Η Κίνησή μας για την Ιεραποστολή

Ο Κινητήριος Λόγος για την Ιεραποστολή

1 Ιωάννη 1:2-6

Του Scott Moore

Λοιπόν, είναι προνόμιο να μπορώ να μοιραστώ μαζί σας από τον Λόγο του Θεού, ένα χωρίο της Γραφής που πραγματικά με παρηγορεί καθώς μαθαίνω περισσότερα για τον εαυτό μου και καθώς κάνουμε αυτό το έργο που ονομάζουμε ιεραποστολή. Είναι καλό να γνωρίζουμε ποιες είναι οι κινήτριές μας. Είναι καλό να γνωρίζουμε περισσότερα για το ποιοι είμαστε ως άνθρωποι. Είναι καλό να γνωρίζουμε ότι όταν προσευχόμαστε την Προσευχή του Κυρίου, «Ερχόμενον το βασίλειόν σου και γινέτω το θέλημά σου», ότι αυτή είναι επίσης μια συζήτηση με τον Θεό που είναι πολύ όπως μια πρόσκληση που ο Θεός μας χρησιμοποιεί στον κόσμο για να είμαστε συνδημιουργοί στον κόσμο και να απεικονίζουμε τη δόξα Του και να αφήσουμε ολόκληρη τη γη να γεμίσει με τη δόξα Του και ότι έχουμε κάτι να κάνουμε με αυτό.

Πήγα στο RTS για να πάρω εκπαίδευση σε όλα αυτά και παρέμεινε εδώ. Και γνωρίζω ότι πολλοί από εσάς μπορείτε να με ακολουθήσετε ότι μαθαίνουμε πολλά πράγματα και είναι εκείνη η διαίρεση μεταξύ του νου και της καρδιάς και πώς πραγματικά εισχωρεί στην καρδιά μας και πώς μπορούμε να το μεταφράσουμε με τρόπο που η καρδιά μας να μπορεί πραγματικά να το κατανοήσει και να πει, «Ναι, αυτό είναι που κάνω στο έργο του βασιλείου». Για μένα, το έργο του βασιλείου δεν ήταν τόσο – είμαι πραγματικά κακός στο να γράφω ενημερωτικά δελτία, οπότε αν λάμβανετε ενημερωτικά δελτία από μένα πολύ στην αρχή, δεν λάμβανετε ενημερωτικά δελτία από μένα πολύ. Και πολύ από αυτό είναι επειδή είμαι τεμπέλης σχετικά. Πολύ από αυτό είναι επειδή η πλειοψηφία του έργου του βασιλείου που βλέπω δεν είναι τίποτα που κανονικά θα γράφατε.

Υπάρχει ένας άνθρωπος στη γειτονιά μας· το όνομά του είναι John Jones και είναι εβδομήντα πέντε. Και όταν μπήκα στο κήπο του μια μέρα για να δω τον κήπο του, ήταν στον κήπο του, δουλεύοντας τον κήπο, και το κάνει για χρόνια, για τριάντα χρόνια. Και ήταν αμέσως καχύποπτος απέναντί μου. Και είναι καλύτερος ανθρωπολόγος από τους περισσότερους ανθρώπους σε αυτό το δωμάτιο, ακόμη και από εμένα. Και ήταν πολύ καχύποπτος και ήταν σαν: «Τι θέλεις από μένα; Πού είναι το σήμα σου;» Σαν: «Πού είναι το σήμα σου; Τι πουλάς; Πώς, βασικά, θα με εκμεταλλευτείς για να - ;» Και του μίλησα· του είπα ότι το όνομά μου ήταν Scott Moore και ότι και ότι και συζητήσαμε για τον κήπο και πώς ήθελα να φυτέψω έναν κήπο δίπλα στο σπίτι μου για να έχουμε άνδρες που δουλεύουν στον κήπο. Και ήταν ακόμα λίγο καχύποπτος. Λοιπόν, δύο ή τρεις εβδομάδες αργότερα, ήρθε κοντά μου στο κοινοτικό κέντρο και δεν τον αναγνώρισα επειδή δεν φορούσε το καπέλο του κηπουρού. Και με χτύπησε στον ώμο και λέει: «Θέλω να ξέρεις ότι το όνομά μου είναι John Jones και θέλω να ξέρεις ότι λυπάμαι.» Και είπα: «Γιατί λυπάσαι;» Και λέει: «Λοιπόν, έκανα την έρευνά μου. Σε έψαξα.» Και λέει: «Δεν μου είπες ότι είσαι πάστορας!» Και είμαι σαν: «Λοιπόν, δεν σκέφτηκα ότι αυτό ήταν σημαντικό!» Και λέει: «Λοιπόν, δεν μου αρέσουν οι πάστορες!» Και είμαι σαν: «Λοιπόν, χαίρομαι που δεν σου είπα ότι είμαι πάστορας!» Και για χρόνια, τα τελευταία δύο ή τρία χρόνια, έχουμε δημιουργήσει μια υπέροχη σχέση και δεν υπάρχει τίποτα που με χαροποιεί περισσότερο από το να πάω να καθίσω κάτω από το υπόστεγο του αυτοκινήτου του και απλώς να μιλήσω και να ακούσω να μιλάει. Και να παρακολουθήσω τη χαρά που έρχεται στο πρόσωπό του όταν ξέρει ότι κάποιος ακούει πραγματικά επειδή απολαμβάνω να τον ακούω.

Και ήθελα να κάνω ένα από τα παιδιά μας στο πρόγραμμα μετά το σχολείο να έχει έναν κήπο που θα μπορούσε να δουλεύει και να κρατάει και να δημιουργεί με και δεν είχα κανέναν να το κάνει. Και δεν επρόκειτο να το κάνω. Είμαι πάστορας, όχι κηπουρός! Ξέρετε, είναι σαν να λέω, “Δεν ξέρω πώς να το κάνω!” Και έτσι τον κορόιδευα και τον κοιτούσα - και εκείνος ήταν γυρισμένος και έκανε κάτι - και είπα, “Φίλε, θέλω να φτιάξω έναν κήπο στην πίσω πλευρά της εκκλησίας για να μπορούν τα παιδιά να έχουν κάτι να κάνουν και πραγματικά ψάχνω για κάποιον, όπως, συνταξιούχο, και που ξέρει να κηπεύει.” Και εκείνος κούνησε το κεφάλι του έτσι όλη την ώρα και δεν είπα τίποτα άλλο για αυτό. Τον χαιρέτησα, έφυγα, και περίπου τέσσερις ώρες αργότερα μελετούσα στο γραφείο μου και με πήρε τηλέφωνο και είπε, “Θα έρθεις πίσω εδώ στην πίσω πλευρά της εκκλησίας για να φτιάξουμε αυτόν τον κήπο?”

Θέλω να νιώσετε αυτό που νιώθετε στο σώμα σας τώρα. Ονομάζεται χαρά. Γιατί είναι μια ιστορία για το πώς δύο άνθρωποι που είναι πολύ διαφορετικοί, που είναι πολύ παραδοσιακά αποσυνδεδεμένοι, συνδέονται και διασκεδάζουν ο ένας με τον άλλον, και από εκείνη τη χαρά αρχίζουμε να δημιουργούμε. Και από τη δημιουργία μας μαζί μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω και να πούμε, “Φίλε, αυτό είναι πραγματικά καλό. Αυτά τα παιδιά μπορούν να μαζέψουν πράσα.” Νιώθετε το; Γιατί αυτό μας λέει ο Ιωάννης ότι είναι ο λόγος μας για τις αποστολές. Σωτηρία, ναι, αλλά σωτηρία για τι; Κάποιος σας ρωτάει, “Γιατί μοιράζεστε την πίστη με μένα?” Εσείς λέτε, “Λοιπόν, επειδή θέλω να σωθείς. Θέλω να περάσεις την αιωνιότητα στον παράδεισο.” “Αντίο.” Αλλά ο Ιωάννης λέει, “Όχι, ανακηρύσσουμε αυτά τα πράγματα σε σας,” αν μπορώ να το διαβάσω:

Αυτό που ήταν από την αρχή, το οποίο ακούσαμε, το οποίο είδαμε με τα μάτια μας, το οποίο παρατηρήσαμε και αγγίξαμε με τα χέρια μας, σχετικά με τον λόγο της ζωής – η ζωή έγινε φανερή, και την είδαμε, και μαρτυρούμε γι' αυτήν και σας κηρύττουμε την αιώνια ζωή, η οποία ήταν με τον Πατέρα και έγινε φανερή σε μας – αυτό που είδαμε και ακούσαμε, σας κηρύττουμε και σε σας” – και εδώ είναι το “έτσι ώστε”, ο λόγος – “έτσι ώστε και εσείς να έχετε κοινωνία μαζί μας.

Αυτό που σας ανέφερα ήταν μια ιστορία κοινωνίας που το Ευαγγέλιο καθιστά δυνατή.

“Και πράγματι η κοινωνία μας είναι με τον Πατέρα και με τον Υιό Του Ιησού Χριστό. Και γράφουμε αυτά τα πράγματα, ώστε η χαρά μας να είναι πλήρης.” Χαρά! Ο λόγος για τις αποστολές.

Πατέρα, Υιέ και Άγιος Πνεύμα, ζητούμε όχι ότι θα είστε καλοί μαζί μας επειδή είστε ήδη καλοί, αλλά εσείς, με το έργο του Πνεύματός Σας, να μας επιτρέψετε να το πιστέψουμε στο βάθος της ψυχής μας για λίγα μόνο λεπτά καθώς ακούμε από τον Λόγο Σας, οπότε ας γίνει. Αμήν.

Έτσι, καθώς μιλάμε για τους λόγους μας για τις αποστολές, ας σταματήσουμε να προσποιούμαστε και ας ομολογήσουμε ότι είμαστε άνθρωποι στην εποχή μας που δεν είμαστε πολύ καλοί στο να ορίζουμε και ακόμη και να ονομάζουμε ή ακόμη και να γνωρίζουμε τους λόγους μας για τίποτα. Μπορούμε απλώς να αναπαυτούμε αναγνωρίζοντας αυτό; Όλοι να πουν, “Αμήν!” Αν κάποιος σας ρωτήσει – αυτό είναι πώς θα με δυσκολέψετε· αυτό είναι γιατί ο γάμος είναι απογοητευτικός για μένα. Η γυναίκα μου είναι σαν, “Κάνατε αυτό· κάνατε αυτό. Γιατί το κάνατε;” Μπορώ να μιλήσω για πάντα, αλλά γιατί το κάνετε αυτό; Ποιοι είναι οι λόγοι της καρδιάς σας; Και μπορείτε σχεδόν να γνωρίζετε με βεβαιότητα ότι όταν κάποιος δίνει μια μονολεκτική απάντηση, αυτό είναι ο λόγος, αυτό είναι γιατί μοιράζομαι την πίστη μου, “Επειδή θέλω να σωθείτε,” αυτόν τον απλό λόγο μπορούμε σχεδόν να γνωρίζουμε ότι δεν γνωρίζουμε πραγματικά τι συμβαίνει εκεί, στα βάθη της ψυχής μας, τι μας οδηγεί πραγματικά. Και αυτό είναι γιατί. Επειδή δεν είμαστε ρομπότ. Δεν είμαστε δυαδικά προγράμματα όπου οι λόγοι μας είναι πάντα αυτό ή εκείνο. Είμαστε πολύπλοκα δημιουργήματα ενός παντοδύναμου, οικείου, καλού Θεού και είμαστε πολύπλοκοι. Σε οποιαδήποτε δεδομένη ημέρα σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, οι λόγοι μας για να κάνουμε οτιδήποτε είναι πολύπλοκοι. Μπορείτε να συμφωνήσετε με αυτό;

Οι Λόγοι Γιατί Εγώ ή Εμείς Κάνουμε Αποστολές

Ο Ed με ζήτησε να σας μιλήσω για τους λόγους για τους οποίους κάνω αυτό που κάνω. Αν ήμουν να σας πω τους λόγους για τους οποίους κάνω αυτό που κάνω ή γιατί κάνουμε ιεραποστολή, θα σας πω πράγματα όπως, “Λοιπόν, επειδή θέλω να είμαι ο άνθρωπος. Και είναι πραγματικά ωραίο να κάνω υπουργείο σε μια γειτονιά όπως η δική μας.” Επειδή αγαπώ τις ιστορίες και αγαπώ να νιώθω τη χαρά του να περνάω χρόνο με τον John Jones. Επειδή αγαπώ τον Λόγο του Θεού και αγαπώ να τον διδάσκω. Είναι αυτό για το οποίο δημιουργήθηκα. Επειδή, ξέτε τι, μου παρέχει τη δυνατότητα να έχω αίσθηση σκοπού και πράγματα όπως αυτά.” Ο άνθρωπος έχει διαφορετικές κινήτριες. Αλλά οι κινήτριες, αυτό που θα ήθελα να κάνω σήμερα, απλώς να σας βοηθήσω τουλάχιστον και να μας βοηθήσει να πάμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας και να ανακαλύψουμε και ακόμη να αμφισβητήσουμε και να διερευνήσουμε τις κινήτριες για τις οποίες κάνουμε ιεραποστολή. Και αυτό που αγαπώ για τον Λόγο του Θεού είναι ότι μας λέει ποιες είναι οι κινήτριες μας και ότι, “Κοιτάξτε, υπάρχει μια χαρά που νιώθετε.” Δεν μας ζητάει, “Αν θέλετε να είστε καλός ιεραποστολός, βγείτε εδώ και πιάστε το και ξοδέψτε όλη αυτή την ενέργεια και τους πόρους για να πάτε και να είστε αυτό, ώστε να μπορείτε να είστε ένας μεγάλος ιεραποστολός όπως όλοι αυτοί για τους οποίους διαβάζουμε βιβλία.” Όχι! Αυτό που λέει είναι ότι βαθιά υφασμένο στο ύφασμα του όντος σας είναι ο λόγος για την ιεραποστολή. Και μόνο χρειάζεται και εγώ μόνο χρειάζεται να απελευθερωθούμε. Η κίνητρος για την ιεραποστολή είναι ήδη εκεί. Μου είπες ότι όταν φωτιάξατε όταν σας είπα μια ιστορία για χαρά.

Ένας Σχεσιακός Θεός

Αλλά είναι στο ύφασμα του όντος μας επειδή δημιουργηθήκαμε σύμφωνα με την εικόνα ενός σχεσιακού Θεού. Αυτό που αγαπώ για το δόγμα της Τριάδος και αυτό που αγαπώ για την αλήθεια της Τριάδος - και είμαι στην εξεταστική επιτροπή στην presbytery μας και πάντα ρωτώ τους υποψηφίους αυτήν την ερώτηση - “Ποια είναι η πρακτική επίπτωση του δόγματος της Τριάδος, του Τριών σε Ένα;” Και αυτό που αγαπώ να ακούω και αυτό που αγαπώ να επικοινωνώ είναι ότι απλώς με βοηθάει να περιγράψω τις λαχτάρες της ψυχής μου να είμαι σε σχέση με τους ανθρώπους. Με βοηθάει να κατανοήσω γιατί αγωνίζομαι με τη μοναξιά. Με βοηθάει να κατανοήσω γιατί η αποσύνδεσηรู้สึก τόσο δύσκολη. Με βοηθάει να κατανοήσω γιατί η σύνδεσηรู้สึก τόσο καλή επειδή ο Ιησούς στην Υψηλή Ιερατική Προσευχή στο Ιωάννη 17 μιλάει για, όπως, “Πατέρα, επιθυμώ ότι αυτοί που μου έδωσες,” και παρερμηνεύω αυτό κατά κάποιο τρόπο· δεν θυμάμαι καλά και αν είστε όπως εγώ, χαίρομαι μαζί σας επειδή δυσκολεύομαι να θυμάμαι! Αλλά κάτι σαν αυτό, “Θέλω αυτούς που μου έδωσες, όλους όσους μου έδωσες, να είναι μαζί μου όπου είμαι, για να ιδούν την δόξα μου, την δόξα που μου έδωσες πριν από την ίδρυση του κόσμου. Γιατί; Επειδή με αγάπησες.”

Η Συντροφιά της Τριάδος

Και έτσι παίρνουμε ένα παράθυρο στη σχέση, τη συντροφία της Τριάδας όταν ο Πατέρας αγαπά τον Υιό και ο Υιός αγαπά τον Πατέρα που αγαπά το Πνεύμα που αγαπά τον Υιό. Και είστε έτοιμοι για αυτό; Αγαπούν και αγαπιούνται. Χαίρονται και χαίρονται. Και τότε όλα αυτά ξαφνικά, όταν στη χαρά και στην αγάπη, τι αρχίζουν να κάνουν; Δημιουργούν. Και, «Ας γίνει φως. Ας γεμίσει η γη με φυτά και πουλιά» και όλα αυτά τα καταπληκτικά πλάσματα που δημιουργούν. Και τότε, «Ας γιορτάσουμε αφού δημιουργήσουμε όλα αυτά τα πράγματα και ας πούμε, «Είναι καλό. Είναι καλό. Είναι καλό». Και τότε δημιουργούμε τον άνθρωπο κατ' εικόνα μας. Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο κατ' εικόνα μας. Ας διαμορφώσουμε τον Αδάμ», Genesis 2 και ο Θεός εμφυσά ζωή σε αυτόν όπως ένας πατέρας, ένας γονέας αναπνέει, και ακριβώς εκείνη την οικεία γνώση του και δίνοντας ζωή σε ένα πρόσωπο.

Και έτσι έχετε αγάπη και τότε η χαρά ρέει στους αυτοκινητόδρομους της αγάπης. Και τότε από εκείνη τη χαρά έχετε δημιουργία. Και μετά τη δημιουργία και τη συνδημιουργία, σωστά, υπάρχει μια γιορτή. «Είναι καλό. Είναι πολύ καλό». Και τότε βάζει τον άνθρωπο στον κήπο και λέει, «Να είσαι όπως Εγώ. Και αν θέλεις να είσαι όπως Εγώ, πρέπει να είσαι σχεσιακός. Δεν είναι καλό για σένα να είσαι μόνος. Οπότε να είσαι σε ένωση με Εμένα αλλά να είσαι σε ένωση με αυτήν. Να δουλεύεις τον κήπο». Και άνθρωπε, όταν δουλεύεις έναν κήπο – έχει κανείς καλλιεργήσει καρπούζι, για παράδειγμα; Όπως αν δουλεύεις αυτόν τον κήπο, θα πάρει πάνω από τη σκληρή δουλειά σου και θα μεγαλώσει σε όλη τη γη. Και τότε, «Να είστε καρποφόροι και να πολλαπλασιάζεστε». Εκείνη η γυμνή και ανέκλειπτη. Εκείνη η οικεία σχέση που είναι δημιουργική οικεία σχέση. Και ας γεμίσει όλη η γη με τη δόξα Του. Αυτός είναι εκείνος κατ' εικόνα του οποίου δημιουργηθήκαμε.

Οι Σχέσεις του Ανθρώπου με τον Θεό

Αυτό περιγράφει τη λαχτάρα του μικρού κοριτσιού μου όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ και της λέω να πάει να παίξει με πηλό και εκείνη μου λέει, “Πατέρα, θέλω να παίξεις μαζί μου!” Εγώ, “Εντάξει, δεν θέλω να παίξω τώρα· πήγαινε να χρωματίσεις.” “Πατέρα, θα χρωματίσεις μαζί μου;” Κανείς δεν θέλει να δημιουργήσει μόνος. Κανείς δεν θέλει να χρωματίσει μόνος. Όλοι θέλουμε να είμαστε σε κοινωνία και θέλουμε να κοιτάξουμε στα μάτια ενός άλλου ανθρώπου και θέλουμε τα μάτια του να φωτίσουν και να κάνουν αυτό που κάνουν τα μάτια μας. Αυτό ονομάζεται σύνδεση· ονομάζεται κοινωνία. Ονομάζεται συντονισμός. Όταν κλαίμε, θέλουμε άλλοι να κλαίνε μαζί μας. Όταν χαίρεσθαι, θέλουμε άλλοι να χαίρονται μαζί μας. Ονομάζεται “Είσαι μαζί μου.” Γι' αυτό οι προθέσεις στη Γραφή είναι τόσο υπέροχες όταν μιλάμε για τη σωτηρία στο Χριστό, με τον Χριστό. Είναι ο Θεός που πάντα γεφυρώνει το χάσμα, πλησιάζει, και δημιουργηθήκαμε κατ' εικόνα αυτού του Θεού. Δεν είναι υπέροχο; Και έτσι είναι αυτή η σχέση.

Η Πτώση του Ανθρώπου από τη Χάρη

Αλλά τότε βλέπουμε ότι υπάρχει ρήξη στη σχέση. Γνωρίζετε πού πηγαίνω; Στο Γένεσις 3. Και η ρήξη έρχεται στα τακούνια του φιδιού. Λέει, «Τότε ήταν γυμνοί και χωρίς ντροπή.» Και μετά λέει, «Το φίδι, που ήταν πιο πονηρό από κάθε άλλο θηρίο του αγρού.» Και η λέξη, «γυμνοί» και η λέξη, «πονηρός» στα εβραϊκά, υπάρχει μια μικρή διαφορά στις φωνητικές ενδείξεις και έτσι αυτό που βλέπετε εδώ είναι ότι υπάρχει γυμνότητα, υπάρχει ευαλωτότητα. Και τότε έρχεται το φίδι με την πονηριά του. Με άλλα λόγια, ενεργεί σαν να είναι ευάλωτος αλλά υπάρχει κρυπτότητα μέσα του. υπάρχει σκοτάδι μέσα του. Δεν ήρθε με μια απειλητική, αρπακτική ματιά, βλέμμα. ήρθε με ένα γλυκό βλέμμα. «Είπε πραγματικά ο Θεός; Ω, σίγουρα δεν θα πεθάνετε. Γιατί ο Θεός γνωρίζει ότι όταν φάτε τον καρπό θα είστε σαν αυτόν.» Και μετά την ελκύοντας, παίρνοντάς την να σκέφτεται κριτικά στο μυαλό της, και τότε η κρυπτότητα έρχεται γύρω και την χτυπάει στην πλάτη. Και τότε σε εκείνη την πτώση, ξαφνικά ο άντρας και η γυναίκα γνώρισαν ότι ήταν γυμνοί και άρχισαν να καλύπτονται. Άρχισαν να κρύβονται.

Και εδώ είναι το πιο τραγικό μέρος. Είναι ότι ο Θεός έρχεται και περπατάει στον κήπο και αντί για τα παιδιά Του να έρθουν και να τρέξουν κοντά Του, τρέχουν μακριά. Όλες οι προθέσεις, όλες οι κινήσεις του Θεού προς, και τώρα ξαφνικά η δημιουργία Του, τα παιδιά Του – μακριά. Τώρα αν είστε γονιός, κάποιοι από εσάς γονείς γνωρίζετε τον πόνο της προσέγγισης των παιδιών σας με καλοσύνη και δεν εμπιστεύονται ότι είστε καλοί και τρέχουν μακριά από εσάς και κρύβονται. Γνωρίζετε τι πόνο αισθάνεστε. Και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας και όσο περισσότερο το βιώνουμε, τόσο πιο οδυνηρό γίνεται. Αμήν; Έτσι φανταστείτε τον Θεό, που χαίρεται στη δημιουργία Του, τη δημιουργία που είναι πολύ καλή, όπως ένας οικείος Πατέρας, να κινείται προς τον Αδάμ στον κήπο και αντί για τον Αδάμ να λέει, «Ναι, σε αγαπώ!» σε κοινωνία και απόλαυση ο ένας του άλλου, ο Αδάμ τρέχει μακριά από Εκείνον. Και λέει, «Πού είσαι;» Τι σκληρές λέξεις να πεις – «Πού είσαι;» Και ο Αδάμ είπε, «Λοιπόν, άκουσα ότι ερχόσουν και ήμουν γυμνός». Με άλλα λόγια, «Ήμουν ευάλωτος, επομένως ήμουν φοβισμένος».

Κρύβονται από τον Θεό

Κάπου λοιπόν εγκαταστάθηκε στο μυαλό του Αδάμ ότι υπάρχει κρυπτότητα στον Θεό! «Δεν μπορώ να είμαι ευάλωτος μαζί Του επειδή αν είμαι ευάλωτος μαζί Του και αν δεν κρύβω εκείνα τα μέρη του εαυτού μου που έχω κρίνει κακά ή αν δεν κρύβω την πτώση μου, τότε δεν θα με πλησιάσει με καλοσύνη αλλά θα είναι μόνο με περιφρόνηση. Και έτσι κρύφτηκα. Κάλυψα τον εαυτό μου». Και τώρα υπάρχει απόσταση στη σχέση. Και αν όλοι μας είμαστε ειλικρινείς, είναι ο λόγος για τον οποίο παραμένουμε επιφανειακοί στις σχέσεις. Αμήν; Είναι επειδή δεν εμπιστευόμαστε πλήρως τα κίνητρα των άλλων όταν μπαίνουμε σε μια σχέση. Είναι τρομακτικό. Μου έρχεται κοντά επειδή δημιουργηθήκαμε κατ' εικόνα του ίδιου Θεού αλλά είστε διαφορετικός από εμένα. Έτσι αν μπείτε σε μια σχέση, δεν ξέρω αν έχετε σκοτάδι μέσα σας. δεν ξέρω αν υπάρχουν κρυφά κίνητρα μέσα σας. Δεν γνωρίζω ούτε τα δικά μου κίνητρα, επομένως αυτό θα μπορούσε να πάει στραβά.

Η Ευάλωτη του Ανθρώπου

Και βλέπετε πώς αυτή η ένταση, τώρα ξαφνικά ο άντρας και η γυναίκα, αφήνονται να είναι ο κρίσιμος δικαστής του κόσμου που έρχεται σε αυτούς; Είμαστε ευάλωτοι σε έναν κόσμο και σε σχέσεις που δεν μπορούν να εμπιστευτούν ότι είναι καλές. Κατά κάποιο τρόπο αυτή ήταν η πίστη τους. Πειράστηκαν από τον Σατανά και την πίστεψαν και αμάρτησαν, πήραν και έφαγαν. Εδώ είναι οι πίστεις της καρδιάς τους και εδώ είναι οι πίστεις της καρδιάς μας – “Πρέπει να κρίνω κριτικά τα πάντα και όλους ως καλούς ή κακούς για μένα. Επομένως, πρέπει να τους χειριστώ για να εξασφαλίσω τη δική μου προστασία και τη δική μου εκπλήρωση σε αυτόν τον κόσμο. Είμαι μόνος. Είμαι ορφανός.” Και αυτή είναι η ζωή που οικοδομούμε. Αυτά είναι τα φύλλα συκής που οικοδομούμε. Κρύβουμε και χειριζόμαστε. Είμαστε καταπληκτικοί χειριστές. Τόσο λεπτοί χειριστές. Αγαπάμε τους ανθρώπους για να αγαπηθούμε. Αυτό είναι χειρισμός, σωστά; Είμαστε πραγματικά καλοί επειδή θέλουμε οι άνθρωποι να είναι καλοί πίσω. Είναι ένα “αν-τότε”. Είναι, “Αν κάνω αυτό, τότε κάνεις αυτό. Αν πλησιάσεις κοντά μου τότε μπορείς να με βλάψεις, επομένως δεν θα πλησιάσω κοντά σου. Θα κρυφτώ από тебя.” Είναι το συνεχές παιχνίδι σκακιού ότι οι τροχοί μας περιστρέφονται πάντα σε αυτό που μας έχει εξαπατήσει να πιστεύουμε ότι είναι το παιχνίδι της ζωής και πρέπει να παραμείνουμε προστατευμένοι και δεν μπορούμε να είμαστε ευάλωτοι.

Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα. Οι λαχτάρες μας να αγαπάμε και να αγαπηθούμε, οι λαχτάρες μας να είμαστε σε κοινωνία και να απολαμβάνουμε τους ανθρώπους και να απολαμβάνουμε από τους ανθρώπους, οι λαχτάρες μας να εργαζόμαστε με τους ανθρώπους για να δημιουργήσουμε καλό και να δημιουργήσουμε κάτι που έχει σκοπό και αξία, και οι λαχτάρες μας να γιορτάσουμε όταν αυτό συμβεί, να μας γιορτάσουν, όλες αυτές παραμένουν. Όλοι μας έχουμε αυτές τις λαχτάρες στην καρδιά μας, αυτές τις βαθιές λαχτάρες στην καρδιά μας. Αμήν; Εντάξει, θα προσπαθήσω ξανά και κοιτάξτε, πρέπει απλώς να ακούσετε σαν την εκκλησία μου μια φορά. Αμήν; Ναι! Χρειάστηκα αυτή τη σύνδεση! Την χρειαζόμουν! Χρειάστηκα τα μάτια σας! Χρειάστηκα τα λόγια σας! Χρειάστηκα κάτι! Βλέπετε, είμαι ευάλωτος μαζί σας. Την χρειαζόμουν. Έχω αρχίσει να αισθάνομαι λίγο αποσυνδεδεμένος εδώ. Είμαι ήδη αρκετά ψηλός, εντάξει;

Πρέπει να Μετανοήσουμε

Έτσι, οι κινήτρίβές μας τώρα μετακινούνται από τη χαρούμενη σύνδεση και την αγάπη στη φοβική προστασία και την προώθηση και την αυτοϊκανοποίηση. Και εδώ είναι όπου πολλές από τις κινήτριές μας για τις αποστολές προέρχονται. Итак, πώς βγαίνουμε; Πώς μετακινούμαστε; Λοιπόν, αυτό το χωρίο μας λέει το κλειδί. Και είναι πρώτα να μετανοήσουμε. Τώρα, όταν λέω "μετανοήστε", δεν μιλάω για μια στροφή 180 μοιρών. Θα χαρακτηρίσω ακόμη και τον όρο· θα τον ονομάσω σχεσιακή μετάνοια. Γιατί η μετάνοια δεν είναι, "Ο Θεός είναι εκεί με ένα κριτικό, καταδικαστικό μάτι και πρέπει να, στην απομόνωσή μου, μετανοήσω, και επομένως Αυτός έρχεται κοντά μου." Αυτό είναι που πιστεύουν οι περισσότεροι από εμάς. Προσπαθούμε να – δηλαδή, δεν μπορείτε να Τον χειραγωγήσετε πιο κοντά με αυτόν τον τρόπο. Αντίθετα, τι είναι; Είναι η καλοσύνη του Θεού που μας οδηγεί στη μετάνοια. Η μετάνοια έρχεται πάντα αφού έχουμε δει και έχουμε θαυμάσει την καλοσύνη του Θεού. Ότι γνωρίζουμε ότι αν ομολογήσουμε τις αμαρτίες μας, Αυτός είναι τι; "Πιστός και δίκαιος για να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας." Ποια καλοσύνη συζητάμε εδώ; Πώς μπορούμε να περάσουμε από την απόκρυψη και να κάνουμε τα πάντα για να μείνουμε μακριά από τους ανθρώπους στο να βγούμε και να είμαστε ευάλωτοι και να προσφέρουμε τον εαυτό μας για εκείνη την επικοινωνία και εκείνη τη χαρά και όλα εκείνα τα πράγματα, εκείνα τα υπέροχα πράγματα για τα οποία δημιουργηθήκαμε; Πρώτα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η σχέση μας είναι ασφαλής με τον Πατέρα. Και είναι ασφαλής επειδή Αυτός ήρθε σε εμάς.

Ο Χριστός Κατέστησε τον Εαυτό Του Ακουστό

Και αυτό είναι που μας δίνει ο Ιωάννης εδώ. “Αυτό που έχουμε δει με τα μάτια μας, που έχουμε κοιτάξει και έχουμε αγγίξει με τα χέρια μας.” Το λέει ξανά και ξανά και ξανά. Με άλλα λόγια, αυτό δεν είναι απλώς κάποια θεολογική αλήθεια· αυτή είναι η υπαρξιακή και η καταστάσιακή αλήθεια ότι ο Ιησούς έκανε τον εαυτό Του ορατό. Ο Θεός στον Χριστό έκανε τον εαυτό Του ακουστό. Γνωρίζετε πόσο επώδυνο μπορεί να είναι να σε ακούν και να μην σε ακούν; Οι περισσότεροι από εμάς δεν επικοινωνούμε τις βαθιές λαχτάρες μας επειδή κανείς δεν ακούει. Αμήν; Και έτσι οι λαχτάρες μας είναι σαν, “Άνθρωπος, εύχομαι να κρεμάσεις αυτή την πετσέτα. Εύχομαι να πλύνεις τα πιάτα,” ή κάτι τέτοιο. Όχι, αυτό δεν είναι πραγματικά η επιθυμία. Η επιθυμία είναι, “Πραγματικά εύχομαι να με αξιώσεις. Επιθυμώ αυτό.” Αλλά δεν μπορούμε να την ακούσουμε.

Ο Ιησούς βγήκε μπροστά. Έκανε τον εαυτό Του ορατό. Έκανε τον εαυτό Του ακουστό – ικανό να παρεξηγηθεί. Ορατό – ικανό να γίνει αντικείμενο κοροϊδίας και γελοιοποίησης και χλευασμού. Έκανε τον εαυτό Του απτό. Και αυτή η λέξη στα ελληνικά είναι ψηλαφητός, όπως ένα τυφλό άτομο στο σκοτάδι που αγκαλιάζει κάτι. Αυτό σημαίνει ότι έκανε τον εαυτό Του 살able. Έκανε τον εαυτό Του υποκείμενο στις ενέργειες των ανθρώπων που είναι πονηροί, που κρύβονται, αλλά που επίσης είναι γοητευμένοι από την ομορφιά Του, που θέλουν να ακουμπήσουν στο στήθος Του αλλά που επίσης θέλουν να τον φιλήσουν και να τον μαχαιρώσουν στην πλάτη. Αυτός είναι ο ευάλωτος Χριστός μας. Έρχεται σε εμάς όχι με καταδίκη αλλά με καλοσύνη. Και έτσι να μετανοήσουμε, να πάμε πέρα από το μυαλό – κυριολεκτικά μετάνοια· να πάμε πέρα από το μυαλό, μετά το μυαλό. Μετά το κριτικό μυαλό όπου είναι “Εάν, τότε· εάν, τότε· εάν, τότε. Εάν κάνω αυτό, τότε αυτό” – πηγαίνοντας στα βαθιά μέρη της ψυχής μας όπου κατοικούν οι λαχτάρες μας και εκεί γίνεται η μετάνοια καθώς παραδίνουμε τους κινήτρους μας και τους πονηρούς κινήτρους μας και την πονηρία μας και το σκοτάδι μας.

Ο Ιησούς μας Κάνει Ορατό

Πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Εδώ είναι ο λόγος για τον οποίο μπορούμε να το κάνουμε. Αυτό είναι που αγαπώ σε αυτό το χωρίο. “Αυτό είναι το μήνυμα που ακούσαμε από Εκείνον και σας κηρύττουμε, ότι ο Θεός είναι φως και δεν υπάρχει καθόλου σκοτάδι σε Εκείνον.” Με άλλα λόγια, όταν ο Ιησούς κάνει τον εαυτό Του ορατό σε σας, όταν σας πλησιάζει με καλοσύνη, Εκείνος, σε αντίθεση με το φίδι, δεν έχει τίποτα στην πίσω τσέπη Του. Δεν υπάρχει σκοτάδι σε Εκείνον. Δεν υπάρχει κακό κίνητρο που να σας φέρνει κοντά μόνο για να σας βλάψει. Επομένως, μπορείτε να εμπιστευτείτε ότι όλα στις προνοιακές Του διαδρομές που έρχονται σε σας – είναι τι; Για το καλό σας και για τη μεταμόρφωσή σας. Για το καλό μας και για τη μεταμόρφωσή μας. Μπορούμε να κάνουμε τον εαυτό μας ευάλωτο σε έναν κόσμο στον οποίο και πάνω στον οποίο ο Θεός είναι προνοιακός, επειδή μπορούμε να εμπιστευτείτε ότι δεν υπάρχει σκοτάδι σε Εκείνον. Ακόμη και σε έναν επώδυνο κόσμο. Αμήν! Αυτό είναι το Ευαγγέλιο. Επομένως, μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά χωρίς φόβο. Εκείνος έχει πληρώσει για τις αμαρτίες μας. Κάθε πόνος και κάθε ταλαιπωρία που έχουμε περάσει και όλοι μας έχουμε περάσει, κάθε προδοσία που έχουμε περάσει και σχέσεις που μας κάνουν πολύ δύσκολο να μπünkουμε σε σχέσεις πια, μπορούμε να εμπιστευτείτε ότι είναι για το καλό μας. Γιατί; Επειδή Εκείνος μας έχει πληρώσει. Εκείνος μας έχει εξιλεώσει. Δεν είναι η καταδίκη Του. Μόνο το καλό μάτι Του πάνω μας τώρα.

Όταν λοιπόν έρθει ο Χριστός, μπορούμε να πούμε, “Άνθρωπε, σε αγαπώ.” Και Εκείνος μπορεί να μας πει, “Και εγώ σε αγαπώ.” Και μπορείτε να πείτε, “Άνθρωπε, θέλω να απολαύσω από Σένα.” Και Εκείνος λέει, “Λοιπόν, είναι στην ομολογία σου, γιε. Δημιουργήθηκες για να δοξάζεις Εμένα και να με απολαύεις για πάντα, αλλά δημιουργήθηκες επίσης για να απολαύεσαι από Εμένα για πάντα και απολαύω σε, μικρέ μου αγοριό.” Δεν είναι υπέροχα νέα, επειδή θέλουμε να απολαύσουμε και Εκείνος μας απολαύει. Και επομένως μπορούμε να προχωρήσουμε με άλλους. Μπορούμε να περπατήσουμε με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο περπάτησε Εκείνος – ευάλωτα. Και εδώ είναι οι αποστολές. Είστε έτοιμοι; Μπορούμε να μας ακουστούμε. Μπορούμε να μας δούμε. Δεν χρειάζεται να ζήσουμε με τα φύλλα συκαίας άλλο. Μπορούμε να μας δούμε όλους. Στις αποστολές, δεν είναι η τελειότητα. Οι καλύτερες ιστορίες στις αποστολές είναι ιστορίες αποτυχίας. Σωστά; Και πως μπορεί να συμβεί αυτό; Επειδή όταν περπατάμε στο φως, τι μας λέει ο Ιωάννης; Το αίμα του Ιησού του Υιού καθαρίζει μας από την αμαρτία μας. Δεν είναι τόσο υπέροχο; Μπορούμε να μας δούμε, μπορούμε να μας ακουστούμε, έτσι ώστε όταν πλησιάσουμε σε κάποιον και πούμε, “Θέλω απλώς να μοιραστώ την πίστη μου μαζί σου,” και ρωτά, “Γιατί;” μπορούμε να πούμε, “Λοιπόν, αυτή είναι μια φορτωμένη ερώτηση. Πιθανότατα έχω κάποια εγωιστικά λόγοι επειδή έχω υπάρξει σε σχέσεις πριν και δεν έχουν βγει καλά και έτσι είμαι λίγο διστακτικός, αλλά υπάρχει κάτι για σένα και τη ζωή σου που θέλω να μάθω περισσότερα για σένα και θέλω να μπορέσω να μοιραστώ. Και ο μόνος τρόπος που γνωρίζω ότι με τον καιρό μπορούμε να φτάσουμε κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, στην καρδιά μας, είναι ότι και οι δύο πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε τίποτα να φοβόμαστε, ακόμη και όταν γινόμαστε κακοί ο ένας με τον άλλον.”

Δεν είναι υπέροχο; Αυτή είναι η κίνησή μας για τις αποστολές. Μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά με ευαλωσία. Επειδή Εκείνος μας απολαύει, μπορούμε λοιπόν να απολαύσουμε άλλους. Αμήν; Ας προσευχηθούμε.

Πατέρα, ζητούμε να ευλογήσεις την κήρυξη και την ακρόαση του Λόγου Σου. Πατέρα, σε ευχαριστούμε ότι είσαι τόσο καλός μαζί μας. Βοήθησέ μας να έχουμε εμπιστοσύνη καθώς συνεχίζουμε σε αυτή τη λατρεία και καθώς προχωράμε μπροστά στη μέρα μας. Στο όνομα του Ιησού, αμήν.