វីដេអូអមសម្រាប់មេរៀនទី ២ នៃស៊េរីដូចគ្នា ដែលឆ្លើយសំណួរខាងក្រោម៖ តើអ្នកនិពន្ធនៃគម្ពីរបរិសុទ្ធប្រើអំណោយ សមត្ថភាព និងរចនាប័ទ្មសរសេរផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេតាមរបៀបណា នៅពេលពួកគេនិពន្ធគម្ពីរបរិសុទ្ធ? តើអ្នកមិនជឿអាចយល់គម្ពីរបរិសុទ្ធទាំងស្រុងតាមរបៀបណា? តើអ្នកទ្រឹស្ដីមានន័យយ៉ាងណា នៅពេលពួកគេនិយាយថា ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធផ្តល់ឱ្យមនុស្សនូវ "ការបំភ្លឺ" ដើម្បីជួយពួកគេឱ្យយល់គម្ពីរ? តើហេតុអ្វីយើងមិនអាចពឹងផ្អែកលើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឱ្យប្រាប់យើងពីអត្ថន័យនៃគម្ពីរ? តើការបណ្តុះបណ្តាល និងការអប់រំប្រភេទណាដែលមានប្រយោជន៍បំផុតសម្រាប់យើង នៅពេលយើងបកស្រាយព្រះគម្ពីរ? តើបទពិសោធន៍កន្លងមករបស់យើងជួយ ឬរារាំងយើងក្នុងការអនុវត្តព្រះគម្ពីរទៅក្នុងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង? តើអំពើបាបរបស់យើងរារាំងសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការបកស្រាយព្រះគម្ពីរទេ? តើអ្វីជាតួនាទីដែលជំនឿបច្ចុប្បន្នរបស់យើងគួរតែដើរតួក្នុងការបកស្រាយព្រះគម្ពីររបស់យើង? តើយើងគួររៀបចំអានគម្ពីរដោយរបៀបណា ហើយហេតុអ្វីការរៀបចំដោយចេតនាមានសារៈសំខាន់ណាស់? តើយើងគួរពឹងផ្អែកលើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធតាមរបៀបណា នៅពេលយើងសិក្សាគម្ពីរ? តើការបំផុសគំនិតគួរមានឥទ្ធិពលយ៉ាងណាក្នុងការបកស្រាយព្រះគម្ពីរ?
