Η Αποκάλυψης Ρόλος και Αποτέλεσμα

Ο ρόλος και το αποτέλεσμα της Αποκάλυψης

Του Dr. Neil Neilson

Για σχεδόν όλα τα 34 χρόνια του γάμου μας — και ακόμη για μερικά χρόνια πριν από αυτό — γράφω ένα ποίημα για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου για τη γυναίκα μου.

Μην ενθουσιάζεστε πολύ.

Κάθε ένα έχει γραφτεί στο θέμα της αγάπης μου για εκείνη, σηματοδοτώντας τα χρόνια του γάμου μας με διάφορα θέματα, μορφές και διαθέσεις. Κάποια έχουν γίνει σοβαρά, κάποια αστεία. Αλλά ένα πράγμα είναι κοινό σε όλα: είναι πραγματικά κακό ποίημα.

Και εδώ είναι η φετινή έκδοση, την οποία θα δει για πρώτη φορά το βράδυ της Τρίτης. Δεν μπορείτε να τη δείτε. Και όταν τη δει, θα στηρίξει με έλεος την πραγματική της ποιητική αίσθηση. Είναι μια εξαιρετική ποιήτρια — μια πραγματική ποιήτρια — και θα την απολαύσει και θα την εκτιμήσει. Και με μια μικρή ειρωνική φωνή, θα την αναλύσει σαν να αξίζει μια τέτοια Σαίξπηρική προσοχή.

Και αυτό μας οδηγεί στους Ψαλμούς 19, για τους οποίους ο C. S. Lewis έγραψε,

“Το θεωρώ αυτό ως το μεγαλύτερο ποίημα στον Ψαλτήρα και ένα από τα μεγαλύτερα λυρικά ποιήματα στον κόσμο.”

Με άλλα λόγια, είναι καλύτερο από το δικό μου.

Υπάρχει τόση πολλή αληθινή λογοτεχνική ποιότητα εδώ, ιδιαίτερα τα χαρακτηριστικά στοιχεία της εβραϊκής ποίησης: ρυθμός, παράλληλες δομές νοήματος και προκλητικές μεταφορές και συγκρίσεις. Όπως σημειώνει επίσης ο Lewis, αυτά τα χαρακτηριστικά στοιχεία είναι, με την πρόνοια του Θεού, ικανά να επιβιώσουν από τη μετάφραση σε άλλες γλώσσες — σε αντίθεση με την ομοιοκαταληξία, η οποία είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφραστεί. Και έτσι ακόμη και στα αγγλικά, μπορούμε να εκτιμήσουμε τη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά αυτού του ποιήματος.

Εάν ενδιαφέρεστε να εξερευνήσετε τις λογοτεχνικές και ποιητικές ιδιότητες των Ψαλμών περαιτέρω, συνιστώ σίγουρα τις Ανακλαστικές σκέψεις για τους Ψαλμούς του C. S. Lewis, και επίσης τα Λέξεις χαράς: Μια λογοτεχνική εισαγωγή στη Βίβλο του Leland Ryken. Θα πρέπει να προσθέσω ότι ο Dr. Ryken υπηρέτησε ως λογοτεχνικός σύμβουλος καθ' όλη τη διαδικασία μετάφρασης της English Standard Version της Βίβλου, την οποία πιστεύω ότι έχετε στα χέρια σας το πρωινό αυτό.

Αλλά ο Ψαλμός 19 δεν είναι μόνο ένα υπέροχο κομμάτι ποιητικής τέχνης. Είναι επίσης ένας ψαλμός που παρουσιάζει στον λαό του Θεού έναν τρόπο να κατανοήσει τη μεγαλοσύνη και την ομορφιά της αυτοφάνειας του Θεού - τόσο στη φύση όσο και στις Γραφές - και στη συνέχεια μας δείχνει ποια πρέπει να είναι η σωστή ανταπόκρισή μας σε μια τόσο μεγάλη αλήθεια.

Αυτός ο θησαυρός, όπως θα τον δείτε όμορφα παρουσιασμένο - και είμαι ευγνώμων για τον τρόπο που είναι διατεταγμένος στο δελτίο μας το πρωί - έρχεται σε ενότητες.

Οι στίχοι 1-6 παρουσιάζουν αυτό που συνήθως ονομάζεται η γενική αποκάλυψη του Θεού.

Οι στίχοι 7-11 παρουσιάζουν αυτό που συνήθως ονομάζεται η ειδική αποκάλυψη του Θεού.

Οι στίχοι 12-14 παρουσιάζουν την ισχυρή, σωτήρια, αγιαστική επίδραση που ο Θεός προορίζει για μας ως αποτέλεσμα αυτής της αποκάλυψης.

Εδώ έχουμε μια αρχική δήλωση της μελωδικής γραμμής του ψαλμού, ώστε καθώς ακούτε, να μπορείτε να την ακολουθήσετε:

Η μελέτη και η χαρά στη γενική αποκάλυψη του Θεού δικαίως προτρέπει τη μελέτη και τη χαρά στην ειδική αποκάλυψη του Θεού - και και τα δύο δικαίως μας προτρέπουν, τελικά, να χαρούμε το ευαγγέλιο και τους καρπούς του ευαγγελίου στη ζωή μας.

Εδώ μαθαίνουμε πώς ο Θεός προορίζει τον κόσμο Του και τον Λόγο Του να μας οδηγήσουν τελικά στη σωτηρία.

Πρώτα, λοιπόν, στους στίχους 1-6, ο ψαλμιστής μιλάει για τη χωρίς λόγια μαρτυρία του Θεού στη δημιουργία Του και μέσω αυτής. Αυτό συνήθως ονομάζεται γενική αποκάλυψη - μερικές φορές αναφέρεται ως "το βιβλίο του κόσμου". Και το κύριο σημείο του ψαλμιστή είναι ότι οι ουρανοί, και κατά σύμβαση όλα τα δημιουργμένα πράγματα, μαρτυρούν τον Δημιουργό τους.

Όπως είπε ο James Boice, μακροχρόνιος πάστορας στο Tenth Presbyterian στη Φιλαδέλφεια: το βιβλίο του κόσμου παρέχει μια αποκάλυψη της ύπαρξης και της δύναμης του Θεού τόσο μεγάλη που πρέπει να οδηγήσει κάθε άνθρωπο στο πρόσωπο της γης να αναζητήσει τον Θεό, να Τον ευχαριστήσει για το ότι τον έφερε στη ζωή και να Τον λατρέψει.

Αυτή η δόξα του Θεού δεν είναι αυτό που μπορεί να ονομάσουμε ηθική δόξα. Θα παρατηρήσετε ότι το όνομα του Θεού εδώ στην εβραϊκή είναι El, ένα πολύ γενικό όνομα που σημαίνει Θεός, Δημιουργός. Και η δόξα εδώ δεν είναι ηθική δόξα — τα χαρακτηριστικά Του όπως η δικαιοσύνη, η συμπόνια, η αγάπη, η καλοσύνη, η χάρη. Αντίθετα, αναφέρεται στην ύπαρξή Του, τη μεγαλοστασιά και τη δύναμη στη δημιουργία όλων όσων υπάρχουν. Την έχουμε τραγουδήσει τόσο υπέροχα το πρωί.

Στο Ρωμαίους 1, ο Παύλος λέει ότι η δόξα της δημιουργίας του Θεού όχι μόνο εμπνέει λατρεία της φοβερής μεγαλοστασιάς Του, αλλά είναι διαθέσιμη σε κάθε ανθρώπινο ον στο πρόσωπο της γης. Η αιώνια δύναμη και η θεϊκή φύση Του έχουν γίνει σαφώς αντιληπτές, κατανοούμενες από αυτά που έχουν δημιουργηθεί, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην έχουν δικαιολογία. Αυτο το μεγαλειώδες πανόραμα της δόξας του Θεού στη δημιουργία δικαίως εμπνέει λατρεία και δέος — και δικαίως φέρνει καταδίκη για εκείνους που αρνούνται να αναγνωρίσουν τον Δημιουργό.

Ενδιαφέροντα, για όσους από εμάς συμμετέχουν στην εκπαίδευση — ιδιαίτερα στη Χριστιανική εκπαίδευση — οι στίχοι 1–6 έχουν υπέροχες επιπτώσεις για αυτό που κάνουμε στην τάξη σε όλες τις επιστήμες. Μαθαίνουμε εδώ ότι η φύση αξίζει να μελετηθεί· ότι είναι όμορφη, παρατηρήσιμη, κατανοητή. Δεν είμαστε παγιδευμένοι μέσα στη υποκειμενικότητα των δικών μας μυαλών. Μπορούμε να παρατηρήσουμε μοτίβα, κανονικότητα, τάξη. Μπορούμε να τα μετρήσουμε. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε αιτιώδεις αλληλεπιδράσεις. Μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα για το πώς οι προσπάθειές μας μπορεί να επηρεάσουν αυτό που υπάρχει, για καλό ή για κακό.

Η φύση μιλάει συνεχώς — μέρα και νύχτα. Μιλάει καθολικά — πηγαίνει στα άκρα της γης. Δεν υπάρχει ούτε ένα ανθρώπινο ον οπουδήποτε που να μην έχει αυτό το άφωνο μάρτυρα για τον Θεό ακριβώς μπροστά στα μάτια του.

Τελικά, αυτός ο ψαλμός ενθαρρύνει όχι μόνο τη μελέτη της αστρονομίας, που φαίνεται να είναι η συγκεκριμένη αναφορά εδώ, αλλά όλα τα κεφάλαια του «βιβλίου του κόσμου». Βλέπουμε μαθηματικά και φυσική—μέτρηση, υπολογισμό, μοτίβα, τάξη. Και έχουμε ήδη σημειώσει τη μορφή αυτού του ψαλμού: είναι ποίηση, υπέροχη υψηλή λογοτεχνική τέχνη με μεταφορά, σύγκριση, λυρική μορφή και ρυθμό.

Η φύση μιλάει. Αγαπώ τη γραμμή: ο ήλιος είναι σαν ένας γαμπρός που βγαίνει από το δωμάτιό του.

Και αν παρατηρήσετε στις Βίβλους σας, η εισαγωγή λέει, «Στον αρχηγό των ψαλμών»—αυτό προορίζεται ως ψαλμός για τραγούδι.

Υπάρχει επιβεβαίωση των μουσικών τεχνών εδώ επίσης. Με άλλα λόγια, με την ευρύτερη έννοια, αυτό που έχουμε στις πρώτες έξι στροφές είναι όχι μόνο μια εντολή να λατρέψουμε τον μεγάλο Δημιουργό του σύμπαντος, αλλά μια επιβεβαίωση—μια υπέροχη επιβεβαίωση, πιστεύω—όλων των κλήσεων, όλων των επαγγελμάτων μας, τα οποία έχουν ως πρώτη ύλη το υλικό του δημιουργημένου κόσμου του Θεού. Και η συνειδητοποίηση ενός τέτοιου δώρου, μιας τέτοιας δημιουργίας σε όλη της την τάξη και χρησιμότητα και ποικιλία, πρέπει να οδηγήσει τον καθένα να δοξάσει τον Δημιουργό.

Έτσι, όταν πάτε στη δουλειά αύριο το πρωί—ή ακόμα και όταν καθίσετε εδώ το πρωί—κοιτάξτε γύρω. Όλα όσα βλέπετε φωνάζουν τη δόξα του Θεού. Είτε είστε στην επιχείρηση είτε στην ιατρική είτε στο δίκαιο είτε στην κατασκευή είτε ακόμα και στο υπουργείο, όποια είναι τα υλικά και τα μέσα της τέχνης σας, όποιες είναι οι αρχές που διέπουν τη σωστή χρήση τους, όποιες είναι οι παροχές και ο καρπός της κλήσης σας—όλα αυτά δηλώνουν τη δόξα του Θεού. Και όπως λέει πάλι ο Ρωμαίους 1, αγνοούμε αυτή τη δόξα με το δικό μας κίνδυνο. Τι γιορτή είναι αυτή για τη μεγαλοσύνη και την ομορφιά του κόσμου και όλα όσα βρίσκονται σε αυτόν.

Αλλά ο ψαλμωδός δεν σταματά εκεί, επειδή αυτή η εικόνα της αποκάλυψης του Θεού δεν είναι ακόμη πλήρης. Ο Θεός δείχνει τον εαυτό του όχι μόνο στη χωρίς λόγια μαρτυρία της δημιουργίας του, αλλά και - και πολύ πιο συγκεκριμένα και βαθιά - στον Λόγο του, την πλήρη μαρτυρία του, τις Γραφές. Έτσι, δεύτερον, στους στίχους 7-11, ο ψαλμωδός μιλά για τη γραπτή μαρτυρία του Θεού στις Γραφές, που συχνά ονομάζεται ειδική αποκάλυψη, μερικές φορές αναφέρεται ως «το βιβλίο του Λόγου».

Τώρα, η μετάβαση από τον στίχο 6 στον στίχο 7 - παρατήρησα ότι σταμάτησα - έχει φανεί σε μερικούς τόσο απότομη που καταλήγουν ότι αυτά πρέπει αρχικά να ήταν δύο ξεχωριστά ψαλμωδοί, με κάποιο τρόπο τεχνητά ενωμένοι. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι είναι απόδειξη ότι ο ψαλμωδός κατανόησε ότι αυτά τα δύο θέματα - το βιβλίο του κόσμου και το βιβλίο του Λόγου - είναι αδιαχώριστα και στενά συνδεδεμένα.

Ακούστε πώς ο C. S. Lewis περιγράφει αυτή τη σύνδεση με όρους της ποίησης του ψαλμωδού. Είναι μια αρκετά μεγάλη παράθεση, αλλά αξίζει να ακουστεί. Ο Lewis γράφει:

Πρώτα σκέφτηκε τον ουρανό, πώς κάθε μέρα η πομπή που βλέπουμε εκεί μας δείχνει τη λαμπρότητα του Δημιουργού του. Έπειτα σκέφτηκε τον ήλιο - τη χαρά της νυφικής του ανατολής, την αδιανόητη ταχύτητα του ημερήσιου ταξιδιού του από την ανατολή προς τη δύση· τέλος, τη θερμότητά του, όχι τις ήπιες θερμότητες του κλίματός μας, αλλά τις ανέφελες, εκτυφλωτικές, τυραννικές ακτίνες που χτυπούν τους λόφους, αναζητώντας κάθε γωνιά. Η βασική φράση από την οποία εξαρτάται όλο το ποίημα είναι «δεν υπάρχει τίποτα κρυφό από τη θερμότητά του». Τον διαπερνά παντού με το ισχυρό, καθαρό πάθος του. Έπειτα αμέσως, στον στίχο επτά, μιλά για κάτι άλλο, το οποίο δύσκολα του φαίνεται κάτι άλλο, επειδή είναι τόσο παρόμοιο με την παν_installed, all-detecting ηλιοφάνεια. Ο νόμος είναι αμόλυντος, καθαρός και αιώνιος - λαμπερός, αυστηρός, αποστειρωτικός, θριαμβικός. Όπως έχει νιώσει τον ήλιο, ίσως στην έρημο, να τον αναζητά σε κάθε γωνιά σκιάς όπου προσπάθησε να κρυφτεί από αυτόν, έτσι νιώθει τον νόμο, αναζητώντας όλα τα κρυφά μέρη της ψυχής του.

Και φυσικά, ο Λιούις είναι σε ισχυρή βιβλική βάση εδώ. Θυμάστε εκείνες τις λέξεις από την Επιστολή προς τους Εβραίους 4: Ο λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργός, πιο κοπτικός από κάθε δίκοπο μαχαίρι… διακρίνει τις σκέψεις και τις προθέσεις της καρδιάς. Και κανένα δημιούργημα δεν είναι κρυφό από την όρασή του. Ο φυσικός ήλιος, με όλο το διερευνητικό φως και τη καυτή θερμότητα, μας δείχνει με δύναμη τον ακόμα πιο—απεριόριστα πιο—διαπεραστικό, λευκό-καυτό, κρίνοντα και σωτήριο φως του γραπτού Λόγου του Θεού.

Είναι ενδιαφέρον: Σημείωσα προηγουμένως ότι το όνομα του Θεού στους στίχους 1–6 είναι Ελ, το πιο γενικό όνομα, που σημαίνει Δημιουργός. Αλλά εδώ στον στίχο 7, το όνομα του Θεού αλλάζει. Είναι τώρα Ιαχβέ—ο υποσχόμενος, υποσχόμενος, ομιλούμενος Θεός του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ και του Δαβίδ. Και αυτός ο Κύριος, ο Θεός Ιαχβέ, έχει πράγματι ομιλήσει. Ομίλησε με λέξεις που έχουν καταγραφεί για μας στις Γραφές, γραμμένες για να έχουν όλοι οι γενιές και όλοι οι λαοί και όλες οι γλωσσικές ομάδες σε όλους τους χρόνους και τους τόπους αυτό το λεκτικό μάρτυριο για να το κρατούν στα χέρια τους.

Μπορείτε να γνωρίζετε ότι την πρώτη φορά που οποιοδήποτε ανθρώπινο ον κατέγραψε τις λέξεις του Θεού—τουλάχιστον όσο μπορώ να καταλάβω—ήταν στο Δευτερονόμιο 31, όπου ο Μωυσής και ο λαός είναι για να διασχίσουν στη γη της υπόσχεσης και ο Μωυσής παραδίδει την ηγεσία στον Ιησού. Και διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο 31:9 αυτές τις λέξεις: Τότε ο Μωυσής έγραψε αυτόν τον νόμο. Εκείνες οι λέξεις μπορούν να περάσουν τόσο εύκολα, αλλά είναι τεράστιες, λέξεις που αλλάζουν το παιχνίδι. Οι άνθρωποι που είχαν ακούσει μόνο τον Θεό ακουστά θα μπορούσαν τώρα να ακούσουν, για γενιές να έρθουν, τις ίδιες λέξεις του Θεού—ακόμη και σε εμάς.

Προσέξτε πώς περιγράφεται αυτό το Λόγο—αυτές οι προφορικές λέξεις του Θεού. Πρώτα, τα ουσιαστικά: νόμος, καταστατικά, προαιρέσεις, εντολές, φόβος, διατάγματα. Όλα αυτά μαζί διαμορφώνουν μια ολοκληρωμένη κατανόηση του λόγου του Θεού σε μας στις Γραφές. Ενώ η γνώση του βιβλίου του κόσμου απαιτεί δέος και ευγνωμοσύνη για την μεγαλοσταύρωση Του, το βιβλίο του Λόγου—νόμος, εντολές, φόβος—απαιτεί ηθική και πνευματική ανταπόκριση. Πρέπει να Τον σεβόμαστε. Πρέπει να Τον φοβόμαστε. Πρέπει να Τον υπακούουμε.

Προσέξτε τα επίθετα: τέλειος, βέβαιος, δίκαιος, καθαρός, αληθής. Απόλυτη τελειότητα της αποκάλυψης του Θεού. Απόλυτη αλήθεια. Ούτε ένα ράμμα ψεύδους ή λάθους σε όλη την έκταση.

Και μετά προσέξτε τις φράσεις που βασίζονται σε ρήματα και περιγράφουν τον καρπό του Λόγου του Θεού που λαμβάνεται: αναβιώνει την ψυχή. Κάνει τον απλό συνετό. Δίνει χαρά στην καρδιά και φως στα μάτια. Αντέχει για πάντα. Μας προειδοποιεί και φέρνει μεγάλη ανταμοιβή.

Το βιβλίο του κόσμου—με όλη του την μεγαλοπρέπεια και ομορφιά και θαύμα και πλούτο και χρησιμότητα—απλώς δεν μπορεί να προσφέρει τέτοιες ικανοποιήσεις και χαρές και ευλογίες όπως αυτές.

Ο ψαλμωδός μας παροτρύνει να δούμε όλη την εμπλοκή μας στον κόσμο—τη μελέτη μας, την εργασία μας, τις κλήσεις μας, την απόλαυσή μας—να δούμε όλα αυτά στο πλαίσιο του αποκαλυμμένου Λόγου Του, ο οποίος είναι πιο επιθυμητός από το χρυσό, πιο γλυκός από το πιο γλυκό μέλι.

Όσο υπέροχες κι αν είναι οι κλήσεις μας, όσο ενδιαφέρουσες και παραγωγικές κι αν είναι, είναι ατελείς, μη αναγεννητικές και τελικά μη ικανοποιητικές χωρίς την ειδική αποκάλυψη των Γραφών. Στην πραγματικότητα, η όλη συμβουλή της Γραφής μας λέει καθαρά ότι δεν μπορούμε τελικά να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας χωρίς το γραπτό Λόγο του Θεού, ο οποίος μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τα πάντα στο φως της καρδιάς του Θεού για τη δημιουργία Του και τον απόλυτο σκοπό Του να αναγεννήσει και να συμφιλιώσει όλα τα πράγματα στον Εαυτό Του.

Και επιτρέψτε μου απλώς να πω σύντομα: αυτή είναι μια από τις αλήθειες της Γραφής που με έχει γεμίσει με ενθουσιασμό καθώς σκέφτομαι τι έρχεται στη συνέχεια για μένα. Γιατί σε μέρη όπου το ευαγγέλιο είναι ισχυρό, όπου η εκκλησία μεγαλώνει, όπου ο πληθυσμός και η οικονομική ανάπτυξη εκρήγνυνται — σε μέρη όπως η Ινδονησία και η Ινδία, και σύντομα το Καμπότζη και το Λάος — υπάρχει ένα εκκολαπτόμενο κίνημα στην Χριστιανική εκπαίδευση. Οι ηγέτες της εκκλησίας εκεί επιδιώκουν να οδηγήσουν τις αλήθειες του ευαγγελίου και το πλαίσιο της Γραφής σε κάθε γωνιά και κρύψιμο του πώς οι άνθρωποι σκέφτονται για τα πάντα.

Στην πραγματικότητα, μου λένε ότι αγαπούν την ιστορία αυτής της χώρας, όπου πριν από αιώνες τα πανεπιστήμια και τα κολέγια ιδρύθηκαν και θεμελιώθηκαν στο πλαίσιο της Γραφής. Και νομίζω ότι μπορούμε να πούμε δίκαια ότι η μάθηση σε αυτό το πλαίσιο έχει δώσει αφορμή σε τόσες πολλές από τις ευλογίες του πολιτισμού μας. Νομίζω επίσης ότι είναι δίκαιο να πούμε ότι κινδυνεύουμε σε αυτή τη χώρα να αγνοήσουμε ή να ξεχάσουμε αυτή την ιστορία — ή να την πάρουμε ως δεδομένη. Όχι έτσι στην Ινδονησία, όπου υπάρχει πείνα για μια εντελώς βιβλική Χριστιανική εκπαίδευση, συνδεδεμένη με την αύξηση του πληθυσμού και την οικονομική ανάπτυξη. Θα μιλήσω περισσότερο για αυτό αργότερα.

Αλλά το σημείο εδώ είναι το εξής: εάν το βιβλίο του κόσμου σωστά εμπνέει λατρεία στον Δημιουργό Θεό λόγω αυτού που έχει κάνει, πόσο μάλλον το βιβλίο του Λόγου δεν πρέπει να μας εμπνεύσει θαύμα και ταπείνωση και λατρεία και υπακοή και αγιότητα και χαρά. Ο Θεός είναι Ιεχωβά.

Και εάν απολαμβάνετε τη δημιουργία του Θεού σε όλες τις μορφές και εκδηλώσεις της — εάν αγαπάτε τη φύση και το έργο στον κήπο σας, εάν αγαπάτε το σπίτι σας και την εργασία σας και την οικογένειά σας και τα πράγματα σας — τότε πρέπει, δίκαια, να τρέξετε σε εκείνες τις ευκαιρίες και τα πλαίσια όπου μπορείτε να ακούσετε αυτόν τον Δημιουργό Θεό να μιλάει πραγματικά με λόγια που εμείς μπορούμε να κατανοήσουμε.

Ο Θεός μίλησε. Και ο Θεός μιλάει. Και θέλω απλώς να πω: πώς τολμούμε, ως λαός του Θεού, να είμαστε ικανοποιημένοι με τη χωρίς λόγια μαρτυρία της δημιουργίας—παράξενο όπως είναι—όταν έχουμε αυτή τη πλήρη μαρτυρία του λόγου, η οποία, σύμφωνα με τον Ιακώβ 1, μπορεί να σώσει τις ψυχές μας.

Αλλά δεν είμαστε ακόμα στο τέλος της ιστορίας του ψαλμού. Γιατί ο Θεός προορίζει όλη την αποκάλυψή Του—και τη γενική και την ειδική—να μας οδηγήσει κάπου. Και έτσι στρέφουμε στα εδάφια 12–14, όπου ο ψαλμιστής μιλάει για τον απόλυτο σκοπό όλων αυτών. Γιατί το βιβλίο του κόσμου, τελικά; Γιατί το βιβλίο του Λόγου;

Επειδή στο σχέδιο του Θεού, η γενική αποκάλυψη δεν είναι ένα τέλος καθεαυτό. Είναι ένα δοξαστικό πράγμα—καλό και χρήσιμο για να οδηγήσει κάθε άνθρωπο που δεν το 거부σε εσκεμμένα να αναγνωρίσει και να λατρέψει τον Θεό ως Δημιουργό. Αλλά δεν αρκεί απλώς να γιορτάσουμε τα δημιουργικά δώρα του Θεού και τις κλήσεις μας.

Και στο σχέδιο του Θεού, ούτε η ειδική αποκάλυψη είναι ένα τέλος καθεαυτό. Η Αγία Γραφή—ο Θεούς εμπνευσμένος, εκπνεόμενος Λόγος—ενώ απαραίτητη και ουσιαστική για την γνήσια πίστη και τον μαθητισμό, τελικά προορίζεται να μας οδηγήσει, από το Πνεύμα του Θεού, σε μετάνοια και πίστη και αγιότητα και εμπιστοσύνη.

Μπορούμε να γίνουμε εξαιρετικοί μελετητές της Αγίας Γραφής. Μπορούμε να τη μελετήσουμε, να τη γνωρίσουμε, ακόμα και να την απολαύσουμε από κάλυψη σε κάλυψη—και πάλι να χάσουμε τον σκοπό του Θεού για εμάς. Μπορούμε να γίνουμε όπως εκείνοι στον Ιωάννη 5:39, για τους οποίους ο Ιησούς λέει, “Ψάχνετε τις Γραφές επειδή νομίζετε ότι σε αυτές έχετε την αιώνια ζωή· και είναι αυτές που μαρτυρούν για μένα, αλλά δεν θέλετε να έρθετε σε μένα για να έχετε ζωή.”

Και έτσι έρχόμαστε στα εδάφια 12–14:

"Ποιος μπορεί να διαπιστώσει τα λάθη του; Κηρύξτε με αθώο από κρυφά λάθη. Κρατήστε πίσω τον υπηρέτη σας επίσης από προμερόληψη αμαρτημάτων· ας μην έχουν την κυριαρχία πάνω μου. Τότε θα είμαι αμετάκλητος και αθώος από μεγάλη παράβαση."

Εδώ βλέπουμε την ανταπόκριση που επιθυμεί ο Θεός. Ο καλός μου φίλος Don Carson το θέτει ως εξής: εδώ είναι αυτό που επιθυμεί ο Θεός από την γενική και ειδική αποκάλυψη. Ο Carson γράφει ότι ο Θεός επιθυμεί περισσότερα από δέος μπροστά στη υπερβατική δύναμη, περισσότερα από προσωπική απόλαυση στον προσωπικό, ομιλούντα Θεό. Η κατάλληλη ανταπόκριση είναι μετάνοια και πίστη και ζηλόφρωνα προσευχή, ώστε ο ίδιος ο Θεός να μας καθαρίσει από μέσα και να κάνει τα λόγια μας και τις σκέψεις μας ευάρεστα μπροστά Του.

Μετάνοια για κρυφά λάθη—εκείνα που είναι τόσο βαθιά θαμμένα που μπορεί να μην γνωρίζουμε καν ότι υπάρχουν.

Μετάνοια για προμερόληψη αμαρτίες—εκείνες τις σκόπιμες πράξεις εξέγερσης ενάντια στις προσδοκίες του Θεού.

Και όχι μόνο μετάνοια, αλλά και προσευχή για προστασία από τον Θεό: Κράτα τον υπηρέτη σου από τις προμερόληψη αμαρτίες· ας μην έχουν την κυριαρχία πάνω σε μένα.

Αλλά είναι ακόμη περισσότερο από μια προσευχή μετανοίας, περισσότερο από μια προσευχή για προστασία μπροστά στον πειρασμό. Πιστεύω ότι αυτή είναι πραγματικά μια προσευχή σωτηρίας πίστης, επειδή ο Δαβίδ προσεύχεται μια πολύ περίεργη φράση: Ανακηρύξτε με αθώο… τότε θα είμαι αμόλυντος και αθώος από μεγάλη μετάβαση.

Τι μπορεί να κάνει τον Δαβίδ αθώο και αμόλυντο; Τι μπορεί να μας κάνει αθώους και αμόλυτους; Όχι την πραγματική μας αθωότητα—δεν είμαστε πραγματικά αθώοι. Ο Δαβίδ το γνώριζε πολύ καλά. Διαβάστε τους Ψαλμούς 32. Διαβάστε τους Ψαλμούς 51. Δεν ισχυρίζεται αθωότητα ως βάση της αποδοχής του ενώπιον του Θεού. Παρακαλεί για τη δήλωση του Θεού.

Ανακηρύξτε με αθώο, φωνάζει—και μόνο τότε θα είμαι αθώος.

Τι είναι αυτό; Πιστεύω ότι εδώ, κρυφό για πολλούς αιώνες πριν έρθει ο Ιησούς στη γη, είναι ένας υπέροχος δείκτης σε αυτό που η Βίβλος ονομάζει το ευαγγέλιο—το καλό νέο για το πώς ο Θεός συγχωρεί και λυτρώνει με έλεος και χάρη.

Από το βιβλίο του κόσμου, κατανοούμε ότι Εκείνος είναι ο κυρίαρχος Δημιουργός.

Από το βιβλίο του Λόγου, κατανοούμε ότι Εκείνος είναι άγιος και δίκαιος—and ότι με φρικτή αντίθεση, εμείς, όπως ο Δαβίδ, είμαστε επαναστάτες που αψηφούμε τον Θεό στις καρδιές μας. Είμαστε ανήμποροι και απελπισμένοι, ανίκανοι να μας救σουμε από την καταδικαστική μας κατάσταση.

Και έτσι ο Δαβίδ ρίχνεται στη συμπόνια του Θεού—Θεός που, στη συμπόνια Του, επιλέγει να μην μας μεταχειριστεί όπως αξίζουν οι αμαρτίες μας, αλλά μας συγχωρεί, ανακηρύττοντας τον Δαβίδ και ανακηρύττοντας εμάς αθώους. Όχι επειδή είμαστε αθώοι, αλλά επειδή ο Θεός επιλέγει να κοιτάξει το θάνατο του Ιδίου Υιού Του, Ιησού—τον οποίο ο Δαβίδ είδε μόνο στη σκιά, και τον οποίο εμείς τώρα βλέπουμε καθαρά—του οποίου το θάνατο γιορτάζουμε μαζί όταν συμμετέχουμε στο Κύπελλο του Κυρίου.

Ο Ιησούς, ο μόνος δίκαιος, ο μόνος που ήταν ποτέ πραγματικά αθώος και αμετάκλητος, πέθανε στη θέση μας ως υποκατάστατός μας—ο αθώος για τον ένοχο, ο αμετάκλητος για τον μεμπτό—πληρώνοντας την τιμή για την εξέγερσή μας ενάντια στον άγιο Θεό μας. Και ο Θεός αποδέχεται την πληρωμή. Με βάση τις αξίες του θανάτου του Ιησού, μας ανακηρύττει αθώους και αμετάκλητους ενώπιον Του.

Γνωρίζατε ότι οι Ψαλμοί 19 ανακηρύτουν τη δικαιωσή μας με πίστη μόνο; Τι δόξα.

Αλλά ακόμη και αυτό δεν είναι το τέλος. Ο ψαλμός κλείνει με εκείνο το όμορφο, οικείο στίχο:

"Ας είναι αποδεκτές οι λέξεις του στόματός μου και ο στοχασμός της καρδιάς μου ενώπιον Σου, Ω Κύριε, ο βράχος μου και ο Λυτρωτής μου."

Ο Δαβίδ γνωρίζει ότι είναι συγχωρεμένος από τη gracious ανακήρυξη του Θεού. Τώρα προσεύχεται ότι το στόμα του και η καρδιά του—όλα όσα λέει και ακόμη όσα σκέφτεται και αισθάνεται—να είναι αποδεκτά και ευάρεστα στον Θεό. Με άλλα λόγια, προσεύχεται ότι ο Θεός που δικαιώνει θα μας και αγιάσει. Είναι πραγματικά 1 Ιωάννη 1:9: Εάν ομολογήσουμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία.

Τι άλλη ανταπόκριση μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν τέτοιο Σωτήρα Θεό, ο οποίος μας έχει ελευθερώσει από την ανήμπορη και απελπιστική μας κατάσταση, παρά να ανταποκριθούμε με ζωές που τροφοδοτούνται από το Ευαγγέλιο, τροφοδοτούνται από τη Χάρη Του - ζωές υπακοής και επιδίωξης της αγιότητας σε κάθε πτυχή της ζωής μας;

Και έτσι έχουμε την πλήρη κίνηση αυτού του ψαλμού:

Εάν χαρούμε στη λεκτική μαρτυρία του Θεού στη γενική αποκάλυψη, πόσο περισσότερο πρέπει να χαρούμε στη λεκτική μαρτυρία του Θεού στην ειδική αποκάλυψη; Η εμπλοκή μας με τον κόσμο του Θεού πρέπει να μας ωθήσει να τρέξουμε στο Λόγο του Θεού, όπου ακούμε τον Θεό να μιλά.

Αλλά τότε, εάν χαρούμε στη λεκτική μαρτυρία του Θεού στην ειδική αποκάλυψη, πόσο περισσότερο πρέπει να - ακόμη και το πρωί αυτό - ανοίξουμε τον εαυτό μας στο μετανοϊκό, συγχωρητικό, δικαιολογικό και αγιαστικό έργο Του; Ταπεινοί και μετανοητικοί, όπως ο Δαβίδ, πρέπει να τρέξουμε σε Αυτόν, ώστε να κάνει αυτό το έργο μέσα μας - όχι μία φορά για πάντα, σαν να το φροντίσαμε παλιά, αλλά συνεχώς χαρούμενοι στο καλό νέο της δήλωσης του Θεού για την αθωότητά μας, διεκδικώντας το θάνατο του Ιησού ως τη βάση για αυτή τη δήλωση και επιδιώκοντας την αγιότητα και την υπακοή που τροφοδοτούνται από το Ευαγγέλιο στον Ένα που είναι ο στερεός Βράχος και ο ευλογημένος Λυτρωτής μας.

Έτσι, αδελφοί και αδελφές, χαρείτε στον κόσμο του Θεού και στις κλήσεις που σας έδωσε να εκπληρώσετε σε αυτόν. Ακόμη καλύτερα, χαρείτε στον Λόγο του Θεού και σε όλα όσα μας λέει εκεί για τον εαυτό Του και τους λυτρωτικούς σκοπούς Του. Αλλά καλύτερα από όλα, ακολουθήστε το μονοπάτι του Ψαλμού 19 - ακολουθήστε το βιβλίο του κόσμου και το βιβλίο του Λόγου μέχρι το Ευαγγέλιο: το καλό νέο ότι ο Θεός συγχωρεί τους αμαρτωλούς επειδή ο Ιησούς πέθανε στον σταυρό, και το καλό νέο ότι με αυτό το Ευαγγέλιο μπορούμε να μιλήσουμε και να σκεφτούμε και να ζήσουμε αποδεκτά μπροστά Του.

Αυτή η τροχιά - αυτή η λογική του βιβλίου του κόσμου, του βιβλίου του Λόγου, της δικαίωσης και του αγιασμού - μπορεί να είναι το τέλος της μελωδικής γραμμής του Ψαλμού 19, αλλά δεν είναι το τέλος της μελωδικής γραμμής των λυτρωτικών σκοπών του Θεού για τη δημιουργία Του και για εσάς.

Και θα κλείσουμε τραγουδώντας έναν ύμνο που περιγράφει το απόλυτο τέλος αυτού του μεγάλου σκοπού του Θεού - να αποκαλύψει τον εαυτό Του, ώστε να Τον γνωρίσουμε, να συγχωρεθούμε και να περπατήσουμε στην αγιότητα μπροστά Του. Θα το ακούσετε τόσο όμορφα στον τελευταίο στίχο:

"Τελειώσε, λοιπόν, τη νέα δημιουργία Σου· καθαροί και χωρίς κηλίδα ας είμαστε. Ας δούμε τη μεγάλη Σου σωτηρία τέλεια αποκατεστημένη σε Σένα· μεταμορφωμένοι από δόξα σε δόξα…. Στον Ιησού Χριστό μονάχα να είναι η δόξα και η praise."

Ο Niel Nielson είναι ο πρόεδρος του Κολλεγίου Covenant στο Lookout Mountain, GA.

Αυτό το άρθρο βασίζεται σε μια λεκτική μεταγραφή ενός κηρύγματος του Δρ. Nielson. Έχει υποβληθεί σε ελαφρά επεξεργασία από τον Copilot καθώς και από το θεολογικό προσωπικό στο Third Millennium Ministries.