De gréissten Liidd vun der Lieb

The gréissten Liidd vun der Lieb

Zephaniah 3:17

Vum Gabe Fluhrer

Wann Dir iwwer d'Sëtzen gi, gouf et gutt, wann Dir Är Bibles hätt an zesumme mat mir an d'Buch vum Zephaniah géingt. Et steet am Alen Testament. Wenn Dir et sichgt, ass et okay. Et ass e ganz kuerze Buch. Et steet op Säit 790, wann Dir eng Pew Bible benotzt; 7-9-0. A mir goufen de Vers 17 vum Kapitel 3 vum Buch vum Zephaniah studéieren. Ier mir Gott säi Wuert héieren, loosse mir zu Him an Gebet goen.

Echt bis an d'alter, eise grousse Gott, Du hast eis versproch, datt Däi Leit Deng souveräne, éiweg, onverännerlech Lieb bewiesen. Wéi mir um Schwellen vun den am Beschten inspiréierte Wierder vun eisem Liewen no bei der Nuecht stoen, beten mir, datt s' bei eis an eisem Häerz ukomme géifen, datt s' eis Ännerung brénge géifen, wéi mir Dech an d'Welt ugewise, an datt de Heilege Geescht eis léift gouf, datt mir Jesus gesinn. A mir beten dëst all a sengem mächtegen Numm. Amen.

Zephaniah 3, Vers 17. Dëst ass Gott säin hellegen, inspiréierte a dofir onfeeler Wuert:

“De Herr Äre Gott ass an Ärer Mëtt, e mächtegen, deen deet retten; hie deet iwwer Äch mat Freedde jubelen; hie deet Äch mat senger Lieb rühgstellen; hie deet iwwer Äch mat luter Gesang jubelen.”

D'Graas verdirbt, d'Bloume falen, mee Gott säi Wuert vum liewegen Gott steet éiweg a fir ëmmer.

Virum Joer gouf et eng musikalesch Comedy, déi op Broadway am Beschten ass, The Light in the Piazza genannt, déi d'Stori vun engem - ech muss d'Nimm riichtich krigen - Fabrizio Naccarelli erzielt, dee war en italienesche Kravattenverkeefer, deen sech an d'schéin Clara Johnson, eng Amerikanerin, déi an Italien am Urlaub war, verléift huet. An et gouf eng Szene an der musikalescher Comedy, wou se d'Lid "Say it Somehow" sangen. An de Climax vum Lid ass, datt se sech net wierklech a Wierder ausdrocke kënnen, sou datt se just d'Wort "Ah!" sangen. An et ass freudeg an et ass exultant an se freie sech iwwerenee op déi Manéier. An et gouf eng Rezensioun vun der New York Times vun engem vun de grousse Theaterkritiker, Stephen Holden, an de Titel vun der Rezensioun huet alles gesot - "Léed, déi schwätzen, wann Wierder versagen." "Léed, déi schwätzen, wann Wierder versagen."

D'Barrera tëscht Gott an eis

An Dir gesitt, wéi mir bei den Zephanja 3 vumitt e kommen, si mir an der selwechter Positioun wéi déi zwee Liwwesleut an deem Lid. Et gouf eng Sproochbarrière tëscht Gott an eis. Hien ass heilig a mir sinn et net. Genauso wéi et eng Sproochbarrière tëscht dem Italiener an dem Amerikaner gouf, gouf et eng Sproochbarrière tëscht eis. A gouf mir kommen zu enger Bibelvers vumitt, déi den Titel vun der New York Times Rezensioun deelen kéint – “Lidd vun der Liwwes, déi schwätzen, wann Wierder falen.” Zephanja. Dëse Buch kann einfach zesummegefaasst ginn, ech mengen. Déi éischt Kapitel, déi éischt zwee Kapitel éischter, si universal Uerteel. An du gouf et en Wendepunkt, wéi Gott iwwer d'universal Wierk vun der Erléisung hilt, vun all Tribus, Natioun a Sprooch. An d'Buch gouf an dëser Vers virun eis – Kapitel 3 Vers 17 –. Een Kommentator huet et richteg genannt, "De John 3:16 vum Alde Testament." Et ass beinahe ze vill fir anzepakken. Mir mussen et mat Angscht a Beben ugon. Et ass sou gutt. Et ass sou iwwerwältigend. Et gouf Wierder, net wierklech Wierder, déi mir soe kënnen, awer mir goufen et probéieren elo. An de Haaptpunkt ass ganz einfach. Am Christus ass Gott mat eis, fir iwwer eis ze freen. Am Christus ass Gott mat eis, fir iwwer eis ze freen. An déi goufen eis zwou Iwwerschrëfte sinn – Gott mat eis a Gott iwwer eis. Gott mat eis a Gott iwwer eis.

Gott mat eis

Kuckt Iech d'éischten Deel vum Vers 17 nach eemol un. “De Herr Ären Gott ass an Ärer Mëtt; e mächtege Gott, deen retten wëll.” Vum Fall vum Mënsch ugewise, si mir vu Gott goufrennt gouf, si mir vu eise selwer goufrennt gouf, si mir vun dëser Schöpfung ronderëm ons goufrennt gouf, si mir vu all eise Matgeeschöpfer a vu all eise Mëtschouleri goufrennt gouf. D'Goufrenntheit ass dat, wat de Stempel vum gefallene Mënschentum ass. An awer, d'Bibel ass eng Geschicht iwwer e Gott, deen no deene sich, déi vu Him goufrennt sinn. Hie verfolgt si onermüdlech, onentwéckt, ëmmer erëm, onofhängeg dovu, wat si maachen; onofhängeg dovu, wéi wäit si falen. An esou fänkt d'Lidd vu Gott un, mat senger Verfolgungsjacht vun ons, mat sengem Wonsch, d'goufrennt Geeschöpfer zréck zu sech selwer ze zéien. Dat ass schockéierend. Mir kënnen all Weltreligioune duerchsiichten, a wa mir dat maachen, kënnen mir Sigmund Freud widerleeën. Et war Freud, de Grënner vun der moderner Psychologie, deen gesot huet, datt de Globen un Gott nëmme Wonsch-Erfëllung ass. Mir projizéieren eise bescht Hoffnungen an e Gott, deen et net gouf. De Problem, dat Freud huet, an dat all aner gefallene Religiounen hunn, an dat all aner Weltbilden ausser dem Chrëschtentum hunn, ass, mir géifen ons ni e Gott wéi dësen erdenken, Frënn. Mir hunn et ni gouf, vum Schrifte gouf et keen anere Gott wéi dësen op der Welt, a mir géifen ons ni. Et ass ze gutt fir d'Wourecht ze sinn, an engem Sënn.

Hie ass e Gott, deen Singt

Also vu vum Ufank ass gouf eis kléier, datt mir op e Gott treffen, deen total anescht ass wéi mir et erwaarten. An dëst kënnt zum Héichpunkt gouf elo, well mir op e Gott treffen, deen sangt. Mä ier mir dohinn kommen, sinn Experten d'accord - a wat d'Musek ugeet, gouf sinn mir all Experten an engem Sënne. Mä Experten, déi e Metrics hunn fir dës Saachen ze miessen, sinn d'accord, datt vläicht de gréissten Léift Lid jee vun de Righteous Brothers, "Unchained Melody", ass. Et ass e schéint Lid. An et fänkt lues un a gouf an dësen enorme Crescendo. An et ass wierklech dat, wat d'Bibel iwwerhaapt ass. Mir kommen elo direkt virum Crescendo vu Gott senger Léift Lid. Et huet ugefaangen am Gaart, wou Gott zu eise éischten Elteren komm ass a fir si Sündung gouf an si mat Déierfellen bedeckt huet, a fir de Rescht vum Alen Testament huet Gott dëst eenzegt gouf, gouf seng Léift Lid gesongen a et war kloar an et war manner kloar op verschiddene Punkte. An et kënnt zum Héichpunkt, wann de Himmel iwwer Betlehem opbrécht a d'Engelen sangen: "Ehre Gott an der Héichsten, a op der Äerden, Fridden tëscht de Mënsch!" Et kënnt zum Héichpunkt a Christus.

An dat ass wat Gott eis hei sot. Hie seet: "De Herr Äre Gott ass an Ärer Mëtt; e mächtege Held" - mir kéinten et iwwersetzen. Et ass Bild vum Kampf. Mir denken net dacks un eise Rettung als e Kampf, awer vum Moment wou Jesus gedauft gouf bis zum Dag wou Hie gekräizegt gouf, war et e Kampf. Hie huet Satan an der Wüsten bekämpft, an Hie huet Satan um Kräiz bekämpft. An op all Schratt vum Weg war et e Kampf géint Krankheet, géint emotional Stéierung, géint Doud, géint all d'Mächte vun der Hölle an all d'Effekter vun der Sünd, well de Gott, deen zu eis kënnt, ass de Gott, deen eis retten kënnt. An Hie ass e Gott, deen fir säi Vollek kämpft. Ech hu just dës Woch geléiert - keng Iwwerraschung, et geschitt all Summer - datt drei vun de fënnefst gréissten Akommes-Filmer Superhelden-Filmer sinn. Mir liesen se gär. Mir kënnen net genuch dovun krigen. An net nëmme hei, ronderëm d'Welt. Eis Superhelden-Filmer, déi mir maachen an all ronderëm d'Welt schécken, si déi Filmer mat dem gréissten Akommes. Firwat liesen mir Superhelden-Geschichten esou gär? Ech denke, et ass well mir all wëssen, datt mir eis selwer net retten kënnen an mir wënschen ons ze retten. Ech denke, dat ass firwat si ëmmer déi Filmer mat dem gréissten Akommes sinn. Mir kënnen eis selwer net retten an mir wënschen ons ze retten. An wat Gott duerch säi Profet elo seet ass: "Et kënnt e mächtege Held, deen fir Äch kämpft, deen Äch retten kënnt, deen besser ass wéi all Superhelden-Geschicht, déi mir eis kéinten erdenken. An Hie wäert Äch retten. An déi eenzeg Konditioun ass, Dir musst wëssen, datt Dir eis selwer net retten kënnt. Dat ass all, wat gefuerdert gouf." Dat ass, wou Gott mat eis ufänkt. De leschte Superheld kënnt - Jesus. Dat ass Gott mat eis.

Gott Iwwer Eis

An du, ech gouf ganz éierlech, ganz éierlech mat iech, wann ech fir dëst studéiert hu a gebiedt hu a mat dem Text gerappt hu, huet ech musse vum et weidergoen. Ech hu Kommentaren ugewise, ech hu gesicht an gouf aner Predicten ugewise an ech hu se gelesen an ech war ganz, ganz getróust ze fannen, datt ech net eleng sinn. Well déi nächst Verse si staark. Dëst ass Gott iwwer eis. Kuckt mat mir do bei Vers 17. “[BVR 017] Hie wäert sech iwwer iech mat Freedde freen; hie wäert iech mat senger Lieb ruegen; hie wäert sech iwwer iech mat luuter Gesang erheeben.” Elo hu mir mënschlech Analogiee fir all dëst. Mir hu Freid gefillt. Mir sinn esou gouf gouf, datt mir fir Freed geschriwwen hunn, mengt ech. Awer hei kommen mir zu Gott, dëst ze maachen. An dëst ass, wou alles ausenanerfält. Dëst ass, wou mir wierklech net wiesen, wat mir maache sollen. Mir kënnen net emol Gefiller ophiewen, dëst ze fillen, well et ass sou mind-blowend. Et ass sou anescht vu mengem alldeegleche Erfahrung mat Gott, ze denken, datt Hie sech iwwer eis freet.

Gott freet sech iwwer iech

An huelt dir gouf, datt hien déi selwecht Sprooch benotzt, déi hien ugewise huet, déi mir d'Woche vum 14 bis 16. Vers studéiert hunn, wou hien eis opfuerdert, dëst fir Gott ze maachen? An du kiert hien direkt ronderëm a seet: "Gott befiehlt eis net nëmme fir sech ze freen, sech an Him ze freen, ze ruffen an ze sangen an mat Freid iwwer Him gouf zillen, hei ass, wou alles ännert. Hien seet, net nëmme befiehlt Gott eis, dat ze maachen, de Prophet seet: "Gott maacht dat iwwer iech." Si freen. Halt direkt do. Dir a mir wëssen, mat wéineg Ureegung, wéi schlecht mir sinn an eise meescht éierleche Momenter. Maachen mir dat net? Mir wëssen, datt mir gouf sënneg sinn. Gott gouf eis gniddegkeet wéi vill mir konnten handle wann Hien eis dat zeigt, awer mir wëssen, wéi schlecht mir sinn an eise beschten Momenter vun eis selwer ze sinn. An du kommen mir zu engem Vers wéi dësen. An observéiert, wou dëst steet. Et steet direkt hei um Enn vun engem Buch, wou Gott zu sengen Leit seet: "Dir hutt mech verlooss. Dir sidd hanner aner Gëtter hier. Ech gouf iwwer iech a jiddereen Uerteel gouf regnen." A mir gouf vun deem zu dësen – zu Gott, deen sech iwwer sënneg, gouf gottesfeindlech, gebrochen, gefalen, Gott-haassend Leit wéi dir a mir freet.

Et et gouf besser. “Hie wäert Iech mat senger Léift berouegen.” Dat ass gutt sou wäit et geet, awer eng méi literal Iwwersetzung wier dëst. Et ass net Gott deen eppes fir ons am Original gouf; et ass Gott deen eppes iwwer ons gouf. Mir kéinten et besser sou iwwersetzen. “Hie wäert iwwer Iech an senger Léift berouegen.” Also wat de Profet fir ons gouf. Dëst ass, erëm, iwwerraschend. Gott freet sech a gerecht, “Jo!” iwwer Iech. An duerno, stoppen an, wéi mir et maachen, wa mir iwwer jéemand nachdenken deen mir lieben. D'illustratioun déi mir direkt agouf ass zweefach. D'Callie an ech haten eng laang Distanz Bezéiung. Mir huwen ugefaangen eis z'ddateren an hire freshman Joer zu Carolina, meng zweete Junior Joer! A wéi déi Bezéiung ugouf, huf ech graduéiert virdrun, vill zu menge Elteren hirem Delight. An ech huf gouf ronderëm gefuer - ech konnt et blindgeleet gouf - vu Greenville, 385, op I-26 an Columbia. A wéi ech gouf zréckgefuert, erop 26, huf ech iwwer si nogeduecht - wéi schéi si war; wéi vill ech si lieben. Ech konnt net waiten, de Rescht vu mengem Liewen mat si ze verbréngen. A duerno haten mir eise éischte Kand, a mir wësst wéi dat gouf, wa mir Elteren sinn. De éischte kummt a mir sinn gefüllt mat allerleei Emotioune, awer duerno gouf et Zäiten, wou mir just doitsitzen an de Kand halen a wiesen et schlofen a mir sinn berouegt. A meng Léift fir dat Kand - et gouf keng Manéier et a Wierder ze setzen, ass et? Mir sinn just roueg iwwer d'Vollheet vun Emotioun, d'Iwwerfléissen Vollheet vun Léift a Freed, déi mir an dat Kand huwen. A Gott seet, “Dëst ass wéi ech mat Iech sinn. Dëst ass wéi ech Iech géigeniwwer feelen.”

Jo, ech si mir bewosst, an ech wëll net d'Administratiounsmitglieder vun RTS beunrougen. Ech weiss wat eise Glaubensbekenntnis seet. Et seet, datt "Gott fräi vu Passioune ass." A wéi kann een dat an d'Rèisleck bréngen, well dat ass richteg? A wat de Glaubensbekenntnis do seet, ass datt Gott net muss op d'Sachen reagéieren. Hien kennt alles, wat kënnt. Wat et net seet, ass datt Gott net dës Zort vu, wann mir et esou soe kënnen, Emotioune fir eis huet. Well wann een d'Leit liest, déi d'Westminster-Glaubensbekenntnis geschriwwen hunn, si si déi, déi Saachen iwwer Gott senger Lieb an senger Passioun a senger Begierde fir seng Leit soen. A mir kënnen nëmme sou vill soen: "Wirklech? Sidd dir sécher, Gott?" Hien seet: "Jo!"

Gott Singt Laut

A dann geet hien nach méi wäit am leschte Deel vun dësem Vers. Mir goufen vum Jubel op quiet Gesang op quiete iwwer eis op exaléierend iwwer eis mat lautem Gesang. Truckt zréck. Kënnt dir gesinn, wéi mir ni e Gott wéi dëse kënnen erfonnt hunn? Dir kënnt héich an niddreg op der Welt sichen. Dir widdent ni e singende Gott treffen; e singende Gott ass deen, deen eis rettet. D' héchst Héichten vun all eiser Poesie a Lieedlieder a vum allem, wat mir gouf gouf fir ze expresséieren déi gréisst vun Emotioune, déi mir als mënschlech Kreaturen feelen, schloen eis a gouf nëmme mëss a Äschen, wann mir op dëse Vers kommen, a mir treffen e Gott, deen zu rebellesche Leit wéi eis kënnt a singt! Laut! Well hien iwwer eis jubelt! Kënnt dir et opfaassen? Datt dëser hellege, dräieinige Schöpfer – Papp, Jong a Heelege Geescht – deen ëmmer do war, een aneren als d'Persoune vun der Trinität géigesäiteg andeems ass. An dat, an sech selwer, ass e Rätsel, wat mir eis net eemol kënnen virstellen. Dëser Gott singt!

Loos eis an d'Moschee gouf a froie a befuere: "Eetzt eis iwwer Ären Gott. Déi eenzeg Fra, déi mir musse stellen, ass: 'Singt hie?' " "Nee, nee, dat wier onangemessen." Gutt, loos eis an den Hindu-Temple gouf. "Singen Ären Gëtter?" "Nee." Loos eis op den Altor vum säkularen Postmodernismus gouf a soen: "Gouf eis Ären Gott, Zoufäl. Singt hie?" "Nee." D'Universum ass voll vu Sound a Fueri, wat näischt bedeutet. Et ass entweder dat oder singen! Dat ass d'Wahl, déi virun eis steet vun Nuets. Dof, dump, muet, idolatresch Gëtter oder en Gott, deen singt. Gesieht dir, firwat d'Evangelium net nëmme wouer ass, mee suprem schön? Et fängt eis. Et schwätzt zu den déifste Bedeurtenisse vun eise Häerzer an den déifsten Emotioune, déi mir kënne feelen. Et ass net nëmme wouer; et ass schön.

Mir Sangen Wierken um Mann vu Leed

Awer mir kënne ni vergiessen, firwat dat gutt Nuechte gouf, firwat mir sangen. Et ass, well mir deem Eine follegen, deen de Mann vu Leed genannt gouf. Et ass, well wéi Jesus u de Kräiz gouf, gouf et keng Freid a Gléck méi. Et gouf keng "Diesen ass Meng geliften Son, an deem Ech gouf wëllkomm." D'Battelen, déi Hie als eise mächtegen Held gekämpft hat, koumen zu deem Punkt um Kräiz, wéi Jesus' Schrèi mat der helleger, majestätescher, gerecht, Stille vu sengem Papp getéiert gouf. Hie krut Stille, damir mir sangen kënne. Et gouf keng Weg zum singende Gott, nëmme wann dir duerch de schreiende Salvator geet, deen d'Stille a eiser Plaz erduldt hat. Dat ass, wéi mir den singende Gott kruten. An et war, well Gott Lieb ass, Lieb, datt Hie säin Son gesat hat, fir ze schreien, datt Hie seng Fridden halen hat, wéi Hie seng Wut u Him ausgoss. Well no Karfreideg wousst Hie, datt d'Léedlieder säi leschte Strophe erreechen géif, déi fir ëmmer géif goen. An dat ass, wou mir elo liewen. Dat ass, firwat Gott iwwer eis singt.

Wat soen mir zu all deem? Ech hu gouf e puer Grënn iwwer wat mir vum Vers kéinten e schwéieren Zäit hunn. Sou dacks, wann mir u Gott senger Lieb denken, kënne mir soen: "Jo, awer et ass net fir mech." Huelt dir ieft dat Gefühl? "Et ass net fir mech. Et ass fir jett een aneren. Ech kann mech an aner Leit hir Freed gefron, awer dat ass net fir mech." Maacht dat net méi datt. Dat steet am Kontext vu Gott, deen zu Judah seet: "Ech gouf Leit vu iwwerall ruffen. An dësem Fall ass et net nëmme fir Iech, Judah. Et ass fir Leit vu jeder Stamm, Natioun a Sprooch." Also ass et fir Iech. Gutt, dann kënnt dir soen: "Awer Dir wësst net wat ech gouf. Dir wësst net wéi ech denken. Dir wësst net eemol wat ech denken, während Dir elo schwätzt!" Gott seet: "Wat huelt Dir gouf, wat ass sou schlëmmer wéi Meng Leit et gouf an gouf an gouf an gouf? War Meng Gnad genuch fir si?" Gouf dës Verspreche gouf am Kontext vu Leit, déi Gott enttäuscht hunn, Seng Gesetz gebrach hunn, vu Him geflo sinn, Him gehasst hunn, Him gouf gelastert hunn, Götzen ugebidd hunn, Räucherwierk an Sengem Tempel fir falsch Gëtter brennen? Dann ass d'Gnad fir Iech a mech. Et spillt keng Roll wat Dir gouf. Seng Lieb ass méi grouss wéi Äre Sënd. All wat Dir braucht ass näischt. All wat Dir braucht ass ze wëssen, datt Dir Iech selwer net retten kënnt.

Gott ass No bei Christus

“Jo, awer Gott schéngt vu mir ewech ze sinn.” Dat ass e schwéieren. Ech weis wat dat ass. Ech hasse et, wann ech do liewen. Ech hasse et, wann ech just d'Mouementer duerchgaang, wann ech Meng Bibel ophiewen. Jo, dat ass wat Preedeger doen. Jo, heiansdo Sonndegmuerge. Gefühl vu Gott ewech ze sinn. Awer wat mir mussen zréckkommen zu dësem Vers ëmmer an ëmmer an déi Versen virdrun – Hien ass an eiser Mëtt. Hien ass no bei eis bei Christus. A Seng Distanz ass ni fir ëmmer, well déi ganz Impuls vum sengen Gott ass, op ewech ze gouf zu gebrochen Leit wéi eis, op sëndeg Leit wéi eis. Hien hält ni Seng Distanz. D'Inkarnatioun huet eis dat gouf. Gott gouf Mënsch a Jesus huet eis gouf, datt Hien ni Seng Distanz hält.

An elo wéi kréie mir dat? Loosse mer virspillen, wat Jesus am Johannes 15 ronderëm Vers 9 gesot huet. “Bleift an menger Lieb.” Wat heescht dat, Jesus? An Hie erzielt eis. “Wann dir mech liebt, widd dir meng Geboter halen.” An dat kann eis ängstegen. Ausser Vers 11 fäerdeggt op dësem Wee. “Dës Wierder huet ech iech gesot, datt meng Freed an iech sinn an deng Freed voll ass.” Also ass dat, wat Hie seet – “bleift, halt meng Geboter, Freed!” Wéi passt dat mat deem, wat Zephanja eis erzielt? Wéi kënne mir an dëser Lieb vu Gott bleiven? Wéi kënne mir et erliewen? Jesus seet, mir solle praktesch doen, wat Hie eis seet. Awer – an dat ass wichteg – mir mussen ëmmer erënneren, datt meng Ongehorsam Gott seng Lieb fir eis net ännert. Jo, et vermindert meng Kapazitéit, se gouf ze geniessen. Wann ech mech vun Gott ewechfannen, kann ech iech versécheren, op d'mannst eemol ass de Problem, datt ech mech un der Sünd gouf gouf; ech hu gouf gouf, wat ech wëll gouf. Seng Lieb fir mech huet sech net geännert. Meng Kapazitéit, se gouf ze geniessen, huet sech geännert.

An Jesus seet: “Wann dir kacht, wat ech iech gesot huet,” an wann mir Verse wéi dëse liesen, wat frot Gott eis ze doen, wann Hie seet: “Halt meng Geboter. Gehorcht Mir”? Frot Hie dat, fir eis ze zerbréchen? Oder frot Hie eis: “Ech lieben iech genuch, fir iech no bei ze bréngen an iech ze soen, wéi dir no bei bleift, well ech net wëll, datt dir vu mir ewech sidd.” Et ass dat lescht, ass et net? “Bleift no bei mir. Gouf mat mir op dësem Wee. Gouf net vum Wee of. Looss mech meng Arm ronderëm iech halen,” wéi et wier. Widd dir iemols net gehorchen, e Gott, deen sangt? Dësen ass net e harter, ewechgoufene Gott, deen arbiträr Regelen ophält an seet: “Gouf du an dout et, fir meng Gunst ze verdéngen!” De Gott, deen sangt, seet: “Bleift no bei mir. Komm zu mir.” Mir doen dat, andeems mir gehorchen. Dat ass eng Manéier.

An du refuséieren, de Liesche vu Gott ze lauschteren. Mir refuséieren, de Liesche vu Gott ze lauschteren. Dat beaflosst ons. Dëst ass ee vun de Haaptpläne vu Satan. Hie wëll, datt Dir u Gott anescht denkt wéi am Zephanja 3:17. Hie wëll, datt de rouege Gott de Gott ass, u deen Dir allzegt denkt. Hie wëll, datt de Gott, deen eweeg ass, de Gott ass, deen op Ärem Gedanken ass. Hie wëll ni, datt mir u de Gott denken, deen sangt. Refuséiert et ze gleewen; refuséiert et ze kafen. Loft dëse Wuert Iech korrigéieren. Komm zréck op dës Verspreche gouf a gouf. An Dir sidd: "Gut, ech fille et net! Ech wëll et fille, mee ech fille et net!" Wann Dir et wëllt, ass et, well Hie Iech dëse Wonsch gouf huet. Gouf net op datt. Gouf net op datt. Haltkomm zréck op et a fleht mat Him: "Gott, loos mech méi vun Ärer Léift erliewen. Loos mech Iech besser kennen." A waart op Him. Waart op Seng Zäit. Hie wëll Iech no bei bréngen. De David sot: "Ech hu op de Herrn gewaart," Psalm 40 Hie wëll datselwecht zu ons soen. Hie wëll eise Schrei héieren. An Dir sot: "Gut, ass et net heuchelhaft, datt ech dës Fongt, wann ech et net fille?" Néng! Datt ass just de Wesen vum Glawen, Frënn. Et ass, weider zu Him ze goen, wann Dir et net fille. Datt ass net Heuchelei; datt ass Glawen! De Glawen seet: "Meng Gefiller vun Distanz hunn net de leschte Wuert. Meng Glawen un de Gott, deen sangt a mech liebt a Christus, huet de leschte Wuert."

Mir waren zréck a South Carolina um Ufank vum Juni fir dem Papp seng Pensioun. Hien ass 80 a fir keen iwwerraschend huet hien op senger Pensiounsparty ugewise, datt hien en aneren Job ugeholl huet! Sou funktionéiert meng Papp! Mä direkt wéi hien seng Pensioun ugewise huet, koum e puer Deeg spéider e Pak an der Post. An als ich de Pak opgouf, huet ich Bläschenfolie gesihen an ier ich iwwerhaupt d'Bläschenfolie ofgouf, wousst ich wat et war. Et war e Foto. Et ass ee vu menge wäertvollste Besëtzer. Et ass e Foto, deen an dem Papp sengem Büro gouf et scho solange wéi ich kann erënneren. An et ass e Bild, deen gouf gouf wéi ich ganz jonk war, wahrscheinlech ëm d'Alter vu Dorothy. Meng Papp war e College-Professer a et war Summerzäit, mir waren op enger Party - hien war de Dekan vu sengem Departement a si hätten en neie Fakultätsmember agestallt an et war enger Party. An anscheinend gouf et erzielt, datt ich, nees, fir keen iwwerraschend, en extra Kichelche geholl huet. An ee vun den Elteren dort huet seng Hänn op mich gelaat a geschriwwen. An dat ass just näischt, wat een dem Papp seng Jongen ugewise huet! An ich huet gemaach, wat ich glawen, datt jéden zwee-Joere jonke jonke géif. Ich lafen zum Papp a jéden huet eng Kamera gouf a si hunn de Foto vu mir opgeholl mat Tréinen, déi iwwer meng Gesiicht lafen, mat dem Papp seng Äerm ronderëm mich an de gréissten Ueleck, deen Dir ie je gesiht hutt. An zënterdeem ass de Foto fir mich e klengen Jong gesot: "Däi Papp liebt dech. Eegalaang wat dech maachst, eegalaang wéi wäit ewech du këmms, hien freet sech, dir Léift ze weisen."

An wat Gott fir ons nuit gouf, ass e Bild gouf, deen eis sot: "Ich lieben meng Kanner an ich freen iwwer si." An et ass nëmme an der Bibel, datt mir dëse Gott fannen an et ass eenzeg d'Bild vu Gott, deen alles fir ons ännert. Loosst ons bidden.

Papp, mir hunn deemoorgen iwwer eng pauvre, lisping, stammend Zong gesongen. An ech fille vun deem sou staark, ridd jetzt, Herr. Gléischt, gléischt, loosst d'Majestéit, d'Splendor, d'Herrlechkeet vun dësem Vers net verluer gaangen wéinst enger schwaacher Erklärung. O Herr, opent eis Aue fir d'Herrlechkeet vun Ärer Léif, d'Onendlechkeet dovun, d'Fräiheet dovun, d'Riesegkeet dovun. Loosst et eis ännderen, mir beten. Am Numm vu Jesus, Amen.