Κόρες, Απόγνωση, Φόβος & Παράδοση

Κόρες, Απόγνωση, Φόβος & Σωτηρία

Λουκάς 8:40-56

Από τον Δρ. Jonathan Pennington

Η Γραφή μας το πρωί είναι από τον Λουκά 8:40-56. Αν μπορείτε, παρακαλώ σταθείτε για την ανάγνωση του Λόγου του Θεού;

Όταν ο Ιησούς επέστρεψε, ο πλήθος τον υποδέχθηκε, γιατί όλοι τον περίμεναν. Τότε ένας άντρας με το όνομα Ιαίρος, αρχηγός της συναγωγής, ήρθε και έπεσε στα πόδια του Ιησού, παρακαλώντας τον να έρθει στο σπίτι του, επειδή η μοναδική του κόρη, ένα κορίτσι περίπου δώδεκα ετών, πέθαινε.

Ενώ ο Ιησούς ήταν καθ' οδόν, τα πλήθη σχεδόν τον συνθλίβαν. Και μια γυναίκα ήταν εκεί που είχε υποφέρει από αιμορραγία για δώδεκα χρόνια, αλλά κανείς δεν μπορούσε να την θεραπεύσει. Ήρθε πίσω του και άγγιξε την άκρη του ιματίου του, και αμέσως η αιμορραγία της σταμάτησε.

“Ποιος με άγγιξε;” ρώτησε ο Ιησούς.

Όταν όλοι το αρνήθηκαν, ο Πέτρος είπε, “Κύριε, τα πλήθη συνωθούν και πιέζουν εναντίον σου.”

Αλλά ο Ιησούς είπε, “Κάποιος με άγγιξε· ξέρω ότι δύναμη έχει βγει από μένα.”

Τότε η γυναίκα, βλέποντας ότι δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη, ήρθε τρέμοντας και έπεσε στα πόδια του. Μπροστά σε όλους τους ανθρώπους, είπε γιατί τον είχε αγγίξει και πώς είχε θεραπευτεί αμέσως.

Τότε είπε σε αυτήν, “Κόρη, η πίστη σου σε έχει θεραπεύσει. Πήγαινε σε ειρήνη.”

Ενώ ο Ιησούς μιλούσε ακόμη, κάποιος ήρθε από το σπίτι του Ιαίρου, του αρχηγού της συναγωγής. “Η κόρη σου είναι νεκρή,” είπε. “Μην ενοχλείς τον δάσκαλο άλλο.”

Ακούγοντας αυτό, ο Ιησούς είπε στον Ιαίρο, “Μην φοβάσαι· μόνο πίστευε, και θα θεραπευτεί.”

Όταν έφτασε στο σπίτι του Ιαίρου, δεν άφησε κανέναν να μπει μαζί του εκτός από τον Πέτρο, τον Ιωάννη, τον Ιάκωβο, και τον πατέρα και τη μητέρα του παιδιού. Εν τω μεταξύ, όλοι οι άνθρωποι έκλαιγαν και θρήτηζαν για αυτήν.

“Σταματήστε να κλαίτε,” είπε ο Ιησούς. “Δεν είναι νεκρή αλλά κοιμάται.”

Γέλασαν μαζί του, γνωρίζοντας ότι ήταν νεκρή. Αλλά εκείνος την πήρε από το χέρι και είπε: «Παιδί μου, σήκω!» Το πνεύμα της επέστρεψε και αμέσως σηκώθηκε. Τότε ο Ιησούς τους είπε να της δώσουν κάτι να φάει.

Οι γονείς της έμειναν έκπληκτοι, αλλά εκείνος τους πρόσταξε να μην πουν σε κανέναν τι είχε συμβεί.

Αυτό είναι ο Λόγος του Κυρίου.

Λοιπόν—wow. Αυτή είναι μια ισχυρή ιστορία. Μια γνωστή ιστορία. Πραγματικά, δύο ιστορίες υφαντές μαζί. Και μέρος του λόγου που είναι τόσο διάσημη είναι ότι ο Ματθαίος, ο Μάρκος και ο Λουκάς την καταγράφουν με τον ίδιο τρόπο: μια ιστορία αρχίζει, μια δεύτερη την διακόπτει και στη συνέχεια η πρώτη ολοκληρώνεται. Είναι αυτό που οι μελετητές ονομάζουν διακάλαση, αλλά επειδή είναι ελληνικό, μου αρέσει να το σκέφτομαι σαν ένα γυρο—ένα στρώμα, μετά η γέμιση, μετά το τελικό στρώμα.

Και ο Λουκάς τοποθετεί αυτήν την «ιστορία γυρο» στο τέλος μιας ολόκληρης σειράς σκηνών που δείχνουν την δύναμη του Ιησού να κάνει καλό. Πίσω στο κεφάλαιο 7, θεραπεύει τον υπηρέτη του εκατόναρχου από μακριά. Αναστατώνει τον γιο μιας χήρας. Συγχωρεί αμαρτίες. Καταπραϋνει την καταιγίδα. Ακριβώς πριν από αυτό, δείχνει την εξουσία πάνω στο πνευματικό βασίλειο εκδιώχνοντας μια λεγεώνα δαιμόνων. Και τώρα, για να ολοκληρώσει αυτή τη σειρά πορτρέτων της εξουσίας του Ιησού, παίρνουμε αυτή τη διπλή ιστορία.

Αλλά υπάρχει κάτι περισσότερο εδώ από δύο ιστορίες απλώς ενωμένες. Αυτές οι ιστορίες σκόπιμα αντανακλούν η μία την άλλη. Θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει την ιστορία δύο κορασμένων. Την κόρη του Ιαείρου στην πρώτη ιστορία, και μετά αυτή τη γυναίκα—την οποία ο Ιησούς αποκαλεί «Κόρη» τη στιγμή που είναι πιο κρίσιμη.

Και οι δύο κόρες είναι επίσης, σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, τελετουργικά ακάθαρτες—η μία μέσω χρόνιας αιμορραγίας, η άλλη μέσω θανάτου. Θα επανέλθουμε σε αυτό.

Και τότε υπάρχει η εντυπωσιακή σύνδεση των δώδεκα. Ένα κορίτσι ηλικίας δώδεκα ετών. Μια γυναίκα που υποφέρει για δώδεκα χρόνια. Το έτος που γεννήθηκε αυτό το κορίτσι ήταν το έτος που άρχισε η ταλαιπωρία αυτής της γυναίκας. Αόρατα νήματα συνδέουν τις ζωές τους και τώρα - αν και πιθανότατα δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους - τέμνονται σε αυτήν την ημέρα, σε αυτήν τη στιγμή, όταν και οι δύο συναντούν τον Ιησού και μεταμορφώνονται εντελώς.

Παραδοσιακά, ένα κορίτσι γίνεται γυναίκα στα δώδεκα. Έτσι εδώ έχουμε δύο κόρες, δύο γυναίκες, των οποίων οι ιστορίες είναι δεμένες μεταξύ τους. Και βλέποντας τις μαζί, νομίζω ότι ο Θεός έχει κάτι βαθύ να μας πει.

Η σειρά των ιστοριών τους είναι η ίδια: απόγνωση, φόβος και απελευθέρωση. Αυτή είναι η κίνηση που θα ακολουθήσουμε.

Έτσι, αν έχετε μια Βίβλο - ή μπορείτε να την ανοίξετε - γυρίστε στο Λουκά 8, ξεκινώντας από το εδάφιο 40. Θέλω να επιβραδύνω, να προσέξω και να περπατήσω μέσα από αυτό που συμβαίνει, ώστε να μπορέσουμε να ακούσουμε τι έχει ο Θεός για μας.

Το πρώτο στάδιο είναι η απόγνωση.

Ο Ιησούς έχει επιστρέψει από εκείνη την περίεργη εκδρομή με τους μαθητές του, όπου συνάντησε και θεράπευσε τον δαιμονισμένο. Τώρα είναι πίσω σε μια κατοικημένη περιοχή και όλοι τον αναζητούν. Έχουν ακούσει να διδάσκει. Έχουν δει να θεραπεύει. Γνωρίζουν ότι κάτι από την παρουσία του Θεού στηρίζεται πάνω του. Έτσι οι πλήθη πιέζουν.

Αλλά εν μέσω αυτού του πιεστικού πλήθους, ανοίγει ένας δρόμος. Έρχεται ένας VIP: ο Ιαίρος, ο ηγέτης της συναγωγής. Ένας σεβαστός, αξιοπρεπής άνθρωπος. Και πώς πλησιάζει τον Ιησού;

Προσπαίνει στα πόδια του Ιησού και τον ικετεύει.

Ο Λουκάς χρησιμοποιεί αυτήν την εικόνα ξανά και ξανά - πέφτοντας στα πόδια του Ιησού - ως σωματική έκφραση απόγνωσης. Είναι ακούσιο. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν το κάτω μέρος πέφτει έξω.

Δεν είχα βιώσει κάτι τέτοιο ο ίδιος μέχρι στιγμής πριν από μερικά χρόνια — μια φορά κατά τη διάρκεια μιας περιόδου βαθιάς αγωνίας και αδικίας, όταν κυριολεκτικά κατέρρευσα στο έδαφος. Και έπειτα, πέρυσι, μετά τη χειρουργική επέμβαση για τον όγκο στον εγκέφαλο της γυναίκας μου, περίπου δεκαοκτώ ώρες αργότερα, όταν ήταν σε αφόρητο πόνο και νομίζαμε ότι είχε έρθει το τέλος — δεν μπορούσα να μην πέσω στο πλευρό της κλίνης της. Κάποιοι από εσάς έχετε βρεθεί εκεί. Κάποιοι από εσάς δεν έχετε. Αλλά είναι μια καθολική ανθρώπινη έκφραση απόγνωσης.

Και γιατί είναι απελπισμένος ο Ιαίρος; Γιατί η μοναδική του κόρη — η πολυαγαπημένη δώδεκα ετών — πεθαίνει. Όχι απλώς άρρωστη. Όχι απλώς ανήσυχη για τους γονείς της όπως τα παιδιά συχνά κάνουν. Πεθαίνει.

Και έτσι είναι καταρρακωμένος.

Και αν κοιτάξετε μόνο τους πρώτους δύο στίχους — τους στίχους 41 και 42 — τόσο αγωνία, τόσο πόνος, τόσο φόβος είναι συσκευασμένοι μέσα τους που είναι εύκολο να διαβάσετε ακριβώς πέρα από το συναισθηματικό βάρος αυτού που βιώνει αυτός ο άνθρωπος. Ο Ιησούς, τον οποίο βλέπουμε συνεχώς να υπερχύνει από συμπόνια, λέει ναι. Πηγαίνει με τον Ιαίρο. Και το τέλος του στίχου 42 μας θυμίζει ξανά ότι τα πλήθη τον συνθλίβουν. Όλοι θέλουν να είναι κοντά του.

Έπειτα ο στίχος 43 εισάγει την διακοπή:

Μια γυναίκα ήταν εκεί που είχε υποφέρει από αιμορραγία για δώδεκα χρόνια, αλλά κανείς δεν μπορούσε να την θεραπεύσει.

Ο Μάρκος προσθέτει ότι είχε ξοδέψει τα πάντα που είχε σε γιατρούς, και αντί να γίνει καλύτερα, χειροτέρευε συνέχεια.

Έτσι με τον Ιαίρο, βλέπουμε οξεία απόγνωσης — μια ξαφνική κρίση. Με αυτή τη γυναίκα, βλέπουμε χρόνια απόγνωσης — δώδεκα μεγάλα χρόνια ταλαιπωρίας. Και σύμφωνα με το Λευιτικό 15, όποια ήταν η ιατρική της κατάσταση, την τοποθετούσε στην κατηγορία του να είναι τελετουργικά ακάθαρτη. Όχι αμαρτωλή. Όχι ένοχη. Αλλά διαχωρισμένη. Κόπηκε.

Και επειδή η κατάστασή της δεν τελείωσε ποτέ, ο διαχωρισμός δεν τελείωσε ποτέ. Οτιδήποτε άγγιζε μπορούσε να γίνει ακάθαρτο. Οποιοςδήποτε ερχόταν σε επαφή μαζί της. Δεν μπορούσε να λα worship στο ναό. Πιθανότατα δεν μπορούσε ούτε να μπει στην Ιερουσαλήμ. Ήταν απομονωμένη. Μόνη. Φτωχή. Έξω από την κοινωνία.

Προσπαθήστε να το φανταστείτε: δώδεκα χρόνια χωρίς να αγγιθείτε. Δώδεκα χρόνια χωρίς να σας καλωσορίσει κανείς στο σπίτι του. Δώδεκα χρόνια χωρίς κοινότητα.

Και τώρα—εδώ—βλέπει την ευκαιρία της. Το πλήθος είναι τεράστιο. Όλοι σπρώχνουν. Κανείς δεν μπορεί να δει καθαρά τίποτα. Οι μαθητές προσπαθούν να διαχειριστούν το χάος. Και σκέφτεται, Αν μπορώ απλώς να πλησιάσω αρκετά… κανείς δεν θα με παρατηρήσει. Κανείς δεν θα με αναγνωρίσει. Αν μπορώ απλώς να αγγίξω την άκρη του ιματίου του… πιστεύω ότι θα θεραπευτώ.

Έτσι γλιστράει μέσα στο πλήθος, πιθανότατα με το μαντίλα της χαμηλωμένο, και伸ει το χέρι. Αγγίζει το χείλος του ενδύματος του.

Και αμέσως—γνωρίζει. Το σώμα της της λέει. Όπως μια άρθρωση που ξαναμπαίνει στη θέση της. Ή όπως εκείνη τη στιγμή που ένα ψυχολογικό βάρος που δεν κατανοούσες καν πλήρως ξαφνικά ανασηκώνεται και συνειδητοποιείς πόσο βαρύ ήταν. Γνωρίζει ότι έχει θεραπευτεί.

Φαντάζομαι ότι δύσκολα θα μπορούσε να το πιστέψει—χαρά αναμεμειγμένη με δυσπιστία, αναμεμειγμένη με φόβο για να ελπίσει ξανά.

Η ιστορία θα μπορούσε να είχε τελειώσει εκεί. Πολλές ιστορίες τελειώνουν έτσι. Οι άνθρωποι συναντούν τον Ιησού, λαμβάνουν θεραπεία και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Και με τον Ιαίρο, ο Ιησούς θα μπορούσε απλώς να θεραπεύσει την κόρη του από μακριά, όπως έκανε στο κεφάλαιο 7.

Αλλά κάτι απροσδόκητο συμβαίνει. Υπάρχει ένα άλλο βήμα. Όχι μόνο απόγνωσις και διάσωση—αλλά τρόμος.

Δείτε το εδάφιο 45:

“Ποιος με άγγιξε;” ρώτησε ο Ιησούς.

Όλοι το αρνούνται. Ο Πέτρος λέει ό,τι θα έλεγε οποιοσδήποτε από εμάς: Κύριε, όλοι σε αγγίζουν. Αλλά ο Ιησούς γνωρίζει κάτι άλλο που έχει συμβεί. Γνωρίζει ότι δύναμη έχει βγει από αυτόν.

Και αυτό είναι παράξενο. Είναι το μόνο θαύμα σαν αυτό—κάποιος αγγίζει το ένδυμα του Ιησού και θεραπεύεται. Σχεδόν μοιάζει μαγικό, όπως ένα ραβδί θεραπείας ή ένας κρύσταλλος σε μια φανταστική ιστορία. Αλλά αυτό δεν είναι αυτό που συμβαίνει. Αυτό είναι προσωπικό. Αυτό είναι πίστη. Γι' αυτό το γνωρίζει ο Ιησούς.

Άλλωστε, πολλοί άνθρωποι τον碰碰. Μόνο μία έλαβε θεραπεία.

Και τώρα η απόγνωση της γυναίκας μετατρέπεται σε φόβο. Ήλπιζε να παραμείνει ανώνυμη. Τα κατάφερε. Είχε την ίαση. Θα μπορούσε να φύγει κρυφά. Αλλά ο Ιησούς σταματάει το πλήθος και ρωτάει: Ποιος με άγγιξε;

Η στιγμιαία χαρά της καταρρέει σε φόβο. Δώδεκα χρόνια ντροπής, αποκλεισμού, μοναξιάς—τώρα εκτεθειμένη. Άγγιξε τον Ιησού, πιθανόν καθιστώντας τον ακάθαρτο. Το έκανε κρυφά. Και τώρα στέκεται μπροστά σε έναν άνθρωπο του Θεού με απερίγραπτη αυθεντία.

Στίχος 47:

Τότε η γυναίκα, βλέποντας ότι δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη, ήρθε τρέμοντας και έπεσε στα πόδια του. Μπροστά σε όλο το πλήθος, είπε γιατί τον άγγιξε και πώς θεραπεύτηκε αμέσως.

Ακριβώς όπως ο Ιάειρος, πέφτει στα πόδια του Ιησού. Αλλά όχι μόνο σε απόγνωση—επίσης σε φόβο. Δεν έχει ιδέα τι θα γίνει στη συνέχεια. Όλα όσα μπορεί να κάνει είναι να είναι ειλικρινής και να ρίξει τον εαυτό της μπροστά του.

Και πριν ακούσουμε την απάντηση του Ιησού, κοιτάξτε στον στίχο 49:

Ενώ ο Ιησούς μιλούσε ακόμη, κάποιος ήρθε από το σπίτι του Ιάειρου. «Η κόρη σου είναι νεκρή», είπε. «Μην ενοχλείς τον δάσκαλο άλλο».

Έτσι ακριβώς όπως η ιστορία της γυναίκας κινείται από απόγνωση σε χαρά και φόβο, η ιστορία του Ιάειρου επίσης κινείται από απόγνωση σε φόβο. Βλέπει τον αγγελιοφόρο. Ακούει τα κρύα λόγια.

Και αν προσπαθήσετε να φανταστείτε την κατάσταση του Ιάειρου εδώ—πραγματικά να τη φανταστείτε—μπορείτε να αισθανθείτε την ένταση. Είναι απελπισμένος. Παρακάλεσε τον Ιησού να έρθει. Ο Ιησούς συμφώνησε. Αλλά το πλήθος επιβραδύνει τα πάντα. Οι άνθρωποι πιέζουν από κάθε πλευρά. Και ο Ιάειρος πρέπει να σκέφτεται: Κύριε, παρακαλώ—η κόρη μου πεθαίνει. Δεν έχουμε χρόνο για αυτό.

Και τότε ο Ιησούς σταματάει.

Και αυτή η γυναίκα—ένα απόκληρο—έρχεται μπροστά και πέφτει στα γόνατά του. Και όλοι ο Ιάειρος μπορεί να σκέφτεται: Δεν έχουμε χρόνο για αυτό. Η κόρη μου πεθαίνει. Παρακαλώ, Κύριε, πρέπει να πάμε.

Και τότε, στη μέση αυτής της αγωνιώδους καθυστέρησης, ακούει τα κρύα λόγια:

«Η κόρη σου είναι νεκρή.

Μην ενοχλείς τον δάσκαλο άλλο».

Αντηχεί τη θλίψη της Μαρίας και της Μάρθας στον Ιωάννη 11, όταν ο αδελφός τους πέθανε και ο Ιησούς δεν είχε φτάσει εγκαίρως.

Και οι δύο ιστορίες παίρνουν μια τροπή που δεν περιμένουμε. Κινούνται από το φρικτό στο χειρότερο. Από την απόγνωση στο τρόμο.

Αλλά αυτές οι δύο κόρες πρόκειται να βιώσουν κάτι άλλο. Και εδώ είναι που η τρίτη κίνηση - η σωτηρία - εισέρχεται.

Ας επιστρέψουμε στη γυναίκα που αιμορραγεί. Τρέμει στα πόδια του Ιησού, πιθανότατα φοβούμενη ότι μπορεί να αφαιρέσει τη θεραπεία ή να την ντροπιάσει δημόσια ή στο καλύτερο να πει: Καλά, μπορείς να το κρατήσεις, αλλά αυτό που έκανες ήταν λάθος.

Τι θα πει;

Στίχος 48:

“Κόρη, η πίστη σου σε έχει θεραπεύσει.

Πήγαινε εν ειρήνη.”

Αντί να την επιπλήξει, αντί να αποσύρει τη δύναμή του, την ευλογεί. Την αποκαλεί Κόρη - μια λέξη που ο Ιησούς δεν χρησιμοποιεί για κανέναν άλλον στα Ευαγγέλια. Και την στέλνει μακριά με ειρήνη.

Και αυτό μας δείχνει ξανά: αυτό δεν ήταν μαγεία. Αυτό δεν ήταν μια στιγμή θεραπευτικού φυλακίου. Ο Ιησούς αναδεικνύει την πίστη της. Θέλει αυτή - και όλοι οι άλλοι - να κατανοήσουν τι συνέβη πραγματικά.

Και παρατηρήστε την παράλληλο με τον Ιάιρο. Αμέσως στον στίχο 50, όταν φτάνει η είδηση του θανάτου της κόρης του, ο Ιησούς στρέφεται σε αυτόν και λέει:

“Μη φοβάσαι.

Πίστευε, και θα θεραπευτεί.”

Πίστη πάλι.

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Αν κοιτάξετε τους επόμενους στίχους, ο Ιησούς πηγαίνει στο σπίτι του Ιάιρου. Το κορίτσι είναι νεκρό. Όλοι το ξέρουν. Δεν αφήνει το πλήθος να τον ακολουθήσει - μόνο ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Ιωάννης και οι γονείς. Μπαίνουν στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το μικρό κορίτσι.

Στο δρόμο, ο Ιησούς λέει: “Γιατί κλαίτε; Δεν είναι νεκρή αλλά κοιμάται.” Τον γελούν. Γνωρίζουν το θάνατο όταν τον βλέπουν. Αλλά ο Ιησούς συχνά σημαίνει περισσότερα από όσα λένε αρχικά οι λέξεις του.

Και γιατί λέει αυτό; Ρίξτε μια ματιά στο εδάφιο 56. Μετά την ανάστασή της, τους λέει να μην πουν σε κανέναν τι συνέβη. Ο Ιησούς δεν προσπαθεί να ξεσηκώσει το πλήθος. Δεν προσπαθεί να κερδίσει δημοτικότητα ή να ξεκινήσει ένα κίνημα. Αν ήθελε φήμη, θα είχε κάνει αυτό το θαύμα στο δρόμο.

Ενέργησε με συμπόνια—καθαρή, γνήσια συμπόνια. Αναβιώνει τη ζωή σε αυτήν την οικογένεια, αλλά δεν ενδιαφέρεται για το θέαμα. Ήρθε να θεραπεύσει, ναι—αλλά και να διδάξει, να ανακηρύξει το βασίλειο, και τελικά να πεθάνει και να αναστηθεί πάλι, εγκαινιάζοντας μια νέα σχέση μεταξύ Θεού και ανθρωπότητας.

Έτσι, η απόγνωση που μετατράπηκε σε φόβο τώρα μετατρέπεται σε σωτηρία—για τις δύο κόρες.

Και τι σημαίνει αυτό για εμάς;

Ενώ διαλογιζόμουν πάνω σε αυτήν την ιστορία αυτή την εβδομάδα, σκέφτηκα: με μια έννοια, θα ήταν αρκετό απλώς να σταθούμε σε δέος. Να δούμε τη δύναμη του Ιησού. Να θυμηθούμε ότι ο ίδιος Ιησούς που έκανε αυτά τα πράγματα είναι ζων σήμερα, παρών μαζί μας, ισχυρός και συμπονετικός και σκόπιμος.

Αλλά θέλω να αναδείξω δύο προτάσεις—δύο αλήθειες—που νομίζω ότι ο Θεός μας προσκαλεί να δούμε.

Πρώτον:

Ο Θεός θέλει να αποκτήσουμε μια πληρέστερη εικόνα για το ποιος είναι ο Ιησούς και τι κάνει για τους ανθρώπους—για εμάς.

Λαμβάνουμε σωστά μέρος για το θάνατο και την ανάσταση του Ιησού για τη συγχώρηση των αμαρτιών. Αυτό είναι απαραίτητο. Μη διαπραγματεύσιμο. Αλλά δεν είναι όλη η ιστορία.

Ιστορίες όπως αυτή μας δείχνουν ότι το έργο του Ιησού περιλαμβάνει επίσης: * καθαρισμό όσων είναι ακάθαρτα * αφαίρεση της ντροπής * κατάκτηση του θανάτου * απελευθέρωση ανθρώπων από απελπιστικές καταστάσεις * αποκατάσταση ανθρώπων στην κοινότητα

Και οι δύο κόρες αποκαθίστανται στις κοινότητές τους. Ακριβώς όπως ο δαιμονισμένος στην προηγούμενη ιστορία. Ο Τομ Ράιτ το θέτει όμορφα: Ο Ιησούς λερώνει τα χέρια του με τα προβλήματα του κόσμου. Χαιρετά την τρέμουσα επαφή μας. Και ανταποκρίνεται με την κεντρική βιβλική εντολή: Μη φοβάστε.

Ο Ιησούς δεν συγχωρεί απλώς τις αμαρτίες—αφαιρεί τη ντροπή. Δεν υπόσχεται απλώς την αιώνια ζωή—κατα征ύει το θάνατο. Δεν συμφιλιώνει απλώς εμάς με τον Θεό—αποκαθιστά εμάς ο ένας στον άλλον.

Και αυτό ισχύει ακόμα και σήμερα. Κάποιοι από εσάς εδώ—ή παρακολουθώντας διαδικτυακά—αισθάνεστε απομονωμένοι. Ντροπή. Μετάνοια. Ντροπή. Εξωτερικά, φαίνεστε εντάξει. Εσωτερικά, αισθάνεστε μόνοι.

Ο Ιησούς ήρθε όχι μόνο για να σας συγχωρήσει, αλλά για να σας αποκαταστήσει—στον ίδιο και στους άλλους. Είτε οι αποτυχίες σας είναι δημόσιες είτε ιδιωτικές, σχεσιακές είτε οικονομικές, η ντροπή σας μπορεί να αφαιρεθεί. Μπορείτε να αποκατασταθείτε στην κοινότητα που λαχταράτε.

Ένας σχολιαστής το είπε καλά:

“Μην ενοχλείτε τον δάσκαλο άλλο” δεν είναι ποτέ η σωστή απάντηση στις προβλήματα μας.

Ίσως σήμερα αισθάνεστε πέρα από την ελπίδα. Πολύ ντροπιασμένοι. Πολύ σπασμένοι. Πολύ μακριά.

Αλλά “μην ενοχλείτε τον δάσκαλο άλλο” δεν είναι ποτέ η σωστή απάντηση.

Ο ίδιος Ιησούς που άγγιξε αυτές τις ζωές αγγίζει τις δικές μας. Και θέλουμε να είμαστε μια εκκλησία όπου αυτή η αποκατάσταση είναι ευπρόσδεκτη. Δεν χρειάζεται να βάλετε τη ζωή σας σε τάξη πρώτα. Είστε ευπρόσδεκτοι να αποκατασταθείτε.

Και όλα αυτά επιτυγχάνονται όχι με την απόδοση, αλλά με την πίστη—με το να πέσετε στα πόδια του Ιησού, στην καρδιά σας ή με το σώμα σας, και να ομολογήσετε την ανάγκη σας.

Που οδηγεί στη δεύτερη αλήθεια:

Ο Θεός χρησιμοποιεί την απόγνωση και τον φόβο για να μας μεταμορφώσει—είτε έρχεται η απελευθέρωση είτε όχι.

Σε αυτές τις ιστορίες, η απελευθέρωση συμβαίνει. Αλλά μερικές φορές δεν συμβαίνει. Και όμως ο Θεός χρησιμοποιεί την απόγνωση και τον φόβο για να μας μεταμορφώσει—είτε έρχεται η απελευθέρωση είτε όχι.

Αυτή την εβδομάδα, είχα την ευκαιρία—κάποιες από αυτές προγραμματισμένες, πολλές από αυτές απρογραμμάτιστες—να περάσω πολύ χρόνο με πολλούς από εσάς. Χρόνο με ανθρώπους εδώ, ανθρώπους μακριά. Χρόνο ποιμαντικό, ακρόαση, κράτηση χώρου, συμβουλευτική, προσευχή. Ήταν μια ιδιαίτερα βαριά εβδομάδα—γεμάτη από απελπιστικές καταστάσεις και καταστάσεις απόγνωσης.

Είμαι με ηλικιωμένους αγίους που φροντίζουν συζύγους με άνοια ενώ αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι καρκίνο.

Έχω υπάρξει με ανθρώπους των οποίων η ζωή φαίνεται γυαλισμένη από έξω αλλά είναι γεμάτη ενοχή, αγωνία και μετάνοια.

Έχω καθίσει με ανθρώπους στα ερείπια της απώλειας εργασίας, των σπασμένων γάμων και των συγκρούσεων με ενήλικο παιδιά που δεν ξέρουν πώς να ταξινομήσουν.

Μίλησα ακόμη και με έναν φοιτητή και φίλο που υπηρετεί στο προσωπικό της Εκκλησίας του Χριστού Covenant στο Νάσβιλ, όπου συνέβησαν οι τραγικοί 사건τα πριν από ένα μήνα. Ήταν στο γραφείο του όταν συνέβη - σώθηκε κατά τύχη - και στη συνέχεια στάθηκε στο πάρκινγκ μάρτυς της οδυνηρής συνέχειας. Απόγνωση.

Υπάρχει μια μια συζήτηση που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, επειδή αυτό το άτομο με ζήτησε να το κάνω. Ο Chris μου έδωσε την άδεια να τη μοιραστώ. Διαφορετικά δεν θα τη μοιραζόμουν.

Αφορά τον αδελφό μας, Andrew Toy. Πολλοί από εσάς γνωρίζετε τον Andrew και τη Sarah Beth. Είναι μέλη της Sojourn. Ο Andrew αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας για πολύ καιρό, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες τα πράγματα έχουν πάρει μια ιδιαίτερα δύσκολη τροπή. Βρίσκεται τώρα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου - μπορεί να με παρακολουθεί τώρα - από το Σινσινάτι, αντιμετωπίζοντας μια σημαντική χειρουργική επέμβαση με σημαντικές επιπλοκές. Πριν από μερικές ημέρες ρώτησε τους γιατρούς του, πολύ άμεσα, "Ποιες είναι οι πιθανότητες να πεθάνω;" Και η απάντηση δεν ήταν χαμηλή.

Έτσι κάναμε μια μακρά τηλεφωνική συζήτηση. Ο θάνατος είναι πολύ πραγματικός για εκείνον τώρα με έναν τρόπο που οι περισσότεροι από εμάς ζούμε σε άρνηση. Μιλήσαμε για το Λουκά 18 - ένα από τα αγαπημένα μου χωρία - όπου ο Ιησούς αφηγείται την ιστορία δύο ανδρών που προσεύχονται: ο ένας βέβαιος για τη δική του δικαιοσύνη, ο άλλος οδυνηρά συνειδητός για την αμαρτία και την κατάρρευσή του. Ο ένας λέει, "Ευχαριστώ που δεν είμαι σαν εκείνον τον άνθρωπο." Ο άλλος μπορεί μόνο να πει, "Θεέ, κάνε έλεος σε μένα, αμαρτωλό." Και ο Ιησούς ρωτά, Ποιος από τους δύο πήγε σπίτι του δικαιωμένος;

Μιλήσαμε γι' αυτό. Μιλήσαμε για τον Λουκά 8. Μιλήσαμε για αυτήν την ιστορία σήμερα. Και δοξολογούμε τον Θεό για τη χάρη στη φωνή του Ανδρέα - την απλότητα της εμπιστοσύνης στον Ιησού απέναντι στον φόβο, τη σαφήνεια που έρχεται όταν ο θάνατος δεν είναι θεωρητικός αλλά δυνατός. Αυτό είναι το παράξενο δώρο της απόγνωσης. Το παράξενο δώρο του φόβου. Σαφηνίζει τι έχει σημασία. Σαφηνίζει για τι είναι η ζωή.

Και μπορείτε να με συνοδεύσετε στην προσευχή ότι ο Θεός θα τον ελευθερώσει εντελώς - ότι ο Θεός θα τον γλιτώσει και την οικογένειά του από αυτόν τον πόνο. Ο Θεός μπορεί να το κάνει. Αλλά με τη μαρτυρία του ίδιου του Ανδρέα - αυτό που ήθελε να σας πω - είναι το εξής:

Ο Θεός είναι παρών μαζί του σε αυτήν την φοβερή κατάσταση, είτε έρθει η απελευθέρωση είτε όχι.

Αυτό είναι όμορφο. Γιατί με τον Θεό, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το να γνωρίζουμε ποιος είναι ο Θεός ως Σωτήρας - ακόμη και όταν η απελευθέρωση καθυστερεί ή δεν έρχεται - αλλάζει τα πάντα.

Αγαπώ αυτούς τους στίχους από το Δευτερονόμιο. Το Ισραήλ ήταν στην έρημο για σαράντα χρόνια - σαράντα χρόνια απόγνωσης, φόβου, απώλειας και πόνου. Και ο Μωυσής λέει στο Δευτερονόμιο 8:

Θα θυμηθείς όλη τη διαδρομή που ο Κύριος ο Θεός σου σε οδήγησε αυτά τα σαράντα χρόνια στην έρημο, για να σε ταπεινώσει, δοκιμαζόντας σε για να γνωρίσει τι ήταν στην καρδιά σου… Και σε ταπείνωσε και σε άφησε να πεινάς και σε τάισε με μάννα… για να σε κάνει να γνωρίσεις ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο από ψωμί, αλλά από κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Κυρίου… για να σε ταπεινώσει και να σε δοκιμάσει, για να σε κάνει καλό στο τέλος.

Αυτή είναι η σαφήνεια που έρχεται στην έρημο.

Αυτή είναι η σαφήνεια που έρχεται στην απόγνωση.

Αυτή είναι η σαφήνεια που έρχεται στον φόβο.

Ο Henry David Thoreau είπε περίφημα: "Οι περισσότεροι άνθρωποι οδηγούν ζωές ήσυχης απόγνωσης." Συνεχίζει: αυτό που ονομάζουμε παραίτηση είναι πραγματικά επιβεβαιωμένη απόγνωση. Και η ασυνείδητη απόγνωση κρύβεται κάτω από τις απολαύσεις της ζωής.

Δεν ξέρω πού βρίσκεστε σήμερα. Ξέρω ότι πολλοί από εσάς είστε σε απόγνωση. Κάποιοι από εσάς είστε σε φόβο. Κάποιοι από εσάς αισθάνεστε καλά—and that's good. Υπάρχουν εποχές ανάπαυσης. Αλλά αργά ή γρήγορα, καθένας από εμάς θα αντιμετωπίσει τα όριά μας—the mortality, την έλλειψη ελέγχου μας.

Και το μήνυμα του Θεού εδώ είναι ότι ο ίδιος Θεός που ήταν παρών στον Ιαίρο και την κόρη του, και σε αυτήν τη γυναίκα με την αιμορραγία, είναι ο ίδιος Θεός που δεν έχει αλλάξει. Είναι παρών τώρα για εμάς στον Ιησού. Αυτό είναι πραγματικά η καλή είδηση.

Όπου κι αν βρίσκεστε σήμερα—or εάν όχι σήμερα, τότε κάποια μέρα σύντομα—όταν αντιμετωπίσετε την απόγνωση και τον φόβο, υπάρχει ελπίδα.

Υπάρχει ελπίδα επειδή ο Θεός θα είναι παρών μαζί σας.

Υπάρχει ελπίδα επειδή ο Ιησούς καλωσορίζει τους τρέμουσες.

Υπάρχει ελπίδα επειδή η πίστη—απλή, απόλυτη πίστη—ανοίγει την πόρτα στην παρουσία του.

Ο Δρ. Jonathan T. Pennington είναι σήμερα Καθηγητής Ερμηνείας του Νέου Testament στο Southern Seminary στο Louisville, Kentucky. Έχει επίσης τακτικά υπηρετήσει ως επισκέπτης καθηγητής στο Reformed Theological Seminary (Orlando), Southeastern Seminary, The Village Church Institute (Dallas), και The Institute of Biblical Studies στο Orlando, FL καθώς και στο Morling College (Melbourne, Australia).

Αυτό το άρθρο βασίζεται στο λεκτικό κείμενο μιας ομιλίας του Δρ. Pennington. Έχει ελαφρώς επεξεργαστεί στο Copilot, καθώς και από το θεολογικό προσωπικό στο Third Millennium Ministries.