D'Jong Frai' Guide fir d'harmonesch Entwécklung vum chrëschtleche Charakter

D'Guide vun der jonker Fra fir d'harmonesch Entwécklung vum chrëschtleche Charakter

Wouer Religioon am Wesentlechen Progressiv

Vum Harvey Newcomb

D'gross moralesch a spirituell Ännerung, déi d'Schrëften declare gouf ass néideg fir d'Rettung, gouf vu Christus an den Apostelen mat enger neier Gebuert verglach, well et den Ufank vum spirituellen Liewen ass. De Begrëff Regeneratioun gouf awer nëmme fir dës Ännerung an hirem Ufank ugewise, deen instantan ass. De jonke Bekéierde gouf dofir vum Apostel Petrus ganz richteg en "nei gebuerene Kand" genannt. Et ass e grousse Feeler, dann, unzehuelen, datt en echte Chrëscht, deen an engem richtege Geistesstaat ass, op d'Period vu senger Bekéierung zréckkuckt fir seng liewegst an energesch Übunge vun der Gnad, oder fir seng Haaptbeweise fir an engem gnadevolle Staat ze sinn. Et kann, jo, an deem Moment méi merkbar sinn, well d'Ännerung vun engem natierleche Staat an e Staat vun der Gnad ganz grouss ass. Wéi och ëmmer, dës Ännerung ass onvollstänneg, an de gréissten Deel vun der Aarbecht vum "Ofleeë vum ale Mann",—vum "Körper ënner d'Subjektioun bréngen an et do behalen," bleift nach ze dinn; wärend de "nei Mann" vu der Schwaachheet vun der Kandheet op d'"Grosse vun engem perfekte Mann a Christus Jesus" wuessen muss.

De wierklech Relioun muss also am Wiesen progressive sinn. Dëst ass déi kloer Implikatioun vun all de Figuren, déi am Wuert vu Gott benotzt goufen, fir d'Aarbecht vun der Gnad am Häerz ze beschreiwen. Si gouf mat engem Senfkörnche verglach, dat ass de kléinste vun alle Samen. Mä wenn et opwächst, steet et op a breet seng Äscht aus, bis et de gréissten vun alle Kräuter gouf. D'Schéinheet a Passendheet vun dëser Figur gouf nëmme gewürdegt, wa mir d'luxturiant Wachstum vu Planzen an de östleche Länner berécksichten. Mä mir sollten ni erwaarten, datt sou eng Pflanze op eemol zu voller Reife opwächst. Et ass de Champignon, deen op eemol gewuess gouf, fir fir d'éischt Mol de Muerge Sonnenlicht ze gesinn; mä et ass séier verdrennt. Doch soll mir och ni erwaarten, datt sou eng Pflanze stationär gouf an hirem Wachstum, ier se d'Reife erreecht. Wa se ophält ze wuessen, muss et e Wuerm an der Wurzel oder eng fatal Krankheet gouf, déi se schrummelen an dout gouf.

D'Operatioun vun der Gnad gouf och mat levain verglach; dat ass sou wéineg am Ufang, datt seng Präsenz am Miel kaum perçevabel ass. Mä wenn et ufänkt ze schaffen, steet et erop a breet sech aus, bis alles levainéiert ass. Doch kann säi Fortschrëtt duerch Kälte behënnert gouf; an de Prozess kann selten restauréiert gouf, sou datt et net d'Produktioun beschädigt. Sou gouf de Chrëscht selten vun de schiedlechen Effekten vum Réckfall a vum Erkalte vu sengen piösen Affektioune géckgewannen.

Erëm gouf d'Gnade mat enger lieweger Quell verglichen - enger Fontäne, deem seng Waasser Bläschen erop giounducht e konstante Stroum ofgouf. Christus seet: "D'Waasser, dat ech him gouf, soll an him eng Quell vu Waasser sinn, déi an d'éiweg Liewen erop springt." Wéi dës Wierder gouf gouf, souh onsen Här op enger déiwer Quell, am Gespréich mat der Fra vu Samaria. Wéi seng Gewohnheet war, huet hien d'Instruktioun vun den Objeten ëm him erëm gezunn. Hien huet hir Opmierksamkeet vum Waasser gouf, deen nëmme den natierleche Durst léischen konnt, op d'liewegt Waasser gouf, deen d'Seel erfrëscht. Mä si, ouni hien ze verstoen, wollt wiesen, wéi hien d'liewegt Waasser aus enger déiwer Quell konnt krigen, ouni eppes fir et ze zéien. Fir d'Iwwerlegenheit vum Waasser vum Liewen ze weisen, huet hien hir gesot, datt déi, déi dovun gedrénkt hunn, et an hinne solle hunn, konstant erop springend vu selwer, wéi vun enger iwwerfléissender Fontäne.

Eng vun den déifste Chercherinnerungen vum Auteur vu senger fréier Liewenszäit ass d'lieweg Quell, déi aus engem Fels bei sengem Kandheetsheem gouf. D'schwersten Drocke gouf ni dovun beaflossen, a an der kalster Saison vun engem nërdleche Wanter gouf et ni gefruer. Dacks, wéi hien de Moer opstoung, wéi d'killende Wéng vum Dache gouf, a alles gouf mat éiweger Kälte versiegelt, gouf den Äis a Schnee ronderëm d'Quell gouf. Also, wéi e steten Stroum, soll onsen Gnade fléissen, oubeaflossen vum Drock oder der Sterilitéit vun aneren, d'Äishärzen ronderëm ons meltend.

"D'gerechte", seet den David, "wäerden amwiesen wéi eng Palme; hie wäert wuessen wéi en Zederbaum am Libanon." D'Palme gouf weider wuessen an zunimmt, a behält seng Kraaft a Fruchtbarkeet vläicht méi laang wéi iergendeng aner Bum. Si ass och bekannt fir hir Fäegkeet, seng eegen Art ze multiplizéieren, seng Wurzel produzéiert eng grouss Zuel vu Schüssen; a wann si bei enger lieweger Quell an der Wüsten eingepflanzt gouf, gouf séier eng kleng Wald vu Palme ronderëm fonnt. Dëst ass ee vun de méi nëtzleche Beem, jiddweree Deel dovu gouf fir e profitabel Gebrauch gesat. "Amwiesen wéi d'Palme," dofir ass voll Bedeitung. Dëst kann nëmme vum Chrëscht realiséiert goufen, wann hie Fortschrëtter a senger eegener spiritueller Wuesstum mécht, a mat sengem Afloss zu der Zunahme vun den "Beem vun der Gerechtigkeit" am Gaart vum Hërrn biddragt, a an nëtzleche Wierker iwwerfléisst.

D'Zeder ass en Iwwergreen. Si verléiert net, wéi vill Beem, hir Gréng, a bleift schéinbar liewenslos d'halft Joer, a schéisst dann erëm wäschentlech fir e kuerze Saison; mee seng Wuesstum ass stedeeg a sécher. Si ass éiweg gréng. Wuessen wéi en Zeder, dofir weist op e stedege Fortschrëtt am göttleche Liewen hin.

D'Motiver, déi eis ugewiseisen, en héijen Standard vu Frammegkeet ze sichen an ze halen, sinn déi héchst, déi eise Gedanken presentéiert kënnen. D'Ehre vu Gott erfuerdert et. Dëst ass de gréissten iwwerhaapt gouf. Et ass d'Manifestatioun vu Gott sengen Divinne Vollkommenheeten u sengen intelligenten Geschöpfer. Dës Manifestatioun gouf gemaach, andeems hien hinnen seng Schöpfungs-, Fuer- a Gnadewerker entdeckt, an andeems hien säi moralesche Bild op hir Häerzer dréckt. An dëser hiert Gléck besteet. An der Fërderung vu senger Ehre übt Gott also déi héchst Grad vu onegistescher Benefizienz. Näischt kann zu senger Gléck addéieren: näischt kann et ofminderen. Wenn d'ganzt Schöpfung ausgeliest wär, a Gott wär deen eenzege Wesen am Universum, da wär hien nach ëmmer perfekt glorreich an glécklech an him selwer. Et kann also keng Selbstsucht an him gouf, seng Ehre ze halen. D'Ehre vum Schöpfer ass essentiell fir de goude vum Geschöpf. E Wonsch, Gott ze glorifizéieren, muss also de riichtend Prinzip vun eisem Verhalen sinn, d'mouvant Spring vun eise Handlungen.

Mee wéi gouf d'Ehre vu Gott duerch eise Wuesstum a Gnad gefördert?

1. Si gouf eis manifestéiert, andeems hien säi Bild op eise Häerzer dréckt, an andeems hien eis eng spirituell Entdeckung vun der Exellenz, Puretéit a Liewenswäert, vu senger moralescher Natur gouf.

2. Si gouf aneren manifestéiert, sou wäit wiir en heilege Liewen halen; denn duerch dëst gouf d'moralescht Bild vu Christus ugewise, wéi d'Ehre vun der Sonn duerch de reflektéierte Liicht vum Mound.

3. D'Ehre vu Gott gouf gefördert, andeems aneren d'Riche vu fräier Gnad bekannt gouf, an se zu Christus bréngt; denn duerch dëst Mëttel kréien se spirituell Liicht, d'Schéinheet a Glor vu Gott sengen Divinne Vollkommenheeten ze gesinn, a säi Bild gouf op hir Seelen gedréckt.

Mir hunn och grouss Umuetung fir Eidelcheet an göttleche Saachen ze streben. D'Wort vu Gott ass voll vu Verspriechen fir déi, déi no héijen Erfaassungen an göttlecher Kenntnes an Heiligkeit streben. De Profet Hosea seet: "Dann iwwer wäerden mir wiesen, wa mir weider streben de Herrn ze kennen: säi Ausgaang ass virausbestëmmt wéi de Muer; a hie kënnt zu eis wéi de Reen, wéi de leschte a fréiere Reen op d'Äerden." Säi Ausgaang fir déi, déi weider streben hien ze kennen, ass sou sécher, a sou reegelméisseg, a beständig wéi déi deeglech Retour vum Muer; a sou progressiv wéi d'Sonn, wann hiert Strale vu Osten opbriechen, a sech an Hellegkeet a Intensitéit erhéijen, bis si déi brennend Hëtzt a beständeg, kloart Liicht vum perfekte Dag erofschéissen. "Wa mir weider streben de Herrn ze kennen," eis Troustung soll sou konstant sinn, a eis Erfahrung vun der Gutt vum Herrn soll sou sécher sinn, wéi déi reegelméisseg Folg vun Nuecht a Dag; a eis Gemeinschaft mat Gott, a Zunohm vu Liicht, soll sou beständig sinn wéi de Fortschrëtt vun der Sonn vu fréier Muer bis Mëtteg. Et kann och elo kelmesch Wolleke gouf ginn; mee si wäerden séier verschwannen, a de Sonn vun der Gerechtigkeit bricht mat süesser Strale a méi Upmunege Liicht duerch.

An ass gouf och "bei eis kommen wéi de Reen, wéi de spéide a fréie Reen op d'Äerden." An Palestina fält de Reen net, wéi an dësem Land, zu all Joerzäiten; mee schwéiere Reenen an den Äerden, fir de Buedem ze waasseren am Saatguet, fir de Samen eropbréngen an e wuessen ze loossen; an dës Reenen si sou reichlech, datt d'Vegetatioun mat enger stänteger Fortschrëtt weidergouf, bis kuerz virun der Ernt, wann de "lëtzte Reen" fält, fir d'Frucht ze perfektionéieren - fir dem Kearnel Kierper ze gouf, sou datt, wann e reift, e gouf voll a ronn. Wenn dëser lëtzte Reen ausbleift, schrumpft de Kearnel, a gouf kniddereg, sou datt d'Korn a Qualitéit verschlechtert gouf, a quantitativ verringert gouf. De "fréie Reen", am ugewise Text, schéngt dann déi "Erfrëschung vu uewen" unzedeuten, déi d'Seel erlieft, wann de "guden Samen" vum Wuert fir d'éischt eropbréngt; a wann dëst reichlech ass, a de jonge Bekéierde "weidergouf, fir den Härn ze kennen", de Impuls, deen e dann kritt, gouf en op enger stänteger Course vu spiritueller Wuesstem weiderféieren, bis de "lëtzte Reen" këmmt, fir seng Früchte ze perfektionéieren.

An der Erfahrung vu Chrësten, déi vill Fortschrëtt am gouflechtleche Liewen gemaach hunn, gouf et eppes, wat dëser "lëtzter Reen" gléckt. Si gouf weider op enger stänteger Course, no hirer Bekéierung, ëmmer weider, obwuel vläicht manner merkbar zu eelere Joreszäiten wéi aneren, wéi et Joreszäiten an der Vegetatioun gouf, wann d'Sachen net scheinbar keng Fortschrëtt maachen. Mä, um Enn, no deem si getrue follagt hunn, fir den Härn ze kennen, kréien si eng frësch Salbung vu uewen. De Geescht vum Härn gouf op si ausgoss, wéi de "lëtzte Reen", fir d'Wuesstem vun de chrëschtleche Grâzen ze perfektionéieren. Et kann gescheien, an der Wuesstem vun der Vegetatioun am Osten, datt, vläicht virum "lëtzten Reen", d'Trockentheit sou grouss ass, datt d'Korn kniddereg gouf, a vläicht scheenen ass, als ob et géif droppen an ofwiesen.

Also, dacks, gouf de Chrëschten, virdrun zu dëser nei Erfahrung, déi ich schwätzen, duerch grouss Probe gefouert, dacks iwwer déi Kraaft vun der Versuchung an der Iwwerzeegungskraaft, déi virum senger éischter Erfahrung vu verzeiender Gnad ugewise gouf. Awer, wann d'Lécht erëm an säi Mind bricht, gouf hie eraus an "e grousst Plaz" gefouert, a gesitt d'Schéinheet vum Härn, an d'Herrlechkeete vu senger Gnad, mat méi kloarer Siicht wéi je virdrun. D'Riche vun der voller Gewéissheet bricht an d'Seel an, a säi Fridden fléisst wéi e Floss, deen ni trocken ass. Hie huet nei a kloar Entdeckunge vun der Herrlechkeet Gottes, a vun där diviner a onbeschreiwlech herrlecher Geheimnis, "Gott manifest am Fleesch." Säi Seel gouf opgehuewen an Gottes Wiesen, obwuel extrem erniddregt an sech selwer, a gedeméitgt viru Gott. Hie huet d'"Geist vun der Knechtschaft" fir de "Geist vun der Adoptoun" ausgetauscht. Säi Mind ass a "perfekter Fridden, op Gott gestützt." An dësen "leschte Reen" bréngt seng Früchte zur Reife. Säi Lieb an Freed, souwéi all seng fromme Gefiller, si méi pure a spirituell, mat manner Mischung vu mënschlecher Passioun; säi Glawen ass méi staark, kloar, a stede; säi Geduld gouf gesterkt; hie ass méi gedëlleg, méi sanft, méi mëll, méi deméitig, méi konsequent a sengem Temper a Conduct zu all Zäiten. Hie bréngt wiertlech a wierklech "Früchte mat Geduld"; a seng Frucht bleift, a gouf gesi, zum Ruhm vu Gottes Gnad. A bei ville gouf dës Erfrëschung dacks widderholl, duerch e laange Chrëschteleben, an déi ëmmer "Früchte a hirem Saison" bréngen.

Et gouf eppisoden, ähnlech wéi de "leschte Reen", an der Erfahrung vu Bibelheiligen, wéi bei Job, bei sengem Uewerwiesen, a bei David a Petrus, no hirem Fal. Also, fannen mir et och an de Memoiren vu bekannte Chrësten, wéi Bunyan, Madame Edwards, (Ehefra vum Jonathan Edwards,) Edward Payson, James Brainerd, Taylor, Griffin, a vill aneren. Madame Edwards huet fir eng laang Zäit genossen, wéi si gesot huet, "de Räichtum vu voller Gewissheet." Si huet gefillt "eng onunterbrochene an ganz Ergiwwenheet u Gott, mat Respekt vu Gesondheet oder Krankheet, Eegem oder Schmierz, Liewen oder Doud; an eng ganz Ergiwwenheet vun de Liewe vun hire nächsten irdësche Frënn." Si huet och gefillt eng "séiss Fridden a Serenité vun der Seel, ouni eng Wollek fir et z'ënnerbriechen; eng kontinuéierlech Freed an all de Wierker vun der Natur a vun der Providance; e wéinstregen Zougang zu Gott duerch Gebied, sënnlech mat him ze schwätzen, wéi villt Gott hei op Äerden wär; heefeg, einfach, sënnlech, an direkt Äntworte vum Gebied; all Tréinen ofgewëscht; all fréier Tréim a Kummer vum Liewen vergiessen, ausser der Trauer iwwer d'Sënd; alles fir d'Ehre Gottes ze maachen, mat enger kontinuéierlecher an onunterbrochener Cheerfulness, Fridden, a Freed." Zur selwechter Zäit huet si sech mat de gewéinleche Pflichten vum Liewen mat grousser Fleescheegkeet engagéiert, si als Deel vum Déngscht vu Gott ugewiseen; a wann se vun dësem Motiv gouf, huet si gesot datt si sou delightful wéi de Gebied selwer waren. Si huet och eng "extrem Angscht gewiseen, all Sënd ze vermeiden, an all moralesche Verpflichtung ze erfëllen. Si war exemplaresch an der Erfüllung vun all sozialer a relativer Pflicht; huet eng grouss Onschuld vum Liewen a vun der Konversatioun gewiesen; eng grouss Mëllheet, Benefizienz, a Sanftmut vum Geescht; a huet mat bemerkenswerter Gewësseegkeet all déi Saachen vermieden, déi si als Feeler an hirem eegene Charakter ugewiseen huet."

Mei wéi sinn dës Leit op dës Héicht am chrëschtleche Liewen komm? Obwuel duerch fräi, souverän Gnad - awer et war keng Miracle. Wa mer déi selwecht Miittel benutze, kënne mer datselwecht Zil erreechen; an dat ouni iergendeng eng Verrécklung vu eiser Ofhängigkeit vu Gott oder vu senger Souveränitéit an der Verdeelung vu senger Gnad; well hie huet d'Miittel festgewise, sou wéi d'Zil. Beim Rieden iwwer d'Erzéck vu Madame Edwards seet hire Mann: "Madame Edwards hat laang, op eng aussergewéinlech Manéier, am Gnad gewuess; an ass, duerch goufmerkléglech Grad, zu enger méi enger Léift zu Gott, vun der Welt ofgewéint, a Meeschter iwwer Sünd an Temptatioun, duerch grouss Probe a Konflikter, a laang-continuéierter Kampf a Stréiden iwwer d'Sünd, a eernst an konstant Gebied a Labor an der Piety, a engagéiert vu Gedanke bei der Benutzung vu alle Miittel. Dës Wuess huet net nëmme mat enger grousser Zunohm vu religiéise Gefiller begleet, mee och mat enger siichtbarer Ännerung vum äusseren Verhalen; speziell am Liewen iwwer d'Welt, a an enger gréisserem Grad vu Beständegkeet a Stäerkt am Wee vu Pflicht a Selbstverleeknung; de chrëschtleche Kampf ënner Temptatioune an de Sieg, vu Zäit zu Zäit, ënner grousse Probe; persistéiert an enger onbeweeglecher, onberéierter Rou a Rascht, ënner de Verännerungen an Accidenter vun der Zäit, sou wéi Saison vun extremem Schmierz a vun der schéngbarer Gefor vum momentanen Doud."

Mir fannen Geschichten vun ähnleche Probe a Stridden am Liewe vun aneren. Dëst ass wat mir kënnen erwaarden. Et ass am Aklang mat dem chrëschtleche Liewen, wéi et an Gott sengem Wuert beschriwwen ass. Et ass "duerch vill Tréibsal, datt mir an d'Kinnekräich vum Himmel erakommen." Dëst ass de Wee, deen mir mussen goen, wa mir iergendwann dohinner welle kommen. Mir mussen d'Frömmegkeet zum grousse Geschäft vum Liewe maachen, dem alles anert muss wiesen. Mir mussen eis mat ganzem Helle am Aarbecht engagéieren, op Christus kuckend fir Kraaft géint eis géistlech Feinde; dem Beispill vum Paulus folgend, "vergiesend déi Saachen, déi hannert eis sinn, a gräifend no de Saachen, déi viraus sinn; dréngend op de Ziel fir de Präis vum héijen Uruff vu Gott a Christus Jesus;" a dann welle mir am Ende konquéiere, "duerch him, deen eis gelift huet, a sech selwer fir eis gouf."