بەندیخوازی ئیرادە

بەندی ویستی

بخش 1: بۆچی دەعواکان گرنگن

لە نووسینی مارتن لۆثر

ئەم وتارە لەسەر وەرگێڕانی ساڵی 1823 لەلایەن ئێدوارد تۆماس ڤۆنەوەیە. زمانەکە بە یارمەتی CoPilot AI نوێ کراوەتەوە، لەگەڵ ئەلێکی تر و تەصدیقی کۆتایی لەلایەن دەستەی دەستکاری Thirdmillەوە.

با من بە خێرایی دەست بکەم بە چەند شتێک کە تۆ لە پێشەکیەکتدا فەرمووی – چونکە راستگۆیانە، تۆ چوونەکانی ئێمە کەمدەرەو کردووە لەکاتێکدا چوونەکانی خۆت بەهێزتر دەکەیتەوە. تۆ پێشتر منی بە توندی لە باوەڕەکاندا تۆمار کردووە، و ئێستا دەڵێی کە تۆ چەند نەخۆشی لەگەڵ دەعواکانی بەهێز هەستی دەکەیت، کە تۆ بێتر لەگەڵ شکۆکەکان – لاقلاقلێک کە کتێبی پیرۆز و فێرکاریەکانی کڵێسا ڕێگە پێدەن. تۆ بە ڕوونی کەسێکی ترجیح دەدەی کە دەسەڵاتی کڵێسا بسپێردرێت، ئەگەرچی تۆ تەواو نەزانیت چی کڵێسا فێری دەکات. و ئەوە جۆرە مێشکیەیە کە تۆ دەیبینی.

ئێستا، من ئێرادەی ئاشتیخوازیەکەت ڕێز دەگرم. تۆ بە ڕوونی هەوڵ دەدەی کە باش و دوور لە ململان بن. بەڵام ئەگەر کەسێکی تر ئەوەی فەرمووبێ، من بێبەزەییتر وەڵامی دەدەم – راستگۆیانە. هەرچەندەش، من ناتوانم ئەم بیرۆکەیە بەسەر بچم، چەندەها خێرخوازی بێت.

ئەوەم لێرەدا: بوون بە مسیحی بەمانای وەستانەوە لەسەر ئەوەی کە باوەڕت پێیە. ئەگەر تۆ باش نەبیت لەگەڵ دەعواکان – دەعواکانی بەهێز و بێلەرز، – ئەوا تۆ شتێکی سەرەکی لەدەست دەدەی. با من بە ڕوونی بڵێم چی بە “دەعوا” دەکەم: ئەوە بە پێوەندی کردن بە باوەڕەکانت، پەسەند کردن، بەرگری کردن، و پاشەکشە نەکردن. ئەوە چۆنە وشەکە هەمیشە بەکارهاتووە، و من بە تایبەت دەکەمەوە بۆ حەقیقەتەکانی کە خودا لە کتێبی پیرۆزدا ئاشکرا کردووە.

Em ne hewceyê me li ser Erasmus û yên wî ne ku rêberiya me bikin di nîqaşên nezelal an jî bêkêr de. Ya ku em hewceyê wê ne, ew e ku em zelal û bi îman bin li ser tiştên ku girîng in—tiştên ku ne tenê bêaqil an jî bêkêr in, lê di îmanê me de navendî ne. Ez texmîn dikim ku hûn li ser wan nîqaşên bêkêr najo—heya ku hûn bi xeletî mijarên xwe tevlihev nekiribin, an jî xirabtir, hûn pêşniyar dikin ku doktrîna Azadiya Vîllayet ne girîng e. Ew ê bibe gavekî cidî.

Wekî Xiristiyan, em di gumanbaranî de namînin. Em bi bawerî ne—zêdetir ji Stoaciyan jî. Pawlos bi berdewamî me hişyar dike ku em di wê baweriyê de ku em heye, bînim û nebînin. Di Romayiyan de, ew li ser îtîrafkirina ku bo rizgariyê dibe, diaxive. Îsa dibêje ku eger em Îsa li ber yên din îtîraf bikin, wî jî wisa li ber Bav dê ji me re bike. Petrûs ji me re dibêje ku em amade bin ku hêviya xwe rave bikin. Îtîrafkirin di dilê Xiristiyaniyê de ye. Heke hûn wê jê bînin, hûn îmanê bixwe jê dikin.

Rûhê Pîroz ji me re hatiye dayîn ku Îsa xelat bike—heta ku mirin jî. Ew îtîrafkirina dawî ye. Rûhê Pîroz tenê rûniştik nake; ew cîhanê rûkonfront dike û guneh jê re dike. Pawlos ji Timotêyûs re dibêje ku bi cesaretî biaxive, her çiqas nerehet be jî. Lê çawa dikare kesekî din rexne bike eger ew bi xwe bawerî û îtîrafkirina rastiyê nake? Wisa kesekî nedibe ku mizgînî bike—divê ew biçe ji bo kontrolkirina rastiyê. Û bi rastî, ez dem winda dikim ku tiştekî ku divê zelal be rave dikim. Kîjan Xiristiyan dê bînim ku îtîrafkirin girîng nînin? Ew e ku bêje ku ol û îman jî girîng nînin.

Lêbelê, hûn dibêjin, “Ez ne alîgirê îtîrafkirinê me; ez nêzîkatiyekî nermtir tercîh dikim.” Hûn zelal dikin ku hûn li ser îtîrafkirina Îsa an jî hînkirinên wî najo, û ez spasiya wê dikim. Ji rêzgirtinê, ez ê niha nêrîna we dadbar nekim. Lê ez difikirim ku divê hûn bi gotinên xwe zêdetir baldar bin. Her çiqas dilê we dilpak be jî, zimanê we wê zelalî nîşan nade.

Eger tu difikiri yê ku Azadî ya Vîllayet ne pêwîstî ya bingehîn a Xiristiyanî ye, wê demê gotinên te wateyê didin – lê dadgehiya te xelet e. Eger tu difikiri ku ew pêwîstî ye, wê demê gotinên te şaş in, her çiqas dadgehiya te baş be jî. Yanî, giliyên te li ser "dîtinên bêkêr" li vir bi rastî pêk nakevin. Ew ji xalê ne.