ពេលដែលអ្នកអាចនឹងត្រូវបានរកឃើញ

ពេលដែលអ្នកអាចរកឃើញ

ទំនុកច្រៀង ៣២

ដោយ ជេហ្វ ចរទាន

មុន​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​នាំ​យើង​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន ខ្ញុំ​ចង់​និយាយ​ថា វា​ជា​កិត្តិយស​ដ៏​ធំ​មួយ​ក្នុង​ការ​បើក​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​ជា​មួយ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​នៅ​ល្ងាច​នេះ។ យើង​ជា​សមាជិក​នៃ​ក្រុម​ជំហរ​នេះ ហើយ​ដូច​ដែល វីលី បាន​លើក​ឡើង ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បម្រើ​នៅ​លើ​បរិវេណ​នៃ ​មហាវិទ្យាល័យមിസស៊ីស៊ីពី ។ យើង​មាន​អំណរ​គុណ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​របស់​អ្នក​ចំពោះ​មិត្តភាព សម្រាប់​គ្រប់​មធ្យោបាយ​ដែល​អ្នក​បាន​បម្រើ​យើង​ជា​គ្រួសារ និង​មធ្យោបាយ​ដែល​អ្នក​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ក្នុង ​ការ​បម្រើ​របស់​យើង​ចំពោះ​និស្សិត​នៅ​មហាវិទ្យាល័យ ។ ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​ការងារ​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​នេះ​ឥឡូវ​នេះ​អស់​រយៈពេល​១១ ឆ្នាំហើយ។ ៣ ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នៅ​ទី​នេះ​ក្នុង​រដ្ឋ​មិសស៊ីស៊ី នៅ ​មហាវិទ្យាល័យមិសស៊ីស៊ីពី ។ ហើយ​វា​ជា​កិត្តិយស​ក្នុង​ការ​បម្រើ​អ្នក​នៅ​ក្នុង​ការ​នាំ​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​ដល់​និស្សិត​ទាំង​នេះ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាកំពុងតែចូលរួមសប្តាហ៍នៃការសំរាកនៅនិទាឃរដូវនេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់និយាយអរគុណជំនួស RUF នៅMC និង RUF ជាតិ។ ក្រុមជំហរនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាក្រុមជំហរដែលមានចិត្តទូលាយនិងមានការគាំទ្រចំពោះក្រសួងនៅ​លើ​បរិវេណ​របស់ RUF ទូទាំងប្រទេស។ អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​បាន​បង្កើត​អ្នក​បម្រើ​នៅ​លើ​បរិវេណ​ជា​ច្រើន​នាក់​ពី​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា កូន​នៃ​ព្រះសញ្ញា​ពី​ក្រុម​ជំហរ​នេះ​ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បម្រើ​នៅ​លើ​បរិវេណ ហើយ​ខ្ញុំ​រាប់​វា​ជា​ឯកសិទ្ធិ​ដ៏​ធំ​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ថ្វា ​សក្ការៈបូជា ​ជា​មួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​រាល់​សប្តាហ៍។ តាមពិតខ្ញុំជឿថាពេលនេះគឺជាពេលវេលាផ្អែមល្ហែមបំផុតដែលយើងមានជាក្រុមគ្រួសារ។ នៅ​ល្ងាច​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ពេល​ខ្លះ​យើង​មាន​ភាព​វឹកវរ ពេល​ខ្លះ​យើង​ងងុយ​ដេក​ទៅ​ហើយ ប៉ុន្តែ​នៅ​តែ​បិទ​ថ្ងៃ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ជាមួយអ្នកនៅក្នុងការថ្វាសក្ការៈបូជា និង បើកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ។ ដូច្នេះហើយ វាជាកិត្តិយសសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការឡើងនៅទីនេះជាមួយអ្នកធ្វើវានៅយប់នេះ។

យើង​នឹង​បាន​សិក្សា​ទំនុកច្រៀង ៣២ ដូច្នេះ​បើ​អ្នក​ចង់​ងាក​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​របស់​អ្នក​ទៅ ​ទំនុកច្រៀង ៣២ ហើយ​មុន​ពេល​យើង​អាន​វា​ជាមួយ​គ្នា ខ្ញុំ​នឹង​អធិស្ឋាន​សម្រាប់​យើង។ សូម​យើង​ទៅ​រក​ព្រះអម្ចាស់​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន!

ព្រះអង្គម្ចាស់​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត យើង​ងាក​មុខ​មក​រក​ព្រះអង្គ​ឥឡូវនេះ ដោយ​តាំង​ចិត្ត​ដើម្បី​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ​ក្នុង​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​អស្ចារ្យ និង​គួរឱ្យ​គោរព ដែល​រក្សា​ព្រះសន្ធិសញ្ញា និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ខ្ជាប់ខ្ជួន​ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះអង្គ និង​កាន់​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ។ ហើយ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ទេ យើង​ត្រូវ​តែ​តែ​សារភាព​ដូច​ដែល​ព្យាការី​ដានីយ៉ែល​បាន​ធ្វើ​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មុន​ថា យើង​បាន​ធ្វើ​បាប និង​ធ្វើ​ខុស និង​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​អាក្រក់ និង​បះបោរ ងាក​ចេញ​ពី​បញ្ជា និង​ច្បាប់​របស់​ព្រះអង្គ។ ចំពោះ​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គម្ចាស់​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត ជា​អ្នក​ដែល​មាន​សេចក្តី​សុចរិត ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​យើង ជា​ការ​ខ羞羞។ ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​ព្រះអង្គ​ម្ចាស់​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត ក៏​ជា​អ្នក​ដែល​មាន​មេត្តា និង​ការ​អភ័យទោស ដែល​ជា​មូលដ្ឋាន​សម្រាប់​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង​នៅ​ល្ងាច​នេះ។ សូម​ព្រះអង្គ​ដ៏​មាន​មេត្តា​ស្តាប់​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​អ្នក​បម្រើ​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​សុំ​ព្រះអង្គ​បើក​ភ្នែក​របស់​យើង ដើម្បី​យើង​អាច​មើល​ឃើញ​អ្វី​ដែល​អស្ចារ្យ​ក្នុង​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​ព្រះ​ភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ភ្លឺ​ឡើង​លើ​ទីសក្ការៈ​បូជា​របស់​ព្រះអង្គ ខណៈ​ដែល​យើង​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ ដោយ​សារ​យើង​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​អធិស្ឋាន​ទាំង​នេះ​នៅ​មុខ​ព្រះអង្គ ដោយ​សារ​តែ​សេចក្តី​សុចរិត​របស់​យើង​ផ្ទាល់ ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារ​តែ​ព្រះ​មេត្តា​របស់​ព្រះអង្គ។ យើង​អធិស្ឋាន​រឿង​ទាំង​នេះ​ក្នុង​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ អាម៉ែន។

សូម​មើល​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ក្នុង​ទំនុក​ច្រៀង 32។ យើង​នឹង​អាន​ទំនុក​ច្រៀង​ទាំង​ស្រុង ពី​ខ 1 ដល់ 11:

ទំនុក​ច្រៀង​របស់​ដាវីឌ។

ពរ​ហើយ​គឺ​អ្នក​ដែល​មាន​ការ​រំលង​ដែល​បាន​អភ័យទោស ដែល​មាន​បាប​ដែល​បាន​គ្រប​ដណ្តប់។ ពរ​ហើយ​គឺ​អ្នក​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​មិន​បាន​រាប់​បញ្ចូល​នូវ​អំពើ​ខុស​ឆ្គង ហើយ​ក្នុង​វិញ្ញាណ​របស់​អ្នក​នោះ​មិន​មាន​ការ​បោក​បញ្ឆោត។

ដ្បិត​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ស្ងៀម ឆ្អឹង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រលាយ​ទៅ​តាម​ការ​ត្អូញត្អែរ​របស់​ខ្ញុំ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ។ ដ្បិត​ថ្ងៃ​និង​យប់ ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្ងន់​មក​លើ​ខ្ញុំ កម្លាំង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ស្ងួត​ទៅ​ដូច​ជា​ដោយ​កំដៅ​នៃ​រដូវ​ក្តៅ។

ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​បាប​របស់​ខ្ញុំ​ដល់​ព្រះអង្គ ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​គ្រប​ដណ្តប់​នូវ​អំពើ​ខុស​ឆ្គង​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា ‘ខ្ញុំ​នឹង​តែ​សារភាព​ការ​រំលង​របស់​ខ្ញុំ​ដល់​ព្រះអម្ចាស់’ ហើយ​ព្រះអង្គ​បាន​អភ័យទោស​នូវ​អំពើ​ខុស​ឆ្គង​នៃ​បាប​របស់​ខ្ញុំ។

ដូច្នេះ សូម​អ្នក​ដែល​មាន​ព្រះហស្ត​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ទាំង​អស់​អធិស្ឋាន​ដល់​ព្រះអង្គ​នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​អាច​រក​បាន។ ពិត​ប្រាកដ​ណាស់ ក្នុង​ការ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​នៃ​ទឹក​ដ៏​ធំ​នោះ ពួកគេ​នឹង​មិន​ទៅ​ជិត​គាត់។ ព្រះអង្គ​ជា​កន្លែង​លាក់​ខ្លួន​សម្រាប់​ខ្ញុំ។ ព្រះអង្គ​រក្សា​ខ្ញុំ​ពី​បញ្ហា។ ព្រះអង្គ​ហ៊ុំ​ព័ទ្ធ​ខ្ញុំ​ដោយ​ការ​ស្រែក​ហៅ​នៃ​ការ​រំដោះ។

ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នក ហើយបង្រៀនអ្នកនៅលើផ្លូវដែលអ្នកគួរទៅ។ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ដំបូន្មានដល់អ្នកដោយភ្នែករបស់ខ្ញុំនៅលើអ្នក។ កុំដូចសេះ ឬកូនជ្រូក ដោយគ្មានការយល់ដឹង ដែលត្រូវតែត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយស្បៃ និងខ្សែពួរ ឬវានឹងមិននៅជិតអ្នកឡើយ។

មានទុក្ខជាច្រើនរបស់មនុស្សអាក្រក់ ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួនហ៊ុំព័ទ្ធអ្នកដែលទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់។ ចូររីករាយក្នុងព្រះអម្ចាស់ ហើយចូរអរសប្បាយ ឱអ្នក righteous និងចូរទ្រហស្រែកដោយសេចក្តីអំណរ អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលមានចិត្តត្រង់!

ស្មៅក្រៀម ហើយផ្កាស្លា ប៉ុន្តែព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះនឹងនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។

ទំនុកតម្កើងនេះមានពីរផ្នែកសំខាន់ពីរ។ បទគម្ពីរ 1 ដល់ 5 គឺអំពីការអភ័យទោស។ ហើយនៅក្នុងផ្នែកទីពីរ បទគម្ពីរ 6 ដល់ 11 គឺអំពីការការពារ និងទិសដៅរបស់ព្រះ។ ខ្ញុំចាំបានថាបានសិក្សាទំនុកតម្កើងនេះនៅបណ្ឌិតសភា។ វាជាអត្ថបទមួយដែលខ្ញុំបានធ្វើការសិក្សា។ ខ្ញុំត្រូវតែសិក្សា ភាសាហេប៊្រើ ដែលជា ភាសាដើម និងអត្ថបទដ៏វែងនេះអំពីទំនុកតម្កើងនេះ។ ហើយនៅក្នុងនោះ នៅពេលខ្ញុំអានអំពីអ្នកប្រាជ្ញដែលបានសិក្សានេះ នៅក្នុងអ្វីដែលយើងហៅថា ការរិះគន់ខ្ពស់ អ្នកជាច្រើនបានគិតថានេះគឺជាប្រភេទនៃការរួមបញ្ចូលគ្នានៃទំនុកតម្កើងផ្សេងៗគ្នា។ ពួកគេគិតថាវាមិនមែនជាទំនុកតម្កើងតែមួយទេ។ ប៉ុន្តែរឿងនោះគឺពួកគេមិនបានយល់ពីរបៀបដែលអ្វីដែលខ្ញុំបានរៀបរាប់ទៅជាមួយគ្នា។ ពួកគេមិនបានយល់ថា - អ្នកប្រាជ្ញទាំងនេះ ដែលជាច្រើននាក់មិនបានសារភាពថាជាអ្នកកាន់សាសនា ប៉ុន្តែជាអ្នកសិក្សានៅក្នុងបទគម្ពីរ - ពួកគេមិនបានយល់ពីរបៀបដែលការអភ័យទោសក្នុងន័យមួយបានទៅជាមួយការការពាររបស់ព្រះ និងទិសដៅនៅក្នុងមួយផ្សេងទៀត។ នោះគឺជាអ្វីដែលហាក់ដូចជាផ្តេសផ្តាសដល់ពួកគេ។ តើមនុស្សម្នាក់នៅក្នុងបទគម្ពីរ 1 ដល់ 2 អាចជាអ្នកមានបាបដែលមានកំហុស និងអំពើអាក្រក់ ហើយបន្ទាប់មកនៅបទគម្ពីរ 6 ហេតុអ្វីបានជាពួកគេកំពុងនិយាយអំពីមនុស្សដែលមានគុណភាព? តើមនុស្សមានគុណភាពនោះមកពីណានៅបទគម្ពីរ 6?

អញ្ចឹង តើអ្វីជា谜ដោះស្រាយនៅពីក្រោយនោះ គឺជាអ្វីដែលត្រូវបានភ្នាល់នៅទីនេះ ហើយវាពិតជាចំណុចសំខាន់នៃទំនុកតម្កើងនេះ។ វាគឺថាការអភ័យទោសរបស់ព្រះនាំយើងឱ្យស្រឡាញ់។ ដែលជាការភ្លូកទឹកភ្លូកដីរបស់ព្រះយើងនៅក្នុងអំពើបាបរបស់យើង ដែលនាំយើងឱ្យមានការបំបែកខ្លួន។ នៅក្នុងលូក ជំពូកទី 7 ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា “អ្នកដែលបានអភ័យទោសច្រើន ស្រឡាញ់ច្រើន”។ អ្នកដែលបានអភ័យទោសច្រើន ស្រឡាញ់ច្រើន។ ហើយមើលទៅថាតើទំនុកតម្កើងនេះធ្លាក់ចេញមកយ៉ាងណា។ វានិយាយនៅក្នុងខទី 1 ថា “ពរះនូវអ្នកដែលមានអំពើបាបដែលបានអភ័យទោស, ដែលមានអំពើបាបដែលបានគ្របដណ្តប់”។ បន្ទាប់មករំលងទៅខទី 11 ទាំងអស់។ វាបញ្ចប់ដោយ “ចូរអរសប្បាយនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ ហើយចូរអ្នកមានសេចក្តីអរសប្បាយ, អូ អ្នកដែលមានសុចរិត, ហើយគួរតែចំពោះសេចក្តីអរសប្បាយ, អ្នកទាំងអស់ដែលមានចិត្តត្រង់!” មើល, វាចាប់ផ្តើមដោយអំពើបាប ហើយទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាបញ្ចប់ដោយការអរសប្បាយនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ និងស្រែកដោយសេចក្តីអរសប្បាយដូចជាអ្នកដែលមានចិត្តត្រង់។ រ៉ូម៉ាំង 2 បាននិយាយថាវាជាការអាណិតរបស់ព្រះដែលនាំយើងឱ្យប្រែចិត្ត ហើយគំរូដូចគ្នានេះត្រូវបានលេងនៅទីនេះ - គំរូដូចគ្នានៃការអភ័យទោស និងមេត្តារបស់ព្រះដែលនាំទៅរកការការពារ និងទិសដៅរបស់ព្រះ។

ការអភ័យទោសរបស់ព្រះ

ដូច្នេះសូមមើលរឿងនេះកាន់តែជិតស្និទ្ធ។ ដំបូងយើងមើលไปที่ការអភ័យទោសរបស់ព្រះ, ខ 1 ដល់ 5 ។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា“ ពរះនូវអ្នកដែលមានអំពើបាបដែលបានអភ័យទោស, ដែលមានអំពើបាបដែលបានគ្របដណ្តប់។ ពរះអ្នកដែលព្រះអម្ចាស់មិនរាប់អំពើអាក្រក់ទេ ហើយនៅក្នុងព្រលឹងរបស់អ្នកនោះ មិនមានការបោកបញ្ឆោតទេ” ។ ឥឡូវនេះ ដាវីឌ ដែលបានសរសេរទំនុកតម្កើងនេះ កំពុងប្រើពាក្យផ្សេងគ្នាសម្រាប់អំពើបាបនៅទីនេះ - អំពើអាក្រក់, អំពើបាប។ លោកកំពុងសំដៅទៅលើអំពើបាបតាមគ្រប់មុខងារដើម្បីប្រាស្រ័យថា វាមិនមែនគ្រាន់តែមួយឬផ្សេងទៀតទេ។ វាជាអំពើបាបតាមគ្រប់មុខងារដែលយើងបានប្រព្រឹត្ត - នៅក្នុងរឿងតូចតាច និងធំ។ វាជាវិធីដែលយើងខកខានគោលដៅដែលយើងទើបតែចេញ។ ហើយវាក៏ជាវិធីដែលយើងសំដៅទៅលើអំពើអាក្រក់ - វិធីដែលនៅស្នូលរបស់យើងយើងកំពុងបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះនៅក្នុងការប្រឆាំងនឹងទ្រង់។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថាប្រភេទអំពើបាបនោះ អំពើបាបទាំងអស់ត្រូវបានអភ័យទោសនៅទីនេះ ដែលត្រូវបានជួបដោយមេត្តា។

ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការអភ័យទោសនេះក៏មកដល់ បន្ទាប់ពីការពិចារណាយ៉ាងខ្លាំងក្លានៅលើផ្នែករបស់ដាវីឌ។ លោកពិពណ៌នានៅក្នុងខ 3 ដល់ 4 លោកថា “ ពេលដែលខ្ញុំនៅស្ងាត់ស្ងៀម ឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំបានខ្សោះទៅដោយសារការថ្ងូររបស់ខ្ញុំពេញមួយថ្ងៃ។ ដ្បិតថ្ងៃទាំងយប់ ដៃរបស់ព្រះអង្គបានធ្ងន់មកលើខ្ញុំ។ កម្លាំងរបស់ខ្ញុំបានស្ងួតដូចជាដោយកំដៅនៃរដូវក្តៅ” ។ លោកកំពុងពិពណ៌នាអំពីរោគសញ្ញាដូចជា ជំងឺផ្តាសាយ។ អ្នកដឹងទេ លោកកំពុងពិពណ៌នាអំពីការឈឺចាប់។ លោកកំពុងពិពណ៌នាអំពីការថ្ងូរ។ តើអ្នកធ្លាប់មានការឈឺចាប់យ៉ាងនេះទេ ដែលអ្នកបានដកដង្ហើមធំៗ ដើម្បីបង្ហាញពីការឈឺចាប់នៅខាងក្នុងអ្នក? នោះហើយជាអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅខាងក្នុងដាវីឌ។ ហើយមានហេតុផលដែលរឿងនេះកំពុងកើតឡើងចំពោះគាត់។ វាគឺដោយសារតែគាត់មិនហៀបនឹងទៅព្រះអម្ចាស់ ហើយសារភាពពីអំពើបាបរបស់គាត់។ គាត់មិនហៀបនឹងនាំអំពើបាបរបស់គាត់ទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ឡើយ។

អ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នកទាំងអស់កំពុងស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈនេះនៅយប់នេះ។ អ្នកខ្លះរកឃើញខ្លួនឯងថ្ងូរ ដូចជាប្រសិនបើអ្នកនៅស្ងាត់ស្ងៀម។ ថ្ងៃទាំងយប់ ដៃរបស់ព្រះអម្ចាស់គឺធ្ងន់មកលើអ្នក ហើយអ្នកបានឆ្ងល់ថាតើវាជាអ្វី។ អ្នកបានឆ្ងល់ថាតើវាជាអ្វីមួយដែលបាត់បង់អារម្មណ៍; តើវាជាអ្វីមួយដែលបាត់បង់នៅកន្លែងធ្វើការ ដូចជាអ្នកធ្វើការខ្លាំងពេក? ប្រហែលជាអ្វីមួយបាត់បង់ជាមួយនឹងទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកជាមួយប្តីឬប្រពន្ធរបស់អ្នក ឬចំពោះកូនរបស់អ្នក? ប៉ុន្តែទំនុកតម្កើងនេះប្រាប់អ្នកនៅយប់នេះថាទេ វាមិនមែន។ តាមពិតវាគឺជាដៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលធ្ងន់មកលើអ្នក ហើយទ្រង់ តាមរយៈរឿងទាំងនេះ តាមរយៈការលំបាកទាំងនេះ ទ្រង់កំពុងទាក់ទាញអ្នកឱ្យមកកាន់ទ្រង់ផ្ទាល់ ពីព្រោះទ្រង់ចង់ឱ្យអ្នកស្អាត។ នោះហើយជាអ្វីដែលមានន័យនៅចុងបញ្ចប់នៃខ 2 នៅពេលដែលវានិយាយថា“ ដែលមានវិញ្ញាណគ្មានការបោកប្រាស់” ។ វាជាអារម្មណ៍នេះដែលដាវីឌទីបំផុតបានមកមុខ ហើយគាត់ថា“ ខ្ញុំនឹងសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្ញុំដល់ព្រះអម្ចាស់។ ខ្ញុំនឹងទទួលស្គាល់អំពើបាបរបស់ខ្ញុំ” ។

“រហូតដល់អំពើបាបមានភាពជូរចត់ ព្រះគ្រីស្ទនឹងមិនមានភាពផ្អែមល្អទេ” ។

មាន​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ ថូម៉ាស់ វ៉ាតសុន ជា​អ្នក​កាន់​ពូជ​បុរាណ​និយម​ដែល​បាន​និយាយ​ថា “រហូត​ដល់​មាន​បាប​នឹង​មាន​រសជាតិ​苦 នោះ​ព្រះគ្រីស្ទ​នឹង​មិន​មាន​រសជាតិ​ផ្អែម​ឡើយ” ។ រហូត​ដល់​មាន​បាប​នឹង​មាន​រសជាតិ​苦 នោះ​ព្រះគ្រីស្ទ​នឹង​មិន​មាន​រសជាតិ​ផ្អែម​ឡើយ ។ ហើយ​យើង​មួយ​ចំនួន​បាន​អាន​ដើម​នៃ​ទំនុក​ច្រៀង​នេះ​ថា “ពរ​ហើយ​អ្នក​ដែល….” ហើយ​យើង​ពិត​ជា​មិន​យល់​ពាក់​កណ្តាល​ទី​ពីរ​ដែល​ថា “ដែល​មាន​បាប​បាន​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ហើយ “។ សូម​មើល មាន​ភាព​រឹង​មាំ​ដែល​បាន​មក​លើ​បែប​នេះ ហើយ​យើង​មិន​បាន​ដឹង​ថា បញ្ហា​ជា​មូលដ្ឋាន​បំផុត​របស់​យើង ត្រូវ​ការ​ជា​មូលដ្ឋាន​បំផុត​របស់​យើង គឺ​បាប​របស់​យើង​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះ​។ វា​មិន​មែន​ជា​ប្រាក់​របស់​យើង វា​មិន​មែន​ជា​ការ​មាន​គ្រប់​គ្រាន់ វា​មិន​មែន​ជា​ការ​មិន​មាន​គ្រប់​គ្រាន់ វា​មិន​មែន​ជា​សុខភាព​របស់​យើង ។ វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​យើង​ចង់​បាន​ពរ​របស់​ព្រះ​លើ​គ្រប់​រឿង​ទាំង​អស់ – អាពាហ៍ពិពាហ៍ ការ​ចិញ្ចឹម​កូន ការងារ​របស់​យើង ។ ហើយ​យ៉ាង​ណា​ដែរ បញ្ហា​របស់​បុគ្គល​គ្រប់​រូប​នៅ​ក្នុង​នេះ មិន​មែន​ជា​រឿង​ទាំង​នោះ​ទេ ។ នោះ​ជា​រោគ​សញ្ញា ។ បញ្ហា​ទាំង​អស់​ដែល​អ្នក​បាន​ជួប​ប្រទះ​ក្នុង​វិស័យ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍ ការ​ចិញ្ចឹម​កូន ការងារ និង​សុខភាព ទាំង​អស់​នោះ​ជា​រោគ​សញ្ញា​នៃ​បញ្ហា​ធំ​ជាង ហើយ​នោះ​ជា​ការ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះ​ដោយ​សារ​បាប​របស់​អ្នក​។ នោះ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​នៃ​បញ្ហា​របស់​អ្នក ។

ហើយ​យ៉ាង​ណា​ដែរ យើង​បដិសេធ​រឿង​នោះ​មែន ? យើង​បដិសេធ​វា ។ យើង​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឱ្យ​ស្ពឹក​នូវ​អារម្មណ៍​នៃ​ការ​មាន​ទោស និង​អាម៉ាស់ ហើយ​យើង​ព្យាយាម​និយាយ​ថា យើង​នឹង​មិន​ស្តាប់​វា​ទេ ហើយ​យើង​នឹង​មិន​ត្រូវ​មក​ដល់​ព្រះ​ក្នុង​ការ​បន្ទាល់​ទេ ។ សូម​មើល វា​ដោយ​សារ​ធម្មជាតិ​របស់​យើង​មិន​ទៅ​ដល់​ព្រះ​។ យើង​ដូច​ជា​មាតា​បិតា​របស់​យើង អាដាំ និង​អេវ៉ា ។ អ្នក​អាច​ចងចាំ​ក្នុង​គណនី​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ​ទី ៣ នៅ​ពេល​ដែល​អាដាំ និង​អេវ៉ា​បាន​ធ្វើ​បាប វា​បាន​និយាយ​ថា “ពួកគេ​បាន​ឮ​ព្រះ‌អម្ចាស់​យ៉ាវ៉េ​ដើរ​ក្នុង​សួន ហើយ​ពួកគេ​បាន​លាក់​ខ្លួន​ពី​ទ្រង់ “។ នោះ​ជា​សភាវៈ​របស់​យើង ។ នោះ​ជា​សភាវៈ​របស់​យើង ។

យើងបានយកសត្វចិញ្ចឹមមួយក្បាលជាច្រើនខែមុន; ឆ្កែមួយក្បាលឈ្មោះស្កោត។ វាជាពូជមោន្តឹន គឺរ។ ហើយពូជនេះ ជាពិសេស វាសភាវៈរបស់វាគឺត្រូវដេញតាមកណ្ដុរទាំងអស់; ហើយខ្ញុំមានន័យថាទាំងអស់! វាមិនមានបញ្ហាទេប្រសិនបើមានខ្សែពាក់; វាមិនមានបញ្ហាទេប្រសិនបើមានកអាវ។ វាមិនមានបញ្ហាទេប្រសិនបើគាត់ត្រូវបានគេដាក់អាវុធដែលមានអគ្គិសនីឆ្លងកាត់សរសៃរបស់គាត់! គាត់នឹងចាប់កណ្ដុរនោះ ពីព្រោះនោះគឺជាសភាវៈរបស់គាត់! ហើយយើងកំពុងព្យាយាមបង្រៀនគាត់ ដូចជា ទំនុកតម្កើង នេះ និយាយនៅក្នុងខទី 9 “កុំដូចជាសេះ ឬកូនលា ដោយគ្មានការយល់ដឹង ដែលត្រូវតែត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយស្បៃ និងកអាវ ឬវានឹងមិននៅជិតអ្នក”។ នោះជាអ្វីដែលយើងកំពុងព្យាយាមធ្វើជាមួយស្កោត។ យើងកំពុងព្យាយាមរក្សាគាត់នៅជិតយើង ប៉ុន្តែគាត់មិនយល់។

សូម აღបដិសេធ អំពើបាបរបស់ទ່ານ

ជាការពិត វាជាការពិតសម្រាប់យើង។ វាជាសភាវៈរបស់យើង វាជាសភាវៈរបស់យើងក្នុងការរត់ពីព្រះเจ้า នៅក្នុងអំពើបាបរបស់យើង។ យើងមិនចង់ទៅរកទ្រង់ទេ។ យើងចង់រត់ចេញពីទ្រង់។ ហើយទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងត្រូវតែធ្វើការប្រឆាំងនឹងសភាវៈនោះ។ យើងត្រូវតែធ្វើការប្រឆាំងនឹងសភាវៈទាំងនោះ ហើយធ្វើតាមជំហានរាំដែលបានផ្តល់ឱ្យយើងនៅទីនេះក្នុង ទំនុកតម្កើង ៣២។ ទ្រង់មានបន្ទូលនៅក្នុងខទី ៥ “ខ្ញុំបានសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្ញុំចំពោះទ្រង់ ហើយខ្ញុំមិនបានលាក់បាំងភាពអសីល្បើររបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា ‘ខ្ញុំនឹងសារភាពអំពើរំលងរបស់ខ្ញុំចំពោះព្រះអម្ចាស់’”។ ដូច្នេះសូមស្រមៃដល់ស្ដេចដាវិត ដែលធ្វើការសម្រេចចិត្តនេះ។ គាត់កំពុងនិយាយថា “ខ្ញុំនឹងមិនរក្សាអ្វីទាំងអស់ដែលបានកប់នោះទេ។ ខ្ញុំនឹងទៅរកព្រះអម្ចាស់ ហើយសារភាព”។ ហើយមើលទៅពាក់កណ្តាលបន្ទាប់នៃខ។ វានិយាយថា “ហើយទ្រង់បានអត់ទោសអំពើអសីល្បើររបស់អំពើបាបរបស់ខ្ញុំ”។ តើអ្នកឃើញថាតើវាកើតឡើងយ៉ាងលឿនប៉ុណ្ណា? នៅទីនេះ ដាវិតកំពុងរក្សាអ្វីៗទាំងអស់ដែលបានកប់ រក្សាឱ្យនៅស្ងាត់ ហើយទីបំផុតនៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់អនុវត្តសម្ពាធ គាត់មកដល់ព្រះជន្ម ហើយគាត់សម្រេច។ គាត់និយាយថា “ខ្ញុំនឹងសារភាពអំពើរំលងរបស់ខ្ញុំចំពោះព្រះអម្ចាស់ ហើយទ្រង់បានអត់ទោសអំពើអសីល្បើររបស់អំពើបាបរបស់ខ្ញុំ”។

Derek Kidner និយាយអំពីទំនុកច្រៀងនេះថា “ការនៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងជិតស្និទ្ធជាមួយព្រះជាម្ចាស់គឺជាភាពសប្បាយរីករាយពិត”។ នោះគឺជាអត្ថន័យនៃទំនុកច្រៀងនេះ – “ការនៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងជិតស្និទ្ធជាមួយព្រះជាម្ចាស់គឺជាភាពសប្បាយរីករាយពិត”។ ហើយនោះគឺជាអ្វីដែលផ្នែកទីមួយនេះកំពុងបង្រៀនយើង – ថាយើងអាចនៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងជិតស្និទ្ធជាមួយព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈការអភ័យទោសរបស់ទ្រង់ និងតាមរយៈសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់។ វាស្ថិតនៅក្នុងចរិតលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ដើម្បីមានចិត្តសប្បុរស។ អ្នកមិនមករកព្រះជាម្ចាស់ដែលមានដៃឆ្លងកាត់, ឈរ និងរង់ចាំអ្នកដើម្បីនិយាយឡើងវិញនូវពាក្យរបស់អ្នក ដូច្នេះទ្រង់អាចផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវអ្វីដែលកំពុងរង់ចាំ។ នោះមិនមែនជាព្រះអម្ចាស់ដែលអ្នកបម្រើ។

ស្វែងរកព្រះអម្ចាស់

មានចំណែកមួយដែលស្រដៀងគ្នាខ្លាំងណាស់ទៅនឹងនេះនៅក្នុងអេសាយ ៥៥។ អ្នកអាចឃើញថាចំណងជើងដែលខ្ញុំបានដាក់ឈ្មោះសុន្ទរកថា នេះគឺ “ពេលវេលាដែលអ្នកអាចរកបាន”។ នៅក្នុងខ ៦ វានិយាយថា “ដូច្នេះសូមអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលមាន ព្រះជន្ម អធិស្ឋានដល់អ្នកនៅពេលដែលអ្នកអាចរកបាន”។ ល្អ, ឃ្លាដូចគ្នានេះត្រូវបានប្រើនៅក្នុងអេសាយ ៥៥។ វានិយាយថា “សូមមកដល់ទឹក, មនុស្សដែលគ្មានលុយ, មកនិងទិញនិងបរិភោគ។ មកនិងទិញនំប៉័ងនិងស្រាដោយគ្មានលុយនិងដោយគ្មានតម្លៃ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចំណាយប្រាក់របស់អ្នកលើអ្វីដែលមិនមែនជានំប៉័ងនិងកម្លាំងពលកម្មរបស់អ្នកលើអ្វីដែលមិនពេញចិត្ត? មកទីនេះដោយឧស្សាហ៍; ស្តាប់ខ្ញុំ។ ស្តាប់ការសន្យារបស់ដាវីឌ។ ស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ខណៈពេលដែលទ្រង់អាចរកបាន; ហៅទៅកាន់ទ្រង់ខណៈពេលដែលទ្រង់នៅជិត។ សូមឲ្យមនុស្សអាក្រក់បោះបង់ចោលផ្លូវរបស់គាត់និងមនុស្សអយុត្តិធម៌គំនិតរបស់គាត់។ ដ្បិតផ្លូវរបស់ខ្ញុំមិនមែនជាផ្លូវរបស់អ្នកនិងគំនិតរបស់ខ្ញុំមិនមែនជាគំនិតរបស់អ្នក”។ ហើយទ្រង់បន្ថែមនៅចុងបញ្ចប់នៅក្នុងអេសាយ ៥៥ ដោយសារតែយើងមិនដូចនោះ។ អ្នកឃើញ? នៅពេលដែលនរណាម្នាក់ធ្វើបាបយើង យើងធ្វើឱ្យពួកគេមាន; យើងមានលក្ខណៈឃោរឃៅ។ យើងខកចិត្ត; យើងធ្វើការ Vent ។ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់មិនដូចនោះទេ។

ហើយ​ដូច្នេះ​នោះ​ជា​កន្លែង​ដែល​ទំនុក​ច្រៀង​នេះ​បន្ត​ទៅ។ អ្នក​ឃើញ​ថា អ្នក​មាន​ការ​អភ័យទោស​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី ១ ដល់​ទី ៥ ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់​មក​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី ៦ ដល់​ទី ១១ អ្នក​មាន​ការ​ការពារ​របស់​ព្រះ និង​ការ​ដឹកនាំ​របស់​ព្រះ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​អ្នក។ វា​និយាយ​នៅ​ក្នុង​ខ​ទី ៦ ថា « ដូច្នេះ​ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​មាន​ព្រះ​គុណ​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​អធិស្ឋាន​ដល់​អ្នក​នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​អាច​រក​ឃើញ ។ ពិត​ប្រាកដ​ណាស់​ក្នុង​ការ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​នៃ​ទឹក​ធំៗ ពួកគេ​នឹង​មិន​ទៅ​ដល់​គាត់​ឡើយ»។ « អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​មាន​ព្រះ​គុណ​» – នោះ​មិន​មែន​ដោយ​គ្រោះ​ថ្នាក់​ទេ​ដែល​ដាវីឌ​សរសេរ​ដូច្នេះ។ លឿន​ទៅ​ដល់​រ៉ូម៉ាំង ៤ ក្នុង​សំបុត្រ​របស់​ប៉ុល​ទៅ​នឹង​រ៉ូម៉ាំង។ គាត់​នឹង​និយាយ​ក្នុង​ផ្នែក​នេះ ក្នុង​ទំនុក​ច្រៀង​នេះ ស្ដេច​ដាវីឌ​បាន​និយាយ​អំពី​ការ​រាប់​ជា​អ្នក​សុចរិត​ដោយ​មាន​ជំនឿ។ អ្នក​ឃើញ​ទេ​ថា ហេតុ​ផល​ដែល​ព្រះ​អាច​អភ័យទោស​យើង​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស និង​ហេតុ​ផល​ដែល​គាត់​អាច​អភ័យទោស​ដាវីឌ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​នោះ​គឺ​ដោយ​សារ​គាត់​បាន​រាប់​ដាវីឌ​ជា​អ្នក​សុចរិត​ដោយ​មាន​ជំនឿ។ គាត់​បាន​ប្រគល់​យើង​នូវ​ភាព​សុចរិត​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​រក​បាន​ដោយ​មាន​ជំនឿ។ នោះ​ជា​អ្វី​ដែល វីលី បាន​និយាយ​នៅ​ព្រឹក​នេះ​ពេល​គាត់​និយាយ​អំពី​គែតសេម៉ានី និង​ពេល​គាត់​និយាយ​អំពី​ព្រះយេស៊ូវ​ដែល​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​ឈើ​ឆ្កាង។ ព្រះយេស៊ូវ​រក​បាន​ការ​ការពារ​នោះ និង​ព្រះយេស៊ូវ​រក​បាន​ការ​ដឹកនាំ​នោះ​ដោយ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​សុចរិត​របស់​គាត់ ហើយ​វា​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ដល់​យើង​ដើម្បី​យើង​អាច​រីករាយ​នឹង​ពរ​ពរទាំង​នោះ​ដែល​ខ​ទី ៦ ដល់​ទី ១១ ពិពណ៌នា – ពរ​ពរ​នៃ​ការ​ការពារ និង​ការ​ដឹកនាំ។

ការ​ការពារ និង​ការ​ដឹកនាំ​របស់​ព្រះ

សូមក្រឡេកមើលពរជ័យនៃការការពារ។ ខ្ញុំបានអានរួចហើយ។ ខទី 6 «អាស្រ័យហេតុនេះ ចូរអ្នកដែលមានគោរពព្រះជន្ម ប្រាប់ព្រះជន្មទ្រង់នូវការអធិស្ឋាន នៅពេលដែលទ្រង់អាចនឹងត្រូវបានរកឃើញ។ ពិតប្រាកដណាស់ ក្នុងកណ្តាលទឹកជាច្រើន គេនឹងមិនទៅដល់គាត់ឡើយ។ ទ្រង់ជាកន្លែងលាក់ខ្លួនសម្រាប់ខ្ញុំ។ ទ្រង់រក្សាខ្ញុំពីបញ្ហា។ ទ្រង់ហ៊ុំព័ទ្ធខ្ញុំដោយការស្រែកហៅនៃការរំដោះ។» អ្នកឃើញថា ភាពផ្ទុយគ្នាគឺ ដាវីឌកំពុងលាក់ពីព្រះជន្មដូចយើងជាញឹកញាប់ធ្វើ ហើយឥឡូវនេះគាត់កំពុងលាក់នៅក្នុងព្រះជន្ម។ គាត់កំពុងជ្រកកោននៅក្នុងព្រះជន្ម។ ហើយបន្ទាប់មកគាត់បន្ត។ នេះឥឡូវជាព្រះអម្ចាស់កំពុងមានបន្ទូល «ខ្ញុំនឹងបង្ហាត់អ្នក ហើយបង្រៀនអ្នកតាមផ្លូវដែលអ្នកគួរទៅ។ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ដំបូន្មានដល់អ្នកដោយភ្នែករបស់ខ្ញុំនៅលើអ្នក។ កុំដូចសេះ ឬកូនជ្រូក ដោយគ្មានការយល់ដឹង ដែលត្រូវតែត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយបន្លែ និងខ្សែពាក់កណ្តាល ឬវានឹងមិននៅជិតអ្នកឡើយ។ » នៅទីនេះវានិយាយអំពីទិសដៅដែលព្រះជន្មប្រទានមកយើង។ យើងមិនត្រូវបានទុកសម្រាប់ការរចនាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងដូចជា ឥឡូវនេះយើងនៅម្នាក់ឯង។ អ្នកដឹងទេ ព្រះជន្មបានអត់ទោសយើងហើយ ហើយឥឡូវនេះទ្រង់ការពារយើង ហើយយើងនៅម្នាក់ឯងដើម្បីធ្វើការសម្រេចចិត្តទាំងអស់នេះ។ ទេ! វានិយាយថា «ខ្ញុំនឹងបង្ហាត់អ្នក ហើយបង្រៀនអ្នកតាមផ្លូវដែលអ្នកគួរទៅ។ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ដំបូន្មានដល់អ្នកដោយភ្នែករបស់ខ្ញុំនៅលើអ្នក។»

អ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នកប្រហែលជាចងចាំក្នុងឆ្នាំ 2003 ក្នុងការប្រកួតមួយ ក្រុម Portland Trailblazers ប្រឆាំងនឹងក្រុម Dallas Mavericks ក្មេងស្រីវ័យក្មេងអាយុ 13 ឆ្នាំបានក្រោកឡើងដើម្បីច្រៀងចម្រៀងជាតិ។ ហើយនៅពេលនាងក្រោកឡើងដើម្បីច្រៀងនាងភ្លេចពាក្យ។ វាប្រែថានាងមានជំងឺផ្តាសាយ ហើយនាងកំពុងព្យាយាមច្រៀងព្រោះនេះជាឱកាសដ៏ធំរបស់នាងក្នុងការភ្លឺស្វាង ហើយនាងមានការភាន់ច្រលំក្នុងពាក្យរបស់នាង ដូចជាខ្ញុំបានធ្វើមួយភ្លែតមុន ហើយនាងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីต่อไป។ ដូចជានាងអាចបន្តបានយ៉ាងដូចម្តេច? គ្រប់គ្នាកំពុងមើលនាង - អ្នកគាំទ្រ 20,000 នាក់! ហើយបន្ទាប់មកគ្រូបង្វឹកក្រុម Portland Trailblazers លោក Maurice Cheeks បានដើរទៅរកនាងយឺតៗ ដាក់ដៃជុំវិញនាង ហើយខ្សឹបប្រាប់ពាក្យនៅក្នុងត្រចៀករបស់នាង។ ហើយដូចដែលអ្នកអាចស្រមៃបាន ទស្សនិកជនបានចូលទៅក្នុងវា រហូតដល់គ្រប់គ្នាច្រៀងចម្រៀងជាតិនៅកំពូលសួតរបស់ពួកគេ ខណៈដែលក្មេងស្រីនេះ តាមរយៈទឹកភ្នែក ច្រៀងជាមួយលោក Maurice Cheeks ។

មែននោះហើយ ដែលខ្ញុំឃើញនៅទីនេះក្នុងខ ៨ ដល់ ១១។ “ខ្ញុំនឹងបង្ហាត់អ្នក ហើយបង្រៀនអ្នកនៅលើផ្លូវដែលអ្នកគួរទៅ។ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ប្រឹក្សាដល់អ្នកដោយភ្នែករបស់ខ្ញុំនៅលើអ្នក”។ ក្នុងចំណោមពួកយើងជាច្រើន មានពេលមួយ ត្រូវទេ ដែលយើងដូចជា “ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីទេ ព្រះអម្ចាស់។ ខ្ញុំមិនដឹងថាជំហានបន្ទាប់គឺជាអ្វីទេ។ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ខុសហើយ វាមានអារម្មណ៍ដូច្នេះ ហើយខ្ញុំមិនប្រាកដថាត្រូវទៅទីណាទៀតទេ”។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ សូមក្រឡេកមើលពាក្យរបស់ដាវីឌ។ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​នៅ​ក្នុង​ខ ១០ “ទុក្ខ​វេទនា​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់​នោះ​មាន​ច្រើន ប៉ុន្តែ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ខ្ជាប់​ខ្ជួន​នោះ​នៅ​ជុំវិញ​អ្នក​ដែល​ទុក​ចិត្ត​ក្នុង​ព្រះ‌អម្ចាស់”។ វា​គឺ​ជា​រូបភាព​នៃ​ភាព​បរិបូរណ៍។ វា​ជា​រូបភាព​ដែល​ព្រះ‌អម្ចាស់​នឹង​ផ្ដល់​អ្វី​ដែល​អ្នក​ត្រូវ​ការ​នៅ​ពេល​ត្រឹម​ត្រូវ។

ហើយ​បន្ទាប់​មក​អ្នក​មាន​សេចក្តី​បញ្ចប់​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ “ចូរ​មាន​ប្រ​ជា​មួយ​ក្នុង​ព្រះ‌អម្ចាស់ ហើយ​ចូរ​មាន​រីករាយ​ឡើង អស់​អ្នក​ដែល​មាន​សុចរិត ហើយ​ចូរ​ស្រែក​ដោយ​អំណរ​ឡើង អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ត្រង់”! មើល​ទៅ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​យើង​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នេះ ភាគ​ច្រើន​មិន​យក​បាប​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ឲ្យ​ព្រះ​ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន​ទេ។ យើង​មិន​ទៅ​រក​ទ្រង់​ដោយ​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​ថា នៅ​ទី​នោះ​យើង​អាច​រក​ឃើញ​ការ​អភ័យទោស​បាន​ទេ។ ហើយ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ មាន​ការ​អភ័យទោស និង​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត​ដែល​បាន​ផ្តល់​ជូន​ប្រសិន​បើ​យើង​មក​រក​ទ្រង់​ក្នុង​នាម​ជា​ព្រះ​វរបិតា​របស់​យើង មក​រក​ទ្រង់​មិន​មែន​ដោយ​ផ្អែក​លើ​ស្នាដៃ​របស់​យើង​ផ្ទាល់​ទេ ប៉ុន្តែ​ដោយ​ផ្អែក​លើ​សុចរិត​ភាព​របស់​ព្រះ‌គ្រីស្ទ។ ហើយបន្ទាប់មក យើងអាចនិយាយជាមួយដាវីឌថា “ចូរមានប្រាជ្ញក្នុងព្រះអម្ចាស់ ហើយចូរមានរីករាយឡើង អស់អ្នកដែលមានសុចរិត ហើយចូរស្រែកដោយអំណរឡើង អស់អ្នកដែលមានចិត្តត្រង់”! សូមព្រះជាម្ចាស់ ដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ បង្រៀនយើងធ្វើដូច្នេះ នៅពេលយើងពឹងផ្អែកលើទ្រង់ក្នុងការអធិស្ឋាន។ សូម​យើង​អធិស្ឋាន​ដល់​ទ្រង់​ឥឡូវ​នេះ!

ព្រះវរបិតា យើងអរគុណព្រះអង្គសម្រាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយយើងអរគុណព្រះអង្គសម្រាប់គំរូនេះ នៃការមកដល់ព្រះអង្គជាមួយនឹងបាបរបស់យើង និងនៃការទុកចិត្តព្រះអង្គសម្រាប់ការការពាររបស់ព្រះអង្គ និងនៃការស្វែងរកព្រះអង្គសម្រាប់ទិសដៅរបស់ព្រះអង្គ។ យើង​អធិស្ឋាន​ថា ព្រះអង្គ​នឹង​ប្រឹក្សា​យើង​ដោយ​ភ្នែក​របស់​ព្រះអង្គ​នៅ​លើ​យើង ហើយ​យើង​នឹង​មិន​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ត្រូវ​បាន​គេ​បោះ​បង់​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ជំនួស​មក​វិញ យើង​នឹង​ឃើញ​ថា ព្រះអង្គ​បាន​យក​បន្ទុក​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​ក្នុង​ព្រះ‌គ្រីស្ទ។ យើង​អធិស្ឋាន​នេះ​សម្រាប់​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​ព្រះ‌គ្រីស្ទ។ អាម៉ែន។