Կույր Մասնագիտացված Իրառանման Հասարակության Մեջ Քրիստոնեական Ընդարձակումների Համապատասխան Զարգացման Ղեկավար

Երիտասարդ Հասկանքի Ուղեցույցը Քրիստոսյան Ընդարձակուն Հատկության Համաձայն Մշակման

Իրական Կրոնը ԸՆԱՑՈՒԹՅԱՆ Պրոգրեսիվ Է

Հարվի Նյուկոմբի կողմից

Մեծ բարոյական եւ ոգեկան փոփոխությունը, որը Ամբողջագրերն անհրաժեշտ են համարում փրկության, Հրիստոսի եւ առաքելոց կողմից նոր ծնունդ է համեմատվում, քանի որ դա ոգեկան կյանքի սկիզբն է: Վերածնունդ տերմինը, սակայն, կիրառվում է միայն այս փոփոխության մեջ իր սկզբում, որը ակնահաստաթոն է: Երիտասարդ փոխակերպվածը, հետեւաբար, շատ համապատասխան կոչվում է առաքելոց Պետրոսի կողմից «նոր ծնված մանկահաս»: Դա մեծ սխալ է, հետեւաբար, ենթադրել, որ իրական Քրիստոսյան, որը ճիշտ վիճակում է մտքի, նայում է իր փոխակերպման շրջանին իր ամենափայլ եւ ուժեղ վարժությունների համար շնորհի, կամ լինելու շնորհավոր վիճակում գտնվելու համար: Իրո՛ւն, այն կարող է այդ ժամանակ ավելի ընկալի լինել, քանի որ փոփոխությունը բնության վիճակից շնորհի վիճակին շատ մեծ է: Եվ այդ փոփոխությունը անկատար է, եւ «հին մարդուն հանելու» աշխատանքի մեծ մասը, «մարմինը ենթարկելու եւ այն ենթարկության մեջ պահելու», դեռևս արվել է. մինչ «նոր մարդը» պետք է աճի մանկահասի թուլությունից մինչ «կատարյալ մարդու չափը Հրիստոս Հիսուսի մեջ»:

Իրական կրոնը, հետևաբար, ըստ էության առաջավոր պետք է լինի: Սա այն պատկերներից բացատրություն է, որոնք օգտագործվում են Ամենաբարձրի խոսքում սիրտում շնորհի աշխատանքը նկարագրելու համար: Այն համեմատվում է մի սերմի հետ, որը ամենափոքրն է բոլոր սերմերի: Բայց երբ այն ծլկվում է, այն բարձրանում է ու տարածվում իր ճյուղերը, մինչև դառնում է ամենամեծ խոտաբույսերից: Այս պատկերի գեթությունը ու այն համապատասխանությունը չի գնահատվելու, եթե մենք չունենք ազգային երկրներում բույսերի աճի մասին պատկերացում: Բայց մենք երբեք չպետք է ակնկալենք, որ այդ բույսը կարող է անմիջապես աճել իր ամբողջ հասունական չափին: Դա գաճաճ է, որը առաջավոր աճում է ամբողջ չափին, որ բացվում է առաջավոր աճած ու արևի առաջին ճառագայթներով ընկնում: Բայց այն արագորեն չորանում է: Սակայն մենք նմանապես չպետք է ակնկալենք, որ այդ բույսը կարող է դադարել աճել, առանց հասնելու իր հասունական չափին: Եթե այն դադարում է աճել, արմատի մոտ մի ճիմ պետք է լինի, կամ մի մահացու համաճարակ, որը կաղմել ու մահացնել է այն:

Շնորհի գործողությունը նաև համեմատվում է խմորի հետ. որը սկզբում այնքան քիչ է, որ ալրի մեջ առկայությունը շատ դժվար է ընդունվում: Բայց երբ այն սկսում է աշխատել, այն ավելանում է ու տարածվում է, մինչև ամբողջը խմորվում է: Բայց աճը կարող է դանդաղել ցրտով. ու այդ գործընթացը հազվադեպ է վերականգնվում, այնպես որ չվնասի արտադրությունը: Այդ ձևով քրիստոնյան հազվադեպ կարող է ապաքաղման վնասական ազդեցությունից ապաքաղման ու ցրտով սառնած լինել իր բարեպաշտած զգացման մեջ:

Կրկին, գերեզման քրիստոսեան ըմբշեջ է առնել իբրեւ ապրող զմրածոց մը, որ ջուրը բուխում է եւ ընդարձակում է հաստաթու ընդարձակում: Քրիստոս ասում է. «Այն ջուրը, որ Ես տամ նրան, կը լինի նրա մեջ ըմբշեջ ընդարձակում դեպի հավերժական կեանք»: Երբ այդ խոսքերը ասվեցին, մեր Տերը նստած էր խոր ըմբշեջի մօտ, զրուցում էր սամարացի կնոջ հետ: Ինչպէս ընդունել էր, նա առնել է ուսուցում շրջապատող առարկաներից: Նա ուղղեց նրա ուշադրությունը այն ջրից, որ կարող էր հանգստացնել բնական ծարավութիւնը, դեպի ապրող ջուրը, որ հարմարեցնում է հոգին: Բայց նա, չհասկնալով նրան, ցանկացավ իմանալ, թե ինչպէս կարող է ստանալ ապրող ջուր խոր ըմբշեջից, առանց որոշակի բանի: Ցուցաբերելով այն ջրի գերությունը, նա ասաւ, որ այն ջրից խմածները պիտի ունենային այն իրենց մեջ, անընդմխաղ ընդարձակում ընդարձակում, իբրեւ ընդատկած զմրածոցից:

Հեղինակի մանկության շրջանի ամենախոր հիշողություններից մեկը ապրող զմրածոցն է, որ հոսում էր մոտակայքում գտնվող քարից: Ամենածանր չորությունը երբեք չափազանց չէր անդրադառնում, եւ ամբողջ ձմեռային շրջանում այն երբեք չէր սառեցվում: Հաճախ առավոտյան, երբ ցրտահար մածը շշնջում էր բնակարանի շուրջը, եւ ամեն ինչ պատված էր հավերժական սառնածությամբ, ըմբշեջի շուրջը ծխում էր սառույցը եւ ձյունը: Այսպիսով, իբրեւ հաստաթու ընդարձակում, պիտի հոսի մեր գերեզմաները, անազդեցունել ուրիշների չորության կամ անպտուղության միջոցով, հալլել շուրջը գտնվող սառեցված սրտերը:

"Արդարները", - ասում է Դավիթը, "կծաղկեն արմավենու պես. նա կաճի Լիբանոսի կեդրենու պես": Արմավենուն անընդմեջ աճում է եւ մեծանում, եւ պահպանում է իր ուժ եւ պտղաբերությունը, որոնք շատ երկար ժամանակ մնում են այլ ծառերի մոտ։ Այն նաեւ հայտնի է իր տեսակը բազմացնելու ունակությամբ. իր արմավածառ արմավենու մեծ թվով ծիլեր առաջարտում է. եւ երբ այն տնկեած է աղմոս աղբյուրի մոտ, անապատում, շուտով արմավենու փոքրիկ անտառ կգտնվի աճելով շրջապատված այն: Այս ծառերից ամենաօգտակարն է, ամեն մասը օգտագործվում է շատ արդյունավեկած կերպով: "Ծաղկել արմավենու պես", հետեւաբար, լի է իմաստով: Սա կարող է իրականացվել քրիստոնյա միայն այն դեպքում, երբ նա առաջացնում է իր հոգևոր աճի մեջ, ազդելով, ավելացնելով "արդարության ծառեր" առաջացնելը Տիրոջ այգում, եւ աշխատության մեջ առատություն ցուցաբերելով:

Կեդրենուն մշտադալար է: Այն չի թափվում, ինչպես շատ ծառեր, եւ ակնահայտ մահացած մնում է տարեկան կեսը, ապա կրկին ծաղկում է միայն մի քիչ ժամանակով. այլ նրա աճը կայուն եւ հաստաթոն է: Այն ընդմիշտ կանաչ է: Այդ կեդրենու պես աճելը, հետեւաբար, ցույց է տալիս Աստվածային կյանքի մեջ կայուն առաջացում:

Չմխրավել այն մոտիվները, որ մեզ մխրճում են փնտրելու և պահպանելու հոգևոր կատարելության բարձր մակարդակ, ամենաբարձրն են, որ կարող են առաջարկվել մեր մտքերին: Ամենաբարձր բանը պահանջում է այդ: Սա ամենամեծ հնարավոր բարիք է: Դա Ամենակալ Տիրոջ կատարելությունների դրսևորումն է նրա բանական ստեղծածներին: Այս դրսևորումը կատարվում է նրանց բացահայտելով նրա ստեղծած աշխարհի, նախատեսության և շնորհի գործերը, ինչպես նաև նրա բանական կերպարը տպավորելով նրանց սրտերում: Դրանում է նրանց երջանկությունը: Հետևաբար, իր սեփական փառքը բարձրացնելով, Ամենակալ Տիրոջ անում է ամենաբարձր աստիճանի անհետաքրքիր բարեմտրություն: Ոչինչ չի կարող ավելացնել նրա երջանկությանը. ոչինչ չի կարող նվազեցնել: Եթե ամբողջ ստեղծած աշխարհը ջնջվեր, իսկ Ամենակալ Տիրոջ միայնական լիներ աշխարհում, Նա դաև կլիներ իր մեջ կատարյալ փառքով և երջանկությամբ: Ուստի, չի կարող լինել ինքնահարգախնամություն նրա սեփական փառքը պահպանելու մեջ: Ստեղծողի փառքը անհրաժեշտ է ստեղծածի բարության համար: Ամենակալ Տիրոջ փառքը մեծացնելու ցանկությունը պետք է լինի մեր վարքի գերիշխող սկզբունքը, մեր գործողությունների շարժիչ ուժը:

Բայց այլ ինչո՞ւ է Ամենակալ Տիրոջ փառքը բարձրացում մեր հոգևոր աճի միջոցով:

1. Այն մեզ է դրսևորվում նրա կերպարը մեր սրտերում տպավորելով, ինչպես նաև տալով մեզ Նրա բանական բնության գերագույնության, մաքրության և գեղեցկության հոգևոր ընկալում:

2. Այն դրսևորվում է այլոց, այնքան որքան մենք պահպանում ենք սուրբ կյանք. քանի որ այդ միջոցով Քրիստոսի բանական կերպարը ցուցաբերվում է, ինչպես արևի փառքը արտացոլվում է լուսնի լույսով:

3. Ամենակալ Տիրոջ փառքը բարձրացվում է այլոցը ծանոթացնելով ազատ շնորհի հարստություններին, ինչպես նրանց Քրիստոսին բերելով. քանի որ այդ միջոցով նրանք ստանում են հոգևոր լույս, որպեսզի տեսնեն բանական կատարելությունների գեղեցկությունը և փառքը, ինչպես նրա կերպարը տպավորվում է նրանց հոգում:

Մենք ունենք, նմանապես, մեծ խրախուսում, որպեսզի ձգտենք առաջառաջ լինել Աստվածային բաներում: Աստվածաշուն լի է խոստումներով այն անձանց համար, ովքեր ձգտում են Աստվածային գիտելիքի եւ սրբության բարձր ձեռքբերումների: Հովհաննես մարգարե ասում է. «Եվ այն բանից, որ մենք ձգտում ենք իմանալ Տիրունը, մենք կիմանանք. Նրա ելքը պատրաստ է առաջին լույսի պես. եւ Նա գալու է մեզ մոտ, ինչպես անձրեւը, ինչպես երկրի վրա վերջին եւ առաջին անձրեւը»: Նրա ելքը այն անձանց, ովքեր ձգտում են իմանալ Նրան, լինելու է այնքան անկասկած, այնքան կանոնավոր եւ հաստաթու, ինչպես առաջին լույսի ամենօրյա վերադարձը. եւ այնքան առաջառաջ, ինչպես արեւը, երբ նրա ճառագայթները բեկում են արևելքից, եւ ավելանում են պայծառության եւ ինտենսիվության մեջ, մինչև թափվում են ջեռու հալք, եւ անկանոն, պայծառ լույս, կատարյալ օրվա: «Եթե մենք ձգտում ենք իմանալ Տիրունը», մեր մխիթրությունները լինելու են այնքան անկասկած, եւ մեր Փրկիչ Տիրունի բարության փորձը այնքան անկասկած, ինչպես գիշերի եւ օրվա կանոնավոր հաջորդությունը. եւ Աստված մեզ հետ մեր շփումը, եւ լույսի ավելացումը, լինելու է այնքան հաստաթու, ինչպես արեւի առաջառաջը առաջին լույսից մինչև կեսօր: Հնարավոր են դեպքերով ամպեր. բայց դրանք արագ կամպահայծվեն, եւ Արդարության Արեւը բեկնելու է ավելի քաղցր ճառագայթներով եւ ավելի ուրախացնող փայծառությամբ:

Առանձին են «մեզ մոտ գալ, ինչպես անձրև, ինչպես վերջին և առաջին անձրև երկրի վրա»։ Պաղեստինում անձրևը չի ընկնում, ինչպես այս երկրում, ամբողջ տարվա ընթացքում. բայց ամուր անձրևներ են ընկնում, որպեսզի ջրած ցանքահատվածը, որպեսզի ցանքը ծլկվի եւ աճի. եւ այդ անձրևները այնքան շատ են, որ բանջաղությունը առաջ ընթանում է մինչև բաղձավմանը մոտ, երբ «վերջին անձրևը» ընկնում է այն, որպեսզի ավելի լավ լինի միջուկը, որպեսզի, երբ այն հ成熟անի, այն լինի լի եւ լավ: Եթե ​​այդ վերջին անձրևը ձախողվում է, միջուկը կծկվում է, եւ քանդվում է, այնպես, որ հացահատիվը վատթարանում է որակով, եւ նվազում է քանակով: «Առաջին անձրևը», բառի մեջ, կարող է նշանակել այն «վերեւից թարմացում», որը հասկանում է անձը, երբ «բառի լավ ցանք» առաջ ծլկվում է. եւ, եթե դա առատ է, եւ երիտասարդ վերափոխվածը «հետեւում է իմանալ Տերը», ապա ազդակ, որը նա այնուհետեւ ստանում է, կտանի նրան առաջ ընթացքում ողորմած աճի, մինչև «վերջին անձրևը» գալիս է ավելի լավ լինել իր մրճը:

Քրիստոնեայի փորձով, ով առաջ ընթացք ունի աստվածային կյանքում, կա շատ նման այդ «վերջին անձրևի»: Նրանք առաջ ընթանում են առաջ ընթացքում, իրենց վերափոխումից հետո, միշտ առաջ աճելով, թեև, գուցե, ավելի քիչ ընկալի է այլ եթերով, քան այլ եթեր: Բայց, ի վերջո, հաստաթորեն հետեւելով իմանալ Տերը, նրանք ստանում են թարմ օծում վերեւից: Տիրոջ Հոգին նրանց վրա է լցվում նորից, ինչպես «վերջին անձրևը», ավելի լավ լինել քրիստոնեական առաքելությունների աճը: Կարող է պատահել, արևելյան բանջաղության աճի մեջ, որ «վերջին անձրևի» ընդունմանը առաջ, չորությունը կարող է այնքան լինել, որ հացահատիվը խոցվի, եւ, գուցե, երևում է, թե այն չորանում է եւ թեևում է:

Այսպիսով, հաճախ, այս նոր փորձի նախորդելով, որի մասին եմ խոսում, քրիստոնյան անցնում է մեծ փորձությունների միջով, հաճախ գերազանցելով, փորձության ուժով եւ համոզման ուժով, այն, որ նախորդում էր նրա առաջին փորձին ազատամարմնացման ողորմության: Բայց, երբ լույսը կրկին բեկում է նրա մտքի մեջ, նա արտածնվում է «մեծ տեղում», եւ տեսնում է Տիրոջ գեղեցկությունը, եւ նրա շնորհի փառքը, ավելի պարզ տեսողությամբ, քան երբեւէ առաջ: Հաստաթօքի ամբողջ վստահության հետ մտքի մեջ մտնում է շատ մեծ առատություն, եւ նրա խաղաղությունը հոսում է ինչպես գետ, որ երբեւէ չի չորանում: Նա ունի նոր եւ ավելի պարզ բացահայտումներ Ամբողջ Տիրոջ, եւ այդ Ամբողջ եւ անխոստալի փառք ունեցող խորհրդածաղման, «Ամբողջ Աղվեստ Առաւել»: Նրա հասարակությունը բարձրացված է Ամբողջ Տիրոջ ճանապարհներով, թեեւ անչափ համեստացած է ինքն իր մեջ, եւ համեստացած է Ամբողջ Տիրոջ առաջ: Նա փոխանակել է «ծառայության ոգին» «ընդունման ոգու» հետ: Նրա միտքը «կատարյալ խաղաղության» մեջ է, հաստաթօք Ամբողջ Տիրոջ վրա: Եւ այս «վերջին անձրեւը» հասնում է իր պտուղների հասունության: Նրա սերն ու ուրախությունը, ինչպես նրա այլ զգացմունքները, ավելի մաքուր եւ հոգևոր են, ավելի քիչ խառնուրդ մարդկային կրքերով. նրա հաստաթօքը ավելի ուժեղ է, ավելի պարզ եւ ավելի կայուն. նրա համբերությունը ավելի ուժեղ է. նա ավելի հանդուրժող է, ավելի փափլոց, ավելի հեզ եւ ավելի համեստ. ավելի համապատասխան է իր բնավորության եւ վարքի մեջ ամբողջ ժամանակ: Նա բառացի եւ ճշմարիտ «պտուղ է բերում համբերությամբ». եւ նրա պտուղը մնում է, եւ երևում է Ամբողջ Տիրոջ շնորհի փառքի համար: Եւ շատերի համար այս թարմացումը հաճախ կրկնվում է քրիստոնեական երկար կյանքի ընթացքում, առաջնալով նրանց ամբողջ ժամանակ «պտուղ բերել իրենց եթերում»:

Կա այնպիսի բան, ինչպիսին է «վերջին անձրեւը» Աստվածաշնուրթ սուրբերի փորձության մեջ, ինչպես Յոբի փորձության մեջ, եւ Դավիթի, Պետրոսի անկման եւ հետո: Նմանապես, մենք գտնում ենք այն աչքի ընկնող քրիստոնեականների հիշողություններում, ինչպես Բանյան, Մրս. Էդվարդս (Ջոնաթան Էդվարդսի կինը), Էդվարդ Փեյսոն, Ջեյմս Բրեյներդ, Թեյլոր, Գրիֆֆին, եւ շատ ուրիշներ: Մրս. Էդվարդս երկար ժամանակ վայելում էր, ինչպես ասում էր, «ամբողջական վստահության հարստություն»: Նա զգում էր «անընդհատվող եւ ամբողջական հնազանդություն Աստվածին, առնչվող առողջության կամ հիվանդության, հարմարության կամ ցավի, կյանքի կամ մահվան; եւ ամբողջական հնազանդություն իր ամենամոտ երկրային ընկերների կյանքի»: Նա նաեւ զգում էր «քաղցր խաղաղություն եւ հանգստություն ոգու, առանց ամպի, որը խաղաղեցնում էր այն; անընդհատ ուրախություն բնության եւ Պրովիդենսի բոլոր գործերում; հրաշալի հասանելիություն Աստվածին աղոթքի միջոցով, զգալիորեն զրուցելով նրա հետ, ինչպես թե Աստված այստեղ է երկրի վրա; հաճախակի, պարզ, զգալի եւ անմիջական պատասխաններ աղոթքի; արցունքներ ամբողջովին քննված; ամբողջ նախկին դաշտանքներ եւ կյանքի վիշտեր մոռացված, բացառությամբ ամբողջ մեղքի համար; անընդհատ եւ անխաղաղ քրիստոնեական ցանկություն, խաղաղություն եւ ուրախություն ամեն բան անելիս Աստվածածնության համար: Միեւ նույն ժամանակ նա զբաղվում էր կյանքի ընդհատական պարտականություններով մեծ ջանասերությամբ, համարելով դրանք Աստվածային ծառայության մաս: Եւ այն բանի համար, որ դրանք արվում էին այս շարժառանքով, ասում էր, որ դրանք այնպես անհասկանալի էին, ինչպես աղոթքը: Նա նաեւ ցուցաբերեց «ծայրահեղ անհանգստություն ամեն մեղքից խուսափելու եւ ամեն բարոյական պարտավորություն կատարելու համար: Նա աչքի էր ընկնում ամեն սոցիալական եւ հարաբերական պարտականության կատարման մեջ. ցուցաբերեց մեծ անվնասելություն կյանքի եւ զրույցի մեջ. մեծ փափավորություն, բարեմտաղություն, եւ ոգու մեղմություն; եւ խուսափում էր, ընդգծված խղճով, այն ամեն բանից, որը նա դիտարկում էր որպես իր սեփական բնավորության ձախողումներ:

Բայց ինչպե՞ս են այս մարդիկ հասել քրիստոնեական կյանքում այս բարձրագույն մակարդակի։ Չնայած ազատ, գերիշխան շնորհով. սա ոչ մի հրաշք էր։ Եթե մենք օգտագործենք նույն միջոցները, կարող ենք հասնել նույն արդյունքի. եւ այդ առանց որևէ վասի մեր կախվածության մասին Ամենաբարձրից, կամ նրա գերիշխանության մասին շնորհի բաշխման մեջ. քանի որ նա նշանակել է միջոցները, ինչպես նաեւ վերջ։ Խոսելով Միսիս Էդվարդսի ձեռքբերումների մասին, նրա ամուսինը ասում է. «Միսիս Էդվարդս երկար ժամանակ անսովոր ձևով աճում էր շնորհի մեջ. եւ բարձրանում էր, շատ զգալի աստիճաններով, Ամենաբարձրի հետ ավելի մեծ սեր, աշխարհից անջատվածություն, եւ մեղքի եւ փորձության վրա տիրապետություն, մեծ փորձությունների եւ մարտահրավերների, եւ երկարատև պայքարի եւ մեղքի հետ պայքարի, եւ հավատարիմ եւ մշտական աղոթքի եւ աշխատանքի մեջ բացատության, եւ մտքի զբաղվածության բոլոր միջոցների օգտագործման մեջ: Այս աճը ուղեկցվում էր ոչ միայն կրոնական զգացմունքների մեծ ավելացման, այլ նաեւ արտաքին վարքի ամենաօրինական փոփոխության. հատկապես աշխարհից վեր ապրելով, եւ ավելի մեծ աստիճանի հաստաթության եւ ուժի մեջ պարտականության ձեւով եւ ինքնազմանման. պահպանելով քրիստոնեական մարտահրավերը փորձությունների տակ, եւ նվաճելով, ժամանակ առ ժամանակ, մեծ փորձությունների տակ. մնալով անշարժ, անդրադառն հանգավան եւ հանգ, տեմպի փոփոխությունների եւ պատահարների տակ, այնպիսի իրավիճակներում, ինչպիսիք են ծայրահեղ ցավի եւ ակնահայտ մահվան վտանգի:

Այլ մարդկանց կյանքում մենք գտնում ենք նման դատավարությունների եւ պայքարների մասին տեղեկություններ: Դա այն է, թե ինչ է մենք կարող սպասել: Այն համաձայն է քրիստոնեական կյանքի, ինչպես նկարագրված է Ամենաբարձրի խոսքում: «…շատ դատավարության միջոցով ենք մենք մտնում երկնքի արքայություն»: Դա այն ճանապարհն է, որով մենք պետք է գնանք, եթե երբեւէ ցանկանում ենք մտնել այնտեղ: Մենք պետք է զբաղված լինենք նվիրվածությամբ որպես կյանքի գլխավոր գործ, որին բոլոր այլ բաներ պետք է զիջեն: Մենք պետք է ամբողջ հոգով զբաղվենք այդ աշխատանքով, քրիստոսի մեծ թշնամիների դեմ ուժ ստանալով. հաջորդելով Պողոսի օրինակին, «մոռացնելով այն բաները, որ են անցյալում, եւ հասնելով այն բաներին, որ են առաջ; ձգտելով դեպի նշանակեռի մրցանակի համար Ամենաբարձրի բարձր կանչի Քրիստոս Հիսուսի մեջ »; եւ այդ դեպքում մենք վերջիվերջո դուրս կգանք հաղթողներ, «Նրա միջոցով, ով սիրել է մեզ եւ տվել է Իրեն մեզ համար»: