D'Origine vum Paulus senger Relioun

D'Origine vum Paul sengem Glawen

D'Herrschaft vu Jesus (Deel 5)

Vum John Gresham Machen

Gouf et och datt d'Christer e Titel gebraucht hunn, deen och an de paganische Kulten gebraucht gouf, et etabléiert keng Ofhängigkeit vum Paganismus. De Titel "Herr" war bal sou gouf etabléiert als Bezeechnung vu Gott wéi de Begrëff "Gott". Wéi och ëmmer d'Origine vum religiösen Gebrauch vum Wuert war, de Gebrauch war en Deel vun der griichescher Sprooch gouf. E Missionär, deen den eenzegen echte Gott wëlle proklaméieren, war verpflicht, wann hie griichesch schwätzt, de Begrëff "Gott" ze gebrauchen, deen natierlech an der paganische Relioun gebraucht gouf. Also wann hie Jesus als Gott bezeechnen wëlle, mat engem Wuert, deen hie gläichzäiteg vum Gott de Papp ënnerscheet, war hie verpflicht, de Wuert "Herr" ze gebrauchen, obwuel datt Wuert och an de paganisme gebraucht gouf. Weder am eenzegen Fall nach am aneren huet de Gebrauch vun engem griichesche Wuert déi liichteste Beeinflossung vun de Konzepter, déi am polytheistesche Relioune mat deem Wuert verbonnen waren, involvéiert.

Et gouf awer en ett méi staarken Ursaach fir d'Uwendug vum griichesche Begrëff "Här" op Jesus, wéi déi, déi an der allgemenger Wäitverbreetung bei de griicheschsproochege Leit fonnt. De religiösen Usus vum Begrëff war net nëmme op d'heidesch Kulten limitéiert, mee schéngt och, an nach méi fest etabléiert, an der griichescher Altester Testament. De Wuert "Här" gouf vun der Septuaginta benotzt fir de "Jahwe" vum hebräesche Text z'iwwersetzen. Et wier ganz irrelevant, d'Grënn ze diskutéieren, déi d'Iwwersetter bei hirer Wiel vum spezielle Wuert geleitet hunn. Ouni Zweiwel brauch een Wuert fir "Här" wégen den Associatioune, déi sech rëm de hebräesche Wuert gesammelt haten. A verschidde Grënn kënnen ugewise gouf fir d'Wiel vum "kyrios" anstatt en anert griichescht Wuert, dat "Här" bedéit. Méiglecherweis huet d'Wurzelbedeitung vum "kyrios" d'Idee, déi geduecht war, besser ausgedréckt; vläicht ass och e religiösen Sinn scho vum "kyrios" ugewise gouf, deen déi aner Wierder net haten. Op jiddwer Fall, wat och ëmmer de Grond war, "kyrios" war de Wuert, deen gewielt gouf.

An d’Fait ass vu kapitaler Wichtegkeet. Well et war bei de Lieser vun der Septuaginta, datt d’Chrëschtentum fir d’éischt mol ugewise gouf. D’Septuaginta war d’Bibel vun de jiddischen Synagogë, an an de Synagogë gouf d’Liesen dovu net nëmme vu Joden, mä och vu ville Heiden, de "Gottesfurchtigen" vum Buch vun den Apostelen, ghéiert. Mat de "Gottesfurchtigen" huet d’Heidemissioun ugefaangen. An och wou et Heidenkonvertitte gouf, déi net duerch d’Schoul vun der Synagog goufen an der allerfréier Period - vllt. waren eséche Konvertitte goufen ettlech - och dann gouf d’Septuaginta direkt an hirer Instruktioun gebraucht. Also als d’Chrëschtusmessiounare gouf de Wuert "Här" vu Jesus gebraucht, woussten hir Hörerm direkt, wat se meenten. Si woussten direkt, datt Jesus e Plaz agenom huet, dee nëmme Gott zukomm. Well de Wuert "Här" gouf eemol an de griichesche Schrëften als de heelege Numm vum Bundsgott vun Israel gebraucht, an dës Passagen goufen fräi op Jesus ugewise.

D’Septuaginta-Gebrauch vum Begrëff "Här", mat der Uewise vun de Septuaginta-Passagen op Jesus, wat als Selbstverständlechkeet an de Briede vu Paul erschéngt, war vu vill méi Wichtegkeet fir d’fréi Chrëschtusmessioun wéi de Gebrauch vum Begrëff an de pagan Kulten. An et gouf vill méi Liicht op déi ursprénglech Bedeitung vum Begrëff wéi ugewise op Jesus. Mä de pagan Gebraich ass interessant, an d’Uewise dovu vu Bousset an aneren soll dankbar ugewise goufen. E wichtege Fakt ass méi a méi festgestallt gouf duerch modern Fuerschung - de Fakt, datt de griichesche Wuert "kyrios" am éischten Joerhundert vun eiser Zäit, iwwerall wou d’griichesch Sprooch sech ausdehnt, eemol e Bezeechnung vu Gott war. De gewéinleche Gebrauch vum Wuert huet persistéiert; de Wuert huet nach ëmmer d’Bezéiung ausgedréckt, déi e Meeschter zu senge Sklaven hat. Mä de Wuert war zu engem charakteristesche religiounse Begrëff gouf, an et ass am religiounse Sën, speziell wéi vun der Septuaginta festgehalen, datt et am Neie Testament erschéngt.

Also ass et net am Accord mat der Neetestamentlecher Gebrauch, wann Jesus vu bestëmmte Persounen an der moderner Kierch "de Meeschter" genannt gouf, anstatt "de Herr". Heiansdo gouf dësen Gebrauch vum villen am bewosste Protest géint d'Neetestamentlech Konzept vun der Gottheet vu Christus ugeholl; Jesus gouf als "de Meeschter" bezeechnet, op engem ähnleche Wéi wéi de Leader vun enger Schoul vu Kënschtler vu senge Folger als "de Meeschter" bezeechnet gouf. Oder awer dat Wuert heescht einfach nëmme deen, deem seng Beféle gouf gouf. Heiansdo gouf d'modern Mode vu fromme Männer a Fraen ugeholl mat der Iddi, datt d'Englisch Wuert "Herr" ofgebraucht gouf an datt d'Gebrauch vum Wuert "Meeschter" e méi no bei der Bedeitung vum griichesche Testament läit. Dës Iddi ass falsch. Bei der Iwwersetzung vun der Neetestamentlecher Bezeechnung vu Jesus soll een net probéieren, zréck op d'originell Bedeitung vum Wuert "kyrios" ze kommen. Well dat griichescht Wuert hat scho en Entwécklung duerchgemaach, a wéi et op Jesus am Neetestament ugewise gouf, war et kloer e religéise Begrëff. Et hat genee déi religéis Assoziatioune, déi elo vun eisem Englesche Wuert "Herr" besëtzt goufen. An aus deemselwe Grond. Déi religéis Assoziatioune vum Englesche Wuert "Herr" sinn duerch d'Bibelgebrauch; an déi religéis Assoziatioune vum Neetestamentleche Wuert "kyrios" waren och duerch d'Bibelgebrauch - de Gebrauch vun der Septuaginta. De Chrëscht soll sech also erënneren, datt "e klengen Erfouderung ass eng geféierlech Saach". D'uniform iewersetzung vum "de Meeschter" fir "de Herr" beim Rieden iwwer Jesus huet nëmme e falsch Uchein vun Frëschheet a Originalitéit. An der Realitéit heescht et heiansdo e vum Geescht vum Neetestamentleche Gebrauch ofwiesen.

Entspriechend huet de Bousset e Service geleescht, andeem hien d'religiéis Bedeitung vum Wuert "Herr" an d'Liicht gouf. Mä hien huet et net fäerdegbruecht, d'Applikatioun vum Wuert op Jesus ze erklären.

Weiderhëllef Schwieregkeeten, iwwerhaapt, begéinen d'Theorie vu Bousset. De Begrëff "Hërr" wéi en op Jesus ugewise gouf, an d'religiouns Attitude géint Jesus, ausgedréckt duerch de Begrëff, ass, laut Bousset, an de Versammlunge vu sou Communautéë wéi där zu Antioch, a sous dem Einfluss vu paganische Konzepter entstanen. Mä natierlech ass Bousset seng Erklärung vun der Ursaach vu Paulinismus nach net komplett ugewise gouf. Paulinismus ass eppes méi wéi en ekstatesch Uebet vu Kult-Gott; d'perséinlech Relatioun zu Christus dominéiert all Departement vum Apostel sengem Liewen.

Bousset erkennt dës Faktt. D'Religioun vu Paul, hie gouf et zougouf, ass eppes méi wéi d'Religioun, déi an de Versammlunge vun der Antioch Kierch ausgedréckt gouf. Mä hie mengt, datt déi aner Elementer vu Paul senger Relioun, wéi wäit si reichen, op d'mindst hire Startpunkt am Kult haten. Hei gouf een vun de wéinegst plausibel Elementer an der ganzer Konstruktioun fonnt. Bousset huet den individualistesche Charakter vu Paul senger Relioun ënnerschätzt. Op d'mindst huet hie net gouf gouf, ze showe, datt d'Pauline Liewen "am Christus" oder "am Hërr" duerch Entwécklung vun ekstatesch Erfahrungen an de Versammlunge vun der Antioch Kierch produzéiert gouf.

Mä wenn d'individualistesch Relioun vu Paul vum "Kult" entwéckelt gouf, wéi gouf si entwéckelt? Wéi soll d'Introduktioun vun den neie Elementer erkläert gouf? Bousset huet dëse Problem mat grousser Eescht ugewise. An hie probéiert ze showe, datt d'Religioun vu Paul, wéi si an de Epistelen erschéngt, vum Kult vun Antioch duerch d'Identifikatioun vum "Hërr" mat "de Geescht" an duerch d'Generalisiere an Ethikiéiere vun der Konzepter vum Geescht senger Aktivitéit entwéckelt gouf.

D'Doktrin vum Paulinismus iwwer de Geescht, meent de Bousset, gouf vun der paganer mystischer Relioun vun der hellenistescher Ära ofgeleeden. Gans ouwwer d'Sache vun der Terminologie - obwuel d'Behauptunge vu Reitzenstein vum Bousset als wesentlech korrekt ugewise goufen - gouf de fundamentale pessimistesche Dualismus vum Paul, laut Bousset, op déi verbreet Art vu Gedanken an Liewen baséiert, déi an de Mysterierelioune an an den hermetesche Schrëften erschéngt. No dëser pessimistescher Usiicht konnt d'Erléisung ni duerch d'mänschlech Natur, och mat göttlecher Hëllef, erreecht goufen, mee nëmme duerch e komplett neie Ufank, produzéiert duerch d'Ersatz vun der göttlecher Natur fir de ale Mann. De Bousset fiert fort, datt dësen iwwernatierleche Konzept, dës Konzep vun der Dominanz vun der göttlecher Kraaft am neie Liewen, vum Apostel Paul vill iwwer d'Grenze vum Kult oder vu visionären Erfarunge erweidert gouf; de Geescht gouf zum herrschende Prinzip vum Chrësten Liewen gemaach; net nëmme Prophezeiung, Zungen, Heelung, an ähnlech, goufen elo als d'Frücht vum Geescht ugewise, mee och Lieb, Freed, Fridden, Geduld, Frëndlechkeet, Gutt, Treue, Mëlllechkeet, Selbstkontroll. Awer dës Paulinistesch Erweiderung vun der Aktivitéit vum Geescht, insistéiert de Bousset, huet net d'geringste Schwächung vum Iwwernatierlechismus, dee charakteristesch fir d'originell Konzept war, bedéngt; de Geescht, deen Lieb, Freed, Fridden produzéiert huet, hat just sou wéineg mat dem mänschleche Geescht ze dinn wéi de Geescht, deen d'Männer mat Zungen schwätze gelooss huet. An den Iwwernatierlechismus, deen hei an glorifizéierter Form erschéngt, gouf, schlussfollegt de Bousset, vun der mystischer paganer Relioun vun der hellenistescher Ära ofgeleeden.

Dësem Argument gouf scho behandelt, a seng Schwächt gouf ugewise. D'paulinesch Doktrin vum Geescht gouf net vum kontemporäre Paganismus ofgeleet. Mä d'Erläuterung vun der Bousset-Theorie ass nach net fäerdeg. De Geescht, deem seng Aktivitéiten duerch de Paul an déi innerst Ecke vum Chrëschtleebeu erweidert goufen, gouf vum Bousset mat "dem Härn" identifizéiert (2. Kor. 11, 17). Dës Identifikatioun huet en wichtige Einfluss op béid Elementer, déi zesummegebruecht goufen, gouf; si huet en wichtige Einfluss op d'Konzept vun "dem Härn" a vum "Geest" gouf. Wenn "dem Härn" mat dem Geescht identifizéiert gouf, oder an eng ganz no Iegelenkt gouf, a wenn dem Geescht seng Aktivitéit an d'ganzt Liewe verlängert gouf, dann konnt "dem Härn" fir de Paul net méi nëmme de Kult-Gott sinn, deen an de Versammlungen vun der Kierch present war. Am Géigendeel, hie muss iwwerall present sinn, wou de Geescht present war - dat heescht, hie muss dat sinn, an deem de Chrëschtliewenden an d'Liewen an d'Beweegung hat. Also konnt de Paul déi staark Ausdrock "am Chrëscht" oder "am Härn" bilden, fir deen de Bousset zougouf, datt keng Analogie an der paganer Relioun ze fannen ass. Op der anerer Säit, gouf d'Konzept vum Geescht, Bousset gleeft, duerch seng Verbindung mat "dem Härn" nëmme modifizéiert. Duerch d'Identifikatioun mat enger aktueller Persoun, déi e puer Joer virdru gelieft hat, gouf "de Geescht" eng perséinlech Qualitéit gouf, déi hien nëmme possesséiert huet. Oder, fir et an anere Wierder ze soen, d'paulinesch Ausdrock "am Härn" ass net genee datselwecht am Sënn wéi den Ausdrock "am Geescht"; hie besëtzt e charakteristesch perséinleche Charakter. "Dës bemerkenswäert Vermëschung vun Abstraktioun a Personalitéit," seet de Bousset, "dës Verbindung vun engem reliéise Prinzip mat enger Persoun, déi hei op der Äerden gaangen ass a gedéierf hat, ass e Phänomen vun eegener Kraaft an Originalitéit."

Um dëse Punkt ass Bousset am Gefor, der fundamentalen Prinzipien vu senger Rekonstruktioun ontruei ze ginn; hie ass am Gefor, d'Relioun vum Paul mat der konkret Persoun vu Jesus a Verbindung ze bréngen. Mä hie erkennt d'Gefor an vermeidet si. Et soll net ugeholl goufen, hie seet, datt de Paul iergendeng eeneg kloer Impressioun vun de Charaktere vum historesche Jesus hat. Wenn hie solch eng Impressioun hat, konnt hie ni Jesus mat enger Abstraktioun wéi dem Geischt verbannen. All wat hien interesséiert huet, war d'Tatsach, datt Jesus gelieft hat a speziell, datt Hie gestuerwen ass.

Doch gouf geduecht, datt dës blo Faktën genuch waren, fir Paul senger Notioun vum Geischt-Herr déi eegemmäiseg perséinlech Qualitéit ze ginn, déi d'Verwunderung vu Bousset ueroft! D'Wourecht ass, Bousset fënnt sech um dëse Punkt vu viischt zu der Schwieregkeet, déi all natierlech Erklärung vun der Genesis vu Paul senger Relioun begleet. D'Schwieregkeet ass, datt eng enk Verbindung vu Paul mat dem historesche Jesus vum Historiker urgenta goufuerdert gouf, fir Paul seng Relatioun zu Christus déi waarmperséinlech Qualitéit ze ginn, déi vu jieder Säit vun den Epistelen ausstraalt; wärend op der anerer Säit eng breet Trennung vu Paul vum historesche Jesus just sou urgenta goufuerdert gouf, fir datt Paul net vun der historescher Traditioun behënnert gouf, Jesus zu enger diviner Dignitéit ze erheven an hien an d'Verbindung mat dem Geischt Gottes ze bréngen.

Modern Kritik huet tëscht deenen zwee Ufuerderungen geschwankt; si probéiert d'Rechter vun jidderem ze respektéieren. Bousset ass méi beandrockt vun der zweeter Ufuerderung; Wernle, säin Géigner, ass méi beandrockt vun der éischter. Mä béid sinn equally falsch. Et gouf wierklech nëmmeeng eegentlech Weg aus der Schwieregkeet. Et ass en ale Weg an e radikale Weg. Mä d'Welt vun der Fuerschung kann drop zeréckkommen um Enn. D'fundamental Schwieregkeet bei der Erklärung vum Ursprong vum Paulinismus gouf ni verschwannen, andeems se ignoréiert gouf; si gouf ni nohkommen duerch Kompromisser vu wat aart. Si gouf nëmme verschwannen, wann Jesus als wierklech erkannt gouf, wat Paul him virusetzt an wat all Evangelien him representéieren als – den éiwegen Sohn Gottes, komm op d'Äerden fir d'Erliesung vum Mënsch, elo nees op dem Troun vu senger Glorie gesessen, an an de Keeche vu sengen Disciplewierker duerch säin Geescht, wéi nëmme Gott kann schaffen. Eng esou Léisung war ni sou onpopulär wéi haut. D'Aktivitéit vun där Léisung ass eng kopernikanesch Revolutioun a ville Departementer vum mënschleche Gedanken an Leben involvéiert. Mä d'Oflehnung vun där Aktivitéit huet e historescht Problem hannerlooss, wat bis elo net gouf geléist.

Op engem Punkt gouf de Bousset zougouf, datt d'Relioun vu Paulus op en historescht Fakt baséiert war. Si war baséiert op de Doud vu Jesus. Mä d'Paulinesch Interpretatioun vum Doud vu Jesus gouf, mee Bousset ass iwwerzeegt, an wichtige Punkten aus der kontemporärer paganer Relioun ofgeleeden; d'Paulinesch Notioun vum Stierwen an Opstoe mat Christus gouf ënner dem Einfluss vun der verbreetër paganer Konzeptei vum stierwenden an opstoeëden Gott geformt. Dës Behauptung ass bei rezenten Akademiker gouf et gouf meeschtens; Material zu Ënnerstëtzung gouf vu M. Brückner an enger passender Form gesammelt. Mä als Fakt ass d'Evidenz zu Ënnerstëtzung vun der Behauptung vun der schwaachster Aart. D'Review vun der hellenistescher Relioun, déi am Kapitel VI probéiert gouf, huet wierklech d'Fakt gouf, datt verschidde Gëtter, speziell Attis, Adonis, an Osiris, als éischt stierwend an dann als opstoeëd representéiert goufen. D'Similaritéit vun dëse Figuren zueneen kann vläicht duerch d'Hypothees erkläert gouf, datt all vun hinne ursprénglech Vegetatiounsgötter waren, deenen hirem Doud an Opstoeëden d'Verwelke vun der Vegetatioun am Hierbst an hirer Erneierung am Fréijoer representéiert. Op éischte Bléck kann d'Paralleel tëscht dëse Gëtter an Jesus villicht iwwerraschen. Jesus gouf och als stierwend an als erëmkommend zum Liewen representéiert. Mä wat ass d'Signifikatioun vun der Paralleel? Kann et heeschen, datt déi ganz Neit testamentaresch Geschicht vum Doud an der Opstoeëden vu Jesus aus dëse Vegetatiounsmythen ofgeleeden gouf? Sou gouf d'Schluss vu verschidde moderne Akademiker. Mä natierlech ass dëse Schluss absurd, an et gouf net vu Bousset favoriséiert. D'essentiell Historizitéit vum Glawen un seng Opstoeëden tëscht senge intime Frënn steet ze fest, fir duerch eng Theorie vun der Ofhängigkeit vu paganer Mythe geschüttelt ze goufen. Also beweist d'Argument, dat aus der Paralleel tëscht der Neit testamentarescher Geschicht an der paganer Mythe vum stierwenden an opstoeëden Gott gouf, ze vill. Wann et iergendwat beweist, da beweist et, datt déi Neit testamentaresch Geschicht vun der Opstoeëden aus der paganer Mythe ofgeleeden gouf. Mä eng solch Vue gouf vu keenem sérieux Historiker ugewise. Dofir gouf et muss ugewise gouf, datt d'Paralleel tëscht dem Glawen, datt Adonis an Osiris an Attis stierwen an opstoeëd, an dem Glawen, datt Jesus stierwen an opstoeëd, net duerch Ofhängigkeit vun enger Geschicht vun der anerer produzéiert gouf. Et muss dofir unerkannt gouf, datt eng Paralleel net ëmmer eng Bezéiung vun der Ofhängigkeit heescht. An wann et net sou ass op engem Punkt, vläicht ass et dann och net sou op aneren.

Awer Bousset wëll insistéieren, datt obwuel d'Neie Testament-Geschicht vum Doud an der Ouerstéiung vu Jesus ursprénglech net vum pagan Mythos produzéiert gouf, d'Influence vun der paganer Konzepterung sech an der Interpretatioun duerch Paul ugewise gouf. Paul huet gegleeft, datt de Chrëscht d'Schicksal vu Christus deelt - mat Christus gestuerwen an mat Christus opgestan ass. Awer eng ähnlech Konzepterung schengt an de paganen Reliounen op. Déi klassesch Ausdrucksform vun dëser Iddi schengt an de fakttesche Wierder vu Firmicus Maternus: "Sid vum gudde Courage, Initiaten, well de Gott ass gerett; fir eis gouf et Rettung aus de Schwieregkeeten."

Awer et muss gouf erënnert gouf, datt d'Zeegnis vu Firmicus Maternus ganz spéit ass, an datt d'Evidence fir d'Verbreedung vun der Konzepterung an der fréier Period e bësse schaarf ass.

D sécher Affirmatioune vu rezenten Auteuren iwwer dës Themen si guer net iwwerraschend. Lai-Reader gouf wahrscheinlech den Eindruck kréien, datt den Enquêteur d'Konzept vun engem stiervende a vum opstoege Gott, a vun der Bedeelegung vun de Verehreren um Doud a vun der Ouerstéiung, op Basis vun enger grousser Informatiounsmass an den existéierende Quellen, kann rekonstruéieren. Mee an der Wierklechkeet ass et guer net sou. D'existéierend Informatioun iwwer d'Konzept, vum qual gouf gouf, ass extrem knapp, a fält gréisstendeels an d'Zäit vu Paul. Et géif ze wäit goun, ze behaupten, datt d'Konzept vum stiervende a vum opstoege Gott, mat senger religéiser Bedeitung, net scho virum Paulinësche Period existéiert huet. En alttäeglechen egyptesche Text, gouf vun Er-man zitéiert, deen d'Wohl vum Verehrer vum Osiris ofhängeg mécht: "Eben sou wéi Osiris lieft, sou lieft och hie." Et ass méiglech, datt sou Konzepter och mat dem Trauern a spéiderem Glee am Fall vun Attis an Adonis verbonnen waren. Wenn d'Konzept scho virum Paulinësche Period existéiert huet, ass et net dowéinst, datt et allgemeng war. Sécher ass, datt seng Verbreedung an den letzten Joeren enorm iwwerschätzt gouf. Géint sou Iwwerschätzungen huet J. Weiss - dee sécherlech net vun enger Mangel vu Sympathie mat de Methodes vun der komparativer Reliounswëssenschaft am Neie Testament ugeklot gouf - op 1 Kor. i. 23 gouf hängewise: Christus gekräizegt, sot Paul, war "fir d'Heiden Dummheet." Dat gesouf net duerno aus, datt d'Heiden, bei deenen Paul geschafft huet, mat dem Konzept vum stiervende Gott vertraut waren. Wenn d'Behauptunge vu Brückner richteg waren, wann d'Konzept vum stiervende Gott sou allgemeng an der Zäit vu Paul war, wéi Brückner ugeholl huet, da géif de Kräiz net "fir d'Heiden Dummheet" sinn; am Géintel, et géif deenen Heiden als déi natierlechst Saach vun der Welt schéinen.

Meh, selbst wann déi fréi Verdeelung vun der Konzepptioun vun engem stierfleche a vum opstoeëde Gott, mat senger religéiser Bedeitung, besser etabléiert wier wéi se ass, gouf déi Ofhängegkeet vum Paulus vu där Konzepptioun keeeweg bewisen. Fir déi Paulinesch Konzepptioun ass total anescht. Eng Differenz ass natierlech perfekt evident a gouf allgemeng ugewise - de Paulinische Christus gouf als fräiwëlleg stierflech duergestallt, a stierflech fir d'Schold vu Mënsch. "Hien huet mech gielift," seet Paulus, "a sech selwer fir mech gouf." Et ass absolut näischt dergouf an de Fall vun de pagan Religioune. Osiris, Adonis, a Attis goufe vun hirem Schicksal iwwerrump; Jesus huet säi Liewe fräiwëlleg gouf. D'Differenz ass enorm; si involvéiert de ganze Kär vun der Religioun vu Paulus. Wéi gouf d'Differenz verursaacht? Wouhier gouf déi Paulinesch Konzepptioun vun der Gnad vu Christus ofgeleeden? Gouf se vum Jesus Selwer ofgeleeden? Gouf se vun der Kenntnes vum Paulus iwwer de Charakter vu Jesus ofgeleeden? D'Usprooch kéint natierlech schéin. Awer leider, vun der Siicht vu Bousset, muss se refuséiert goufen. Fir wann Paulus iergendengeng Kenntnes vum Jesus senge richtege Charakter hat, wéi konnt hien jee ugeholl hunn, datt Jesus, e bloßen Mënsch, de himmlesche Herr war?

Eng aner Ënnerscheed ass nach méi fundamental. De Doud an d'Opstanning vun de pagan Gëtter war e Sujet vum Kult; de Doud an d'Opstanning vum Paulinische Christus war eng historesch Faktt. Et gouf observéiert an der Iwwersiicht vun der hellenistescher Relioun, datt d'Kulte an de pagan Relioune vill méi fest fixéiert waren wéi d'Mythen; an der Meenung vun moderne Wëssenschaftler gouf d'Mythen aus de Kulte ofgeleeden an net vice versa. Also am Fall vun den "stierwend an opstane Gëtter", gouf een virun allem mat dem total flüssige Charakter vun de Mythen ugeeschloen. D'Stori vun Attis, zum Beispill, gouf an ville divergente Forme gouf erzielt, an et schéngt, datt et keen Interesse gouf bei den Attis-Aubeter fir d'Etablissemänt vun enger authentischer Kont vum Doud an der Opstanning vum Gott. Besonnesch d'Opstanning vum Gott schéngt an de Mythen vun Attis, Adonis, an Osiris kaum. De faktteschen Doud an d'Opstanning gouf nëmme am Kult. All Joer am Méerz, hunn d'Attis-Aubeter zu Roum fir d'éischt den Gott leckend gouf gesinn, wéi hie vum Tannenbaum representéiert gouf, an du gouf hien an senger Opstanning gefeiert. De Doud an d'Opstanning gouf kaum als Eventer ugewise, déi eemol laang virdru geschitt waren. Si gouf éischter als all Joer bei der Feier vum Fest gespillt.

De Paulinische Behandlung vum Doud an der Opstanning vu Christus ass ganz aners. Vum Bousset gouf den Ënnerscheed deelweis verschwätzt; Bousset probéiert ze weisen, datt d'Paulinesch Konzepptioun vum stierwend an opstane vum Gleeweger mat Christus aus der Feier vun de Sakramenter ofgeleet gouf. Awer et konnt kee méi radikale Feeler gouf. Wat am meeschte vun allem an den Epistelen ass, ass de historesche Charakter vun der Paulinescher Message. D'Relioun vu Paul war an engem Event root, an d'Sakramenter waren eng Manéier, d'Bedeitung vum Event ze presentéieren. Den Event war d'redempteur Aarbecht vu Christus a sengem Doud an der Opstanning.

Hei leien déi déifstgaangst vun all Ënnerscheeder tëscht Paul a kontemporärer Relioun. De Paulinismus war keng Philosophie; et war keng Rèisleck vu Richtlinne fir d'Entkommes vun der Elend vun der Welt; et war keng Beschreiwung vu wat ëmmer wouer wier. Am Géigendeel, et war eng Beschreiwung vu wat geschitt war. D'Saach, déi geschitt war, war iwwregens net verstoppt an der donkeler a wiesen Eechetheit. D'Beschreiwung dovun gouf net als Justifikatioun fir existéierend religiounsformen entwéckelt. Am Géigendeel, d'Doud a Resurrection vu Jesus, op deem Paul säi Evangelium baséiert, war nëmme e puer Joer virdrun geschitt. An d'Fakten konnten duerch adequat Zeegnessest abidegt gouf; d'Zeien konnten befrot gouf, a Paul berufft sech op d'Zeien am Detail. De eenzelne Passus, 1 Kor. xv. 1-8, ass genuch fir e stëmmeg Gouf tëscht dem Paulinische Christus a de paganische Rettungsgëtter ze setzen. Mä de Charakter vum Paulinismus hänkt net vun engem Passus of. Iwwerall an den Epistelen setzt Paul säi ganze Liewen op d'Wouerheet vu wat hie iwwer den Doud a Resurrection vu Jesus seet. D'Evangelium, dat Paul preegt, war eng Beschreiwung vu wat geschitt war. Wa d'Beschreiwung wouer wier, gouf d'Origine vum Paulinismus erkläert; wa se net wouer wier, ass d'Kierch op engem onerklärlechen Feeler baséiert.

D'lescht Alternativ gouf an der virdrun Diskussioun ënnersicht. Wa Jesus net de göttleche Retter war, deen Paul seet hie wier, wéi ass dann d'Paulinesch Relioun vun der Erléisung entstanen? Dräi grouss Hypothesen gouf ënnersicht a gouf als onzoulänglech befund.

De Paulinismus, gouf gouf gewise, war net baséiert op de Jesus vum modernen Naturalismus; wa Jesus nëmme dat wier, wat hie vum moderne naturalistischen Historiker ugewise gouf, dann gouf dat, wat wierklech ënnerscheed vum Paul, net vu Jesus ofgeleeden. D'Etablissemint vun där Tatsaach gouf e bemierkenswäerten Erfolge vu Wrede a Bousset. Mä wa wat essentiel am Paulinismus ass, net vu Jesus ofgeleeden gouf, wouhier gouf et dann ofgeleeden?

Et gouf net ofgeleet, wéi de Wrede gegleeft huet, vun de pre-christliche apokalyptesche Konzepter vum Messiah; well de apokalyptesche Messiah war net en Objet vun Verehrung, a net eng lieweg Persoun, déi gouf gouf liift. Et gouf net ofgeleet vun der paganer Relioun, am Ganke vun der brillanter Hypothese vu Bousset; well paganer Einfluss gouf vum Selbstzegnis vu Paul ausgesschloss, a paganer Parallele gouf ganz kaputt. A wann d'Parallele méi no wieren, wéi se sinn, géif de Kär vum Problem net emol beréiert gouf sinn. De Kär vum Problem gouf an der paulinescher Bezéiung zu Christus fonnt.

Déi Bezéiung kann net duerch mere Ozählung vu Detailer beschriwwt gouf; si kann net op reduzéiert gouf; si ass eng absolut einfach an ondeelenlech Saach. D'Bezéiung vu Paul zu Christus ass eng Bezéiung vu Lieb; a Lieb existéiert nëmme tëscht Persounen. Et ass net eng Grupp vun Iddien, déi erkläert gouf, wann de Paulinismus erkläert gouf; mee d'Lieb vu Paul fir säin Heilsbrenger. A dee Lieb ass gewuerzelt, net an deem, wat Christus gesot huet, mee an deem, wat Christus gouf huet. Hien "huet mech gouf an huet sech selwer fir mech gouf." Do leiegt d'Basis vun der Relioun vu Paul; do leiegt d'Basis vun all der Chrëschtlechkeet. Déi Basis gouf vun der Rechnung vu Jesus, déi an de Evangelien gouf, a gouf wierklech an allen Quellen. Si ass nëmme géint modern Rekonstruktioune. A déi Rekonstruktioune gouf all kaputt. D'Relioun vu Paul gouf net gegrént op engem Komplex vun Iddien, déi vum Judentum oder vun der Paganer Relioun ofgeleet gouf.

Si gouf gegrént op de historesche Jesus. Mee de historesche Jesus, op deem si gegrént gouf, war net de Jesus vu moderner Rekonstruktioun, mee de Jesus vum ganze Neie Testament a vun der chrëschtlecher Glaube; net en Enseignant, deen nëmme an der Erënnerung vu sengen Schüler existéiert huet, mee de Heilsbrenger, deen no sengem Erlieschtwierk nach gelieft huet a nach gouf konnt gouf.

John Gresham Machen (1881-1937) war en amerikanesche Presbyterianer Neetestament-Geleerden, deen eng Revolutioun géint modernistesch Theologie zu Princeton ugewiseiert huet, an d'Westminster Theologesch Seminaire souwéi d'Orthodox Presbyterianesch Kierch gegrënnt huet.