Βλέποντας τον Ιησού μέσα από τα μάτια του κλέφτη στον σταυρό

Από τον Rev. Mark Moser

Πιθανόν να έχετε δει την εικόνα των τριών σταυρών - ίσως σε μια πλαγιά ή κατά μήκος ενός αυτοκινητόδρομου. Ο Ιησούς κρεμάστηκε στον κεντρικό σταυρό, και στα αριστερά και δεξιά του ήταν δύο κλέφτες (Ματθαίος 27:38). Δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, αλλά η Γραφή μας λέει ότι μοιράζονται τουλάχιστον τρία πράγματα.

Πρώτον, οι Ευαγγέλια τους αποκαλούν ληστές, κλέφτες ή εγκληματίες. Αυτοί δεν ήταν μικροί κλέφτες· η Ρώμη δεν σταυροφονούσε τζιμπαμπούρες. Η σταυροφονία ήταν επιφυλασμένη για βίαιους εγκληματίες, εξεγερμένους και τους παρόμοιους - δηλαδή, ανθρώπους που απειλούσαν τη ρωμαϊκή τάξη. Αυτοί οι άνδρες πρέπει να ήταν σοβαροί παραβάτες.

Δεύτερον, αυτοί οι κλέφτες πράγματι σταυροφονήθηκαν με επιτυχία. Πέθαναν σε ρωμαϊκούς σταυρούς.

Αξίζει να σταματήσουμε για να κατανοήσουμε τον τρόμο της σταυροφονίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποιούν σταυροφονία, και αν το έκαναν ποτέ, θα υπήρχαν άμεσα εφέσεις στην Όγδοη Τροπολογία, η οποία απαγορεύει την "σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία". Η σταυροφονία ήταν σκόπιμα σκληρή - μέγιστος πόνος, μέγιστη ταπείνωση, μέγιστο θέαμα. Ο Κικέρων την αποκάλεσε "την πιο σκληρή και φρικτή από όλες τις τιμωρίες", περιγράφοντας ένα φρικτό μείγμα αγωνίας, πείνας, δίψας, ζέστης, εντόμων και ακινησίας.

Ως Χριστιανοί μιλάμε για το "μήνυμα του σταυρού" ως καλά νέα - και είναι. Ωστόσο, το ρωμαϊκό μήνυμα του σταυρού θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: Μην πειράξετε τη Ρώμη. Ή πιο pointedly: Ο Καισάρας είναι Βασιλιάς. Βασιλιάς με κεφαλαίο Κ.

Τρίτον - και αυτό εκπλήσσει πολλούς - και οι δύο κλέφτες εξύβρισαν τον Ιησού. Ο Ματθαίος γράφει, Matt. 27:44. Ο Μάρκος αναφέρει το ίδιο (Μάρκος 15:32). Αυτό είναι πώς η σκηνή αρχίζει. Αλλά ο Λουκάς μας λέει ότι κάτι αλλάζει.

Πριν στραφώ στο Λουκά, θέλω να σας πω για ένα πρόσφατο περιστατικό στην Κίνα. Μια οικιακή εκκλησία εμφάνισε μια εικόνα του Ιησού στον τοίχο τους και οι τοπικοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι ήθελαν σημάδια της δικής τους εξουσίας να είναι επίσης ορατά. Τελικά, πορτρέτα του Προέδρου Xi και ενός τοπικού κυβερνήτη τοποθετήθηκαν — ο Xi στη μία πλευρά του Ιησού, ο κυβερνήτης στην άλλη. Αλλά αυτό είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Οι λατρευτές άρχισαν να ερμηνεύουν την εμφάνιση ως τους δύο εγκληματίες που πλαισιώνουν τον Ιησού. Αν θυμάμαι καλά, όταν το ανακάλυψαν, τα πορτρέτα αφαιρέθηκαν σύντομα μετά από αίτηση των αξιωματούχων.

Τώρα, πίσω στο Ευαγγέλιο του Λουκά. Κάτι συνέβη σε έναν από αυτούς τους κλέφτες καθώς κρεμόταν στον σταυρό. Μεταμορφώθηκε — βαθιά. Στις στιγμές του θανάτου του ήρθε να πιστεύσει στον Ιησού, που επίσης πέθαινε. Αυτό πρέπει να είναι εκπληκτικό, γιατί ποιος πιστεύει σε έναν υποφέροντα, πεθαμένο άνθρωπο; Συνήθως μια τέτοια σκηνή δεν εμπνέει. Και τι ακριβώς πίστεψε αυτός ο κλέφτης για τον Ιησού; Πώς και γιατί ο κλέφτης αναγνώρισε τέτοια μεγαλοπρέπεια στον ίδιο τον άνθρωπο που προηγουμένως κορόιδευε;

Ο Λουκάς μας δίνει ενδείξεις. Ας δώσουμε προσοχή σε όλα όσα μας λέει ο Λουκάς. Ίσως μας λέει όλα όσα χρειαζόμαστε για να δούμε και να ακούσουμε.

Η Σκηνή της Σταύρωσης

Luke 23:32–33).

Τέσσερις stark λέξεις: “Εκεί τον σταύρωσαν.” Απλές. Μη διακοσμημένες. Ωστόσο, η ήσυχη κορύφωση της Γραφής και της ανθρώπινης ιστορίας.

Ο Λουκάς συνεχίζει:

…εκεί τον σταύρωσαν, και τους κλέφτες, έναν στα δεξιά του και έναν στα αριστερά. Και ο Ιησούς είπε, “Πατήρ, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν.” Και έριξαν κλήρους για να μοιράζονταν τα ενδύματά του. Και ο λαός στεκόταν και παρακολουθούσε, αλλά οι άρχοντες τον κορόιδευαν, λέγοντας, “Άλλους έσωσε· ας σώσει τον εαυτό του, αν είναι ο Χριστός του Θεού, ο Εκλεμένος του!” Οι στρατιώτες επίσης τον κορόιδευαν, πλησιάζοντας και προσφέροντάς του ξινό κρασί και λέγοντας, “Αν είσαι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων, σώσε τον εαυτό σου!” Υπήρχε επίσης μια επιγραφή πάνω του, “Αυτός είναι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων. (Λουκάς 23:33-38)

Ας σημειώσουμε τέσσερις παρατηρήσεις:

Πρώτα, ακούμε τι είπε ο Ιησούς: “Πατέρα, συγχώρησον αυτούς, διότι δεν γνωρίζουν τι πράττουσιν” (23:34). Θα επιστρέψουμε σε αυτήν τη αξιοσημείωτη δήλωση σε μια στιγμή.

Δεύτερον, σημειώνουμε τι είπαν άλλοι: “Άλλους έσωσεν· ας σώσει εαυτόν, εάν είναι ο Χριστός του Θεού, ο Εκλεκτός αυτού!” (23:35). Σημειώστε ότι αυτές οι κοροϊδευτικές φωνές αναγνωρίζονται ως οι “αρχόντων”, προφανώς υψηλού επιπέδου αξιωματούχοι, και τα λόγια τους παραδέχονται κάτι πολύ σημαντικό. Θα επιστρέψουμε και σε αυτό.

Τρίτον, σημειώνουμε τι είπαν οι στρατιώτες, καθώς κορόιδευαν τον Ιησούν με ξινό κρασί: “Εάν είσαι ο Βασιλεύς των Ιουδαίων, σώσον σεαυτόν!” (23:37).

Τέλος, υπάρχει μια πινακίδα πάνω από το κεφάλι του Ιησού: “Αυτός είναι ο Βασιλεύς των Ιουδαίων” (23:38).

Αυτές είναι οι όψεις και οι ήχοι που αντιλαμβάνονται οι κλέφτες. Αλλά πώς την αντιλήφθηκαν όλη; Πώς ανταποκρίθηκαν; Ο Λουκάς μας παρέχει έναν στίχο για τον πρώτο κλέφτη: Ένας των κακουργών που είχαν κρεμαστεί τον κατηγόρησεν, λέγων, Luke 23:39)

Εάν πάρουμε αυτά τα λόγια κυριολεκτικά, μπορεί να φανεί ότι αυτός ο κλέφτης καλεί τον Ιησούν να τον σώσει: σώσον σεαυτόν και ημάς! Αλλά για να μην το συγχέσουμε με σωτήρια πίστη, ο Λουκάς λέει ότι αυτός ο κλέφτης “κατηγόρησεν” τον Ιησούν. Τον βλασφήμησεν, είπε ο Ματθαίος. Το να διατάξει τον Ιησούν να εργαστεί τη σωτηρία ήταν μια απελπισμένη κίνηση για να τον προκαλέσει να δράσει, όπως η ανώριμη π挑ιδία ενός παιδιού: “Τι είσαι, κοτόπουλο; Εφόσον είσαι τόσο μεγάλος, τολμώ να το κάνεις.” Προσπαθεί να προκαλέσει τον Ιησούν σε δράση, αντί να φέρει μια ειλικρινή παράκληση πίστης.

Αυτός ο κλέφτης δενเข้าใจ ποιος είναι ο Ιησούς. Τακτικές χειραγώγησης όπως αυτή δεν είχαν καμία πιθανότητα να πετύχουν.

Αλλά ο δεύτερος κλέφτης—αυτός που ο Λουκάς αναδεικνύει—έχει αλλάξει. Τα ακόλουθα λόγια αντανακλούν την προσωπική του ανανέωση, την αναγέννησή του:

Αλλά ο άλλος τον έβρισε, λέγοντας: “Δεν φοβάσαι τον Θεό, αφού είσαι κάτω από την ίδια ποινή καταδίκης; Και εμείς δικαίως, γιατί λαμβάνουμε την ανάλογη ανταμοιβή των πράξεών μας· αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν έχει κάνει τίποτα κακό.” Και είπε: “Ιησού, θυμήσου με όταν έρθεις στη βασιλεία σου.” Και είπε σε αυτόν, Luke 23:40–43)

Αυτός ο κλέφτης δηλώνει τρία μεγάλα πράγματα:

Είμαστε αμαρτωλοί.

Τον βρίζει τον πρώτο κλέφτη, υπενθυμίζοντάς του τον Θεό και την ποινή καταδίκης τους. Αν μπορούσα να επεκτείνω τα λόγια του, ρωτά τον πρώτο κλέφτη: “Τι σε έχει; Εσύ κι εγώ, θα είμαστε νεκροί σε λίγες ώρες. Είναι έτσι που θέλεις να τελειώσεις τη ζωή σου, κάνοντας τα ίδια πράγματα με τα οποία ζούσες τη ζωή σου; Δεν φοβάσαι τον Θεό; Γιατί θα τον συναντήσουμε σύντομα.”

Αυτός ο κλέφτης τώρα φοβάται τη δικαιοσύνη του Θεού: “Και εμείς δικαίως, γιατί λαμβάνουμε την ανάλογη ανταμοιβή των πράξεών μας.” Λέει: “Αυτό αξίζουμε. Εσύ κι εγώ ξέρουμε τη ζωή που ζήσαμε.”

Να βρίσκεις δικαιοσύνη στη δική σου σταύρωση είναι μια αξιοσημείωτη ομολογία. Στην πραγματικότητα, πολλοί άνθρωποι θα συμπαθούσαν μαζί του αν έβριζε τις υπερβολές της Ρωμαϊκής σταύρωσης, για την απίστευτη ταπείνωση και τον φρικτό πόνο. (Η λέξη “φρικτός” προέρχεται από “του σταυρού.”) Αλλά το μυαλό του κλέφτη δεν πηγαίνει εκεί. Δεν σκέφτεται για τους Ρωμαίους. Αντίθετα, σκέφτεται σε ένα βαθύτερο και πιο ουσιαστικό επίπεδο—για τον Θεό και για τη δική του ζωή, λέγοντας: “Αυτό αξίζουμε. Είμαστε οι χειρότεροι αμαρτωλοί.” Αυτό λέει για τον εαυτό του.

Αλλά τότε μιλάει για τον Ιησού, και αυτό είναι όπου η καταπληκτική φύση του μετασχηματισμού του κλέφτη γίνεται ακόμα πιο καθαρή.

Ο Ιησούς δεν είναι αμαρτωλός.

Ο δεύτερος κλέφτης δηλώνει “…αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν έχει κάνει τίποτα κακό.”

Λίγες ώρες πριν τον ειρωνεύτηκε. Τώρα βλέπει μόνο αθωότητα. Τι τον έκανε να αλλάξει;

Ίσως ήταν η πρώτη παρατήρηση που σημειώσαμε νωρίτερα από το χωρίο του Λουκά. Άκουσε τον Ιησού να προσεύχεται, «Πατέρα, συγχώρεσέ τους». Ποιος θα έλεγε κάτι τέτοιο; Κάθε φορά που ακούω αυτά τα λόγια του Ιησού - και ακόμη όταν τα αναφέρω ο ίδιος - πάντα σκέφτομαι ότι κινδυνεύουμε να τα αντιμετωπίσουμε με επιφανειακότητα. Γιατί αυτό δεν είναι απλώς ο Ιησούς να λέει, «Ε, ας είμαστε καλοί. Το να συγχωρούμε είναι καλό». Αντίθετα, πρέπει να θυμηθούμε τη σκηνή στην οποία τα είπε αυτά τα λόγια, και πώς ήταν για τους ανθρώπους που είχαν οδηγήσει αιχμαλώτους στα χέρια και στα πόδια του, και επίσης πρόσθεσαν διάφορα μέσα κοροϊδίας. Αυτό δεν είναι απλώς καλοσύνη· αυτή είναι παράλογη καλοσύνη.

Και πάλι, ποιος το κάνει αυτό; Ο κλέφτης στον σταυρό θα είχε δίκιο αν το έβλεπε και το άκουγε και κατέληγε: «Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας από εμάς. Έχουμε κάνει πολλά κακά πράγματα. Γι' αυτό είμαστε εδώ. Αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι διαφορετικός».

Ο Πέτρος επηρεάστηκε από τη συμπεριφορά του Ιησού στον σταυρό. Το γνωρίζουμε από την πρώτη του επιστολή:

Όταν τον κακοποιούσαν, δεν κακοποιούσε взамен· όταν υπέφερε, δεν απειλούσε… (1 Πέτρος 2:23)

Ο Πέτρος σημειώνει ότι ο Ιησούς δεν κακοποιούσε, δεν απειλούσε. Γιατί αυτό θα έκανε ένας συνηθισμένος άνθρωπος αν σταυρωνόταν. Πιθανότατα θα έβριζες. Πιθανότατα θα ήσουν βλάσφημος. Ίσως ακόμη και να απειλούσες. Αυτό θα κάναμε εσύ και εγώ πιθανότατα. Επιπλέον, ακόμη και αν παίρναμε τον καλύτερο άνθρωπο που γνωρίζουμε, τι θα έκανε; Ακόμη και αν δεν έκανε όλα αυτά τα πράγματα, μπορεί να γλιστρούσε εσωτερικά στην απόγνωση και την παθητικότητα. Αλλά ο Ιησούς παραμένει εξωτερικά στραμμένος, προσευχόμενος για τους βασανιστές του. Ίσως τότε ο κλέφτης συνειδητοποιεί: Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι σαν εμάς.

Ο Ιησούς είναι Βασιλιάς.

Αυτή είναι η πιο εκπληκτική conclusión από όλες. Ο κλέφτης βλέπει έναν νεκρό άνθρωπο - χτυπημένο, κοροϊδευμένο, ανίσχυρο - και όμως λέει, «Θυμήσου με όταν έρθεις στο βασίλειό σου». Γνωρίζει τον Ιησού, αυτόν τον νεκρό άνθρωπο, έχει ένα βασίλειο.

Αλλά πως; Αυτό είναι περισσότερο από το να συμπεράνουμε ότι ο Ιησούς είναι αθώος. Λέει ότι ο Ιησούς είναι βασιλιάς. Ωστόσο, δεν είδε τα τυπικά βασιλικά σύμβολα—καθόλου δόξα, καμία εμφανής πλούτος, κανείς δεν συγκεντρώθηκε για να ελευθερώσει τον Ιησού από τον σταυρό, ούτε υπήρχε ορατός στρατός πρόθυμος να πολεμήσει για εκείνον. Είδε ο κλέφτης οποιαδήποτε σημάδια βασιλικής δύναμης στον Ιησού; Θυμηθείτε ότι ο Ρωμαϊκός σταυρός αφαίρεσε κάθε ανθρώπινη δύναμη, πόσο μάλλον τη βασιλική δύναμη—και ακόμη και τη δύναμη να αναπνεύσει.

Και πάλι, γιατί ο κλέφτης θα σκεφτεί ότι ο Ιησούς είναι βασιλιάς με ένα βασίλειο; Ας επιστρέψουμε στη δεύτερη παρατήρηση από το κείμενο του Λουκά. Θυμηθείτε ότι οι κυβερνήτες κορόιδευαν τον Ιησού στον σταυρό, λέγοντας—και ας πούμε, παραδεχόμενοι—“Σώσε άλλους.” Δεν το αρνούνται. Δεν λένε ότι ισχυρίστηκε ότι σώζει άλλους, ή ότι άλλοι το ισχυρίστηκαν εκ μέρους του. Απλώς το σημειώνουν. Το παραδέχονται. Σώσε άλλους.

Αλλά τι νομίζετε ότι σημαίνει “σώσε” εδώ; Πώς χρησιμοποιούν τη λέξη; Αυτό φαίνεται να σημαίνει. Όταν λένε “Ας δούμε αν σώσει τον εαυτό του,” αναφέρονται στη δυνατότητα του Ιησού να σωθεί από το θάνατο. Και έτσι όταν λένε, “Σώσε άλλους,” μπορεί να αναρωτιόμαστε αν γνώριζαν για τα άτομα που ο Ιησούς είχε αναστήσει από τους νεκρούς; Είναι αλήθεια ότι η ανάσταση του Λαζάρου έγινε γνωστή (Ιωάννης 12:9-11), και κάτι που αυτοί οι “κυβερνήτες” πιθανότατα γνώριζαν.

Η χρήση της λέξης “σώσε” από αυτούς φαίνεται να συνεπάγεται μια πράξη δύναμης που παραδίδει από το θάνατο. Παραδέχονται ότι σώσε άλλους από το θάνατο.

Μπορούσαν να το παραδεχτούν επειδή δεν είχαν πλέον φόβο για την αλήθεια. Γιατί όχι;

Ας μιλήσουμε για την ψυχολογία του κακού. Γνωρίζετε ότι όταν το κακό είναι έτοιμο να κερδίσει, μπορεί ελεύθερα να παραδεχτεί την αλήθεια; Αυτό οφείλεται στο ότι τα κακά μυαλά πιστεύουν ότι υπάρχει κάτι ισχυρότερο από την αλήθεια, δηλαδή ο θάνατος. Ο Ιησούς θα είναι νεκρός σύντομα, οπότε μπορούν να το παραδεχτούν—σώσε άλλους. Στην πραγματικότητα, απολαμβάνουν να τον πειράζουν με την αλήθεια στις τελευταίες του στιγμές.

Ντρέπομαι να πω από πού έμαθα αυτό για το κακό. Παρακολουθούσα πάρα πολλές ταινίες του Τζέιμς Μποντ μεγαλώνοντας. Συχνά κοντά στο τέλος μιας ταινίας, ο Τζέιμς Μποντ θα συλλαμβανόταν από τον κακό εγκέφαλο, έτοιμο να τον σκοτώσει με έναν υπερβολικά περίπλοκο τρόπο. Αλλά πρώτα, ο κακός tells Τζέιμς Μποντ την αλήθεια: Έχεις δίκιο. Έχω ένα κακό σχέδιο. Και ας το αναλύσω για σένα, για να ξέρεις πόσοι αθώοι άνθρωποι θα πεθάνουν - και δεν θα μπορείς να το σταματήσεις.

Ο κακός δεν χρειάζεται να φοβάται την αλήθεια, αλλά αντίθετα την χρησιμοποιεί για να στρίψει το μαχαίρι, για να κάνει το θάνατο ακόμα πιο φρικτό. Πιστεύει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος σε αυτό, γιατί το κακό μπορεί να αντέξει να πει την αλήθεια όταν ο θάνατος θα το σιωπήσει.

“Αυτός έσωσε άλλους.” Πότε κατάλαβε ο κλέφτης στον σταυρό ότι αυτή η δήλωση ήταν αληθινή; Δεν ήταν αυτό ένα σημάδι της υπερφυσικής βασιλικής δύναμης του Ιησού, ακόμη και σώζοντας μερικούς από το θάνατο; Και τι γίνεται με τις λέξεις των στρατιωτών, “Εάν είσαι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων,” και η συζήτηση για τον Ιησού ως τον “Χριστό του Θεού, τον Εκλεγέντα”; Πώς απέκτησαν αυτές τις ιδέες; Πότε αρχίζει ο κλέφτης να καταλαβαίνει ότι η σκηνή της σταύρωσης είναι γεμάτη αλήθεια, παρόλο που η πρόθεση είναι η κοροϊδία;

Σε κάποια στιγμή, ο κλέφτης συνειδητοποιεί ότι ο Ιησούς είναι βασιλιάς. Ίσως ήταν η τελευταία παρατήρηση που ανέφερε ο Λουκάς που το σφράγισε, δηλαδή, η πινακίδα πάνω από τον Ιησού που έγραφε, “Αυτός είναι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων.” Εκεί είναι. Είναι βασιλιάς. Το λέει έτσι πάνω από το κεφάλι του. Ήταν ειρωνικό, αλλά αληθινό.

Θυμηθείτε ποια ήταν το μήνυμα της Ρωμαϊκής σταυρώσεως. Ο Καισάρας είναι Βασιλιάς. Αλλά το μήνυμα της σταυρώσεως του Ιησού ήταν αρκετά διαφορετικό, με μια δημόσια δήλωση για έναν άλλον βασιλιά: Αυτός είναι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων. Ο σταυρός του το έλεγε κυριολεκτικά.

Τι να κάνουμε με αυτές τις αλήθειες; Ο κλέφτης παρακαλεί τον Ιησού με σεβασμό, “Να με θυμηθείς όταν έρθεις στο βασίλειό σου.” Απίστευτα, ζητάει είσοδο στο βασίλειο του Ιησού, παρόλο που το Βασίλειο της Ρώμης δεν τον θέλει. Πιθανότατα κανένα βασίλειο στη γη (αν γνώριζαν τι έκανε) δεν θα τον ήθελε. Αλλά αυτός ο κλέφτης έχει το θάρρος, την τόλμη, να ζητήσει άσυλο στο Βασίλειο του Ιησού. Γιατί θα δεχόταν αυτός ο άνθρωπος “που δεν έκανε τίποτα κακό” αυτόν τον εγκληματία;

Αλλά το κάνει.

Ο Ιησούς απαντάει με αναπνεύσιμη χάρη: “Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο.” Θα σε πάρω.

Παράδεισος.

Ένας φίλος μου είπε κάποτε ότι η αίρεση στην οποία μεγάλωσε πίστευε ότι ο κλέφτης πρέπει να καταλαμβάνει το χαμηλότερο επίπεδο της ουρανού. Εξάλλου, ήταν ένοχος, και φαινόταν σωστό ότι θα (μόλις) έμπαινε στη χαμηλότερη θέση της ουρανού. Αλλά ο φίλος μου επεσήμανε στους πρώην ομοπίστους του τι είπε πραγματικά ο Ιησούς: “Θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο.” Είπε, “Δεν με νοιάζει πού είναι - θα μπορούσε να είναι σε αυτό το τραπέζι για όλα όσα ξέρω. Αλλά αν ο Ιησούς είναι εκεί, εκεί θέλω να είμαι. Και αυτό ακούγεται σαν παράδεισος.” Αυτή είναι η πληρότητα που έδωσε ο Ιησούς στον κλέφτη, η πληρότητα ενός τόπου που ονομάζεται παράδεισος, όπου ο ίδιος ο Ιησούς θα ήταν.

Αλλά υπάρχει και η άμεση. Γιατί λέει Σήμερα. Όχι κάποια μέρα στο μακρινό μέλλον. Δεν εξαρτάται από το να αποδείξει ή να βελτιώσει τον εαυτό του. Σήμερα - αυτή είναι η άμεση. Ο Ιησούς δεν τον θέτει σε μια μακρά ηθική διαδικασία για να αναπληρώσει την ανόμοια ζωή του. Αντί αυτού, ανακηρύττει ένα άμεσο δώρο.

Είναι Αυτό το Δόγμα;

Μια τελευταία σημείωση καθώς τελειώνουμε. Στην εκκλησία συχνά μιλάμε για δόγμα, δηλαδή διδασκαλία. Ένα από τα δόγματα μας είναι η δικαίωση με πίστη μόνο. Σε μερικούς αυτή η φράση ακούγεται αφηρημένη, στείρα ή απλώς “εκκλησιαστική.” Αλλά αυτή η σύντομη αφήγηση του κλέφτη στον σταυρό ενσωματώνει και εικονογραφεί αυτό το δόγμα.

Δεν γίνεται αποδεκτός επειδή είναι καλός. Δεν γίνεται αποδεκτός επειδή έχει χρόνο να κάνει πράξεις εξιλέωσης. Γίνεται αποδεκτός επειδή πιστεύει στον Χριστό. Η πίστη του δεν είναι στον εαυτό του—είναι στον Βασιλιά δίπλα του. Το γνωρίζουμε αυτό επειδή ζήτησε ταπεινά από τον Ιησού είσοδο στο βασίλειο, αντί να τον προκαλεί ή να τον χειραγωγεί. Παρόλο που είναι αμαρτωλός, αυτός ο κλέφτης γίνεται αποδεκτός με μια καταπληκτική δήλωση και ταυτότητας και πληρότητας. Σήμερα. Παράδεισος.

Εάν περπατήσετε με τον Χριστό για αρκετό καιρό, θα νιώσετε τελικά υπερκάλυψη—από προσδοκίες, από καθήκοντα, από τη μακρά λίστα των πραγμάτων που "πρέπει" να κάνετε. Αυτή η λίστα είναι πραγματική και καλή, επειδή ο Ιησούς μας λέει να αγαπάμε τον πλησίον μας, να τιμούμε τη μητέρα και τον πατέρα, να βαπτιζόμαστε, να λέμε την αλήθεια κ.λπ. Όλα αυτά είναι για την ανάπτυξή μας, για την αγαπητική υπηρεσία στον πλησίον μας και για τη δόξα του Θεού. Αλλά μερικές φορές θα νιώσουμε υπερκάλυψη, αποθαρρυμένοι ή ακόμη και συγχυσμένοι. Όταν συμβεί αυτό, επιστρέψτε στον κλέφτη στο σταυρό. Θυμηθείτε ότι στο κέντρο της πίστης μας δεν είναι η απόδοσή μας, αλλά το δώρο του Χριστού. Δικαιοσυνόμαστε με πίστη μονάχα, που σημαίνει με τον Χριστό μονάχα. Σε αυτόν έχουμε πίστη, και αυτό κάνει όλη τη διαφορά.

Αυτή η διδασκαλία μας λέει ότι υπάρχει κάτι ισχυρότερο από το θάνατο. Ο Χριστός και το Βασίλειό του έχουν καταστρέψει το θάνατο. Αυτή είναι η αλήθεια.

Ο Παράδεισος δόθηκε άμεσα σε έναν εγκληματία. Δόξα στον Θεό για τη συμπόνια του. Ας伸σει ο καθένας μας προς αυτόν και ας ζητήσει είσοδο στο Βασίλειό του, αν δεν το έχουμε ήδη κάνει.

Ο Πρεσβύτερος Mark Moser είναι ο ποιμένας της Presbyterian Εκκλησίας Νέας Ζωής, Glenside, Πενσυλβάνια.