Dóttur, Ösphugi, Ótta & Frelsun

Dóttir, Ösperation, Ótta & Frelsing

Lúkas 8:40-56

Eftir Dr. Jonathan Pennington

Skriftaverk okkar í morgun kemur frá Lúkas 8:40-56. Ef þú ert fær, myndirðu þá vinsamlega standa upp fyrir lestur orðs Guðs?

Nú þegar Jesús sneri aftur, fagnaði fjölþýði honum, því þeir voru allir að vænta hans. Þá kom maðr að nafni Jairus, leiðtogi samúðarhúss, og féll við fætur Jesú, áþekkandi hann að koma til húss síns, því að eini dóttir hans, stúlka um tólf vetur, var að deyja.

Á meðan Jesús var á leiðinni, þrýstu fjölþýðirnir næstenum hann. Og kona var þar sem hafði verið háð blæðingu í tólf ár, en enginn gat læknað hana. Hún kom að aftan honum og snerti kantinn á klæðinu hans, og strax stöðvaðist blæðingin hennar.

„Hver snerti mig?“ spurði Jesús.

Þegar þeir neituðu öll, sagði Pétur: „Herra, fólkið þrýstur og þrengir að þér.“

En Jesús sagði: „Einn snerti mig; ég veit að kraftur hefur farið út frá mér.“

Þá kom konan, sée að hún gat ekki farið óséð, og féll við fætur hans með skjálfta. Í návist alls fólksins, sagði hún honum hvers vegna hún hafði snert hann og hvernig hún hafði verið læknað á staðnum.

Þá sagði hann við hana: „Dóttir, trú þín hefur læknað þig. Far í friði.“

Á meðan Jesús var enn að tala, kom einhver frá húsi Jairusar, leiðtoga samúðarhússins. „Dóttir þín er dauð,“ sagði hann. „Reyndar ekki þröngva til kennarans lengur.“

Í því að heyra þetta, sagði Jesús við Jairus: „Ekki ótta þig; trú bara, og hún verður læknað.“

Þegar hann kom að húsi Jairusar, leyndi hann engum að fara inn með sér nema Pétri, Jóhanni, Jakobi og föður og móður barnsins. Á meðan var allt fólkið að væla og syrgja fyrir hana.

„Hættið vælinu,“ sagði Jesús. „Hún er ekki dauð, heldur sofandi.“

Þeir hlóðu að honum, vita að hún væri dáin. En hann tók hana í höndina og sagði: „Barn mitt, rís upp!“ Hennar andi sneri aftur, og strax stóð hún upp. Þá sagði Jesús þeim að gefa henni eitthvað að eta.

Foreldrar hennar voru undrandi, en hann bauð þeim að segja engum frá því sem gerðist.

Þetta er Orð Drottins.

Vel—væla. Það er öflugt saga. Vel þekkt saga. Reyndar, tvær sögur fléttar saman. Og hluti af ástæðunni fyrir því að hún er svo fræg er að Matteus, Markús og Lúkas skrá hana á sama hátt: önnur saga byrjar, önnur truflar hana, og þá lýkur sú fyrri. Það er það sem fræðimenn kalla intercalation, en þar sem það er gríska, vil ég hugsa um það sem gyro—einn lag, síðan fyllingin, síðan síðasta lagið.

Og Lúkas setur þessa „gyro sögu“ í lok röðar atriða sem sýna vald Jesú til að gera gott. Til baka í 7. kafla, læknar hann þjónustumann hershöfðingjans frá fjarlægð. Hann vekur son ekkna upp. Hann fyrirgefur syndir. Hann róar storminn. Rétt áður en þetta, sýnir hann yfirvald yfir andlegu ríkinu með því að reka út legíu djöfla. Og nú, til að ljúka þessari röð af portrettum af valdi Jesú, fáum við þessa tvöföldu sögu.

En það er meira að gerast hér en bara tvær sögur settar saman. Þessar sögur spegla hver önnur á ætlaðan hátt. Þú gætir kallað það sagan af tveimur döttrum. Dóttir Jairusar í fyrstu sögu, og svo þessari konu—sem Jesús kallar „Dóttir“ á mikilvægasta augnablikinu.

Báðar dætur eru líka, samkvæmt gyðinga lögum, rituellt óhreinar—önnur í gegnum langvarandi blæðingu, hin í gegnum dauða. Við munum koma aftur að því.

Og svo er þessi áberandi tenging tólf. Tólf ára gamall stúlka. Konan sem þjáðist í tólf ár. Árið sem þessi stúlka fæddist var árið sem þjáning konunnar hófst. Ósýnilegar þræðir tengja líf þeirra saman, og nú - þótt þær hafi líklega aldrei þekkt hvor aðra - skerast líf þeirra á þessum degi, í þessu augnabliki, þegar báðar hitta Jesús og eru algjörlega umbreyttar.

Í hefðbundinni túlkun verður stúlka að konu við tólf ára aldur. Svo höfum við hér tvær dætur, tvær konur, sem sögur þeirra eru bundnar saman. Og með því að sjá þær saman, held ég að Guð hafi eitthvað djúpstæð til að segja okkur.

Röð sögur þeirra er sú sama: ösfrétt, ótta, og frelsun. Það er hreyfingin sem við ætlum að fylgja.

Svo ef þú hefur Biblíu - eða getur fengið eina upp - snúðu þér að Lúkas 8, byrjað í vísu 40. Ég vil hægja á, gaum að, og ganga í gegnum hvað gerist svo við getum heyrt hvað Guð hefur fyrir okkur.

Fyrsta stigið er ösfrétt.

Jesús hefur snúið aftur frá þeirri undarlegu ferð með lærisveina sína, þar sem hann hitti og læknaði sýndan. Nú er hann aftur í byggðinni, og allir leita að honum. Þeir hafa heyrt hann kenna. Þeir hafa séð hann lækna. Þeir vita að eitthvað af návist Guðs hvílir á honum. Svo þrængja mannfjöldinn að.

En í þröstugu mannfjöldanum opnast leið. VIP kemur: Jairus, leiðtogi samúðarinnar. Virðingarfullur, háttvirtir maðr. Og hvernig nálgast hann Jesús?

Hann fellur fyrir fótum Jesú og biður hann.

Lúkas notar þetta mynd og aftur og aftur - fallandi fyrir fótum Jesú - sem líkamleg tjáning ösfréttar. Það er ófrjálst. Það er það sem gerist þegar botninn dettur út.

Ég hefði aldrei upplifað það sjálfur fyrr en í nokkrum augnablikum á síðustu áratugum - eitt í tímabili djúprar áhyggjunar og óréttlætis, þegar ég féll bókstaflega á jörðina. Og svo, í síðasta ári, eftir að kona mín fékk heilaæxli aðgerð, um átján klukkustundum síðar, þegar hún var í miklum sársauka og við héldum að endirinn væri kominn - ég gat ekki staðist að falla niður við hliðina á rúminu hennar. Sumir ykkar hafa verið þar. Sumir ykkar hafa ekki. En það er alhliða mannleg tjáning á ödspeki.

Og hvers vegna er Jairus ödspekkur? Vegna þess að dóttir hans ein - dýrbar hans tólf ára - er að deyja. Ekki bara veik. Ekki bara áhyggjandi foreldra sína á þann hátt sem börn oft gera. Hún er að deyja.

Og svo er hann óþekktur.

Og ef þú bara lítur á þessi fyrstu nokkru vers - vers 41 og 42 - svo mikil þrenging, svo mikill sársauki, svo mikil ótta er pakkað inn í þau að auðvelt er að lesa rétt framhjá tilfinningalegu þyngdinni af því sem þessi maðr er að upplifa. Jesús, sem við sjáum stöðugt flæða yfir af samúð, segir já. Hann fer með Jairus. Og endir vers 42 minnir okkur aftur á að fjölmennið er að þrýsta á hann. Allir vilja vera nálægt honum.

Síðan kemur vers 43 og kynnir truflunina:

Konu var þar sem hafði verið háð blæðingum í tólf ár, en enginn gat læknað hana.

Mark bætir við að hún hafði eytt öllu sem hún átti á læknum, og í stað þess að batna, versnaði hún aðeins.

Svo með Jairus sjáum við bráða ödspeki - skyndilega kreppu. Með þessu konu sjáum við langvarandi ödspeki - tólf langa ár þjáningar. Og samkvæmt Leviticus 15, hvað sem læknisfræðilegt ástand hennar var, setti það hana í flokkinn að vera rituð óhrein. Ekki syndug. Ekki sek. En aðskilin. Skilin frá.

Og vegna þess að ástand hennar endaði aldrei, endaði aðskilnaðurinn aldrei. Allt sem hún snerti gat orðið óhreint. Allir sem hún snerti við. Hún gat ekki helgað sig í musterinu. Hún gat líklega ekki einu sinni farið inn í Jerúsalem. Hún var einangruð. Ein. Fátæk. Útsteypt.

Reyndu þér að ímynda þetta: tólf ár án þess að vera snert. Tólf ár án þess að vera velkomin í einhvers heim. Tólf ár án samfélags.

Og nú—hér—sér hún tækifærið sitt. Manngóðin er gríðarstór. Allir þrengja að. Enginn getur séð neitt skýrt. Lærisveinar eru að reyna að stjórna óðagoti. Og hún hugsar: Ef ég get bara komið nægilega nálægt… enginn mun taka eftir mér. Enginn mun þekkja mig. Ef ég get bara snert brún hans klæðis… ég trú ég verði lækkuð.

Svo rennur hún í gegnum manngóðina, líklega með sjaldráttinn lágan, og nær í. Hún snertir ermin á klæðum hans.

Og strax—veit hún. Líkami hennar segir henni. Eins og lið sem dettur aftur í stað. Eða eins og sú stund þegar sálræn byrði sem þú ekki einu sinni fullkomlega skildið lyftist skyndilega og þú átta þér á hversu þung hún var. Hún veit hún sé lækkuð.

Ég ímynda mér að hún gæti varla trúað því—gleði blandað með ótrú, blandað með ótta til vonar aftur.

Sögunni gæti hafa lýkt þar. Margar sögur gera það. Fólk hittir Jesús, fær lækningu, og heldur áfram leið sinni. Og með Jairus gæti Jesús einfaldlega læknað dóttur hans frá fjarlægð, eins og hann gerði í kafla 7.

En eitthvað óvænt gerist. Það er enn ein skref. Ekki bara ösrótt og afhending—en ógn.

Sjáðu á verse 45:

„Hver snerti mig?“ spurði Jesús.

Allir neita því. Pétur segir það sem hver einasta okkar myndi segja: Drottinn, allir snerta þig. En Jesús veit að eitthvað annað hefur gerst. Hann veit að kraftur hefur farið út frá honum.

Og þetta er undarlegt. Það er eina kraftaverkið líka—einhver snertir klæðir Jesús og verður lækkuð. Það er næstum eins og töfrastafur eða kristall í fantasíusögðu. En það er ekki það sem gerist. Þetta er persónulegt. Þetta er trú. Þess vegna veit Jesús.

Eftir allt, fullt af fólki var að þrengja að honum. Aðeins ein fékk lækningu.

Og nú snýst örvænti konu í ótta. Hún hafði vonað að vera nafnlaus. Hún hafði náð því. Hún hafði fengið lækningu sína. Hún hefði getað rennt í burtu. En Jesús stöðvar allt mannfólkið og spyr: Hver snerti mig?

Hennar skammgóða gleði hrundar saman í ótta. Tólf ár af skömm, útilokun, einmanaleiki — nú útsett. Hún hefur snert Jesús, hugsanlega gert hann óhreinan. Hún hefur gert það í leyni. Og nú stendur hún fyrir manni Guðs með óþekkjanlegu valdi.

Vers 47:

Þá kom konan, sá að hún gat ekki farið óséð, og hún kom skjálfandi og féll við fætur hans. Í návist alls fólksins sagði hún, hvers vegna hún hafði snert hann og hvernig hún hafði verið lækkuð á staðnum.

Eins og Jairus, fellur hún við fætur Jesús. En ekki aðeins í örvænti — heldur líka í ótta. Hún veit ekki hvað mun gerast næst. Allt sem hún getur gert er að vera heiðarleg og kasta sér fyrir honum.

Og áður en við heyrum svar Jesús, lítum á vers 49:

Á meðan Jesús var enn að tala, kom einhver frá húsi Jairus. „Dóttir þín er dauð,“ sagði hann. „Reynið ekki að þrátt fyrir kennarann lengur.“

Svo eins og sögu konu snýst frá örvænti til gleði til ótta, sögu Jairus snýst líka frá örvænti til ótta. Hann sér sendiboðann. Hann heyrir köluðu orðin.

Og ef þú reynir að ímynda þér aðstæður Jairus hér — ímynda þér það í raun — getur þú fundið spennuna. Hann er örvæntur. Hann hefur beðið Jesús að koma. Jesús hefur samþykkt. En mannfólkið er að hægja á öllu. Fólk er að þrýsta að frá öllum hliðum. Og Jairus verður að hugsa, Drottinn, vinsamlegast — dóttir mín er að deyja. Við höfum ekki tíma fyrir þetta.

Og þá stöðvar Jesús.

Og þessi kona — útskúfuð — kemur fram og fellur við hnén hans. Og allt sem Jairus getur hugsað er: Við höfum ekki tíma fyrir þetta. Dóttir mín er að deyja. Vinsamlegast, Drottinn, við verðum að fara.

Og þá, í miðju þessari kvalafullu seinkun, heyrir hann köluðu orðin:

„Dóttir þín er dauð.

Reynið ekki að þrátt fyrir kennarann lengur.“

Það endurköllu sorg María og Martha í Jóhannes 11, þegar bróðir þeirra dó og Jesús kom ekki á tíma.

Báðar sögurnar taka þátt sem við ekki væntum. Þær fara frá hræðilegum til verri. Frá örvæntingu til ótta.

En þessar tvær dætur eru að fara að upplifa eitthvað annað. Og hér er þriðja hreyfingin - frelsun - að brjótast inn.

Við skulum snúa aftur að blæðandi konunni. Hún er að skjálfa við fætur Jesú, líklega hrædd um að hann gæti tekið aftur lækninguna, eða skamma hana opinberlega, eða í besta falli segja: Vel, þú getur haldið því, en það sem þú gerðir var rangt.

Hvað mun hann segja?

Vers 48:

„Dóttir, trú þín hefur læknað þig.

Fara í friði.“

Frekar en að áminna hana, frekar en að draga í burtu kraft sinn, blessar hann hana. Hann kallar hana Dóttir - orð sem Jesús aldrei notar fyrir neinn annan í guðspjöllunum. Og hann sendir hana í friði.

Og þetta sýnir okkur aftur: þetta var ekki galdur. Þetta var ekki lækningaamulettur augnablik. Jesús undirstrikar trú hennar. Hann vill að hún - og allir aðrir - skilji hvað raunverulega gerðist.

Og takið eftir samsvöruninni við Jairus. Strax í vers 50, þegar fregnin um dóttur hans dauða kemur, snýr Jesús sér að honum og segir:

„Ekki vera hrædd.

Trúðu, og hún verður læknað.“

Trú aftur.

Og það er nákvæmlega það sem gerist. Ef þú horfir á næstu vers, fer Jesús til húss Jairusar. Stúlkan er dauð. Allir vita það. Hann leyfir ekki fjölþýðunni að fylgja - aðeins Pétur, Jakat og Jóhannes, og foreldrarnir. Þeir fara inn í herbergið þar sem ungu stúlkuna liggur.

Á leiðinni segir Jesús: „Varförið ykkur? Hún er ekki dauð heldur sofandi.“ Þeir hlæja að honum. Þeir vita dauða þegar þeir sjá hann. En Jesús meinar oft meira en orð hans benda til í upphafi.

Og hvers vegna segir hann þetta? Horðu á vers 56. Eftir að hafa vakið hana, segir hann þeim að segja engum frá því sem gerðist. Jesús er ekki að reyna að þrýsta á mannfjöldann. Hann er ekki að reyna að öðlast vinsældir eða hefja hreyfingu. Ef hann vildi frægð, hefði hann gert þetta kraftaverk á götunni.

Hann er að verka út frá samúð – hreinn, ósvikinn samúð. Hann er að endurstaðla líf í þessa fjölskyldu, en hann hefur ekki áhuga á sýningum. Hann hefur komið til að lækna, já – en einnig til að kenna, til að lýsa yfir ríki Guðs, og að lokum að deyja og rísa upp, vígja nýrri samskiptum milli Guðs og mannkyns.

Svo breytist öfgahvatinn sem snýr að ótta nú í frelsi – fyrir báðar dætur.

Og hvað þýðir þetta fyrir okkur?

Þegar ég hugsaði um þessa sögu í þessu viku, hugsaði ég: í einu skilningi væri nægilegt einfaldlega að standa í undrun. Að sjá kraft Jesús. Að muna að sami Jesús sem gerði þetta er á lífi í dag, nærverandi með okkur, öflugur og samúðarfullur og áætlanlegur.

En ég vil draga út tvær setningar – tvær sannindi – sem ég held að Guð sé að bjóða okkur að sjá.

Fyrst:

Guð vill að við öðlumst fullkomnari mynd af því hver Jesús er og hvað hann gerir fyrir fólk – fyrir okkur.

Við ræðum réttilega um dauða Jesús og upprisu hans fyrir fyrirgefningu synda. Það er ómissandi. Óviðrækilegt. En það er ekki öll sagan.

Sögur eins og þessi sýna okkur að vinna Jesús felur einnig í sér: * að þrífa það sem er óhreint * að fjarlægja skömmu * að sigra dauðann * að losa fólk frá öfgahvötum aðstæðum * að endurstaðla fólk í samfélag

Báðar dætur eru endurstaðlaðar í sín samfélög. Rétt eins og sá sem var eignuð af óþrifnum anda í fyrri sögunni. Tom Wright orðar það fallega: Jesús fær sínar hendur óhreinar við vandamál heimsins. Hann velkomin okkar skjálfandi snertingu. Og hann svarar með miðlægri biblískipun: Ekki ótta þig.

Jesús lætur ekki bara syndir fyrir – hann fjarlægir skömmu. Hann lofar ekki bara eilífu lífi – hann sigraði dauðann. Hann sættir okkur ekki bara við Guð – hann endurheimtir okkur til hver annars.

Og það er ennþá satt í dag. Sumir ykkar hér – eða horfa á netinu – finna ykkur einangruð. Skömmu. Angremmi. Skammast. Að utan lítur út sem séuð í lagi. Innan finnað ykkur einn.

Jesús kom ekki bara til að fyrirgefa ykkur, heldur til að endurheimta ykkur – til sín og til annarra. Hvort sem bilun ykkar er opinber eða einkamál, tengt samskiptum eða fjármálum, þá getur skömmu ykkar verið fjarlægð. Ykkur getur verið endurheimtað til samveldisins sem ykkur þrá.

Einn athugasemdarmann sagði það vel:

„Ekki þurbi að trufla kennarann lengur“ er aldrei rétta svarið við vandræðum okkar.

Kannski finnur þú þig í dag vera þar sem von er úti. Of skömmu. Of brotinn. Of langt kominn.

En „ekki þurbi að trufla kennarann lengur“ er aldrei rétta svarið.

Sami Jesús sem snerti þessar líf snertir okkar líf. Og við viljum vera kirkja þar sem endurheimt er velkomin. Þú þarft ekki að fá líf þitt í lag áður. Þú ert velkomin að vera endurheimtur.

Og allt þetta er aðgenglegt ekki með afköstum, heldur með trú – með því að falla á fætur Jesús, í þínu hjarta eða með þínu líkama, og játta þörf þína.

Sem leiðir til annarrar sannleikans:

Guð notar ösfrjáls og ótta til að umbreyta okkur – hvort sem frelsun kemur eða ekki.

Í þessum sögum gerist frelsun. En stundum gerist hún ekki. Og samt notar Guð ösfrjáls og ótta til að umbreyta okkur – hvort sem frelsun kemur eða ekki.

Í þessu viku hef ég haft tækifæri – sumt af því áætlað, mikið af því óáætlað – til að eyða miklum tíma með mörgum ykkar. Tími með fólki hér, fólki langt í burtu. Tími sem pastór, hlustandi, haldandi rými, ráðgjafi, biðandi. Það hefur verið sérlega þung týr – fullt af ösfrjálsum aðstæðum og vonlausu aðstæðum.

Ég hef verið með eldri helgumönnum sem hafa umhugað maka sína með einkennum þráhyggju en þeir sjálfir standa frammi fyrir krabbameini.

Ég hef ég verið með fólki þ whose líf lítur út eins og það sé glansandi að utan en er fullt af sekt, kvíða og eftirsjá.

Ég hef setið með fólki í rústum atvinnuleysis, brotna hjónaböndum og átökum við fullorðna börn sem þeir vita ekki hvernig eigi að sigla.

Ég talaði jafnvel við nemanda og vin sem starfar á starfsliði í Kirkju Kristsáhalds í Nashville, þar sem hörmulegu atburðirnir áttu sér stað fyrir mánuði síðan. Hann var á skrifstofu sinni þegar það gerðist - varð vart undan - og stóð síðan í bílastæðinu og varð vitni að þungum afleiðingum. Vonleysi.

Það er ein samtal sem ég vil deila með þér, því þessi maðr bað mig um það. Chris gaf mér leyfi til að deila því. Annars hef ég ekki gert það.

Það er um bróður okkar, Andrew Toy. Margir af þér þekkja Andrew og Sarah Beth. Þeir eru meðlimir í Sojourn. Andrew hefur átt heilsu erfiðleika í langan tíma, en undanfarin vikum hafa hlutirnir tekið sérstaklega erfiða stefnu. Hann liggur nú á sjúkrahúsrúmi - hann gæti verið að horfa á núna - frá Cincinnati, frammi fyrir meiriháttar skurðaðgerð með verulegum fylgikvilla. Fyndi dögum síðan spurði hann lækna sína, mjög beint, "Hverjar eru líkur mínar á að deyja?" Og svarið var ekki lágt.

Svo áttum við langan símsamtal. Dauði er mjög raunverulegur fyrir hann núna á þann hátt sem flestir okkar lifa í neitingu á. Við töluðum um Lúkas 18 - einn af mínum uppáhaldssögum - þar sem Jesús segir sögu af tveimur mönnum sem biðja: einn öruggur í eigin réttlæti, hinn sárt meðvitaður um synd sína og brotthæð. Einn segir: "Takk fyrir að ég er ekki eins og þessi maðr." Hinn getur aðeins sagt: "Guð, hafið mitleiðsla á mér, syndugum." Og Jesús spyr: Hvorn fór heim réttlættur?

Við ræddum um það. Við ræddum um Lúkas 8. Við ræddum um þessa sögu í dag. Og lofið Guði fyrir náðina í röddinni Ándrea — einfaldleikinn að treysta Jesús í ljósi hræðslu, skýrleikinn sem kemur þegar dauðinn er ekki fræðilegur heldur mögulegur. Þetta er undarlega gjöfin í örvæntingu. Undarlega gjöfin í hræðslu. Hún skýrir hvað er mikilvægt. Hún skýrir hvað lífið er fyrir.

Og þú getur tekið þátt í að biðja að Guð myndi frelsa hann algjörlega — að Guð myndi spari hann og fjölskyldu hans þessa sársauka. Guð getur gert það. En samkvæmt eigin vitnisburði Ándrea — það sem hann vildi að ég segði þér — er þetta:

Guð er viðstaddur með honum í þessari hræðsluástandi, hvort sem frelsun kemur eða ekki.

Það er fallegt. Vegna þess að með Guði eru hlutirnir öðruvísi. Að vita hver Guð er sem Frelsari — jafnvel þegar frelsun seinkar eða kemur ekki — breytir öllu.

Ég elska þessar vers úr Deuteronomy. Ísrael hefur verið í eyðimörkinni í fjörutíu ár — fjörutíu ár örvæntingu, ótta, tapi og sársauka. Og Móse segir í Deuteronomy 8:

Þú skalt muna alla leiðina sem Drottinn þinn Guð hefur leitt þig þessar fjörutíu ár í eyðimörkinni, að hann myndi lækka þig, prófa þig til að vita hvað var í þínu hjarta… Og hann lækkaði þig og lét þig hungra, og fæddi þig með manna… að hann myndi láta þig vita að maður lifir ekki eingöngu af brauði, heldur af öllu orði sem kemur frá munni Drottins… að hann myndi lækka þig og prófa þig, til að gera þér gott í lokin.

Það er skýrleikinn sem kemur í eyðimörkinni.

Það er skýrleikinn sem kemur í örvæntingu.

Það er skýrleikinn sem kemur í hræðslu.

Henry David Thoreau sagði frægt: „Flestir menn lifa lífi í þegjandi örvæntingu.“ Hann heldur áfram: það sem við köllum uppgjöf er í raun staðfest örvænting. Og meðvitundarlaus vonleysi felst undir skemmtunum í lífinu.

Ég veit ekki hvar þú ert í dag. Ég veit að margir ykkar eru í þrengingum. Sumir ykkar eru í ótta. Sumir ykkar líða vel—og það er gott. Það eru tímar hvíldar. En fyrr eða síðar munum við öll standa frammi fyrir takmörkum okkar—okkar dánarleika, okkar skorts á stjórn.

Og boðskapur Guðs hér er að sami Guð, sem var viðstaddur Jairusi og dóttur hans, og þessu blæðandi konu, er sami Guð, sem ekki hefur breyst. Hann er viðstaddur okkur nú í Jesú. Það er í raun hið góða frétt.

Hvar sem þú ert í dag—eða ef ekki í dag, þá einhvern tíma bráðlega—þegar þú stendur frammi fyrir ösfréttum og ótta, þá er von.

Það er von vegna þess að Guð mun vera viðstaddur þér.

Það er von vegna þess að Jesús tekur á móti þeim sem skjálfa.

Það er von vegna þess að trú—einföld, ösfrétt trú—opnar dyrnar að návist hans.

Dr. Jonathan T. Pennington er nú prófessor í túlkun Nýja testamentisins við Southern Seminary í Louisville, Kentucky. Hann hefur einnig reglulega starfað sem gestaprófessor við Reformed Theological Seminary (Orlando), Southeastern Seminary, The Village Church Institute (Dallas), og The Institute of Biblical Studies í Orlando, FL, sem og Morling College (Melbourne, Ástralía).

Þessi grein er byggð á orðréttu texta prédikarans eftir dr. Pennington. Hún hefur verið léttilega endursögð í Copilot, sem og af trúarfræðingarstarfsliði við Third Millennium Ministries.