Κτίζοντας πάνω στη Βράχο

Χτίζοντας πάνω στον Βράχο

Πράξεις 9:31

Του Wiley Lowry

Αν θέλετε να γυρίσετε στις Βίβλους σας στο κεφάλαιο 9 των Πράξεων· βρίσκεται στη σελίδα 918 στις Βίβλους του πατώματος. Αν έχετε έρθει εδώ πολλές φορές, ακούτε ότι επαναλαμβάνουμε συχνά την πρώτη ερώτηση και απάντηση στο Westminster Shorter Catechism. Και πραγματικά είναι μια καταπληκτικά καθαρή και χρήσιμη περίληψη του σκοπού της ζωής. “Ο κύριος στόχος του ανθρώπου είναι να δοξάσει τον Θεό και να Τον απολαύσει για πάντα.” Αν μπορούσα να κάνω μια προσθήκη σε αυτό – και είμαι βέβαιος ότι οι άνδρες που κάθονταν στο Jerusalem Chamber στη Westminster Assembly θα ήταν πολύ πρόθυμοι να ακούσουν τι είχα να πω! Αλλά αν μπορούσα να κάνω μια προσθήκη θα έλεγα το εξής. Ο κύριος στόχος του ανθρώπου είναι να δοξάσει τον Θεό και να Τον απολαύσει μαζί για πάντα. Και ο λόγος που το λέω αυτό είναι επειδή η εκκλησία είναι κεντρική στον σκοπό του Θεού για τον λαό Του. Και αυτό που βλέπουμε στο κεφάλαιο 9 των Πράξεων, στίχο 31, είναι ότι η εκκλησία χτιζόταν πάνω στον Χριστό. Και καθώς χτιζόταν πάνω στον Χριστό, πήγαιναν “στο φόβο του Κυρίου και στη συντριβή του Αγίου Πνεύματος.” Βλέπετε, δοξάζονταν τον Θεό και Τον απολάμβαναν μαζί.

Έτσι με αυτό στο μυαλό, ας πάμε σε Αυτόν σε προσευχή και μετά θα το διαβάσουμε αυτή τη νύχτα.

Πατέρα μας, ζητούμε να μας δώσεις το φόβο του Κυρίου και να μας δώσεις τη συντριβή του Αγίου Πνεύματος ακόμη και καθώς διαβάζουμε αυτόν τον στίχο και τον μελετάμε τη νύχτα. Και καθώς βγαίνουμε από εδώ, να βγαίνουμε για να σε δοξάσουμε και να σε απολαύσουμε μαζί για πάντα. Προσευχόμαστε αυτά τα πράγματα στο όνομα του Χριστού, αμήν.

Πράξεις 9, μόνο ένας στίχος· στίχος 31:

“Έτσι η εκκλησία σε όλη την Ιουδαία και τη Γαλιλαία και τη Σαμάρεια είχε ειρήνη και χτιζόταν. Και περπατώντας στο φόβο του Κυρίου και στη συντριβή του Αγίου Πνεύματος, πολλαπλασιαζόταν.”

Το γρασίδι μαραίνεται και τα λουλούδια πέφτουν, αλλά ο Λόγος του Θεού μας αντέχει για πάντα.

Θέλω να μελετήσουμε αυτόν τον στίχο από δύο σημεία απόψε. Το πρώτο είναι – να χτιστεί. Και μετά το δεύτερο είναι – να χτιστεί έξω. Να χτιστεί και να χτιστεί έξω. Θα περάσουμε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας στο πρώτο, και εκεί θα ξεκινήσουμε, με το να χτιστεί.

Να Χτιστεί

Λέει ότι “η εκκλησία σε όλη την Ιουδαία και τη Γαλιλαία και τη Σαμάρεια είχε ειρήνη και χτίζονταν.” Ένας άλλος τρόπος να το πούμε είναι ότι δομοφοιτόταν. Ενδυναμωνόταν. Η δύναμη της εκκλησίας είναι μεγάλη υπόθεση. Η εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού· είναι η νύφη του Χριστού. Είναι το κοπάδι του Καλού Ποιμένα. Συγκεντρώθηκε σύμφωνα με το αιώνιο σχέδιο του Θεού, εξασφαλισμένο από την έκχυση του πολύτιμου αίματος του Χριστού, και κυβερνάται από τον αναστημένο και νικηφόρο Κύριο Ιησού Χριστό. Είναι ασφαλές να πούμε ότι η ανάπτυξη και η δύναμη της εκκλησίας εξαρτώνται από τον Χριστό.

Και σε αυτόν τον στίχο, νομίζω ότι βλέπουμε τρία πράγματα, τρεις τρόπους με τους οποίους ο Χριστός είναι αυτός στον οποίο χτίζεται η εκκλησία. Τρεις τρόπους με τους οποίους η εκκλησία χτίζεται πάνω στον Χριστό. Ένας είναι ότι η εκκλησία χτίζεται πάνω στην εντολή του Χριστού. Βλέπουμε επίσης ότι η εκκλησία δομοφοείται ως εκκλησία του Χριστού. Και επίσης βλέπουμε ότι δομοφοείται από την δέσμευση του Χριστού. Ας δούμε αυτά τα τρία πράγματα.

Να Χτιστεί Πάνω στην Εντολή του Χριστού

Αριθμός ένα, βλέπουμε ότι η εκκλησία οικοδομείται σε εκπλήρωση και σε υπακοή στη διαταγή του Χριστού. Γνωρίζετε ότι ένα από τα πράγματα που κάνουν αυτόν τον στίχο να ξεχωρίζει στο βιβλίο των Πράξεων είναι ότι χρησιμεύει ως περίληψη. Είναι μια περίληψη όλων όσων έχουν προηγηθεί στο βιβλίο των Πράξεων, αλλά είναι και ένας μεταβατικός στίχος. Έτσι μας ετοιμάζει να μας πει τι θα συμβεί στο υπόλοιπο του βιβλίου των Πράξεων. Και ως περίληψη, ο στίχος 31 μας λέει ότι η εκκλησία, σε όλη τη Ιουδαία και τη Γαλιλαία και τη Σαμάρεια, οικοδομείται. Τώρα, αναφέροντας αυτά τα τρία μέρη, ιδιαίτερα, δεσμευόμαστε με τον ίδιο σκοπό και την τάξη και το περίγραμμα του βιβλίου των Πράξεων. Γιατί βλέπετε, πού αρχίζει το βιβλίο των Πράξεων; Το βιβλίο των Πράξεων αρχίζει στην Ιερουσαλήμ και αρχίζει με τον Ιησού και είναι με τους μαθητές Του και τους λέει να περιμένουν στην Ιερουσαλήμ, να περιμένουν την έλευση της υπόσχεσης του Θεού, την έλευση του Αγίου Πνεύματος. Και ακριβώς πριν από την ανάληψή Του, ο Ιησούς λέει αυτό στους μαθητές Του. Λέει: «Θα λάβετε δύναμη όταν το Άγιο Πνεύμα έχει έλθει πάνω σε σας, και θα είστε οι μάρτυρές Μου στην Ιερουσαλήμ και σε όλη τη Ιουδαία και στη Σαμάρεια και μέχρι τα άκρα της γης». Το βιβλίο των Πράξεων αρχίζει με τον Ιησού στην Ιερουσαλήμ. Τελειώνει με τον Παύλο στη Ρώμη. Και ανιχνεύει αυτή τη γραμμή τοποθεσιών που ο Ιησούς δίνει στους μαθητές Του – Ιερουσαλήμ, Ιουδαία, Σαμάρεια, και μέχρι τα άκρα της γης.

“Επί Αυτής της Πέτρας”

Και έτσι, στον στίχο 31, βρίσκουμε ότι καθώς το λόγο της ανάστασης του Ιησού εξαπλώνεται, η εκκλησία οικοδομείται σε ειρήνη – πού; “Σε όλη την Ιουδαία και τη Γαλιλαία και τη Σαμάρεια.” Είναι ακριβώς όπως ο Ιησούς είχε διατάξει, ακριβώς όπως ο Ιησούς διέταξε, έτσι η εκκλησία μεγάλωσε και ενδυναμώθηκε. Βλέπετε, όσα ο Χριστός διατάζει, ο Χριστός δίνει. Όταν αναθέτει στους μαθητές Του, στους οπαδούς Του να είναι μάρτυρες και να κάνουν μαθητές, θα εκπληρώσει όσα έχει διατάξει. Θα επιφέρει και θα δώσει καρπό από την εργασία τους για Αυτόν, επειδή αυτό είναι το σχέδιο του Θεού και αυτό είναι το έργο του Θεού. Θα θυμηθείτε στα Ευαγγέλια, όταν ο Πέτρος ομολογεί ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός – και τι λέει ο Ιησούς στον Πέτρο; Λέει, “Επί αυτήν την πέτρα,” αυτήν την ομολογία του Ιησού ως τον Χριστό, “Επί αυτήν την πέτρα, θα οικοδομήσω την εκκλησία μου και οι πύλες της κόλασης δεν θα επικρατήσουν εναντίον της.” Και υπήρχε έντονη δίωξη και αντίθεση εναντίον της εκκλησίας κατά τον χρόνο του βιβλίου των Πράξεων. Και οι μαθητές, οι απόστολοι, ρίχθηκαν στη φυλακή. Κατηγορήθηκαν να μη μιλήσουν για τον Ιησού. Διαβάζουμε για τον Στεφανό και τον τρόπο με τον οποίο κατηγορήθηκε ψευδώς και λιθοβολήθηκε· ο πρώτος μάρτυς στην πρώιμη εκκλησία. Διαβάζουμε, ακόμη και στο προηγούμενο κεφάλαιο, ότι ήταν ο Σαούλ, που έγινε Παύλος – αυτός ήταν που καταστρέφει την εκκλησία.

Αλλά αν μπορούσαμε να αποσταλμίσω το μήνυμα των Πράξεων σε μερικές μόνο λέξεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η μαρτυρία της ανάστασης με δύναμη και με δίωξη. Και αυτό είναι που βρίσκουμε – ότι καθώς το μήνυμα του Ευαγγελίου, ότι ο Ιησούς έχει αναστηθεί από τους νεκρούς, βγαίνει και με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος η εκκλησία πολλαπλασιάζεται και μεγαλώνει και οικοδομείται και ενδυναμώνεται σε εκπλήρωση της εντολής του Χριστού και ενώπιον έντονης δίωξης. Τώρα θα μπορούσαμε να πάρουμε πολλά μαθήματα από αυτό, μόνο από αυτό το ένα σημείο, επειδή ζούμε σε μια κουλτούρα στην οποία, σχεδόν με κάθε τρόπο, είναι ενάντια στους τρόπους του Θεού· είναι ενάντια στην αλήθεια του Θεού. Βλέπουμε πράξεις τρομοκρατίας, που είναι σχεδόν εβδομαδιαία πραγματικότητα, και ζυγίζει όλο και περισσότερο στα μυαλά των ανθρώπων. Και όμως τι βλέπουμε εδώ σε αυτό το απόσπασμα; Ότι ακόμη και αν η εκκλησία φαίνεται σαν να είναι σε ασταθή βάση, χρειάζεται ενημέρωση, η πραγματική ανάγκη είναι να μεταρρυθμιστεί· η πραγματική ανάγκη είναι να επιστρέψει στο μήνυμα της ανάστασης και σε μια εξάρτηση από το Άγιο Πνεύμα γνωρίζοντας ότι αυτό είναι το πώς ο Χριστός οικοδομεί και ενδυναμώνει την Εκκλησία Του.

Είναι επίσης μια ενθάρρυνση για εμάς. Ίσως κάποιοι από εσάς αναρωτιέστε αν αξίζει να δεσμευτείτε στην εκκλησία; Αξίζει να υπηρετήσετε και να δώσετε και να κάνετε τον εαυτό σας ευάλωτο στη ζωή του εκκλησιάσματος; Ίσως κάποιοι από εσάς έχετε υπηρετήσει στην εκκλησία για πολλά χρόνια· είστε κουρασμένοι; Ίσως δεν είναι πλέον η προτεραιότητα που ήταν κάποτε; Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ότι η ανάπτυξη της εκκλησίας, η δύναμη της εκκλησίας, είναι η εντολή του Χριστού. Είναι το σχέδιο του Θεού και ο Θεός θα δει το έργο Του μέχρι το τέλος, μέχρι την εκπλήρωση, μέχρι το τέλος του χρόνου, για τη δόξα του Χριστού και για το καλό των ανθρώπων Του. Αυτός ο στίχος μας λέει, “Κοιτάξτε τι κάνει ο Θεός για την Εκκλησία Του, με την Εκκλησία Του. Δίνει ό,τι διατάζει.” Προσδοκιήστε αυτό! Προσευχηθείτε για αυτό. Περιμένετε για αυτό. Και δεσμευτείτε στην Εκκλησία Του.

Οικοδομημένοι ως Εκκλησία του Χριστού

Αυτό μας οδηγεί στο δεύτερο πράγμα. Της ποιας εκκλησίας είναι; Είναι η εκκλησία του Χριστού! Αυτή είναι η εκκλησία του Χριστού που οικοδομείται. Ο Χριστός είναι το κεφάλι της εκκλησίας και υπάρχει μία εκκλησία· μία εκκλησία με ειρήνη και ενότητα στον Χριστό. Κοιτάξτε πίσω στον στίχο εκεί, στον στίχο 31. Κοιτάξτε τι λέει. Λέει, “Έτσι η εκκλησία,” η εκκλησία ενικός, “είχε ειρήνη και οικοδομούνταν.” Είναι μία εκκλησία, ακόμη και αν είναι σε πολλαπλά μέρη. Είναι στην Ιουδαία και τη Γαλιλαία και τη Σαμάρεια, αλλά είναι ακόμα μία εκκλησία. Στην πραγματικότητα, αν μεταφράζαμε εκείνη τη λέξη “σε όλη,” όπου λέει “σε όλη,” θα μπορούσαμε να πούμε, “σε όλο.” Έτσι θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι η εκκλησία “σε όλο της Ιουδαίας και τη Γαλιλαία και τη Σαμάρεια.” Και εκείνη η λέξη στα ελληνικά είναι στην πραγματικότητα η ίδια λέξη από την οποία παίρνουμε τη λέξη, “καθολική.” Αυτό είναι που ομολογούμε ή ομολογούμε όταν λέμε το Σύμβολο της Πίστεως των Αποστόλων και λέμε ότι πιστεύουμε στην “αγία καθολική εκκλησία.” Δεν λέμε ότι πιστεύουμε στην Καθολική Εκκλησία της Ρώμης, αλλά ότι πιστεύουμε στην μία καθολική εκκλησία, την παγκόσμια εκκλησία του Χριστού. Επιβεβαιώνουμε την πίστη μας και τη δέσμευσή μας σε εκείνη. Μια εκκλησία που αποτελείται από πιστούς από κάθε έθνος, κάθε φυλή, κάθε γλώσσα, κάθε λαό.

Μία Εκκλησία Στο Χριστό Ιησού

Αυτό είναι που προσευχήθηκε ο Ιησούς πριν από τη σταύρωσή Του. Προσευχήθηκε με τους μαθητές Του ότι «όλοι που πιστεύουν σε Αυτόν θα είναι ένα, όπως και Αυτός και ο Πατέρας είναι ένα». Είναι αυτό που ο Ιησούς διέταξε τους μαθητές Του να κάνουν στο τέλος του Ματθαίου όταν λέει, «Πηγαίνετε και κάνετε μαθητές όλων των εθνών». Και τι βρίσκουμε όταν φτάνουμε στο βιβλίο της Αποκάλυψης αλλά είναι ένα μικτό πλήθος που κανείς δεν μπορεί να αριθμήσει που είναι μπροστά στον θρόνο και λατρεύει το Αρνίο, λατρεύοντας τον Χριστό. Αυτή είναι η υπόσχεση του Θεού, που πηγαίνει πίσω στην υπόσχεσή Του στον Αβραάμ ότι μέσω των απογόνων του Αβραάμ όλες οι οικογένειες της γης θα ευλογηθούν. Είναι μία εκκλησία και είναι στον Χριστό Ιησού. Και βλέπουμε την αρχή αυτής της ενότητας εδώ ακριβώς στο βιβλίο των Πράξεων στο εδάφιο 31 του κεφαλαίου 9 καθώς εκείνοι από την Ιουδαία και τη Γαλιλαία και τη Σαμάρεια ενώνονται και απολαμβάνουν ειρήνη και απολαμβάνουν οικοδομή, χτιζόμενοι.

Υπέρβαση Φραγμών

Και ήδη σε αυτό το σημείο στο βιβλίο των Πράξεων, η εκκλησία έχει ξεπεράσει μεγάλες εμπόδια. Γνωρίζετε ότι αν πάρετε εκείνες τις τρεις λέξεις, “Ιουδαία και Γαλιλαία και Σαμαρία,” υπάρχει σε εκείνες τις τρεις λέξεις μια περίπλοκη και μια ανησυχητική ιστορία. Υπάρχει ειδωλολατρία, υπάρχει εμφύλιος πόλεμος, υπάρχει μίσος, υπάρχει εξορία, υπάρχει προκατάληψη, υπάρχει εγκόσμιότητα, υπάρχει αυτοδικαιοσύνη. Η Ιουδαία ήταν ο τόπος του ναού. Εκεί ζούσαν οι θρησκευτικοί επίσκοποι και εκεί κατοικούσαν. Η Γαλιλαία ήταν εβραϊκό έδαφος αλλά ήταν πολύ περισσότερο επηρεασμένο και επηρεασμένο από πολιτιστικές επιρροές από τη ρωμαϊκή και ελληνική κουλτούρα. Η Σαμαρία ήταν ανάμεσα στα δύο και δεν ήταν καθαρής εβραϊκής καταγωγής και ακολουθούσαν διαφορετικές θρησκευτικές πρακτικές. Και οι Εβραίοι μισούσαν τους Σαμαριτάνους. Μας λένε ότι εκείνοι από τη Γαλιλαία όταν πήγαιναν κάτω στην Ιουδαία, διασχίζονταν τον ποταμό Ιορδάνη για να αποφύγουν την περιοχή της Σαμαρίας. Δεν ήθελαν να έρθουν σε επαφή με εκείνους τους ανθρώπους. Και από καιρό σε καιρό, ξέσπαγε έντονη βία μεταξύ αυτών των ομάδων ανθρώπων. Αλλά εδώ μας λένε ότι ήταν μια εκκλησία σε εκείνα τα μέρη και ότι αυτή η εκκλησία είχε ειρήνη και ότι οικοδομούταν. Δεν ήταν απλώς ελεύθερη από την αντίθεση· υπήρχε ειρήνη μεταξύ τους. Υπήρχε ειρήνη μεταξύ εκείνων των ανθρώπων που κάποτε ήταν εχθροί με τον Θεό και τώρα είχαν συμφιλιωθεί με τον Πατέρα και είχαν λάβει το δώρο της αιώνιας ζωής στον Ιησού Χριστό, το δώρο του Αγίου Πνεύματος. Εκείνοι ήταν άνθρωποι που ήταν εχθροί μεταξύ τους, και τώρα χαίρονται μαζί στη χαρά, στην πίστη και στην κοινωνία. Και εκείνη η λέξη για “εκκλησία” που έχουμε εδώ, σημαίνει, κυριολεκτικά, “κληθείσα έξω.” Ήταν “κληθείσα έξω” από τους προηγούμενους τρόπους και από τα διαφορετικά υπόβαθρα για να έρθουν σε μια εκκλησία, ένα σώμα, ένα λαό για τη δόξα του Χριστού.

Και ίσως το πιο προφανές παράδειγμα αυτής της ριζικής μεταμόρφωσης που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι είναι η μεταμόρφωση που συνέβη με τον Σαούλ ή Παύλο. Εδώ ήταν ο άνθρωπος νωρίτερα σε αυτό το κεφάλαιο, εδώ είναι ο άνθρωπος που ήταν ο κύριος διώκτης και καταπιεστής της εκκλησίας και τώρα φέρνεται στην εκκλησία, στην κοινωνία των αγίων. Και όχι μόνο δεν είναι πλέον ο διώκτης αλλά τώρα είναι ένα από τα κύρια μέσα για την οικοδόμηση της εκκλησίας. Αυτή είναι η ριζική μεταμόρφωση που συμβαίνει εδώ σε αυτό το κεφάλαιο, σε αυτόν τον στίχο που μας λέγεται. Η ανάπτυξη της εκκλησίας φέρνει ειρήνη μεταξύ εκείνων που είναι διαφορετικοί και διχασμένοι. Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Γιατί είναι σημαντικό να υπάρχει ενότητα μεταξύ αυτής της διαφορετικότητας; Επειδή τίποτα άλλο δεν μπορεί να το κάνει αυτό, μόνο ο Χριστός το κάνει. Αυτό συμβαίνει μόνο στην εκκλησία του Χριστού, και έτσι αυτό φέρνει δόξα στο όνομα του Χριστού. Και το βλέπουμε ακριβώς εδώ σε αυτόν τον στίχο.

Οικοδομείται από την Αφοσίωση του Χριστού

Το τρίτο πράγμα που βλέπουμε για το πώς η εκκλησία οικοδομείται πάνω στον Χριστό είναι αυτή η περιγραφή της ζωής που απολάμβαναν οι πιστοί. Βλέπουμε εδώ την συνεχιζόμενη αφοσίωση του Χριστού, την υπηρεσία Του στην εκκλησία. Η εκκλησία οικοδομείται από την αφοσίωση του Χριστού προς αυτούς. Ο στίχος μας λέει ότι «περπατούσαν στο φόβο του Κυρίου και στην παρηγοριά του Αγίου Πνεύματος». Τώρα σκέψου τα χαρακτηριστικά της υπηρεσίας του Ιησού. Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά της υπηρεσίας του Χριστού; Λοιπόν, θα μπορούσες να αναγνωρίσεις αυτά τα δύο χαρακτηριστικά ακριβώς εδώ, δεν θα μπορούσες; Επειδή όλα όσα έκανε και είπε ο Ιησούς, έγιναν για τη δόξα του Θεού. Η αφοσίωση Του να περνά χρόνο με τον Πατέρα Του στην προσευχή. Όλα τα ισχυρά έργα και τα θαύματα και τα σημεία και η διδασκαλία που έκανε ήταν για να φέρει δόξα στον Θεό. Και ακόμη και πηγαίνοντας στο θάνατό Του στον σταυρό και παίρνοντας την οργή του Πατέρα, αυτό έγινε από υπακοή και υποταγή στη βούληση του Πατέρα Του. Ήταν ο φόβος του Κυρίου που διαπέρασε όλη την υπηρεσία του Χριστού.

Και το Άγιο Πνεύμα, εκείνο το Άγιο Πνεύμα που έκανε υπερφυσικά θαύματα στη ζωή του Ιησού και μέσω της διακονίας Του είναι το Άγιο Πνεύμα που τώρα συνεχίζει τη διακονία Του μέσα και μέσω όλων εκείνων που πιστεύουν στον Χριστό. Ο Ιησούς το είχε υποσχεθεί. Είχε υποσχεθεί ότι θα άφηνε τους μαθητές Του αλλά δεν θα τους άφηνε μόνοις αλλά θα έστελνε το Άγιο Πνεύμα για να τους εξοπλίσει, για να τους διδάξει ώστε να μπορούν να ασκήσουν διακονία στο όνομά Του. Ένα άλλο όνομα του Αγίου Πνεύματος, μας λένε, είναι ο Παράκλητος ή ο Βοηθός. Τι βλέπουμε να συμβαίνει ακριβώς εδώ σε αυτό το απόσπασμα; Είναι ότι ο Παράκλητος φέρνει άνεση. Πηγαίνουν «στο φόβο του Κυρίου και στην άνεση του Αγίου Πνεύματος». Αυτή είναι η απόδειξη ότι ο Χριστός εργαζόταν στην Εκκλησία Του. Ήταν αφοσιωμένος στην Εκκλησία Του. Συνέχιζε να λειτουργεί για τους ανθρώπους Του επειδή επιδείκνυαν το φόβο του Κυρίου και την άνεση του Αγίου Πνεύματος. Αυτές οι δύο ιδιότητες πάνε πάντα μαζί – μια δέος, μια σεβασμού, μια αφοσίωση και μια λατρεία του Θεού μαζί με μια ενθάρρυνση και άνεση, χαρά και ευλογία του Αγίου Πνεύματος.

Ο Φόβος του Κυρίου

Δεν ακούμε πολλά για τον φόβο του Κυρίου, δεν ακούμε; Φαίνεται να είναι κάτι σαν ένας όρος της Παλαιάς Διαθήκης ίσως. Και βέβαια, αυτή ήταν η κατάλληλη ανταπόκριση στη δόξα του Θεού σε όλη την Παλαιά Διαθήκη, είναι ο φόβος του Κυρίου. Αλλά στη Νέα Διαθήκη, σε πολλές περιπτώσεις, οι συγγραφείς μας καλούν να φοβόμαστε υπό το φως των πραγματικοτήτων του Ευαγγελίου. Γιατί βλέπετε, αυτό μας διδάσκει το Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο μας διδάσκει να φοβόμαστε τον Κύριο. Το Ευαγγέλιο μας διδάσκει ότι η αμαρτία μας αξίζει την οργή και τη δυσαρέσκεια και την τιμωρία του Θεού. Ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε για να αφαιρέσουμε την αμαρτία μας και να κερδίσουμε την ευλογία του Θεού. Αλλά η σωτηρία μας έρχεται με τίποτα λιγότερο από το θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού, του Υιού του Θεού. Αυτή είναι η κατάστασή μας χωρίς τον Χριστό. Αυτή είναι η αξία της σωτηρίας μας. Ποια θα μπορούσε να είναι μια πιο κατάλληλη ανταπόκριση από το φόβο και τη δέος και την ευλάβεια και την προσκύνηση ενώπιον του Θεού; Ποια θα μπορούσε να είναι μια πιο κατάλληλη ανταπόκριση από αυτό που είπε ο J.I. Packer, ή για να δανειστώ από τον τίτλο του βιβλίου του, να «πάρουμε τον Θεό στα σοβαρά»; Πώς μπορούμε να απολαύσουμε ποτέ την άνεση του Αγίου Πνεύματος αν δεν δίνουμε στον Θεό την απόλυτη αφοσίωσή μας;

Νομίζω ότι είναι ασφαλές να πούμε ότι όλοι μας επιθυμούμε και λαχταρούμε την άνεση του Αγίου Πνεύματος, αλλά παίρνουμε σοβαρά τον Θεό; Αναρωτιέμαι αν ρωτούσαμε τα παιδιά μας, αν ρωτούσαμε τους γείτονές μας, τους συναδέλφους μας, «Ποια είναι η κορυφαία προτεραιότητα στη ζωή μας;» Αναρωτιέμαι τι θα έλεγαν! Όλοι τείνουμε να παίρνουμε εαυτούς μας σοβαρά. Δεν το κάνουμε; Παίρνουμε σοβαρά τη δουλειά μας, παίρνουμε σοβαρά τους αθλητισμούς μας, παίρνουμε σοβαρά την εμφάνιση, το φαγητό και το ποτό μας, την ψυχαγωγία μας, παίρνουμε εαυτούς μας σοβαρά. Τι είναι πιο προφανές από αυτό από την επικράτηση του selfie; Θέλουμε να τραβήξουμε μια φωτογραφία εαυτού μας. Και αν παίρνουμε εαυτούς μας σοβαρά, θέλουμε να πούμε σε άλλους ανθρώπους για εαυτούς μας. Έτσι το βλέπουμε στην κουλτούρα μας. Αλλά παίρνουμε σοβαρά τον Θεό; Ομολογώ ότι θέλω το Πνεύμα να αλλάξει ζωές, αλλά το κάνω πάντα με μια προσδοκία και μια πρόθυμη για το τι μπορεί να κάνει ο Θεός; Και θέλω να πάρω λίγη από την πίστωση για αυτό στην πορεία; Αναρωτιέμαι πόσο από εμάς θέλουμε τα παιδιά μας, θέλουμε τη νεολαία να μεγαλώσει και να απολαύσει την άνεση του Αγίου Πνεύματος, να ωριμάσει στην πίστη, να μεγαλώσει στην πνευματική διακονία, αλλά αρκεί να διασκεδάζουν κάνοντας αυτό. Και πόσο συχνά υποδειγματοποιούμε έναν κατάλληλο φόβο του Κυρίου στις δικές μας ζωές και τις προτεραιότητες που επιλέγουμε για τις οικογένειές μας; Όλοι είμαστε επιρρεπείς να αναζητούμε την άνεση του Αγίου Πνεύματος και να παραμελούμε τον φόβο του Κυρίου. Αλλά η άνεση του Αγίου Πνεύματος έρχεται με τον φόβο του Κυρίου.

Και όταν μιλάω για τον φόβο του Κυρίου, δεν μιλάω για μια καταθλιπτική ή ζοφερή διάθεση. Υπάρχει μια ζεστασιά σε αυτό, μια χαρά στον φόβο του Κυρίου. Υπάρχει μια ελευθερία και μια ειλικρίνεια, μια ελπίδα σε καιρούς δοκιμασίας· αυτοπεποίθηση σε καιρούς ταλαιπωρίας. Δύναμη και βάθος και ενότητα που οικοδομούνται καθώς η εκκλησία του Χριστού. Αυτή είναι μια όμορφη εικόνα της εκκλησίας που οικοδομείται στο κεφάλαιο 9, εδάφιο 31 των Πράξεων. Η εκκλησία είναι το σχέδιο του Θεού για τη δόξα του Χριστού και για το καλό του λαού Του. Γνωρίζετε, στην οικογένειά μας, έχουμε γίνει λίγο τρελοί με τα πουλιά. Δεν θα πω πολλά για αυτό, επειδή δεν ξέρω πόσο θέλω να αποκαλύψω για το πόσο τρελοί είμαστε, αλλά είμαστε πολύ συντονισμένοι με τις δραστηριότητες των πουλιών στην αυλή μας! Και χθες συνάντησα μια φωλιά πουλιών. Βλέπουμε αυτές συνέχεια, αλλά με χτύπησε πόσο εντυπωσιακή ήταν αυτή η φωλιά πουλιών. Εδώ ήταν άχυρο και συντρίμμια και χώμα και αυτά τα πουλιά μπορούν να το ενώσουν και να φτιάξουν μια φωλιά για τα αυγά τους και για τον εαυτό τους. Δεν είναι καταπληκτικό αυτό που κάνει ο Θεός στην οικοδόμηση της εκκλησίας; Παίρνει Εβραίο και Εθνικό, Γαλιλαίο και Σαμαρίτη, σκλάβο και ελεύθερο, πλούσιο και φτωχό, και τα φέρνει μαζί ως την εκκλησία Του, ως την εκκλησία του Χριστού για τη δόξα Του, αυτή την όμορφη εικόνα του περπατήματος στον φόβο του Κυρίου και στην άνεση του Αγίου Πνεύματος; Αυτό κάνει ο Θεός στην οικοδόμηση της εκκλησίας Του. Έτσι η εκκλησία οικοδομείται. Οικοδομείται.

Μας λένε επίσης στην τελευταία λέξη αυτού του στίχου ότι καθώς χτιζόταν, επεκτεινόταν. Αυτό θα είναι το τελευταίο μας σημείο απόψε. Είναι ότι η εκκλησία επεκτεινόταν, η εκκλησία πολλαπλασιαζόταν. Καθώς η εκκλησία οικοδομούνταν, η εκκλησία πολλαπλασιαζόταν. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα από τα σημάδια της δύναμης της εκκλησίας είναι ότι κατευθύνεται προς τα έξω. Χτίστηκε προς τα έξω όπως χτιζόταν και χτίστηκε όπως επεκτεινόταν. Αυτό δεν είναι ένα στατικό σώμα πιστών. Αυτό δεν είναι ένα αποκλειστικό κλαμπ. Αυτό είναι μια δυναμική κοινωνία που μας λέγεται εδώ. Μια από τις流行ικές λέξεις στην εκκλησία σήμερα, στον πολιτισμό μας, νομίζω, είναι “κοινωνία – να κάνουμε τη ζωή μαζί”. Και αυτό είναι σίγουρα μία από τις προτεραιότητες αυτού του αποσπάσματος, είναι ένα από τα όμορφα πράγματα εδώ. Βιώνουν την κοινωνία μαζί. Αλλά ένας από τους κινδύνους της ανύψωσης και της εστίασης στην κοινότητα είναι ότι η εστίαση μπορεί να γίνει εσωτερική και η κοινότητα μπορεί να γίνει εσωστρεφής. Και μπορεί να γίνει δύσκολο να συμπεριληφθούν νέοι ή ξένοι. Και είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εμάς έχουμε βιώσει αυτό σε μικρές ομάδες ή Κυριακάτικες Σχολές ή τέτοια πράγματα.

Επεκταθεί

Αλλά βλέπουμε εδώ, ότι όταν η εστίαση είναι στο Θεό και όταν η εστίαση είναι στην εντολή του Χριστού να οικοδομήσει την Εκκλησία Του και να πάει και να κάνει μαθητές, η εκκλησία φτάνει και η ανάπτυξη της εκκλησίας φέρνει δόξα στο όνομα του Χριστού. Και αυτό που βλέπουμε καθώς η εκκλησία φτάνει, οι ιδιότητες που παρέχουν τη δύναμη στην εκκλησία είναι οι ίδιες ιδιότητες που παρέχουν την ανάπτυξη. Εκείνα τα πράγματα που ήταν παρόντα και προφανή στην υπηρεσία του Χριστού προς αυτούς – ο φόβος του Κυρίου και η άνεση του Αγίου Πνεύματος – αυτά είναι τα δύο πράγματα που τους στέλνουν έξω, τους οδηγούν έξω και φέρνουν τον πολλαπλασιασμό εκείνων που είναι έξω από την εκκλησία. Είναι καθώς περπατούσαν στον φόβο του Κυρίου και στην άνεση του Αγίου Πνεύματος ότι η εκκλησία πολλαπλασιαζόταν. Χτίστηκε προς τα έξω.

Η Οικοδόμηση Οδηγεί σε Πολλαπλασιασμό

Αυτή είναι ουσιαστικά η αρχή που έχετε ακούσει τον Ed να λέει από καιρό σε καιρό, ότι “αυτό που φτάνει βαθύτερα στην καρδιά φτάνει ευρύτερα στον κόσμο.” Ότι καθώς η εκκλησία οικοδομείται, οικοδομείται και προς τα έξω. Πολλές φορές ακούμε σε συνέδρια Ιεραποστολής το απόφθεγμα του John Piper που λέει, “Η αποστολή υπάρχει επειδή δεν υπάρχει λατρεία!” Μπορούμε επίσης να πούμε ότι η αποστολή υπάρχει επειδή υπάρχει λατρεία. Και αυτό είναι που ο Piper πραγματικά λέει σε εκείνο το κήρυγμα όπου μιλάει για αυτό. Είναι ότι η οικοδόμηση οδηγεί σε πολλαπλασιασμό. Και ο λόγος για τον οποίο αυτό είναι τόσο σημαντικό είναι ότι η εκκλησία προχωράει σε δύσκολα μέρη· πηγαίνει σε ανθρώπους με πραγματικές, βαθιές ανάγκες. Γιατί ποια είναι η κατάσταση του κόσμου; Ποια είναι η κατάσταση εκείνων που είναι έξω από την εκκλησία; Λοιπόν, είναι το αντίθετο από αυτό που βλέπουμε εδώ. Είναι χωρίς τον φόβο του Κυρίου και χωρίς την άνεση του Αγίου Πνεύματος. Δεν υπάρχει αίσθηση εξάρτησης από τον Θεό. Δεν υπάρχει ελπίδα και ειρήνη και άνεση αλλά μόνο υπερηφάνεια και ματαιότητα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να δώσουμε παραδείγματα για το πώς αυτό χαρακτηρίζει τον κόσμο γύρω μας, αλλά ο Χριστός μας δίνει κάτι καλύτερο. Μας δίνει τον Εαυτό Του. Και σε Αυτόν, καλούμαστε σε δύναμη και ενότητα και χαρά και ειρήνη και θαύμα και αγάπη. Καλούμαστε σε ζωή, αιώνια ζωή σε Αυτόν.

Καθώς ελπίζουμε για αυτά τα πράγματα, προσευχόμαστε για αυτά τα πράγματα, περιμένουμε για αυτά τα πράγματα, μία από τις ενθαρρύνσεις που παίρνουμε είναι ότι προσευχόμαστε για αναβίωση. Προσευχόμαστε για μεταρρύθμιση, για αναψυχή, ανανέωση. Ακούσατε εκείνο το “re”; Ρωτάμε τον Θεό να κάνει κάτι που έχει κάνει πριν. Προσευχόμαστε να το κάνει. Και μπορούμε να είμαστε πρόθυμοι επειδή βλέπουμε ότι το έχει κάνει πριν. Και η απόδειξη αυτού είναι ακριβώς εδώ στην Πράξεις κεφάλαιο 9 εδάφιο 31. Καλούμαστε τον Θεό να το κάνει ξανά για τη δόξα του Χριστού και για το καλό του λαού Του.

Διαβάζω τώρα ένα βιβλίο για την πλημμύρα του ποταμού Μισισιπή το 1927, Rising Tide. Και το βιβλίο είναι καταπληκτικό! Ένας από τους κύριους χαρακτήρες του βιβλίου είναι ο ποταμός Μισισιπής. Είναι ένας από τους πιο κυρίαρχους χαρακτήρες στο βιβλίο. Και είναι καταπληκτικό να ακούω τον τρόπο με τον οποίο περιγράφει τη δύναμη και την ένταση του ποταμού καθώς ρέει προς τα κάτω και καθώς ανεβαίνει προς τα πάνω. Και σε κάθε σημείο του δρόμου, ο ποταμός προσπαθεί να σπάσει τα αναχώματα. Προσπαθεί να ανέβει πάνω από τα φράγματα και να εξαπλωθεί έξω από τις όχθες του ποταμού. Αυτή είναι η ένταση και η δύναμη του ποταμού.

Αυτό είναι που βλέπουμε στην εκκλησία καθώς η εκκλησία οικοδομείται, καθώς διογκώνεται, καθώς μεγαλώνει. Προσπαθεί να φτάσει και να οικοδομήσει και να μεγαλώσει και να πολλαπλασιαστεί για τη δόξα του Χριστού. Αυτό κάνει η εκκλησία. Αυτό βλέπουμε να κάνει εδώ στην Πράξεις κεφάλαιο 9 εδάφιο 31. Προσευχόμαστε να το κάνει και στην εποχή μας.

Μια Ζωή Απλότητας

Ας τελειώσω με μερικά σχόλια για να ολοκληρώσω. Γνωρίζετε ότι έρχομαι σε ένα τέτοιο χωρίο και πάντα βρίσκω ότι το κήρυγμα και η διδασκαλία για τον φόβο του Κυρίου είναι ιδιαίτερα δύσκολο πράγμα. Νομίζω ότι είναι η υπερβατικότητα του Θεού· είναι δύσκολο να το θέσω σε λέξεις και να συλλάβω όχι μόνο έναν τρόμο αλλά μια σεβαστική δέος και αγάπη σε αυτόν τον φόβο. Τι φαίνεται αυτό; Τι φαίνεται να είναι ο φόβος του Κυρίου και η άνεση του Αγίου Πνεύματος; Μερικές λέξεις έρχονται στο μυαλό. Και μια από αυτές, θα έλεγα, είναι αυτή – είναι μια ζωή απλότητας. Γνωρίζετε ότι είμαστε τόσο απασχολημένοι και είμαστε απασχολημένοι τόσο πολύ χρόνο. Είμαστε έτοιμοι να γεμίσουμε κάθε είδος χρόνου ανάπαυσης ή ησυχίας με θόρυβο ή με οπτική διέγερση. Αλλά υπάρχει μια κλήση εδώ, νομίζω, για μας να είμαστε ήσυχοι. Νομίζω ότι όπως προσευχήθηκε ο Δαβίδ προηγουμένως, να "σταματήσετε και να γνωρίσετε ότι εγώ είμαι Θεός", και να πάρουμε χρόνο για να θαυμάσουμε και να κατανοήσουμε τη δημιουργία του Θεού· να θυμηθούμε τις ευλογίες Του, να θυμηθούμε το Ευαγγέλιο, και να Τον ευχαριστήσουμε για αυτό. Να μεγαλώσουμε στην εκτίμηση για όσα έχει κάνει.

Υπάρχει επίσης μια απλότητα που βλέπουμε στην εκκλησία στις Πράξεις. Δεν είναι; Αν επιστρέψουμε στο κεφάλαιο 2, τι έκανε η εκκλησία στην εποχή της πρώτης εκκλησίας; Ήταν πραγματικά αρκετά απλή. Ήταν αφοσιωμένοι στο να δοξάζουν και στην προσευχή. Ήταν αφοσιωμένοι στον λόγο και το μυστήριο. Και έδιναν τον εαυτό τους στη συντροφιά και στη γενναιοδωρία. Είναι απλό αλλά είναι εξαιρετικό. Δεν είναι; Και καθώς αφιέρωναν τον εαυτό τους σε εκείνα τα πράγματα, ήταν πρόθυμοι να φανούν διαφορετικοί από τον κόσμο γύρω τους, να είναι αλάτι και φως στον κόσμο τους. Υπήρχε μια ετοιμότητα εκ μέρους τους να υπομείνουν δοκιμασίες, να υπομείνουν μέσα από ταλαιπωρία, να υποφέρουν, με ελπίδα, και να είναι έτοιμοι να δώσουν λόγο σε εκείνους που τους έβλεπαν για τον λόγο της ελπίδας τους. Γιατί είχαν τέτοια μεγάλη ελπίδα; Είναι λόγω της ανάστασης· είναι λόγω της αιώνιας ζωής στον Χριστό Ιησού. Και ήταν μαζί, ενδυναμώνοντας ο ένας τον άλλον μέσα από εκείνες τις εποχές. Και ήταν έτοιμοι να είναι μάρτυρες για τον Χριστό.

Και ίσως εκεί μετράμε αυτό. Αν μας λείπει η επιθυμία και το φορτίο για τους χαμένους, ίσως δεν έχουμε κατανοήσει πλήρως την ευλογία του φόβου του Κυρίου και την άνεση του Αγίου Πνεύματος. Ίσως δεν έχουμε εκτιμήσει πλήρως το απίστευτο προνόμιο της εκκλησίας, αλλά και την απίστευτη ανάγκη των χαμένων. Και ίσως χρειάζεται να επιστρέψουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε την υπηρεσία, Λamentations κεφάλαιο 3, η πρόσκληση για λατρεία – “Ας ψάξουμε και ας εξετάσουμε τους δρόμους μας και ας επιστρέψουμε στον Κύριο και ας υψώσουμε τις καρδιές και τα χέρια μας στον Θεό στον ουρανό.” Ας πάμε σε Αυτόν στην προσευχή!

Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον Λόγο σου και για αυτήν την Κυριακή του Κυρίου που έρχεται, πρωί και βράδυ, για να ακούσουμε τον Λόγο σου και για να τραγουδήσουμε τις δοξασίες σου. Προσευχόμαστε να μας δώσεις, με το Πνεύμα σου, να εργαστείς μέσα μας για να μας ανανεώσεις και να μας αναβιώσεις και να μας δώσεις χαρά στον Χριστό και να μας δώσεις καρδιά για τους χαμένους και να μας δώσεις ευκαιρίες να伸gj手を. Και καθώς οικοδομούμε, να οικοδομούμε έξω, για τη δόξα σου, για τη δόξα του Χριστού και για το αιώνιο καλό μας. Και προσευχόμαστε αυτά τα πράγματα στο όνομα του Χριστού, αμήν.

revised to

Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον Λόγο σου και για αυτήν την Κυριακή του Κυρίου που έρχεται, πρωί και βράδυ, για να ακούσουμε τον Λόγο σου και για να τραγουδήσουμε τις δοξασίες σου. Προσευχόμαστε να μας δώσεις, με το Πνεύμα σου, να εργαστείς μέσα μας για να μας ανανεώσεις και να μας αναβιώσεις και να μας δώσεις χαρά στον Χριστό και να μας δώσεις καρδιά για τους χαμένους και να μας δώσεις ευκαιρίες να伸gj χέρι. Και καθώς οικοδομούμε, να οικοδομούμε έξω, για τη δόξα σου, για τη δόξα του Χριστού και για το αιώνιο καλό μας. Και προσευχόμαστε αυτά τα πράγματα στο όνομα του Χριστού, αμήν.

to

Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον Λόγο σου και για αυτήν την Κυριακή του Κυρίου που έρχεται, πρωί και βράδυ, για να ακούσουμε τον Λόγο σου και για να τραγουδήσουμε τις δοξασίες σου. Προσευχόμαστε να μας δώσεις, με το Πνεύμα σου, να εργαστείς μέσα μας για να μας ανανεώσεις και να μας αναβιώσεις και να μας δώσεις χαρά στον Χριστό και να μας δώσεις καρδιά για τους χαμένους και να μας δώσεις ευκαιρίες να伸 το χέρι. Και καθώς οικοδομούμε, να οικοδομούμε έξω, για τη δόξα σου, για τη δόξα του Χριστού και για το αιώνιο καλό μας. Και προσευχόμαστε αυτά τα πράγματα στο όνομα του Χριστού, αμήν.

becomes

Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον Λόγο σου και για αυτήν την Κυριακή του Κυρίου που έρχεται, πρωί και βράδυ, για να ακούσουμε τον Λόγο σου και για να τραγουδήσουμε τις δοξασίες σου. Προσευχόμαστε να μας δώσεις, με το Πνεύμα σου, να εργαστείς μέσα μας για να μας ανανεώσεις και να μας αναβιώσεις και να μας δώσεις χαρά στον Χριστό και να μας δώσεις καρδιά για τους χαμένους και να μας δώσεις ευκαιρίες να伸 το χέρι μας. Και καθώς οικοδομούμε, να οικοδομούμε έξω, για τη δόξα σου, για τη δόξα του Χριστού και για το αιώνιο καλό μας. Και προσευχόμαστε αυτά τα πράγματα στο όνομα του Χριστού, αμήν.

final

Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον Λόγο σου και για αυτήν την Κυριακή του Κυρίου που έρχεται, πρωί και βράδυ, για να ακούσουμε τον Λόγο σου και για να τραγουδήσουμε τις δοξασίες σου. Προσευχόμαστε να μας δώσεις, με το Πνεύμα σου, να εργαστείς μέσα μας για να μας ανανεώσεις και να μας αναβιώσεις και να μας δώσεις χαρά στον Χριστό και να μας δώσεις καρδιά για τους χαμένους και να μας δώσεις ευκαιρίες να伸 το χέρι μας. Και καθώς οικοδομούμε, να οικοδομούμε έξω, για τη δόξα σου, για τη δόξα του Χριστού και για το αιώνιο καλό μας. Και προσευχόμαστε αυτά τα πράγματα στο όνομα του Χριστού, αμήν.