Guðspjall í deilusamfélagi

The Gospel íslensku samveldi

1. Korintubréf 6:1-8

Eftir David Strain

Takið nú glaðlega eintak af Ritningunni í hendur yðar og snúið þér með mér að 1. Korintubréfi, kafla 6; 1. Korintubréf, kafla 6, á síðu 954 ef þér er að nota eitt af kirkjubókum okkar. Í síðasta skipti vorum við í kafla 5, og vorum að hugsa um nokkrar af erfiðu landsvæðum sem Páll mun byrja að fjalla um í restinni af 1. Korintubréfi. Kaflar 1 til 4 hafa verið tiltölulega rólegir og auðveldir, en eins og við sögðum þegar við vorum í kafla 5, frá þessu áfram er allt eins og á rauðasafni; ansi óþægur ferð. Það er nokkuð krefjandi efni. Í síðasta skipti í kafla 5, munuð þér muna, fjallaði hann um vandamálið með kynferðislegu ósiðrækni og kirkjureglur. Í þessu skipti er vandamálið sem herjar á Korintukirkjunni tengt trúendum sem sóa hver á annan, yfirleitt fyrir smávæðum deilum innan samveldis staðarkirkjunnar, fyrir dómstólum. Og Páll er að skrifa til að ögjasta þá og taka á því skaðlegu vandamáli.

Og þegar við reynum að hugsa í gegnum kenningar Páls hér, eru tvö undirliggjandi málefni sem geta hjálpað okkur þegar við nálgumst textann til að skilja og beita honum á réttan hátt. Hið fyrsta hefur að gera með það sem Páll er ekki að segja í 1. Korintubréfi 6, vers 1 til 8. Hann er ekki að segja að málefni refsiverklags eigi að vera þögguð og meðhöndluð innanhúss af kirkjunni. Það er ekki hans boðskapur. Hann er ekki að benda á að fjárþefna eða misnotkun eða slík málefni eigi að vera haldin utan dómstóla eða utan lögreglu. Reyndar, þegar hann krafðist þess, var apostólinn Páll sjálfur tilbúinn að nota réttindi sín sem rómverskur borgari og áfrýjaði sjálfur til dómstóla réttlætisins fyrir úrræði og bætur. Borgarstjóri, hann mun segja okkur í Rómabréfi 13. kafla, er þjónn Guðs, þjónn hans, sem Guð hefur skipað og útnefnt fyrir okkar gagn. Svo Páll er ekki að segja hér að við eigum ekki að áfrýja til lög landsins þegar þörf er á. Það eru tilvik þar sem trúmenn eru látnir án valkosti, verja sig eða aðra, með því að nota lög landsins þegar enginn annar kostur er eftir.

Það var ekki það sem gerðist í Korintu, hins vegar. Sýnist að í Korintu hafi kirkjumenn gleymt skyldum sínum sem kristnir að fyrirgefa hver öðrum og elska hver annan og æfa þolinmæði við hver annan. Og í staðinn höfðu notað dómstóla til að skora stig, til að græða peninga, og til að ná samkeppnisforskoti í viðskiptum og í samfélaginu á kostnað bræðra og systra í Kristi. Og eins og þú gætir ímyndað þér, var það að valda eyðileggingu í félagsskap Korintukirkjunnar. Og svo það er fyrsta það sem við verðum að hafa í huga þegar við vinnum í gegnum 1. Korintubréf 6:1-11. Páll er ekki að vanmeta rétta notkun á borgaralegum lögum þegar þörf er á, en hann er að áskorun misnotkun á því fyrir eigingjarn og illgjarn endum sem voru algeng í Korintu.

The second preliminary matter sem égum að hjálpa okkur þegar við reynum að skilja skilaboð Páls hér hefur að gera með hversu undarlegt eru vers 1 til 8 þegar þú setur þau í samhengið í þessum hluta bréfsins. Svo kafli 5, munum við, Pál, fjallaði um mjög ákveðinn og erfiðan tilfelli kynferðislegra ósiðleika. Og hann talaði um kirkjureglur fyrir kynferðislega ósiðlega og óþiggja kirkjumenn. Síðan í seinni hluta kaflans 6, á hann að fara aftur að máli kynferðislegs synds. Og síðan mjög náttúrulega, á hann að skipta um efni. Svo í kafla 5 og seinni hluta kaflans 6, talar hann um óskipulagða og synduga kynferðislegu. Og svo, mjög náttúrulega í kafla 7, á hann að tala um hjónaband og guðrækinn og réttilega skipulagða og Guði þakka kynferðislegu. Og allt það gerir ákveðinn gráðu af skilningi; það er rökrétt.

Og svo finnum við okkur að snúa að kafla 6, 1 til 8, klóra okkur aðeins í höfðinu vegna þess að rétt hér, plönkuð rétt í miðju þessari umræðu um mannleg kynferðislegu er þessi viðskipti um lögmál. Hvað í heimi er kafli 6, 1 til 8, að gera hér? Ég held að það séu tvær hlutir að hafa í huga sem geta hjálpað okkur að svara þeirri spurningu. Í fyrsta lagi, munum við, að í kafla 5 kallaði Pál Korinthumenn að framkvæma kirkjureglur; þeir neituðu í raun, þeir voru tregir að framkvæma kirkjureglur í tilfelli grófs, hneykslunarverks, opinbera, kynferðislegrar ósiðleika á hluta eins af þeim. Svo í kafla 5, neita þeir að taka nauðsynlegar, kirkjulegar, andlegar aðgerðir gegn raunverulegri synd. En í kafla 6 – hversu er þetta í samanburði – þeir virðast allt of ánægðir að taka óþarfar, illgjarnar, lagalegar og dómstólaaðgerðir einfaldlega til að græða skjótan pening.

Þessi tvö hlutir virðast ekki passa vel saman. Eru þeir það? Það er mótsögn, andstæða, og við ættum að finna fyrir þeirri sárindi. Þeir eru reiðir við hugsunina um kirkjureglur, en þeir eiga ekki íþrótt við að höfða mál á hendur öðrum kirkjumönnum fyrir hverja einu krónu sem þeir eiga, ef þeim gefst helmingur tækifærinnar. Slíkir hlutir ættu ekki að vera svo, segir Páll.

Og hinn ástæðan fyrir því að þessi efni eru hér líklega hefur að gera með röðina sem málefni voru látin í té fyrir Pál af Korinthumönnum í fyrstu. Og hann svarar þeim í sömu röð og þau komu. Og hann svarar þeim mála fyrir mála, hvort sem það eru deilur í kirkjunni í 1. til 4. kafla eða kynferðisleg óhreinindi eða kirkjureglur eða málsókn meðal trúaða, hann tekur hvert þeirra, næstum sem einstakt rannsóknarverk, til að sýna hvernig, sama hvaða málefni sem kann að koma upp, svarið og lækningin við hverju er nákvæmlega það sama. Hann beitir Guðspjöllum Jesú Krists, sem varð hold, í hjörtum og lífi trúaðra í Korinthu. Og hann segir: „Ef þú skilur þetta virkilega, ef þetta byrjar virkilega að komast inn og endurvíra og endurstillir þitt hugsunarfar frá grunni, þá mun allt annað líka breytast.“ Sannlega málefnið í Korinthu hefur að gera með þeirra vanmátt að skilja og beita Guðspjöllum.

Og svo er 6. kafli, 1. til 11. vers, bara enn eitt rannsóknarverk meðal nokkurra í þessu bréfi sem sýnir okkur að gleðitíðindi um Jesús virkar í grýttum veruleika ófullkomins heims, mjög líkt okkar eigin. Svo skulum við stranga saman, meðan við lesum efnið eftir örfáum augnablikum, að halda þeim undirliggjandi hugtökum og flokkum í huga okkar. Þau munu hjálpa okkur, ég held, að skilja kjarna rökfræði Páls. Áður en við lesum heilaga ritið saman, skulum við beygja höfuð okkar og biðja!

Fader okkar, Orð þitt er nú fyrir okkur. Við biðjum um náð til að heyra það og að taka á móti boðskapnum, og með því, að vera dregnir aftur, að beygja okkar kne í átt að Drottni Jesú, sem er konungur konunga og Drottinn drottna. því að við biðjum í nafni hans, ámen.

1 Korintubréf chapter 6, verse 1. Þetta er Orð Almáttugs Guðs:

Ef einhver yðar hefur kvörtun gegn öðrum, þá þorir hann að fara fyrir dómstóla óguðlegra fremur en fyrir heilögum? Eða veit þið ekki að heilögir munu dæma heiminn? Og ef heimurinn á að vera dæmdur af yður, eruð þið þá ófærir um að dæma smámál? Veit þið ekki að við eigum að dæma engla? Hversu miklu fremur þá málefni þessa lífs! Ef þið hafið slík mál, hvers vegna leggið þið þau fyrir þá sem ekki hafa stað í kirkjunni? Ég segi þetta til skammar yðar. Er það ekki svo að enginn yðar sé nógu vitur til að leysa ágreining milli bræðra, heldur fer bróðir fyrir dómstóla gegn bróður, og það fyrir ótrúum? Að hafa réttarhöld yðar á milli er þegar ósigur yðar. Hvers vegna þolað þið ekki heldur órétt? Hvers vegna þolað þið ekki heldur að vera sviknir? En þið sjálfir gerið órétt og svíkið – jafnvel yðar eigin bræður!

Eða veit þið ekki að óguðlegir munu ekki erfa ríki Guðs? Ekki látið þið blekkjast: hvergi eiga þeir sem lifa í kynferðislegu óhófi, eða þeir sem tilbiða ídóla, eða þeir sem fremja hjáfrúð, eða karlar sem hafa kynferðisleg samskipti við karla, eða þjófar, eða gráðugir, eða drykkjumannar, eða þeir sem móðga aðra, eða svindlarar ríki Guðs. Og slíkir voru einhverjir af yður. En þið voruð þvegnir, þið voruð helgaðir, þið voruð réttlættir í nafni Drottins Jesú Krists og í anda Guðs vors.

Amen, og við lofum Guð að hann hefur talað í sínu Heilaga Orði.

Ef við ættum að greina vandamálið sem liggur að rótinni í þeim rugli sem er í Korintu, þá er besta greiningin sem ég hef komist yfir sú sem einn athugasemdarmanneskja kallar „Gospel amnesia“ eða gleymska Guðspjallsins. Gleymska Guðspjallsins – það er það sem þeir þjást af í Korintu. Ég las sögur – í raun sá ég þessa sögu á fréttavefsjá fyrir nokkrum dögum um mann sem heitir Benjamin Kyle og fannst berjaður og yfirgefin og þjáist nú af hræðilegri gleymsku. Hann eyðir öllum sínum tíma í að skoða vefsíður týndra manna og leita að sjálfum sér; reyna að fylla inn týnda bakstorysínu. Hann hefur misst sjálfsmynd sína; hann veit ekki hver hann er.

Og Korinthumenn haga sér þannig – og aftur og aftur í ýmsum þeim málum sem Paul fjallar um, sjáum við þetta. Þeir haga sér eins og eitthvað slíkt hefði gerst þeim. Þeir hafa eins konar gleymsku Guðspjallsins. Góðu fréttirnar um Jesús, nýja sjálfsmynd þeirra í honum, hefur verið lítilsvirt og hunsað og gleymt í ástandi eftir ástandi. Ef þú horfir á textinn okkar, munt þú sjá Paul gera þann punkt með sínum endurteknu spurningum, „Vitið þér ekki?“ Svo í vísu 2, „Vitið þér ekki að heilagar verða að dæma heiminn?“ Vísu 3, „Vitið þér ekki að við eigum að dæma englana?“ Vísu 9, „Vitið þér ekki að óguðlegir munu ekki erfa ríki Guðs?“ Það eru hlutir sem þeir ættu að vita. Paul hafði kennt þeim; Cephas hafði kennt sumum þeirra. Apollos hafði verið með þeim og kennt þeim; aðrir höfðu opnað Skriftirnar fyrir þeim. Paul hafði áður skrifað þeim. Þeir höfðu verið vel kennt í málefnum Guðs og þeir ættu að vita. En þeir virðast hafa gleymt. Þeirra er málið um gleymsku Guðspjallsins. Og hörmulegar afleiðingar fylgja.

Einkumlega eru þeir að byrja að lögsækja hver annan með hegðun sem líkist frekar gömlu lífi þeirra en nýja lífi sem ætti að einkenna þá sem kristnir. Og svo spyr Páll í vers 1: „Þegar einn ykkar hefur kvörtun gegn öðrum, hefur hann þá þorsteinn að fara fyrir dómstóla fyrir óguðlegum í stað réttlátra?“ Það eru þeir nú. Þeir eru réttlátir. Það er að segja, þeir eru helgir - aðskildir með náð og verki Guðs í lífi þeirra til Drottins Jesú Krist; útnefndir Hans. Og þeir ættu ekki lengur að lifa eins og þeir gerðu áður samkvæmt gildum heimsins, heldur nú samkvæmt gildum Konungs Jesú sem þeir tilheyra. Þeir voru að glíma við vandamál sem svo margir okkar ennþá glíma við. Þeir voru að glíma, nú þegar þeir voru orðnir kristnir, að fleygja gömlum venjum og mynstrum og gildum síns fyrri lífs. Hlustaðu, bara í eitt skipti, á þann hátt sem einn fræðimaðr lýsir því hvernig dómstólarnir virkuðu í heimi Korintumarkirkjunnar. Hann segir: „Áður en maðr ákvað að lögsækja, þurfti hann fyrst að reikna út kostnaðinn og líkurnar á að vinna, ekki á grundvelli rökum málsins, heldur á félagslegu stöðu og öflugu tengslum ákærða. Fólk í fornu heimi," segir hann, " kepptist um heiður í dómstólum. Og maðr fékk heiður með því að berja niður andstæðing sinn. Leit litinn oftast ekki að réttlætinu."

Nú þetta var vandamálið í Korintu! Þeir voru ekki áhugaðir á réttlæti; þeir voru áhugaðir á persónulegum framgangi í samfélaginu á kostnað annarra sem ógnuðu stöðu þeirra á einhvern hátt. Og hvort þeir væru trúandi eða ekki skipti þeim engu máli. „Óþýð smámál,“ eins og Paul kallar þau í vers 2, þefuðu af stolt og yfirgangi og ástleysi þegar þeir starfaðist á sama hátt og áður en þeir urðu kristnir. Þeir þjáðust af Gospel- gleymsku. Þeir höfðu gleymt að nú þegar þeir eru „í Kristi,“ nú þegar Jesús hefur bjargað þeim, eru þeir nýjar skepnur sem á að lifa nýju lífi í samhengi við samveldið í nýja samfélagi Guðs - kirkju Jesú Krists.

Og Paul meðhöndlar gleymsku þeirra hér á þrjá vegu, þrjár leiðir að sönn Gospel- auðkenni okkar ætti að móta hver við erum. Fyrst, ef þú lítur á textinn, fyrst í versum 1-3 talar hann um framtíð okkar, hvert við erum að fara nú þegar við erum kristnir; örfarir okkar. Síðan í öðru lagi, í versum 4-8, talar hann um nútíðina, kallar okkur til að horfa á hvernig við lifum nú þrátt fyrir að við séum kristnir. Og loks í versum 9-11 talar hann um fortíðina; hver við urðum með náð Guðs þegar hann gerði okkur að kristnum. Ef við getum náð þessu, segir Paul, munum við byrja að endurheimta sönn skilning á hver við erum sem karlar og konur í Kristi og það mun breyta öllu.

Framtíð okkar

Svo skulum við líta saman á vers 1 til 3, vinsamlegast. Páll bendir okkur á framtíðina, okkar framtíð, þar sem við erum að fara nú þegar við erum kristnir. Nú mun hann halda því fram að kristna samfélagið ætti að geta miðlað í deilumálum innanhúss og náð sáttum milli trúaða bræðra og systra án þess að þurfa að fara til borgarréttar í mörgum málum. Kirkjan, eftir allt, er samfélag eins og engin önnur, búið með anda Guðs, syndarar sem hafa verið bjargaðir af náðinni og halda fast í Krist. Og svo mun hann spyrja í vers 5: „Getur það verið að enginn sé meðal ynnar nógu vitur til að leysa deilumál milli bræðra?“ Kirkjan ætti að geta gert það. En hér í versum 1 til 3 segir hann okkur hvers vegna við ættum að leysa málefni innanhúss þegar trúaðir eru óskaðir og deila.

Okkar Framtíðarskipan

Og hann bendir okkur á okkar framtíðarskipan. Horfið á vers 2. „Vitið þér ekki að heilagar munu dæma heiminn? Og ef heimurinn á að vera dæmdur af ynnur, ertu þá ófær að dæma smámál? Vitið þér ekki að við erum á að dæma engla? Hversu miklu fremur þá málefni þessa lífs?“ Í bakgrunni hér eru líklega textar eins og Mattheus 19:28, orð Jesú, þar sem hann sagði lærisveinum sínum að þeir mundu sitja með honum á þrónum og dæma Ísrael í nýju sköpuninni. Eða rit Old Testament, eins og í bók Danieis kafla 7, þar sem spámaðrinn „sá einn líka Son Manneks vera gefinn yfirráð og vald og ríki.“ Og síðan Daníel 7:27 lesum við: „Ríkið og yfirráðin og mikleiki ríkjanna undir öllu himni verður gefinn fólki heilagra hásta Guðs.“ Við munum ráða og dæma rétt ásamt Jesú Kristi. Það er okkar upphafða og dýrðlega framtíðarskipan.

En þeir Kóreþubúar, segir Paul, eru hins vegar að fást með ómálefarandi mál, jafnvel þó þeir eigi að dæma engla einn dag. Víst ætti kirkjan með slíkri framtíð að geta leyst hluti sín á milli trúaðra. „Mundu hvert þú ert að fara,“ segir hann við okkur. Mundu á háa virðingu og upphafða hlutverk sem þú munt uppfylla í réttarsölunni í himnaríki sjálfu. Þú munt vera dómari! Hvernig ættir þú að haga þér hér í ljósi þessarar framtíðar? Þú sem einn dag munt dæma englana, ert þú að rífa hver annan niður hér? Þú sem einn dag munt sitja með Kristi í lokatribúnalinu, notar þú heimskrælingar til að fremja eigin stöðu hér, jafnvel á kostnað og sárindi þeirra sem munu þjóna með þér sem bræður og systur á þeim síðasta degi? Mundu framtíð þína og lifaðu í ljósi hennar. Framtíð okkar, hvert við erum að fara, nú þegar við erum kristnir.

Núverandi staða okkar

Í öðru lagi segir Paul okkur að við þurfum að horfast í augu við núverandi staðu okkar - hvernig við lifum, oftast þrátt fyrir að við séum kristnir. Sjáðu á vers 4 til 8. Lykillinn að rökum Paul hér er að taka eftir endurtekningu orðsins „bróðir“. Sjáðu á textann; vers 4 til 8:

Ef þú hefur slík mál, hvers vegna leggur þú þau fyrir þá sem engan stað hafa í kirkjunni? Ég segi þetta til skammar þín. Getur það verið að enginn sé meðal þín nógu vitur til að leysa ágreining milli bræðra, en bróðir fer í mál gegn bróðir, og það fyrir ótrúum? Að hafa lögmál yfir höfuð með sér er þegar ósigur fyrir þér. Hvers vegna þola ekki heldur órétt? Hvers vegna þola ekki heldur svik? En þú sjálfur fremjir órétt og svikar - jafnvel gagnvart þínum eigin bræðrum!

Þeir gleymska með Guðspjallið þýðir að auðleiki þeirra í Kristi hefur hætt að starfa og virka á einhverja þýðingarmikla hátt í hugsun þeirra eða í lífi þeirra. Staðreyndin sú að þeir voru bræður og systur í gegnum trú á Jesús, að þeir voru fjölskylda, átti að hafa gert alla mismuninn. En í staðinn voru þeir að halda fram málinu sínu fyrir þá sem engan stað hafa í kirkjunni, vers 4. Og svo segir Páll, vers 5, þeir ættu að vera skammast sín. Vissulega hefur kirkjan grunnþekkingu og gjöfin sem hún þarf meðal leiðtoga sinna til að hjálpa að leysa einfaldar og smámunasamur deilur? Einhver er nógu vitur, vissulega! Korinthumenn, þú munt muna, voru stálaðir í yfirburðavisku sinni. „Vel þá,“ segir Páll, „ef þú ert svo vitur, er þá ekki einhver fær um að hjálpa að sætta illa farna trúmenn?“

Guðspjall Sigur

En í staðinn voru þeir að fara fyrir ótrúaða, óguðlegu, til dómstóla. Og hann segir í vers 7 að það sé „þegar ósigur fyrir ykkur. Þið ættuð heldur að þola órétt eða vera sviknir en að gera það.“ Nú, hvers vegna er það ósigur fyrir kristna að haga sér á þennan hátt? Það er ósigur vegna þess að Guðspjall sagt að tilheyra Jesús sé að verða bróðir eða systir að þeim fólki sem þú annars gætir ekki haft neitt sameiginlegt með. Þú hefur ekki samband við þá! Þú skilur þá ekki! Þeir skilur þig ekki! Bakgrunnur þeirra, þjóðerni þeirra, ættfræði þeirra – allt getur verið algjörlega óþekkt fyrir þér, langt utan þægni þinnar. En nú, allt þetta óháð, nú hefur þú orðið einn með þeim í Kristi. Nú ert þú fjölskylda! Þeir eru bræður og systur. Þið eruð bundnir saman í helgum böndum Guðspjalls ástar. Og svo nú verður þú að fyrirgefa; þú verður að snúa hinni kinninni. Þú verður að æfa þolinmæði; þú verður að skilja eftir gjöf þína við altarið og fara og sættast við bróður þinn. Og þegar þú gerir það, og heimurinn horfir á, þegar samskipti koma undir þrýsting og það er ástæða fyrir því að þau brotni og sundrast og verði súr og ljót þegar kirkjan í staðinn eltir hver annan í ást og sættast, segir Páll að það sé sigur. Það er Guðspjalls sigur. Heimurinn sér að þið eruð lærisveinar Krists með ást þinni fyrir hverum öðrum!

Guðspjalls ósigur

En það var ekki það sem gerðist í Korintu, var það? Í staðinn fyrir sigur Guðspjallsins, þegar samskiptin komu undir þrýsting, eins og öll samskipti okkar verða að gera, féllu þeir aftur á sjálfgefna stöðu síns gamla lífs og í staðinn fyrir sigur Guðspjallsins eins og áhorfandi heimurinn sér hvað náðin gerir - umbreytir öllu hópi fólks í líkingu Krists, sem mun þjóna jafnvel til eigin skaða öðrum - í staðinn fyrir það, sjá þeir fólk kasta málum á milli og draga hvert annað fyrir opinbera dómstóla, skamma hvert annað og koma Guðspjalli í óorð. Það er ósigur! Þegar heimurinn í kringum okkur hrundar saman í ættbálkahygli og gagnkvæma tortryggni og smá kvörtun og þessi kvörtun harðnar í langtímabráð og fastar óþykkur, þegar heimurinn hegðar sér svo og fólk Guðs sækir frið og endurreisn, leitast við að lifa í friði með hvert annað svo langt sem það fer eftir þeim, fyrirgefandi hvert annað eins og Guð í Kristi hefur fyrirgefið þeim, þegar heimurinn sér það, þá er það sigur Guðspjallsins.

Nú vil ég spyrja hvort heimurinn sér það í okkur. Sigur Guðspjallsins? Eða sér hann aftur og aftur ósigur þegar við föllum aftur á sjálfgefna stöðu sjálfvarnar, stoltur, tortryggn, óþykkur, reið og bitur deilur? „Við ættum að skammast okkar,“ segir Páll, „þegar sem bræður og systur vér erum ennþá að haga okkur eins og heimurinn.“ Kristur hefur dáið fyrir okkur. Andi hans býr í okkur. Orð hans leiðir okkar skref og ennþá sækjum vér okkar smá kvörtun og sjálfsögð deilur fyrir augum áhorfandi heimsins. Hvað ósigur. Hvað ósigur. Svo kallar Páll okkur til að muna okkar framtíð, okkar örlög - hverjum vér einn daginn verðum og hlutverkinu sem vér munum uppfylla sem dómari yfir alheiminn ásamt Kristi Höfðadómarinu - og að lifa í ljósi þessarar komandi örlög. Og hann kallar okkur til að horfa á hver vér erum núna, að sjá að þessar hlutir ættu ekki að vera.

Saga okkar

Og svo loksins, ef þú lítur með mér á vers 9 til 11, minnir hann okkur á fortíð okkar – hverjir við urðum þegar, með náð Guðs, hann gerði okkur kristna. Við munum koma aftur að vers 9 til 11, ef Guð vill, næst þegar fyrir nánari skoðun á þessum versum, svo, fyrir nú, myndi þú bara taka eftir hvernig Páll minnir þá á sannleika, grunn sannleika sem þeir virðast hafa gleymt. „Vitið þér ekki að óguðlegir munu ekki erfa ríki Guðs?“ vers 9. Svo lýsti Páll dómaranum, óguðlegu dómaranum fyrir hverjum Korinthumenn færðu hver önnur í málum sínum í vers 1, óguðlegir. Og hér segir hann: „Jæja nú láttu mig sýna ykkur örlög óguðlegra.“ Hann einkennir þá í versum 9 og 10 með syndum sínum. „Ekki verðið blekktir: hvorki kynferðislega óþrifallegir, né guðblóttrar, né hjúkrunarmenn, né karlar sem stunda samkynhneigð, né þjófar, né gráðugir, né ölkelir, né móðgandi, né svindlarar munu erfa ríki Guðs.“ Syndarar eru útilokaðir frá ríki Guðs; það er hann sem segir. Það er óþægileg mynd.

Vertu Hver þú ert!

Þá lætur hann falla sprengju; „Og svo voru sumir yðar! En þér voruð þvegnir, þér voruð helgaðir, þér voruð réttlættir í nafni Drottins Jesú Krists og með anda Guðs okkar.“ „Korinthumenn, hér er raunverulega málið sem þér hafið týnt sjónarmiðinu alveg, sem ef aðeins þér fengið það rétt í hugsun yðar, byrjuðu að breyta yður. Og leiðin sem þér lifðu nú, væri ekki óska, heldur væri hún í raun og veru sigur. Hér er raunverulega málið! Þér hafið gleymt að þér eruð ekki lengur hver þér voruð áður. Nú þegar Jesús Kristur hefur komið inn í líf þitt með Guðspjöllunum, hefur allt breyst. Þér eruð ekki lengur skilgreindir af gömlu lífi syndarinnar.“ Og Páll hefur talið upp röð af syndum sem skilgreina fólk. En hann segir: „Nú þegar þér hafið komið að þekkja Jesús, skilgreina þær þér ekki lengur. Það er ekki hver þú ert lengur, Korinthumenn. Þér hafið verið þvegnir og hreinsaðir og helgaðir og taldir réttir í augsýn Guðs í himnesku dómstólnum og klæddir með réttlæti Jesú Krists. Það er hver þú ert í raun og veru nú ef þú ert trúr. Það er hver þú ert! Tími til að byrja að lifa eins og það. Tími til að byrja að vera hver þú ert í raun og veru! Engin furða að þér stríðið í átökum yðar við synd í hjarta yðar þegar þér haldið áfram að auðkenna yður með hver þú varst áður og ekki með hver þú ert nú í Jesús. Mundu þitt nýja, sanna auðkenni. Þér hafið komið til Krists og svo er gamla liðið og nýja komið. Þér eruð ný sköpun. Vertu hver þú ert í raun og veru!“

Nýtt auðkenni þitt í Kristi

Hér er það sem ég í raun þarf, það sem þú líka þarft, ég grunar, í þínu daglega átaki, í þínu daglega baráttu um að lifa fyrir dýrð Krists og sækjast eftir hagnýtri heilagleika. Margir okkar eru freistaðir til að halda að: „Það sem ég í raun þarf er einhver aukadós af yfirnáttúrulegu valdi, einhverju meira af krafti til að knýja vél sálu minnar til að hjálpa mér að vera hlýðinn. Einhverju meira! Einhverju nýju!“ En það er alls ekki ráðlegging Páls. Ráðlegging hans er ekki að leita að einhverju nýju, einhverju aukalegu. Ráðlegging hans er frekar að fara aftur til þess sem Guð hefur þegar gert fyrir þig í Jesús Kristi, að skilja Guðspjallið og þína nýju auðkenni í honum. Að fá það skýrt. Að byrja að þrýsta því niður í hverja þröngva og sprungu og glufu í þínu andlega lífi. Að láta það síast í gegn og byrja að lifa í ljósi þess. Ekki lengur þræll syndarinnar. Ekki lengur undir stjórn gamla lífsins. Barn náðarinnar. Tókuð upp í fjölskylduna. Endurfæddur af anda Guðs. Hreinn og réttlátur, ekki með mín eigin réttlætti eins og þó að þessar hlutir sem Páll telur upp aldrei freistaði mér eða láta mig bröngva. Nei, ég mun erfa ríkið, þú, trúandi á Jesús, mun erfa ríkið, ekki vegna þess að þú ekki mistakast heldur vegna þess að þú ert talinn réttlátur í Kristi.

Og þegar þú skilur það, mun undrun og gleði þess byrja að hreyfa og gefa styrk þinni handi til að gefa járni þínu vilja, ákveðni, svo að þú byrjar að sækjast eftir hlýðni við konung Jesús með gleðilegum hjarta. Þú byrjar að ýta á þegar sambönd byrja að brotna. Í stað þess að draga þig til baka, sækir þú réttun þegar allt inni í þér segir að draga sig til baka í heimsins hátt, að standa á bak við þínar barrikader og henda sprengjum á hvorn annan og sær og eyða hvorn öðrum. Nei, þegar þú skilur hver þú ert í raun í Kristi, verður þú þjónn hvors annars í staðinn og sækir réttun. Það væri ekki óska, væri það? Þegar heimurinn lítur á til að sjá hvernig þessir kristnir haga sér undir þrýstingi. Nei, það væri sigur. Þegar þeir fá að sjá í okkur, þegar við lifum saman, fá þeir að sjá í okkar erfiðu, óþægilegu, óþróttugu samböndum fólk sem ekki bakkar frá og dregur sig til baka, heldur sækir hvorn annan í ást því við erum fjölskylda og við erum einn í Kristi. Það væri sigur í raun. Hvað er það fyrir sýning á krafti Gospelunnar.

Það er það sem Páll er að kalla okkur til. Svo erum við að minnast á framtíð okkar - hvert við erum að fara nú þegar við erum kristnir. Einn daginn munum við dæma heiminn, dæma englana. Við erum að vera háir dómarar einn daginn. Hér erum við í þjálfun. Við ættum að lifa í þekkingu á því að það verður einn daginn okkar örlög. Við erum að standa frammi fyrir nútíðinni, að sjá þá staði þar sem við lifum í dag á svo lágum tíma, svo langt undir okkar nýja auðkenni og stöðu. Svo langt undir lífið sem við erum kölluð til. Og við erum að iðrast. Og við erum að minnast á fortíð okkar - hvað Guð hefur gert í Kristi við krossinn og í okkar hjörtum með Kristi í gegnum Gospeluna, gera okkur ný. Og þegar við skilum því, erum við að byrja að lifa í ljósi þess, að vera hver við erum í raun. Með Guð gefi okkur náðina til að gera nákvæmlega það? Við skulum biðja saman!

Ó faðir okkar, viðurkennum þær tíðir þar sem við höfum gefið eftir fyrir gleymsku Guðspjallsins, við höfum vanrækt okkar sanna auðsemd, við höfum enn lifað eins og við værum hver við vorum áður, ekki hver við erum nú í Kristi. Viltu þér fyrirgefðu okkur fyrir að lifa svo langt undir þeim réttindum okkar sem börn Guðs, ættleið af þinni náð, hreinsað og aðskilið fyrir þína dýrð og réttlætt í himnesku réttarsölum. Viltu þér hafa mitleid á okkur. Og þegar við tökum inn undrunina á því hver þú hefur gert okkur að vera, viltu þér gefa okkur vald og getu til að lifa út hver við erum í raun? því við biðjum þér í nafni Jesú, ámen.