρήσει πίσω ξανά εν μέσω των στροβιλιζόμενων υδάτων. Η παλιά φύση και ο προκλητικός τόνος επιστρέφουν και αναλαμβάνουν την κυριαρχία. Απορρίπτει με πεταχτήρι τρόπο ένα στυλ λόγου που έρχεται σε αντίθεση με όλη τη ροή των σαρκαλικών σκέψεων και της σαρκαλικής ζωής της. Δεν έχει καμία πίστη, καμία υπομονή για τέτοιο σοβαρό λόγο όπως αυτός. Η απάντησή της είναι στο πνεύμα των κορόιδων από την εποχή του Εζεκιήλ, "Αχ, Κύριε Θεέ, λένε για μένα, Δεν μιλάει παραβολές;"

Αν και σχετικά λίγη σημασία έχει ποια ερμηνεία επιλέγουμε, είμαστε κεκλιμένοι να πιστεύουμε ότι η τελευταία είναι περισσότερο σε συμφωνία με την αμέσως επόμενη αντιμετώπιση που ο Κύριός μας κρίνει απαραίτητο να χρησιμοποιήσει. Όταν είδε έτσι ότι εκείνη έκανε παιχνίδι, ή προσποιούνταν ότι έκανε παιχνίδι, με τις βαθύτερες ανάγκες της ψυχής της, καταφεύγει στη χρήση ισχυρών μέσων για να την ξυπνήσει από την απάθεια, και την ενοχή, και το φοβερό κίνδυνο. 'Ο άνεμος, και ο σεισμός, και η φωτιά' πρέπει να ακολουθήσουν 'τη μικρή ήσυχη φωνή'.

Επομένως διακόπτει απότομα τη συζήτηση και επιδιώκει ένα νέο θέμα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να ειπωθεί τώρα σε σχέση με την όμορφη ομοιότητα του φρέατος και του ζωντανού νερού. Εάν δεν μπορεί να προσεγγιστεί με εικόνες και μορφές, θα έρθει στο σπίτι της σκληρής συνείδησής της με τη χρήση γεγονότων από τα οποία δεν μπορεί να υπάρξει διαφυγή. Μπορεί να παρερμηνεύσει και να ερμηνεύσει λάθος τη συμβολική διδασκαλία, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει παρερμηνεία σχετικά με τις αυστηρές και λυπηρές πραγματικότητες της ίδιας της ζωής της. Τραβάει στο φως την επίμονα αμαρτία της. Ξαφνικά τερματίζοντας τη μεταφορική συζήτηση, της στέλνει αυτό το βέλος της πειθούς, "Πήγαινε, κάλεσε τον σύζυγό σου, και έλα εδώ!"

Σε ένα φως, πνεύμα αλαζονίας—η αντανάκλαση του χαρακτήρα και της ιστορίας της—απαντά, χωρίς κανένα αίσθημα ντροπής ή λύπης, "Δεν έχω σύζυγο". Ή, μπορεί να είναι, αγνοώντας το παντογνώστη Όν που αντιμετώπισε, ο οποίος τότε διάβασε τις σβησμένες σελίδες της καρδιάς της, προσπάθησε να αποφύγει την αλήθεια με την προφορά ενός ψεύδους. Αλλά σύντομα πειστεύτηκε ότι Εκείνος, στην παρουσία του οποίου στεκόταν, ήταν ένας 'από τον οποίο δεν κρύβονται μυστικά'—ο κριτής των σκέψεων και των προθέσεων της καρδιάς. Σε μια σύντομη πρόταση Εκείνος ξεδιπλώνει μια τρομερή ιστορία ζωής με την κορύφωσή της ως παρούσα ενοχή. ''Ο Ιησούς της είπε, Καλά είπες, Δεν έχω σύζυγο, γιατί έχεις πέντε συζύγους, κι αυτόν που τώρα έχεις δεν είναι ο σύζυγός σου· σε αυτό είπε αλήθεια."

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι μετά από αυτό, η προσπάθεια για απόκρυψη ήταν αδύνατη· ότι, όπως το δειλό πουλί κατσάρει κάτω από το βλέμμα του γερακιού ή του αετού, έτσι κι αυτή η καταδικασμένη αμαρτωλή θα είχε τρέμει κάτω από τις αποκαλύψεις Εκείνου του απείρως καθαρού, που από το βαθύ πηγάδι της μολυσμένης ζωής της είχε αντλήσει τα στοιχεία της ακαθαρσίας και της υποβάθμισης· και ότι ρίχνοντας τον εαυτό της καταδικασμένο και καταcondemned στα πόδια του Θεού Κριτή, θα είχε αναφωνήσει, "Μήπως με βρήκες, Ω εχθρός μου;"

Το βέλος με τις ακίδες πράγματι δεν θα μπορούσε να αποτύχει στο στόχο του· αλλά ακόμη και τώρα, καθώς διαπερνά τη σκληρή συνείδησή της, κάνει μια τολμηρή και επιδέξια προσπάθεια να μετατοπίσει το θέμα—να αποφύγει τη διερεύνηση. Αυτό επιχειρεί να το επιφέρει με μια διπλή εξαπάτηση. Μόνο την πρώτη από αυτές τις δύο προσπάθειες και τον τρόπο με τον οποίο ο Κύριός μας την αντιμετωπίζει, θα μπορέσουμε να εξετάσουμε σε αυτό το κεφάλαιο.

Με μια επιδέξια αλλαγή και εκτροπή, αρχίζει ένα αμφιλεγόμενο θέμα. Μόνο εκείνοι που έχουν σταθεί στο ίδιο σημείο, με όλα τα παλιά, αμετάβλητα περίχωρα του Πηγαδιού του Ιακώβ, μπορούν να συνειδητοποιήσουν πλήρως και να απεικονίσουν τη σκηνή, καθώς, δείχνοντας προς τα ύψη του ιερού βουνού κοντά, είπε: "Κύριε, αντιλαμβάνομαι ότι είσαι προφήτης. Οι πατέρες μας προσκύνησαν σε αυτό το βουνό, και εσύ λες ότι στην Ιερουσαλήμ είναι ο τόπος όπου οι άνθρωποι πρέπει να προσκυνήσουν." Ήδη είχε, στο πλαίσιο, αναφερθεί σε θρησκευτικές διαφορές - την παλιά έχθρα που υπήρχε μεταξύ Ιουδαίων και Σαμαριτών. Είχε περάσει από εκεί, σε ιστορικά και προγονικά ερωτήματα σχετικά με τον Πατέρα Ιακώβ. Τώρα προσκαλεί συζήτηση σχετικά με τη διαμάχη μεταξύ των αντίπαλων ναών της Γεριζιμ και του Σιών, και των συγκριτικών ισχυρισμών τους για ανώτερη αγιότητα.

Τι διδάσκει αυτό; αλλά πόσο πιθανό είναι να μιλήσουμε με ευχέρεια για αμφιλεγόμενα θέματα, να θέσουμε ερωτήματα - σημεία θρησκευτικής συζήτησης - να πολεμήσουμε σε αιρετικές μάχες, να υπερασπίσουμε μέχρι θανάτου κάθε γράμμα του κόμματος, αναφωνώντας: "Ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είμαστε," και όμως να ζούμε χωρίς Θεό. Εδώ ήταν μια τέτοια γυναίκα· όχι μόνο εξοργίζοντας τους νόμους του ουρανού και της γης, αλλά και εντελώς αδιάφορη για την ίδια την εγκαταλελειμμένη καριέρα της· και όμως, φαινομενικά με το ήρωα ενός μάρτυρα, εισέρχεται στη μάχη ως αιρετική· μπορούσε να μιλήσει εύκολα για ημι-θρησκευτικά ερωτήματα· μπορούσε να μιλήσει, με όλη τη φλογερή ζέση ενός οπαδού, για τους "πατέρες μας", και δοξάζονταν ότι ήταν μια χωριστή από τη φυλή του Ιούδα.

Εικόνα, ω! των πολλών ακόμη, που ζουν στην βαθύτερη άγνοια της δικής τους ενοχής και κινδύνου, της διαφθοράς στην καρδιά και τη ζωή τους· που είναι ακόμα μεγάλοι πρωταγωνιστές σε κάποιο δογματικό πεδίο μάχης· που, με αυστηρή αυτο-απομόνωση, οχυρώνονται στην σεκταριστική υπερηφάνεια και τον φορμαλισμό—吹 loudly η σάλπιγγα του θρησκευτικού κομματισμού· γενναίοι αθλητές σε κάποιο συζητούμενο ζήτημα δογμάτων και σεκτών, χειρίζονται τα όπλα τους με ακούραστη επινοητικότητα όσο οι προσωπικοί και πρακτικοί προβληματισμοί μπορούν να αποφευχθούν και να εξαφανιστούν· πολύ ανεκτικοί στις δικές τους αδυναμίες, αλλά πολύ ανυπόφοροι στις αδυναμίες και τις ελλείψεις των άλλων—η πίστη στο κόμμα, καταλαμβάνοντας τη θέση που το ευαγγέλιο αναθέτει στη φιλανθρωπία, καλύπτοντας πλήθος αμαρτιών. Τέτοια, λοιπόν, ήταν η πρώτη προσπάθεια της γυναίκας της Σαμαρείας για εκτροπή.

Ας ακούσουμε τώρα την αξέχαστη απάντηση του Σωτήρα· η σειρά της οποίας, για καλύτερη εξήγηση του νοήματος, μπορεί να μετατοπιστεί κάπως. Αυτός πρώτα δίνει μια τολμηρή και αποφασιστική απάντηση στην ερώτησή της, και στη συνέχεια θεμελιώνει πάνω σε αυτή κάποια μεγάλα αλήθεια, των οποίων η άνεση και η παρηγοριά προορίζονταν για όλες τις εποχές του μέλλοντος. Στην ερώτησή της σχετικά με τους ανταγωνιστικούς ισχυρισμούς του Γεριζιμ και του Σιων, Αυτός επιβεβαιώνει, χωρίς δισταγμό, την ορθοδοξία της εβραϊκής και την ετεροδοξία της σαμαρείτικης λατρείας: "Σε τι λατρεύετε δεν το ξέρετε· εμείς ξέρουμε τι λατρεύουμε, επειδή η σωτηρία είναι των Εβραίων." Έτσι ανυποχώρητα καταδικάζει την ελλιπή της σαμαρείτικης πίστης—την απόρριψη ολόκληρης της διαδοχής των εμπνευσμένων προφητών, καθώς και την μερική ανεκτικότητα των ημι-ειδωλολατρικών τελετουργιών που είχαν ενσωματωθεί στη λατρεία του Θεού του Ισραήλ στο Γεριζιμ. Με την αφομοίωση της θρησκευτικής τους τελετουργίας με τις τελετές της Φοινίκης και της Ελλάδας, είχαν ουσιαστικά στήσει ένα βωμό με την επιγραφή, "Στο Άγνωστο Θεό".

Επιπλέον, η Σιών, ως η διορισμένη πόλη των εορτών, όπου οι φυλές επρόκειτο να ανέβουν, ήταν ένοχες για τη διάλυση, χωρίς έγκριση, της παλιάς ιστορικής ενότητας της λατρείας. Από την άλλη πλευρά, ο Ιησούς προσθέτει, ως ο ίδιος από τη φυλή του Ιούδα, «Γνωρίζουμε τι λατρεύουμε». Οι Ιουδαίοι ήταν οι θεϊκά διαπιστευμένοι φύλακες της αλήθειας· «Σε αυτούς δόθηκαν τα χρηστάγματα του Θεού». Αποστάτες, κατά μία έννοια, όπως οι λατρευτές στη Σιών είχαν γίνει από την ζωντανή πίστη των προγόνων τους, διατήρησαν ωστόσο ανέπαφα και ακρωτηριασμένα τον μονοθεϊσμό τους, καθώς και τις αρχαίες Μωσαϊκές και Λευιτικές instytucions. Μαζί με την Πεντάτευχον, σεβάστηκαν την αυθεντία των προφητικών φωνών, οι οποίες από γενιά σε γενεά προετοιμαζόταν τον δρόμο για τη νέα εποχή του Ευαγγελίου. Δεν είχαν διαφθαρεί από τη λατρεία του Βάαλ. Οι αυλές του ναού δεν είχαν βεβηλωθεί από τις τέχνες του μάγου και του νεκρομάντη. Περισσότερο από αυτό, «Η σωτηρία» (κυριολεκτικά, στο πρωτότυπο, «η σωτηρία», ή, όπως κάποιοι θα την αποδίδουν, «ο Σωτήρ», ο υποσχόμενος Μεσσίας, «είναι των Ιουδαίων». Από αυτούς, ως προς τη σάρκα, ο Χριστός επρόκειτο να έρθει. Από τη φυλή του Ιούδα, όχι από την Εφραίμ, επρόκειτο να προέλθει.

Η πηγή που άνοιξε για την αμαρτία και την ακαθαρσία ήταν, αρχικά, «για τον οίκο του Δαβίδ και για τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ». Ο Κύριος είχε επιλέξει την Ιερουσαλήμ ως τον τόπο όπου θα έθετε το όνομά Του εκεί. Τα ζωντανοί νεροί του Εζεκιήλ, εμβληματικοί της Ευαγγελικής χάριτος και ευλογίας, επρόκειτο να βγουν από τον Ναό της Σιών για να αναζωογονήσουν και να γονιμοποιήσουν τις άγονες περιοχές της γης — τις ηθικές ερήμους της ανθρωπότητας. Όχι, παραπέρα, δεν είναι χωρίς νόημα και σημασία ο χρόνος του ρήματος που χρησιμοποιείται εδώ. Δεν είναι «η σωτηρία» θα είναι, αλλά «είναι» των Ιουδαίων, πιθανώς υποδεικνύοντας στον ακροατή ότι ο Σωτήρ ή «η σωτηρία» είχε ήδη εμφανιστεί, και έτσι διαμορφώνοντας μια προετοιμασία για την πιο ξεκάθαρη και ανεπιφύλακτη διαβεβαίωση που ακολουθεί, όταν Αυτός δηλώνει τον εαυτό Του, χωρίς επιφύλαξη, ως τον υποσχόμενο Μεσσία.

Αλλά έχοντας έτσι αδιαμφισβήτητα υπερασπίσει τους ισχυρισμούς της Ιερουσαλήμ και του Σιών, Αυτός ταυτόχρονα ανακοινώνει δύο αλήθειες παγκόσμιου ενδιαφέροντος, σχετικά εξίσου με το αντικείμενο της λατρείας και τον τρόπο της λατρείας. Μπορούμε επίσης να αντιστρέψουμε τη σειρά με την οποία αυτά βρίσκονται στην αφήγηση. Όσον αφορά το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ της λατρείας, Αυτός δίνει σε αυτή την άγνοια γυναίκα μια αποκάλυψη του Υπέρτατου Όντος υπό δύο διακριτές πτυχές—

(1.) "Ο Θεός είναι ΠΝΕΥΜΑ," ή "Ο Θεός είναι πνεύμα." Μπορεί, στην περίπτωσή της, να είχε δύο λόγους για να αναφερθεί έτσι στην αϋλική φύση του Ιεχωβά. Υλικόι μορφές, όπως έχουμε αναφέρει προηγουμένως, είχαν εγκριθεί στη σύνθετη, ποικιλόμορφη λατρεία στο Γεριζίμ, για να accommodated τις προτιμήσεις και τις τάσεις των ειδωλολατρικών αποικιστών—μορφές που ήταν αναγκαία τοπικές, και που υποτίθεταν ότι δεν ασκούσαν καμία επιρροή εκτός από την περιοχή του ναού ή του ιερού τους. Επιπλέον, η καθαρή πίστη είχε διαφθαρεί περαιτέρω με το συνδυασμό με αυτή την υλική, μια ψευδή λατρεία του πνεύματος. Οι οπαδοί του Βάαλ είχαν ένα πνεύμα που προΐστατο στις σκηνές και τα στοιχεία της φύσης—δάση και βουνά, φωτιά, αέρα και νερό. Ο Ιησούς αποκαλύπτει την ένδοξη αλήθεια, της οποίας αυτό το τελευταίο ήταν η υποτιμητική αντιγραφή.

Ο Θεός είναι πνεύμα. Όχι τοπικός Θεός, περιορισμένος σε εκείνη την κοντινή λ hill; αλλά ο Μέγας Οικουμενικός—όχι προεδρεύων πάνω σε κανένα αγαπημένο τόπο ή τμήμα του κόσμου, αλλά σύμφωνα με την όμορφη περιγραφή ενός από εκείνα τους Ψαλμούς που ο Σαμαρίτης είχε απορρίψει, "Εάν ανέβω στο ουρανό, Εσείς είστε εκεί. Εάν κάνω το κρεβάτι μου στην κόλαση, ιδού Εσείς είστε εκεί. Εάν πάρω τα φτερά του πρωινού, και κατοικήσω στα άκρα μέρη της θάλασσας, ακόμη και εκεί θα με οδηγήσει το χέρι Σας, και το δεξί χέρι Σας θα με κρατήσει." Σε αντίθεση με τη λατρεία του πνεύματος—τη λάθος διδασκαλία των μάγων και των μαγιστών τους—εδώ ήταν η ένδοξη αόρατη πραγματικότητα. Αυτά τα πνεύματα, που κάποιοι από αυτούς υπέθεταν ότι περιφέρονται στα δάση και τα άλση και τα ρυάκια του Γεριζιμ, ή ότι παίρνουν τη μορφή δαιμόνων για να καταλάβουν την ανθρώπινη ψυχή—ήταν τα φαντάσματα του δικού τους εγκεφάλου, οι μορφές μιας δοξαστικής δεισιδαιμονίας. Αλλά εδώ με τους Ιουδαίους, ήταν το μόνο αληθινό (το Πανταχού) Πνεύμα, που δεν χρειαζόταν να γίνει κανένα ναός με τα χέρια.

Και, όμως για άλλη μια φορά, η Σαμαρίτικη λατρεία, είτε του υλικού συμβόλου είτε του τοπικού πνεύματος, είχε γίνει μια καρδιά-χωρίς-μορφή. Η θρησκεία είχε εκφυλιστεί στην πιο άχρηστη και εξευτελιστική τελετουργική—ένας κύκλος εξωτερικών πραγμάτων, όπου η αληθινή λατρεία, η λατρεία της καρδιάς και η υπακοή της ζωής, δεν είχε θέση. Δεν ήταν έτσι στη λατρεία αυτού του πνευματικού Ιεχωβά. "Όσοι Τον λατρούν, πρέπει να Τον λατρούν με πνεύμα και με αλήθεια." Έτσι, λοιπόן, η δήλωση του Σωτήρα ήταν ένα απαραίτητο αντίδοτο στις λάθος απόψεις σχετικά με τη μεγάλη στοιχειώδη αλήθεια όλων των θρησκευτικών δοξασιών—τη φύση του Υπέρτατου Αντικειμένου της λατρείας.

Αυτή η γυναίκα μπορεί να ήταν εξοικειωμένη, πιθανότατα από την παιδική ηλικία, με κάποιες από αυτές τις περίεργες, υπερβολικές πεποιθήσεις σε έναν κόσμο πνεύματος. Περιβαλλόταν από ψευδοπροφήτες και πίστευε στα ψευδή τους θαύματα. Ο Χριστός την κατευθύνει στη σωστή λατρεία του πνεύματος. "Λατρεύετε αυτό που δεν γνωρίζετε."—Έχετε δημιουργήσει έναν κόσμο πνεύματος και έναν κόσμο ονείρων που δεν υπάρχει. Αλλά τώρα σας αποκαλύπτω τη μεγάλη αλήθεια που καλύψατε με τη δαιμονολογία σας και την κατασυκοφάντησα με την πρακτική σας: "Ο Θεός είναι πνεύμα, ΚΑΙ όσοι τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν με πνεύμα και σε αλήθεια.

(2.) Κάνει μια δεύτερη και ακόμη πιο ένδοξη—ακόμη πιο νέα και συγκλονιστική αποκάλυψη της φύσης και του ονόματος του Υπέρτατου Όντος. Ο Θεός ως ΠΑΤΕΡΑΣ. "Ο Πατέρας." Ήταν ένα νέο όνομα—μια νέα αποκάλυψη του Παντοδύναμου Κυβερνήτη του έθνους της. Μόλις είχε μιλήσει με σεκταριστική υπερηφάνεια για "τους πατέρες μας" και για τον Πατέρα Ιακώβ. Σε έντονη αντίθεση με αυτό, ο Ιησούς μπορεί να μιλήσει για τον αληθινό Πατέρα—τον αιώνιο Πατέρα—τον Πατέρα της καθολικής Εκκλησίας και του λαού Του. Ήταν ένα όνομα, όχι άγνωστο στα βιβλία των εβραϊκών προφητών, αλλά ήταν ένα όνομα που ανήκε ειδικά στη νέα και αυγή Ευαγγελική οeconomία. "Η ώρα, (δηλαδή, η Ευαγγελική ώρα), έρχεται, και τώρα είναι, όταν οι αληθινοί λατρεις θα λατρέψουν τον Πατέρα."

Η γυναίκα της Συχάρ είχε κάνει φρικτή ατιμία σε άλλους πιο ιερούς δεσμούς της γης. Μήπως καμία σιγασμένη χορδή της ψυχής της δεν μπορούσε να ξυπνήσει σε τρέμουλο μελωδία, ως προς μια παλιά οικεία μελωδία, με την αναφορά σε αυτό το νέο όνομα; Εκφυλισμένη όπως ήταν τώρα, μήπως δεν μπορούσε, εν μέσω των αναμνήσεων της παιδικής αθωότητας, να θυμηθεί την ώρα που της άρεσε να ψιθυρίζει αυτό το λόγο; Εν μέσω των ερειπίων όλων άλλων ανθρώπινων σχέσεων, μήπως δεν μπορούσε να σκεφτεί και να κολλήσει καλά στο παλαιότερο και τρυφερότερο από όλα;

Ο Θεός ήταν τέτοιος για εκείνη—Ο Θεός ήταν ο Πατέρας της—that universal Spirit ήταν ο καθολικός Γονέας όλων εκείνων που Τον λατρεύουν με πνεύμα και με αλήθεια. Η σκέψη θα Τον έφερνε κοντά όπως ποτέ πριν. Θα Τον επενδύσει με μια νέα ελκυστικότητα. Θα αφαιρούσε σε μια στιγμή πολλές από τις ψευδαισθήσεις του Βαάλ πιστεύω· και ειδικά, την τάση να κάνει τον Ιεχωβά του Ισραήλ να θεωρείται με απώθηση και τρόμο—Ένα Ον της οργής που πρέπει να κατευναστεί, αλλά όχι της αγάπης ή της ομορφιάς στην οποία μπορεί να στηριχθεί η στοργή και η εμπιστοσύνη.

Για αυτόν τον Παντοδύναμο Γονέα, ο Ιησούς προσθέτει, "ο Πατέρας ζητάει τέτοιους για να Τον λατρέψουν." Μάλλον δεν έχουν αυτά τα λόγια να την κάνουν να τον αγαπήσει ακόμη περισσότερο με το νέο του όνομα; Ο όρος "ζητάει" δεν είναι με την έννοια του 'επιθυμεί' ή ' επιθυμεί ', αλλά του να πηγαίνει μετά, να ψάχνει και να βρίσκει. Είναι ο Ποιμένας "που ζητάει το ποίμνιό του που είναι διάσπαρτο στην συννεφιασμένη και σκοτεινή μέρα." "Ιδού εγώ, και εγώ, θα αναζητήσω τα πρόβατά μου και θα τα βρω." Δεν ήταν εκείνη ένα από το διάσπαρτο κοπάδι, την χειρότερη από όλα τα χαμένα πρόβατα; Ο Ποιμένας την αναζητούσε—ή μάλλον, εκείνη η φιγούρα της Παλαιάς Διαθήκης και η ομοιότητα αντικαθίσταται από το πιο συγκινητικό σύμβολο του Ευαγγελίου, "Ο Πατέρας" ζητάει το χαμένο παιδί του—ναι, και ο Πατέρας δεν περιμένει στα ανάκτορά του για την επιστροφή του περιπλανώμενου, αλλά βγαίνει στο δρόμο της αποστολής της πατρικής αγάπης. Νέο και ένδοξο βήμα στη σκάλα με την οποία ανέβηκε έξω από την φρικτή τρύπα και τη λάσπη!

'Πατέρα, Πατέρα μου;' 'Αυτός με αναζητά.' Αυτό το επίγειο όνομα, όπως μόλις είπαμε, μπορεί να ήταν για εκείνη μια ξεθωριασμένη ανάμνηση. Ένα από τους βραχώδεις τάφους στη βάση του Γεριζιμ μπορεί τώρα να ήταν ό,τι μπορούσε να την θυμίσει, και μπορεί να ένιωθε ευγνώμων που εκείνος που διεκήρυξε τη σχέση δεν έζησε να δει την ντροπή της στην ίδια την ανήθικη ζωή της. Αλλά ο παλιός και σεβάσμιος επίγειος δεσμός μπορεί να αναβιώσει σε μια νέα και πιο διαρκή μορφή. Ο Θεός του Γεριζιμ, ο Θεός του Ισραήλ, ο Θεός του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ — Αυτός είναι ο Πατέρας μου. Μπορώ να Του φωνάξω, "Εσύ είσαι ο Πατέρας μου, ο Θεός μου, και ο Βράχος της σωτηρίας μου."

Εάν δεν ήταν ακόμη σε θέση να κατανοήσει την ευλογημένη αλήθεια, ήρθε αργότερα να το πράξει. Ίσως πολύ αργότερα, αφού αυτή η συνέντευξη είχε τελειώσει, μπορεί να έζησε να διαβάσει στα επόμενα χρόνια, σε μια επιστολή από κάποιον, που, όπως και εκείνη, ήταν ένα μνημείο της αναδεικνύουσας χάριτος και της θείας πατρικής αγάπης, 2 Cor. 6:18)

Αλλά δεν είναι μόνο μια αποκάλυψη του Υπέρτατου αντικειμένου λατρείας που ο Λυτρωτής κάνει στη γυναίκα της Συχάρ. Έχει μια εξίσου ένδοξη και σημαντική αποκάλυψη σχετικά με τον ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟ ΛΑΤΡΕΙΑΣ. "Ο Ιησούς είπε σε αυτήν: Γυναίκα, πιστεύω, έρχεται η ώρα που δεν θα λατρέψετε τον Πατέρα ούτε σε αυτό το βουνό, ούτε στην Ιερουσαλήμ," (ή ακριβέστερα, "όχι μόνο σε αυτό το βουνό, ούτε στην Ιερουσαλήμ, θα λατρέψετε τον Πατέρα.") Όλη η τοπική λατρεία πρέπει να τελειώνει· όλα τα παλιά πράγματα πρέπει να περάσουν, και όλα τα πράγματα πρέπει να γίνουν νέα. Μέχρι τώρα, κάτω από μια προπαρασκευαστική οικονομία, ο Θεός είχε επιλέξει ένα λαό για τον εαυτό Του. Η Ιερουσαλήμ ήταν ο επίγειος θάλαμος ακρόασης, η αποθήκη της αληθινής πίστης· το μυστικιστικό σύννεφο, το σύμβολο της Θεότητας, είχε στηριχθεί στο άγιο των αγίων εντός του ναού της Σιών. Αλλά η ώρα του Ευαγγελίου έχει τώρα ξημερώσει, η ουσία έχει έρθει, και οι σκιές φεύγουν. Σύντομα το συμβολικό πέπλο του Ναού θα σχιστεί, υπονοώντας όχι μόνο την κατάργηση και την ακύρωση κάθε τελετουργικής λατρείας, αλλά την εξαφάνιση κάθε αποκλειστικής θρησκευτικής τοποθεσίας, προνομιούχων "ιερών τόπων" — την έναρξη μιας εποχής παγκόσμιας ευλογίας — την αδελφοσύνη των εθνών υπό το ένα καθολικό Πνεύμα — μια εκκλησία συγκεντρωμένη από κάθε χώρα, υπό έναν Πατέρα.

Ο Μέγας Ποιμήν θα προχωρήσει, όχι όπως παλιά, στα βουνά της Ιουδαίας ή του Ισραήλ, αλλά έξω στις άνυδρες ερήμους της γης, από την μακρινή ανατολή μέχρι τη μακρινή δύση, όπου κι αν βρίσκονται οι χαμένοι και οι περιπλανώμενοι. Και καμία θέση σε όλο το μεγάλο κύκλωμα δεν θα είναι πιο ιερή από μια άλλη. Η Γεριζιμ - εκείνη η υπερήφανη "βουνό της ευλογίας" - τώρα θα δώσει το όνομά της σε όλη τη γη. "Σε όλα τα μέρη όπου καταγράφω το όνομά μου, θα έρθω σε σας και θα σας ευλογήσω". Η στρογγυλή υδρόγειος, με την μπλε θόλο του ουρανού για καμβά της, θα αποτελέσει από τώρα το μεγαλοπρεπές ναό του μεγάλου Αόρατου και Αθέατου. Το αληθινό και αποδεκτό Ισραήλ - οι "λατροί του Πατρός", θα βρεθούν σε κάθε γωνιά του κατοικήσιμου κόσμου - σε εκείνα τα υπέροχα κλίματα του ήλιου όπου η ειδωλολατρία έχει βασιλεύει επί μακρόν με αδιαμφισβήτητη κυριαρχία - όπου το τζαμί και το παγόδα έχουν για αιώνες φρύξει την περιφρόνηση στο Χριστιανικό ιερό - στα μακρινά νησιά του ωκεανού - εν μέσω των λιβαδιών και των βοσκοτόπων της μακρινής δύσης, τις άγονες άμμος των τροπικών - ή εν μέσω των παγόβουνων του αιώνιου χειμώνα - ναι, και όχι περισσότερο κάτω από το υπέροχο εκκλησία ή το σκαλιστό διάδρομο, παρά στην ωμή σοφίτα της πόλης, την ταπεινή αγροικία της υπαίθρου, την κρυφή σπηλιά του βουνού, το άνυδρο δάσος του εποικιστή, το μοναδικό σκάφος ή κατάστρωμα του αλιέα και του ναυτικού, το μοναχικό θάλαμο του φτωχού, του αρρώστου, του κλινήρη, του ετοιμοθανάτου -

"Όπου κι αν σε αναζητούν, Εκεί σε βρίσκουν, Και κάθε τόπος είναι ιερός τόπος."

Η γυναίκα της Σαμαρείας επεσήμανε, με την υπερηφάνεια του σεκ και της φυλής, στην τοποθεσία σαν να ήταν τα πάντα. Αλλά, στην σύντομη απάντησή του, ο Ιησούς ανακηρύττει τη μεγάλη αλήθεια, ότι η τοποθεσία δεν είναι τίποτα. Η υλική προσφορά ήταν ασήμαντη, αλλά το αποδεκτό και ευάρεστο θυμίαμα σε αυτόν τον Μέγα Πνεύμα και Πατέρα ήταν η μυρωδιά ενός σπασμένου καρδιού και μιας ιερής ζωής. Όλα τα εξωτερικά σύμβολα, Γεριζιμ και Σιών, και οι συγκρουόμενες απαιτήσεις τους, πρέπει να συγχωνευθούν στις ιερότητες ενός πιο ευγενούς ναού, ενός εσωτερικού ναού—"Εσείς είστε ο ναός του Αγίου Πνεύματος." "Ο ναός του Κυρίου είναι ιερός, που ναός είστε εσείς."

Μεταξύ άλλων σοβαρών και επείγουσων μαθημάτων που αυτά τα μεγαλοπρεπή λόγια μας διδάσκουν, σίγουρα ένα είναι, το καθήκον, όχι μόνο να μετριάζουμε την άγρια υπερβολή της θρησκευτικής αποκλειστικότητας, αλλά και τη βλακώδη τοποθέτηση εξωτερικών μορφών στο ίδιο επίπεδο ή πλατφόρμα με τις αιώνιες αρχές της πίστης και της υπακοής. Πότε θα αφαιρέσουν οι άνθρωποι αυτή την περίπλοκη σκαλωσιά που επισκιάζει και εμποδίζει τις μεγάλες αναλογίες του Ναού της Αλήθειας; Πότε θα ανατείλει ο ήλιος για να σβήσει αυτές τις φωτιές που εμείς οι ίδιοι αναζωπυρώνουμε; Πότε θα δώσει το υλικό τη θέση του στο πνευματικό· το ανθρώπινο και το περιστατικό στο θείο και το αιώνιο; Πότε θα έρθουν τα άτομα και οι Εκκλησίες, ως παιδιά μιαςredeemed οικογένειας, με παιδική πίστη και παιδική αγάπη, να λα worshipσουν τον 'Πατέρα';

Τι διαφορετικός κόσμος θα ήταν αυτός, αν αυτά τα δύο αιώνια λόγια—αιώνια 'άρθρα'—εξασκούσαν την ένδοξη κυριαρχία τους και τους επιτρεπόταν να εκτελέσουν την απεριόριστη αποστολή τους! "Ο Θεός είναι ΠΝΕΥΜΑ"—αυτή είναι η πρώτη και θεμελιώδης διδασκαλία του ιεραποστόλου στην ανατροπή κάθε ειδωλολατρίας και των χονδροειδών υλικών μορφών και της αισθησιακής λατρείας—απαιτώντας 'πνεύμα και αλήθεια,' καθαρότητα και σοβαρότητα, την τιμή της καρδιάς και την αφιέρωση της ζωής. "Ο Θεός είναι ΠΑΤΗΡ"—αυτό είναι το ευαγγέλιο μήνυμα του πολύτιμου και παρηγορητικού για τον προδότη, τον disinherited, τον χαμένο.

Γνωρίζουμε την πολυτιμότητα—στοχάζόμαστε με τον ίδιο τρόπο τη σοβαρότητα και τη παρηγοριά, αυτού του διπλού ονόματος; Ο Θεός είναι ΠΝΕΥΜΑ! Πόσο συγκινητικό, πόσο δέος-επικαλύπτον, θα ήταν η συνήθης ανάμνηση αυτής της απλούστερης αλλά πραγματικά μεγαλύτερης από τις στοιχειώδεις αλήθειες· ότι εκείνο το μεγαλειώδες Ον, εκείνος ο Μέγας αόρατος, άγνωστος, ανεχνεύτος, απροσδιόριστος—είναι παρών παντού, κάτω, γύρω, γύρω μου—ο μάρτυς όλων των πράξεών μου, με το μάτι της αναμφισβήτητης διερεύνησης να εξετάζει τα μυστικά λαβυρίνθους της καρδιάς μου! "Πού θα φύγω από το πνεύμα σας, ή πού θα ξεφύγω από την παρουσία σας;"

Ο Θεός είναι ο ΠΑΤΗΡ μου! Το αίσθημα δέους που περιβάλλει το Υπέρτατο Πνεύμα λιώνει σε στοργή. Το σύννεφο και το σκοτάδι διαλύονται σε ένα φωτοστέφανο μαλακωμένης τρυφής. Εκείνος ο ყოვίδεος είναι το πρωτότυπο της πιο αγαπητής από τις ανθρώπινες σχέσεις—ο επίγειος γονέας είναι η σκιώδης εικόνα του ουράνιου. "Ο Πατήρ"—αλλά είναι ο Πατήρ εν Χριστώ τω Υιώ· "Ο Πατήρ μου," και επομένως "ο Πατήρ σας." Όχι ο Πατήρ της καθολικής ανθρωπότητας, εκείνη η σύγχρονη φάρσα της αληθινής Πατρότητας του Θεού—αλλά ο Πατήρ εκείνης της λυτρωμένης ανθρωπότητας που έχει τον αντιπρόσωπο μεγαλύτερο Αδελφό τώρα ενώπιον του θρόνου, και που δίνει, σε μια δόξαστική πρόταση, την προϋπόθεση και την προσόν για την υιοθεσία: "Όσοι έλαβαν Αυτόν, σε εκείνους έδωσε την εξουσία (το δικαίωμα) να γίνουν υιοί του Θεού, και σε εκείνους που πιστεύουν στο Όνομά Του." "Εάν γνωρίζατε το δωρό του Θεού, και ποιος είναι εκείνος που σας λέει, Δώστε μου να πιω, θα είχατε ζητήσει από Αυτόν, και Αυτός θα σας είχε δώσει ζων νερό."

Μπορεί η αποκάλυψη του Θεού του Χριστιανισμού, του Θεού του Ευαγγελίου να μην υπερβαίνει αυτό? Ναι, και ένα άλλο όνομα και τίτλος του Παντοδύναμου, που προέρχεται από αυτήν την πατρική σχέση, ήταν επιφυλακμένο για έναν από αυτούς τους αποστόλους (που τώρα είχε πάει στην πόλη να αγοράσει τροφή), στη συνέχεια να ξεδιπλώσει στους πιστούς και την Εκκλησία. Αυτή η γυναίκα της Σαμαρείας, τώρα να ψάχνει στο σκοτάδι, μπορεί επίσης κάποια μέρα να έχει διαβάσει στις επιστολές του, τα γράμματα του ζωντανού φωτός. Με αυτό, η εξέλιξη του Θείου χαρακτήρα τελειώνει. Ο ουρανός δεν γνωρίζει τίποτα περισσότερο — δεν μπορεί να δώσει τίποτα περισσότερο. Ο αρχάγγελος δεν μπορεί να ανέβει υψηλότερα. Είναι η υψηλότερη έκφραση της august Πατρότητας, και ο Ιησούς την αφήνει στα χείλη, μπορούμε να πούμε με σεβασμό, τα επόμενα καλύτερα καταρτισμένα για να την προφέρουν: "Ο Θεός είναι ΑΓΑΠΗ."

Αυτή η φωτεινή κορυφή της πίστης — αυτό το τρίτο και τελευταίο βήμα στη χρυσή σκάλα, μπορεί και εμείς να μπορέσουμε να το φτάσουμε. Αναβαίνοντας στη μεγαλοπρεπή κλίμακα, μπορεί να είναι δικό μας να κατανοήσουμε το τριπλό όνομα — εκείνη την τριάδα των θείων ιδιοτήτων, με όλα τα ανυψωτικά κίνητρα και τις αέναες παρηγορίες. Το τριπλό θέμα του διαλογισμού στην Εκκλησία στη γη, θα αποτελέσει το τριπλό θέμα της δοξαστικής περισυλλογής και της αθάνατης δοξολογίας στην Εκκλησία των δοξασμένων —

Ο Θεός είναι ΠΝΕΥΜΑ,

Ο Θεός είναι ΠΑΤΗΡ,

Ο Θεός είναι ΑΓΑΠΗ!