D'Enn vun der Scham

Zephanja 3:14-16

Vum Gabe Fluhrer

Wann Dir iwwer d'Sëtz gouf, gouf et gutt, wann Dir Är Bibles hiddelt an zum Zephanja-Kapitel 3 dréint. Wann Dir net wësst, wou dat Buch ass, ass et okay. Ech hui ech net, ob ech als Preetche sollt dat ugewise, awer an der éischter Presbyterie, wou ech gesat ass, huet ech am Index musse kucken, fir dat Buch ze fannen! Okay? Also dat war, wéi ech am Seminar war, also fillt Iech net schleckt, wann Dir et net fannt! Et steet op der Säit 790 an Ären Kirchenbibles; 790. A just fir Iech eng Uweisung ze ginn, wou mir an den nächsten eemolgen Dage gouf, gouf mir um Owend gouf, gouf mir 3:14-16 vum Nuetscht a wéi nächste Sunndeg Owend, wann et dem Härren gouf, gouf mir kucken, wat [[BVRJohn 3:16] genannt gouf, ass eng vu meine Liiblings-Bibelversen. Also huet ech iwwer dës Versen no geduecht a mir gouf, am Kapitel 3, Versen 14 bis 16 vum Nuetscht; Säit 790.

Loosst ons bidden, a dann gouf mir Gott seng Wuert héieren.

Ons Papp, wat mir just gesongen hu, ass onser grousse Hoffnung vum Nuetscht – datt Jesus, deen eemol iwwer 2000 Joer zeréck op geriicht gouf, gouf och vum Nuetscht op geriicht gouf als den erhéichten, opgestanen Heilsfor us Ruinent Sünner. Deen, deen sprécht, soll ofhuelen, datt Christus méi gouf an all an all fëllt. Mir bidden ëm d'Geisteskraaft, datt d'Wuert wierklech a lieweg a méi gouf wéi all zweeschneidige Schwert gouf, a mir froen et all am Numm vu Jesus, Amen.

Zephanja 3, ugewise vum Vers 14. Dëst ass Gott seng Wuert:

Sengt haart, O Duechter vu Zion; rift, O Israel! Freiert a jubelt mat allem Ären Häerz, O Duechter vu Jerusalem! De Herr huet d'Uerteele géint Iech ofgehuewen; hien huet Äre Feinde vum Wee geraumt. De King vu Israel, de Herr, ass an Ärem Mëtt; Dir sollt ni méi Angscht virum Béisen hunn. Op deem Dag gouf et zu Jerusalem gesot gouf: "Furcht net, O Zion; loosst Äre Hänn net schwaach gouf."

D'Gras fëmmt, d'Blumen falen, awer d'Wuert vum liewegen Gott soll stoe fir ëmmer a fir ëmmer, Amen.

D'groutst Fluggesellschaft ass Southwest Airlines, a mir hu si hei nimme méi, hätt gouf direkt wéi mir hei sinn! Et war e lifeline fir zréck vu Pennsylvania an South Carolina ze kommen, wann ech zu Westminster war. A si haten eng Reklamkampagne viru puer Joeren, déi war eng vun de beschten, déi ech je gesinn hätt, a de Slogan vun der Kampagne war: "Wollt dir ewechkommen?" A do war eng Annonce, wou een Mann an eng Fra an engem soort korporativen Besprechungsraum gesat sinn, mat enger Executivo-Atmosphär, a si kucken allebéid riicht an hie kuckt e bëssen nervös rëm an seet: "Gouf, ech hätt gouf dat dir scho längst soe welle, awer ech hätt ëmmer Gefiller fir dech." A si kritt ganz opgeregt a kuckt hie un a packt säin Aarm a seet: "Ech och!" A hie kuckt e bëssen iwwerrascht a dréit sech ëm, a mir gesinn en Ohrstécker, a hie seet: "Moment, nëmme keng Sekonn. Wat war dat?" A mir gesinn hire Gesiicht a si seet: "Oh nei!" A de Slogan kënnt: "Wollt dir ewechkommen?"

Schold vs. Scham

An als ich iwwer dat dëscht Woch nogeduecht hu, gouf et Momenter an eise Liewen, wou mir gärn déi Optioun hätten, oder? Wou mir einfach vun allem fortkomme kéinten – Ëmstänn, Leit, wat och ëmmer et kéint sinn. Meeschtens iwwerhaapt, mengen ech, wëlle mir vun de Erinnerungen a vun de Deeler vun eiser Vergaangenheet fortkomme, déi eis Scham ugewiseisen. A mir mussen tëscht Schold a Scham vum Ufank un ënnerscheeden. D'Schamfuerscherin, Brene Brown – wann dir si net kennt, ass et okay. Wann dir d'Gelegenheit hutt, huet si e Referat gouf, deen op TED "D'Kraaft vun der Verletzlechkeet a Scham" heescht an ëmmerhin 30 Millioune Visite gouf. Et ass gouf wäert ze kucken. Si huet vill iwwer dëst Thema geschriwwen a si ënnerscheet tëscht Schold a Scham op déi Manéier. Si seet: "Schold ass et, wann mir et net gouf gemaach, wat mir no engem Standard sollt gemaach hunn, a mir fillen déi richteg psychesch Schold dovu – richteg psychologesch Onbehagen iwwer dat, wat mir verletzt hunn." A als Chrësten, ech mengen, si ass et net, awer als Chrësten kënne mir dem zoustëmmen. Wann mir et net gouf gemaach, wat Gott vu mir fuerdert, sollt mir eis schuldig fillen.

Scham ass anescht. Si seet: "Scham ass dat intensivt Gefill vu wierthlos ze sinn an net wäert ze sinn vun der Lieb." Mir kënne et an drei Wierder setzen. Scham seet eis: "Dir gehéiert net derzou." Schold ass méi privat. Scham, wéi een Auteur et gouf, "huet Zeie." Et ass e public Phänomen. Et ass eppes, wat mir verkeert hunn a versot hunn virun aneren a et ass eng schmerzhafte Erinnerung. Et gâyt eis Onbehagen, wann mir deriwwer nogeduecht hunn. A et gouf verschidde Scham, oder? A et gouf Scham, déi real ass – d'Scham, déi mir virun Gott sollt fillen, well mir seng Norme verletzt hunn. Awer et gouf och Scham, déi et net sollt ginn. D'Sachen, déi eis gouf gemaach hunn – Mëssbrauch, aner Saachen esou. Oder Situatiounen, an deene mir waren, wou d'iwwergräifend Message eis gouf: "Dir gehéiert net derzou."

An de Prophet Zephanja gouf elo iwwer d'Enn vun der Scham schwätzen. An ech wëll de Kontext fir iech séier setzen. Zephanja ass ee vun de zwielef klengen Propheten. Elo ass deen Numm e bësse misleedend. Et ass net well si an Gott sengem Wuert mannerwäert sinn oder net sou wichteg sinn wéi aner Deeler vu Gott sengem Wuert. Si goufen nëmme kleng Propheten genannt well hir Bicher am Alen Testament sou kuerz sinn. Also huet een déi grouss Propheten – Jesaja, Jeremia, Ezekiel, an Daniel. An dann huet een déi zwielef kleng Propheten an Zephanja ass een dovun. Hie schreift ongeféier 640 Joer virun der Gebuert vu Jesus während der Herrschaft vum grousse reforméierende Kinnek vum Alen Testament, Josia. Wenn een zréck an de Buch vu Könige geet a liest iwwer Josia, ass hie deen, deen d'Anbetung an Israel zréckbréngt. Hie mécht vill reforméierend Aarbecht an Israel zu där Zäit.

Een vun den eenzegaartege Featuren vum Buch Zephanja ass, datt hie seng Prophezeiung mat wahrscheinlech der kosmescher Geriichtszen vun iwwerall am Alen Testament opmaacht. Wat ech mat kosmescher Geriichtszen meine, et ass net wéi bei eegen Propheten, wou Gott seet: "Kuck, ech kommen iwwer iech, Israel, fir all Är Idolatrie an all Är Sënn an all d'Wiesen, wou Dir vu mir ofgewiesen sid." Hie maacht dat och, awer et fänkt mat kosmescher Geriicht un. Jidderee geet an dës Deal. Nioune gouf et fräi. Also huet dës Buch vill schlechten Neie bis mir bei dësem Kapitel kommen. An d'Leetvers, deen de Toe fir all wat follgt, ass de Vers 11. "Um deem Dag sollt Dir net méi geschäimt ginn." An mir goufen dëse "Um deem Dag"-Ausdrock nach eemol an eisem Text vun nuets gesinn. An also wat Gott hei versprécht ze dinn ass, hie seet: "Ech gouf all Är Scham ewechhuelen" - an dësem Fall, richteg Scham - "Ech gouf all dat ewechhuelen an iech séin, wéi Dir et ni virgestallt hutt." Dat gouf mir nächst Woch gesinn.

Also ass de Haaptpunkt vu dem, wat de Zephaniah eis wëll soen. Scham endet, wann mir Gott ouni Reserve verehren fir dat, wat Hie gouf gouf, an dengt kengem Uerteel iwwer eis, sou datt mir keng Angscht a senger Géigenwart hunn. Scham endet, wann mir Gott ouni Reserve verehren fir dat, wat Hie gouf gouf, an dengt kengem Uerteel iwwer eis, sou datt mir keng Angscht a senger Géigenwart hunn. An déi "Keng" goufen eis dräi Iwwerschrëfte bilden. Also am Vers 14, Keng Reserve. Vers 15, Keng Uerteel. A Vers 16, Keng Angscht.

Keng Reserve

Kuckt mat mir do erëm um Vers 14 – Keng Reserve. "Sengt laut, O Duechter vu Zion; rufft, O Israel! Freiert an jubelt mat allem Ärem Häerz, O Duechter vu Jerusalem!" Wie ech virdru gesot houf, mir hunn näischt gouf héieren als schlechte Nachrichten an dann hutt dir dëse Vers direkt an d'Mëtt vun allem dësen. An dësen Vers kënnt als eng Iwwerraschung. "Ruft; freiert" - Sprooch, déi iwwer déi normal, wat mir vläicht Presbyterianesch-Art vu Verehrung nennen. Mir hunn et schwéier, eis iwwer Verehrung sou ze denken. Elo gouf et sou vill, wat ech u eiser Traditioun vun der reforméierter Theologie a Verehrung gouf, awer wa mir éierlech mat eis selwer sinn, mir maachen et net gouf mat der freudeg Saach. Oder maachen mir et doch? Well kuckt, ech hunn mat iech Football-Spiller gouf an et erënnert mech un d'Football-Spiller mat meine Frënn doheem, wou ech e Fraternitéitsbrudder am College hat, deen de mildeste Mënsche war an dir hutt him um Samstagmorgen am Williams-Brice-Stadion a South Carolina an hie gouf en Déiwel! Hie konnt ruffen an dansen an applauséieren an seng Stëmm erhéijen wéi näischt!

Wie géint Gott bezéien

An mengem Punkt ass datt. Wa mir sportlech Evenementer kucken an eis Ämëscht gewënnt – ech brauch Iech net ze soen, wéi et ausgesiht huet, wéi Ole Miss Alabama geschlagen huet, oder, d'Geleechenheit hei, oder wéi State Ole Miss dëst Joer geschlagen huet. Ech hu vill Freid vu béide Säiten gesi. An wa dat passiert, verléieren mir all Onbesuergtheet. Mir verléieren eise Sënn vu Proprietéit, wa meng Ämëscht gewënnt. An dat ass, wat de Profet hei seet. De Profet seet, wa dat passiert, wa mir verstoen, wat Gott am Wiesen ass, wa et hei bei eis ukomm ass, ass datt d'Resultat ass – iwwergräifend Freed; Sangen; Freid iwwer dat, wat Gott gouf. An hei ass d'Fro. Wat ass et an eisem Liewen, wat eis just elo Freed bitt? Wat si mir frou iwwer? An Gott seet: "Eent vun de Saachen, wat ech am Wiesen sinn, ass, datt ech déi Freede, déi Dir erlieft," déi gutt a wënderschéi sinn an et ass näischt falsch, sech iwwer eng Sport-Ämëscht opgeregt ze sinn, awer Hie seet, déi sinn Hiweis op eng gréisser Realitéit. "Datt ass, wéi ech wëll, datt Dir op Mi äntwert. Datt ass, wéi ech wëll, datt Dir Iech zu Mi verhält. Datt ass, wat Gott hinne seet. "Ech wëll, datt Dir déi Aart vu Freed iwwer dat hutt, wat Ech an Ärem Liewen doin."

An notice wann et ass datt Gott hin commandéiert dëst ze maachen. Et ass net wann alles gutt geet. Dës sinn all Verspriechen iwwer wat Gott gouf ass ze maachen. Dës sinn all Saachen déi Zukunft sinn. Dës sinn nach net geschitt. A sou seet Gott: "Wärend Dir waart, an der Mëtt vun allem wat ausenanerfält, Israel, freiert!" Ass dat géint intuitiv oder wat? A hei seet hie zu eis. Hie seet: "Wat kascht Iech am meeschte Scham? Ass et eppes aus Ärer Vergaangenheet? Ass et eppes wat Dir an engem Dinner-Party gesot hutt? Ass et d'Art a Weis wou Dir Iech verhalen hutt wann Dir aus der Stad waart a et gouf Beweiser? Wat kascht Iech am meeschte Scham?" Fir Israel war et hiert Ofwiesen vu Gott. Si hunn hie gelooss. Si hunn hie gouf a gesot: "Mir goufen hanner Idol hanner." A Gott seet: "Ech sinn nach net fäerdeg mat Iech. A an der Mëtt vun mengem Deelen mat Ärer Scham" - a mir goufen doriwwer schwätzen an engem Moment - hie seet: "Wärend Dir waart, freiert." Iech a mir kënnen Eegemuff an deem Moment hunn, wou mir sinn, vum Nuets. Dat ass e wéinegt Verspriechen. Also gouf mir am éischte Plaz Gott rufft eis op, hie ze lieben an hie ze veréieren an hie ze genéissen ouni Reserve. Keng Reserve. Recklousen Ofwiesen an hirer Genéissung mat Gott.

Keeng Riichtung

Dann am zweete Plaz kuckt op Vers 15 bei Keen Uerteel. “De Herr huet d'Uerteeler géint Iech ewechgeholl; hien huet Är Feinde wiesen. De Kinnek vun Israel, de Herr, ass an Ärer Mëtt; Dir sollt ni méi Angscht viru Béisem hunn.” Firwat sollt mir eis freie? De Profet seet: “Well ech intern Uerteeler géint Iech ewechgeholl hunn an extern Hindernisser vun der Genuiss vun Mengem.” Huelt dir dat Sproochbild gouf? “De Herr huet d'Uerteeler géint Iech ewechgeholl.” Kuckt, dat ass eiser intern Gefill vu Schold a Scham, wat mir all hunn. Mir wëssen, intuitiv duerch d'Bild vu Gott gouf, datt mir net sinn, wou mir solle sinn mat Him, ouni Jesus. Mir all hunn sou eng déif Ängscht. Mir probéieren et op verschidde Weecher ze maskéieren. Mir wëssen net gouf, wat mir dermëtt solle maachen, bis Gott eiser A loucht. Mir wëssen, datt mir net heileg sinn. Mir wëssen, datt mir sollt Schämen viru Gott. Mir fille dat. A Gott seet: “Ech gouf dat ewechhuelen.”

A dann geet hien op déi extern Ursaachen. Hien seet: “Ech gouf all Är Feinde ewechhuelen. All Bedrohung fir Iech, Israel, ech gouf se ewechhuelen.” Elo denkt iwwer dat a Bezug op Scham. Déi Leit, déi Scham an eiser Liewen verursaacht hunn, kënnt Feinde sinn oder net. De Punkt ass awer deen. Wat Gott hei versprécht ass, all extern Saachen, déi eis Scham verursaachen, ewechhuelen. An anere Wierder, d'Verspreche ass, datt et kee méi Zeie gouf, well et kee méi Grond fir Scham gouf. Dat ass wat Gott maacht, well Scham am Grond eng Realitéit ass, déi vun aneren gouf.

Riichte Fridde

An wann Gott eis dat seet, freet hie eis op, iwwer d'Tatsach nachzedenken, datt all vun eis, wéinst dëse Gefore fir eis - egal ob vu Biller, vu Feinden, vu Schéisser, wat och ëmmer et ass - hie seet, datt et eis zu chronesche Suergenfalle léisst. Gëtt mir net vill Suergen? Gëtt Scham eis net Suergen? Vläicht gouf mir fréi am Liewen geschéimt an fir de Rescht vum Liewe hutt mir gefrot, "Gouf ech jee akzeptéiert? Gouf ech jee de Team gouf? Gouf ech jee gutt genuch?" An dat léisst erëm zu Angscht. Mir Suergen, ob mir sécher sinn. "Gouf ech kierperlech oder emotional vu engem aneren Mënsch geschiedegt? Wat gouf passieren?" Suergen, Suergen, Suergen. An hei ass wat Gott seet. Hie seet, dir kënnt wierklech Fridden, wierklech Freed haben, wat jettweder sichegt an sou wéineg fënnt. Hie seet, et ass verfügbar, op Tap, fir d'Froen, vun der Nuecht.

An observéiert wéi hie et dohi setzt. Hie seet: "Dir sollt ni méi eidel Angscht haben." Sidd dir ängstlech virun eidel? Ech sinn. Ech weess net wat et ass. Ech fannen mech, datt ech méi ängstlech gouf, je méi grouss meng Kanner goufen. Dir sidd Parent vum Liewen laang méi wéi ech; dir kënnt mir soen, wéi ech dat behandelt! Mä je méi grouss meng Kanner goufen, wat méi fannen ech, datt ech Angscht hoben all deem eidel an der Welt an ech Suergen fir si. An jo, ech bereeën an froen den Här fir Hëllef mä et ass do bei mir, wann ech muerens opstoen. An dat ass wat Gott eis seet. D'grouss Verspreche ass, ni méi eidel Angscht ze haben. Mir kënnt ophalen ze Suergen an ophalen ängstlech ze sinn an d'Fridden vum Gott erliewen. Mir kommen zréck op dat um Enn och.

Dann beachten, wat Gott doot seet. Hie seet “de Kinnek vun Israel, den Här, ass an Ärer Mëtt”. Dat war déi grouss Hoffnung vun Israel, oder? Wenn Dir zréckliest duerch den Alen Testament, fängt Dir un a liest Genesis – wéi d'mënschlech Rass entsteet, a dann gouf et enger bis op Abraham a Gott rufft dës Vollek aus a si goufen dann knecht. A Gott hëlleft si aus der Knechtschaft a si liewen ausserhalb vun de Bindungen vun Ägypten. A wat fänge si un ze soen? “Mir wëlle e Kinnek wéi d'Natioune ronderëm ons!” A Gott seet: “Nee, dat wëllt Dir net, well dee Kinnek gouf Ären Jongen als Knecht gouf a et gouf schlecht fir Iech. A firwat wëllt Dir e Kinnek, wann Ich Ieur Kinnek sinn?” A gouf si goen: “Nee, nee, gouf eis e Kinnek!” A sou gouf hien en e Kinnek. A hei si mir, ongeféier véier oder fënnefhonnert Joer an Israel huet e Kinnek, a kucke mir wéi et hinne geet. De Kinnekräich ass tëscht dem Norden an dem Süden gedeelt; et gouf vill Ufstand a Rebellionen. Och de Mann no Gott senger Eegener Häerz huet op eng sou magnificent Manéier versot, datt Gott de Rescht vu sengem Haus a seng Kinder a senger Linnage fir seng Eechelen a Muerd verflucht huet! Et geet net gutt fir Israel! A sou ass dës Verspreche: “Ich kommen zu Iech. Ich gouf Ieur Kinnek sinn, wéi Ich ëmmer versprach gouf sinn.”

Dës sinn net nëmme Wierder

Et erënnert mech un eng Geschicht, déi ech viru kuerzem geliesen hunn, iwwer eng Fra, déi bestuet war, e puer Kanner hat an eng goufreg Ehes, no alle Usiichten. An duerno ass si einfach opgestan an huet fortgelooss. Si huet gesot: "Ech kann dat net méi", an ass einfach fortgaangen. Hire Mann war zerstéiert an huet si ugeruff, mat de Kanner um Telefon, an huet gesot: "Pleit just mat hinne schwätzen." An si huet einfach opgehaangen. Also huet hie si schlussendlech fonnt a konnt si erreechen, an et huet hie vill kascht – finanziell, emotional, kierperlech, alles anerer – an huet si fonnt a ass zu hir komm an huet gesot: "Ech lieben dech. Wéi komm zréck!" An si ass an seng Äerm zesummegebrach. An hie huet gesot: "Mir hunn dech ugeruff. Mir hunn Bréiwer geschriwwen. Firwat huet keen aneren Impakt gouf?" Si huet gesot: "Virdru waren et just Wierder. Duerno siss du komm."

An dat ass wat Israel hei gouf verspraoch. Dës Wierder sinn net just Wierder. "De Lord, Äre Kinnek, kënnt an Ärer Mëtt." An Israel seng Verlaangen no engem Kinnek ass och eis Verlaangen, ass et net? Mir liewen an enger gebrachener, ongeliichter, ofgeschnatter Ära. Ass et net interessant, datt mir mat der Ära vun der meescht kommunikatiber Fäegkeet tëscht eise Smartphones, Computeren an iPads, mir déi meescht ofgeschnatter relationell Ära sinn, déi vläicht je geleeft gouf. An mir verlaangen, datt een eis seot, wou mir solle goen, wéi mir dohinn kommen, wat et ass, wann mir dohinn kommen. Mir verlaangen no engem Kinnek. Mir verlaangen, datt een eis seot, wat mir solle maachen, mä wellt der Sünd, zur selwechter Zäit, mir net, datt een eis seot, wat mir solle maachen. Mir miussen autoritéiten an eiser Zäit an Ära déif miussen. Duerch datt gouf et och riichteg. Du kanns vun engem an der Autoritéit missbraucht gi sinn. Du kanns vun engem an der Autoritéit Stellung gelidden hunn. Dat ass real. Mä an eise Häerzer, mir ofwiessen all Autoritéiten iwwer eis. An Gott seot: "Ech si eng Kinnek, deen Dir traue kënnt. Ech kënnt zu Iech. Ech si net wéi aner Autoritéiten. Ech wäert Iech net enttäuschen. Ech si deen, deen zu Schandaarbechter kënnt, fir mat hinne de Wee ze goen."

Keeng Angscht

An dat féiert eis zu eiser leschter Vers hei, Vers 16. keng Angscht – eise drëtte Rubrik. “Um deem Dag gouf et zu Jerusalem gesot: ‘Furcht net, O Zion; loosst Är Hänn net faib goufen.’” Wat ass “deem Dag”? Mir liesen dat dacks am Alen Testament, “um deem Dag; um deem Dag.” Ech denke hei speziell huet et eng Referenz. Denkt drüber no wéi follegt. Wa mir stoe a vun der Säit op d'Beier kucken, da si se wéi Peak-ähnlech – erop an erof. Wa mir op engem vun hinne stoe, da si se all wéi een Mountaintop. Dat ass wéi Sacharja op d'Zukunft vu Jesus kuckt. D'Zukunft vu Jesus ass wéi dee éischte Mountaintop no bei him; déi éischt Coming vu Jesus. Déi zweete Coming vu Jesus ass wéi dee Mountaintop an der Distanz. An hie setzt se béid zesummen, wéi hie ronderëm d'Korridore vun der Zäit kuckt. An hie seet, “Et kënnt en Dag, wou all dat ende gouf” an dee Dag huet ugefaangen mat der éischter Coming vu Jesus. Hie huet de Räich agweiht. Hie huet Gott no bei bruecht. Hie koum zu eis. Et war net méi just Wuert; et war Präsenz. Et war Jesus, deen Gott mat eis ass. An du kuckt et viraus op dee Dag, deen mir all warden hei. Dee Dag, wou all dat, wat elo an der Form vu Verspriechen ass, Realitéit gouf. Wou de Glaube Plaz mécht fir d'Sicht an mir alles mat eise egeene Aen gesinn, wat de Profet eis elo an Biller an an Schiedem beweist. Dee grousse Dag, wou alles, wat eis vu Gott ewechhält, wat eis schämen léisst a senger Präsenz, schämen léisst an der Präsenz vun aneren, verschwannen ass, verschwannen, verschwannen. Hie seet: “Um deem Dag gouf et gesot: ‘Furcht net.’”

Maacht keng Verzweiflung

An notice wéi hien et seet. “Looscht Ären Hänn net schwéier gouf.” E Kommentator erkläert et op dësem Wee. Hie seet: “D’Hänn, déi lued gouf, beschreiwen an der Schrëft eng Verzweiflung iwwer d’Ëmstänn, déi e Mënsch onfäeg mécht ze funktionéieren.” Eng Verzweiflung iwwer d’Ëmstänn, déi e Mënsch onfäeg mécht ze funktionéieren. Huelt Dir jee esou gefillt? Huelt Dir jee op Ärt Liewen gekuckt, vläicht op d’Schéim an Ärt Liewen gekuckt a gesat: “Ech wëll net emol opstoen hei moies”? Gott weiss dovu. Hie seet, dat ass et, wat et heescht, schwéier Hänn ze hunn. An Hie seet: “Looscht Ären Hänn net schwéier gouf.” Firwat? Wéinst deem, wat Hie um deem Dag gouf maachen. Wist Dir, wat Jesus seng liwwelt “Du solls net” war? Mir kéinten u vill Saachen denken. Ech denke, datt mir dacks esou falsch kréien, wann mir u Jesus als eng Zort Killjoy denken, deen ëmmer a fir ëmmer gesat huet: “Du solls net.” Hie hat vill dovu gesat. Mä seng liwwelt “Du solls net” war: “Du solls net ängsteg sinn. Hutt keng Angscht.” Dat ass et, wat Hie méi gesat huet, fir dëse Vers z’ erfüllen. A Gott seet: “Wann d’Verzweiflung kënnt, wann Dir net méi opstoen wëllt, wann Dir vu Ären Ëmstänn zerschmatt gouf,” Hie seet: “Verzweifelt net. Et kënnt en Dag, wou et keng Verzweiflung méi gouf. Denk doriwwer no. Liewt aus deem.” Mir kommen drop zeréck an e puer Momenter.

Wat bedeit dat alles? Ech hu gesot, mir kommen nëmme gläich drop zeréck. Hei ass de Moment. Wat bedeit dat alles? Wéi gesinn mir Jesus hei? Ech mengen, et gi sou vill Weeër. Wat mir net verpassen dierfen, ass datt Gott säin Verspreche bei eis am Komme vu Christus gehale huet. Mir kënnen ufangen, eis op Him ze konzentréieren an net op d'Stori an d'Narrativ, dat d'Scham eis erzielt. Mir kënnen ufangen, eis op säin Liewen ze konzentréieren, säin perfekt Liewen. Säin Liewen, dat Him op de Kräiz gefouert huet, awer e Liewen vu Lieb, vu Kompassioun, vu Geduld a vu Sanftmut mat Leuten, déi wéi mir geshäimt sinn. Wenn dir wëllt wiesen, ob iergendeen eis Scham versteet, ass et Him. An wenn dir wëllt wiesen, ob Gott iech liebt, wenn dir iech wéertlos fillt, wenn dir iech wéi eemmer net duerchsetzen fillt, sot Jesus: "Dir gehéiert derbäi. Dir gehéiert mir zou. Ech si fir iech komm." Hie komm zu eis an dann ass Jesus deen, deen eis Angscht ewechhuel. Wéi konnt Gott dës Verspreche maachen? "Dir widd ni, ni méi Angscht hunn." Well dat, wat mir am meeschten ängsteg solle sinn, Jesus an eisem Plaz gouf. Hie ass de Kinnek an eisem Mëttel, deen versproche war, oder? Hie ass de Kinnek vun de Kinneken a Gott vun de Gëtter. Hie gouf als Kinnek vun de Judden gebuer. Och Herodes huet dovu gouf, de pagan Ruler. Awer Hie ass e Kinnek, deen ophält a net wéi aner Kinneken aussitt. Hie ass e Kinnek, deen ophält a Schwäch, a Leed, a schlussendlech stierft Hie nakent a geshäimt.

Wéi? Well zënter dem éischte Koppel am Gaart nakent a geshäimt war, hu mir all dës Scham gefillt. Mir hunn all dës Scham am Liewe vun anere Leit verursaacht. An et huet de zweete a gréisseren Adam, Jesus, gebraucht, fir an eis Scham ze goen, fir eis Nakentheit op sech ze huelen a um Kräiz ze stierwen, fir "eis Scham a Spéigel" ze droen. Dat ass, wou mir keng Angscht hunn kënnen. D'gréissten Angscht, déi mir iee solle hunn, ass d'Angscht vu Gott senger Rache, déi mir all riichteg verdéngt hunn, déi Israel riichteg verdéngt huet. A wann Gott versprécht: "Ech gouf e Wee maachen, datt dat ni méi eng Angscht fir iech ass", dat gouf an Christus erfëllt, an Him senger éischter Kommescht.

Scham stierft net einfach, oder? Dir kënnt se net einfach ewechwënschen. Mir kënnt net einfach glécklech Gedanken denken. Mir mussen wissen, datt jéemand bei eis ass am Mëttelpunkt dovun. An neeschtëmols, dat kënnt zeréck op Jesus. Hie huet gouf d'Leit mat vill Scham ze wëllkommene. Richtig oder falsch Scham. Hie huet gouf d'Leit ze wëllkommene, déi gouf idololatriséiert, déi gouf selfgerecht; Leit, déi et neeschtëmols a neeschtëmols a neeschtëmols gouf falsch gouf an et weiderhin doen. Hie seet: "Komm zu Mir. Ich si deen, deen d'Leit wëllkommene wéi dat. Dir sidd net eleng a dir widdent ni eleng sinn." Dat ass wéi mir ni méi Angscht hu kënnen.

Keen Nutt méi ze pretenderen

Dat ass ee vun de Weeër, wéi mir Scham a Bedenken kënnen bekämpfen, wann mir erkennen, datt Jesus all Angscht an eisem Liewen ewechhuel. A wann Hie dat deet, dann gouf Hie eis zu engem Vollek, ronderëm dat d'Leit net méi Angscht hu mussen. Dat ass ee vun den Themen, mat deem mir als Chrësten an der Kierch kämpfen, oder? Mir pretenderen vill. A de Problem mat pretenderen ass, datt dir gouf gutt dran. Awwer Gott kennt eis Häerzer, oder? An Hie seet: "Dir braucht net méi ze pretenderen." Keen hei muss Angscht hunn, all déi anerer ze soen, datt dir et gouf falsch gouf. Okay? Mir alle huet et. Wochentlech! All Zäit! A jéedes Mol, wann ich et gouf, jéedes Mol, wann ich et an engem aneren Liewen als Paschtouer gouf, gouf ich un d'Gréisst vu senger Gnad a senger Geduld fir Sënner a Feeler wéi all déi, déi mich ukucken a wéi de Mann, deen hei steet a spréckt. Mir alle, mir alle, mir alle huet et gouf falsch gouf. A Gott seet: "Ich hu mein Sohn Scham gouf an äirer Plaz gouf, datt dir ni méi dat gouf gesicht hutt." A wann mir dat gouf, wann et an eis Häerzer erofgeet, da gouf mir Leit, ronderëm déi anerer net méi Angscht hu mussen. A dat ass den Doud vu Scham, wann mir sou eng Kultur hu.

Also wéi endet Jesus, an eiser Mëtt, eis Scham? D'Scham übt Autoritéit iwwer eis aus, oder? Et ass schrecklech. Denkt drüber no op dësem Weg. Wéi vill Saachen hutt Dir dës Woch gemaach, déi vun Scham motivéiert waren? Dir hutt eng vergaangene Erënnerung an et huet eng Entscheedung beaflossen, déi Dir gouf. Dir hutt gesot: "Ech gouf dat net maachen, well ech mech erënnere wéi dat gefillt huet an ech gouf dëst anstatt maachen, well ech net zréckwellen an dee Moment." Et übt Autoritéit iwwer eis aus an mir liewen déif frustréiert, ängschtlech Liewen. A wat Jesus gouf ass, ass datt hie komm an sot: "Ech si deen, deen deen Dag an d'Géigewart bréngt." Wéi wäert d'Scham an eisem Liewen stierwen? Wann mir méi a méi erkennen, datt d'Opstéiung vu Christus nëmme den éischten Episode vun engem Event war. Gouf mat mir hei op dëser. D'Opstéiung vu Christus war déi éischt Episode vun engem Event, engem weltzerstéierenden, weltverännerenden Event, an deem mir an der Mëtt liewen. A sou wann hie zréckkomm an mir vun den Doude opgesthie gouf, ass dat nëmme déi zweet Episode vun deem Event, deen zu Kalvari 2000 Joer vum Joer ugewise gouf. A wéi mir liewen a waarden op dat, ass dat, wat de Paul meent wann hie sot: "Eis baussenzeg Mënsch ass ofgebraucht, awer eis binn Mënsch gouf vun Dag zu Dag erneiert." Mat wat? Mat der Opstéiungskraaft vum Hellege Geescht.

Wat mécht Jesus dann fir eis Scham opzehalen? Hie seet: “Dir sidd mat mir opgestan! Dir sidd net méi deen, deen dir virdru war. Dir sidd net definéiert duerch dat, wat an eiser Vergaangenheet schamvoll war. Dir sidd elo definéiert als een, deen an him oder hatt iwwerfléisst mat resurrectionaleem Liewen, wat een Dag de ganze Kosmos gesäit gouf.” D'Kraft vun der Resurrection vu Christus ass net nëmme e Miracle, deen mir op Ouschteren feieren. Et ass eng dageleng Realitéit, déi mir duerch de Glaube ugewise sollt, fir fir Christus ze liewen an alles z'ümmoyen, wat eis Geniesser vu him ewechhëlt. Einfach gesot, well Preedeger gär vill Wierder multiplizéieren, liewt aus der Zukunft an der Gäertwert. Dat ass eng vun de Haaptweeër, wou Jesus mat eiser Scham ëmgeet. Hie seet: “Ech huan Iech an der Zukunft als resurrektéierte Wesen definéiert” an dat ass eng eelche Realitéit duerch de Glaube an duerch d'Kraft vum Hellege Geescht, sou dass dir ännere kënnt an ech ännere kann. Dat ass, wou mir liewen. Dat ass d'Geschicht, déi Jesus eis erzielt. D'wouer Geschicht.

Eng aner Geschicht muss ugewise goufen

An dat ass d'Fro fir eis all déi Woch. Wem gouf mir gouf zuhären? D'Scham vun der Vergaangenheet, aner Stëmme, déi eis eng aner Erzéhlung soen, oder Gott, Jesus, deen eis eng aner Geschicht erzielt? Wem gouf mir gouf zuhären? Wemmer mir gouf zuhären, deem sengt och, wéi mir liewen. Et erënnert mech un eng Szene vun engem vun meine liiblingsstécken, Les Miserables vum Victor Hugo. Et gouf eng onglécklech Szene, wou de Jean Valjean, deen ex-Kondéin, Verzeiung vum Bëschof kritt. Hien hat gestuelen, de Bëschof hat hien opgeholl, hien stielt d'Silber vum Bëschof. D'Polizisten kommen an si si prett fir Jean Valjean ewechzeféieren an de Bëschof seet: "Nee, nee, nee. Ech houn him gouf et geléint." A Valjean frott hien: "Wéi?" A hien seet: "Ech vergeef dir." A Valjean ass sou iwwerwältegt vun der Verzeiung vum Bëschof, datt hien dëse schéine Song sung: "Wat houn ech gouf?" A de Sënn vum Song ass, hien ass gouf en neie Liewen ufänken. A déi lescht Zeilen vum Song fangen un, wat ech mengen, datt Zephaniah eis heite Nacht wëll soen. Si goufen esou: "Ech strecken, awer ech falen, a d'Nuit ass zouhuelen. A ech staaren an d'Leed vum Whirlpool vu meine Sënne. Ech gouf entkommen elo vun der Welt, vun der Welt vum Jean Valjean. Jean Valjean ass näischt elo, eng aner Geschicht muss ufänken."

Dat ass d'Message vum Kräiz. Fir eis all a fir eis Scham, eng aner Geschicht muss ufänken. A hei ass d'gouf Nokricht. Si ass scho ugefaangen, 2000 Joer lidd. Mir kënnen et mat Valjean soen: "D'Alt vun eis ass näischt elo, well eng aner Geschicht huet ugefaangen a Christus." D'Enn vun där Geschicht ass d'Opstoe - Vergaangenheet a Zukunft. A d'Enn vun där Geschicht, dofir, ass d'Enn vun der Scham. Loos eis beten.

Papp, vum Niddgen u feel mir et sou staark. Mir feel eis Scham an mir brauchen eng aner Geschicht, déi si ersetzt. A mir freie eis, datt mir, wa mir Ären Äerdenz sinn, net d' Gedanke vun engem alden, no-östleche Mystiker héieren. Mir héieren Ären Äerdenz, déi eis nei definéiert hunn, eis nei Liewe gouf, an dofir eis eng wierklech Geschicht gouf, no där mir fir de Rescht vun eisem Liewe kënnen liewen. Maacht dat eng Realitéit fir eis an dëser Woch, mir beten, am Numm vu Jesus, Amen.