Due gouf eng Iwwersetzung gouf gemaach: Duechter, Verzweiflung, Angscht & Befreiung

Duechter, Verzweiflung, Angscht & Rettung

Lukas 8:40-56

Vum Dr. Jonathan Pennington

Eise Scriptur vum mëttes iwwer kënnt aus Lukas 8:40-56. Wenn Dir kënnt, géif w.eis Iwwer d'Liesen vum Gott seng Wuert opstoen?

Now when Jesus zréckkoum, e Mass huet him empfaangen, well si waren all op him gewaart. Dunn ass e Mann mat Numm Jairus, e Synagogaleeder, komm a ass op Jesus seng Féiss gefall, a huet him ugebette fir bei säin Haus ze kommen, well seng eenzeg Duechter, e Meedche vun zéngzweeche Joer, stierf.

Wärend Jesus um Wee war, huet d'Leit him bal erdréckt. A eng Fra war do, déi zwelf Joer laang un enger Blutfloss gelidden hat, mee keng konn si heelen. Si ass hannert him komm a huet de Rand vu sengem Mantel ugefaasst, a direkt huet hir Blutfloss opgehalen.

“Wien huet mech beréiert?” huet Jesus gefrot.

Wärend si all et ofgestridden hunn, huet de Peter gesot: “Meeschter, d'Leit drécken a pressen géint Iech.”

Mee Jesus huet gesot: “Ewech huet mech beréiert; ech weis, datt Kraaft vu mir ausgaangen ass.”

Dunn ass d'Fra, gesinn datt si net onnotéiert konn goen, ass si biben komm a ass op seng Féiss gefall. Am Présence vun all de Leit huet si gesot, firwat si him beréiert hat a wéi si direkt geheelt gouf.

Dunn huet hie gesot: “Duechter, deng Glouf huet dech geheelt. Goung a Fridden.”

Wärend Jesus nach schwätzt, ass ewech vu Jairus sengem Haus komm. “Deng Duechter ass dout,” huet hie gesot. “Belaat de Meeschter net méi.”

Dat héieren, huet Jesus zu Jairus gesot: “Féilt net; just gleeft, a si wäert geheelt ginn.”

Wärend hie bei Jairus sengem Haus ukomm ass, huet hie keng vun de Leit matgeleet, ausser de Peter, de John, de James, a de Kand sengem Papp a Mamm. Mëttlerwäil huet all d'Leit geweit a getrauert fir si.

“Hält op mat geweet,” huet Jesus gesot. “Si ass net dout, mee ass lass.”

Si hu gelacht iwwer him, woussten datt si dout war. Mä hien huet si bei der Hand gepackt a gesot: "Mäi Kand, sto op!" Hire Geescht ass zréckkomm, a si ass direkt opgestanden. Dunn huet de Jesus hinne gesot, si sollt hir eppes ze iessen ginn.

Hire Elteren waren uerstount, mä hien huet hinne befuelen, net eemol ze soen, wat passiert war.

Dëst ass de Wuert vum Härn.

Gut - wow, dat ass eng mächteg Geschicht. Eng bekannt Geschicht. Egtlech zwee Geschichten, déi mateneenand verflechten sinn. An een Deel vum Grond, firwat si sou berühmt ass, ass datt de Matthäus, de Mark a de Lukas si all op déi selwecht Manéier opschreiwen: eng Geschicht fänkt un, eng zweet ënnerbrécht si, a dann concludeiert déi éischt. Et ass, wat d'Schoulmeeschteren Interkalatioun nennen, mä well et griichesch ass, gouf ech et gär als Gyros - eng Schicht, dann d'Füllung, dann déi lescht Schicht.

A de Lukas setzt dëse "Gyros-Geschicht" um Enn vun enger ganzer Serie vu Szenen, déi d'Macht vu Jesus bei gudden Dingen weisen. Zréck am Kapitel 7, heelt hien de Centurion säi Servant vu wiesen. Hien erweckt eng Witwe säi Jong. Hien vergouf Sënnen. Hien berouegt de Storm. Just virdrun huet hien d'Autoritéit iwwer de spirituellen Ämter gouf, andeems hien eng Legion vu Dämonen ausgetriwwen huet. An elo, fir dës Serie vu Portraiten vun der Autoritéit vu Jesus ofzeschléissen, kréie mir dës duebel Geschicht.

Mä et ass méi losch hei wéi nëmme zwee Geschichten, déi mateneenand vermëscht sinn. Dës Geschichten spiegelen sech intentional. E konnt et d'Geschicht vun zwee Duechtere nennen. D'Duechter vum Jairus an der éischter Geschicht, a dann dës Fra - déi Jesus "Duechter" am wichtegsten Moment nennt.

Beid Duechtere sinn och, no jidddesche Gesetz, rituell onréng - eng duerch chronesch Bléiden, déi aner duerch den Doud. Mir kommen zréck op dat.

An du gouf et déi iwwerrauschend Verbindung vun zwéi. E Miwwerjoer ale Meedchen. Eng Fra, déi zwéi Joer laang gelidden huet. D'Joer wou d'Meedchen gebuer gouf, war d'Joer wou d'Fra hir Leed ugefaangen huet. Onsichtbar Strécke verbannen hir Liewen zesummen, an elo - obwuel se sech wahrscheinlech ni kannten - schneiden se sech an dësem Dag, an dësem Moment, wou béid Jesus treffen an komplett transforméiert goufen.

Traditionell gouf e Meedchen mat zwéi Joer zu enger Fra. Also hu mir hei zwéi Duechter, zwéi Fraen, deren Geschichten zesumme gebonnen sinn. An duerch si zesumme ze gesinn, mengen ech, huet Gott eppes déif ze soen zu eis.

D'Sequenz vun hiren Geschichten ass déi selwecht: Verzweiflung, Angscht, an Erléisung. Dat ass d'Bewegung, déi mir goune follen.

Also wann Dir eng Bibel hutt - oder een opkuckt - dréit Iech zu Lukas 8, ugewise vu Vers 40. Ech wëll langsam goun, opmierksam sinn, a goun duerch wat geschitt, fir mir kënnen héieren, wat Gott fir eis huet.

D'éischt Stad ass Verzweiflung.

Jesus ass vun där komescher Ausfluch mat sengen Schüleren zréckkomm, wou hien den Dämon beschtuet huet. Elo ass hien zréck an enger bevolkter Regioun, an jidderee wëll hien gesinn. Si hunn hien héieren léieren. Si hunn hien heelen gesinn. Si wëssen, datt eppes vu Gott senger Präsenz op hien läit. Also dréngelen d'Mass.

Awéi an der Mëtt vun där dréngender Mass, opent sech e Wee. E VIP kënnt un: Jairus, de Synagogaleeder. E respekteerden, digne Mann. A wéi geet hien op Jesus zou?

Hien fält op Jesus seng Féiss an fleht bei hien.

Lukas benotzt dës Bild ëmmer erëm - op Jesus seng Féiss falen - als e kierperlech Ausdrock vu Verzweiflung. Et ass onfriwillig. Et ass wat geschitt, wann de Buedem ewechgefall ass.

Ech hat dat selwer nach ni erlieft bis e puer Momenter an der leschter Dekade — een während enger Saison vun déifem Ängscht a Ongerechtegkeet, wou ech liiteral op de Buedem gefall sinn. An dann, d'Joer derduer, no der Gehirntumoroperatioun vu menger Fra, ongeféier 18 Stonnen duerno, wou si an exziséierenden Schmerz war an mir geduecht haten, datt et eriwwer war — ech konnt net anescht wéi fallen nieft hirem Bett. E puer vun iech ware scho do. E puer vun iech waren et nach net. Mä et ass eng universell mënschlech Ausdrucksform vun Verzweiflung.

A firwat ass de Jairus desperat? Well seng eenzeg Duechter — seng wéi léif 12-jährig — stierft. Net nëmme krank. Net nëmme besuergt hire Elteren op déi Aart a Weis, wéi Kanner et dacks din. Si stierft.

A sou ass hie ganz an déif erschüttert.

A wann een just op déi éischt puer Versen — d'Versen 41 a 42 — kuckt, ass sou vill Angscht, sou vill Schmerz, sou vill Angst an hinne gepackt, datt et liicht ass, iwwer d'emotional Gewiicht vum Dësen ze liesen, wat de Mann erlieft. Jesus, deen mir ständeg gesinn, iwwerfléissend vu Compassion, seet Jo. Hie geet mat de Jairus. An d'Enn vum Vers 42 erënnert eis erëm, datt d'Krouden him iwwerdrécken. Jidderee wëll bei him sinn.

Dann Vers 43 introdouzéiert d'Ënnerbrechung:

Et war eng Fra do, déi zwelf Joer lang vun Blutungen befalen hat, mä kee konnt si heelen.

De Mark füügt hinzu, datt si alles, wat si hat, bei Dokteren ausgouf, anstatt besser ze ginn, gouf si nëmme méi schlech.

Sou gesinn mir mat de Jairus akute Verzweiflung — eng plötzlech Kris. Mat dëser Fra gesinn mir chronesch Verzweiflung — zwelf laang Joer vu Leed. A laut Leviticus 15, wat och ëmmer hir medezinesch Konditioun war, huet si an d'Kategorie vun rituell onréng gouf. Net sëndeg. Net schëlleg. Mä ofgeschnidden. Ewayg.

A well hir Konditioun ni opgehalen huet, huet d'Ofschnidden ni opgehalen. Alles, wat si beréiert huet, konnt onréng ginn. Jidderee, deen si ugeréiert huet. Si konnt net am Tempel ubeden. Si konnt wahrscheinlech net emol Jerusalem bannen. Si war isoléiert. Allein. Aarm. Eng Ausgestossener.

Prouvéiert et Iech virzestellen: zwéelf Joer laang ouni beréiert gouf ze ginn. Zwéelf Joer ouni an de Haus vun engem gouf invitéiert gouf ze ginn. Zwéelf Joer ouni Gemeinschaft.

An elo — hei — si gesitt hiert Chanc. D'Krount ass rieseg. Jidderee probéiert sech duerchzekämpfen. Kee kann eppes kloer gesinn. D'Disciples probéieren de Chaos ze beaarbeeden. A si denkt: Wenn ech nëmme nooch ëmmer méi no kënnt… kee wäert mech bemierken. Kee wäert mech erkennen. Wenn ech nëmme de Rand vu sengem Mantel touche kann… ech gleewen, ech gouf heelen.

Also schleeft si duerch d'Krount, wahrscheinlech mat hirem Scarf niddreg gezunn, a reetcht sech aus. Si touche de Saum vu sengem Gewand.

An direkt — si weiss et. Hire Kierper sot et hir. Wéi e Gelenk, deen an d'Stellung zréckgesprongen ass. Oder wéi de Moment, wann e psychologesche Bëlz, deen Dir souguer net ganz verstoent hutt, op eemol ewechgehuewen ass, an Dir erkennt, wéi schwéier et war. Si weiss, si ass geheelt.

Ech huel an, si konnt et kaum gleewen — Freed gemëscht mat Ongleewen, gemëscht mat Angscht fir erëm Hoffnung ze hunn.

D'Stori konnt do ophieren. Vill Storien doen dat. Leit treffen Jesus, kréien Heelung, a goung op hirem Wee. A mat Jairus konnt Jesus einfach seng Duechter vu wiesen heelen, wéi hien et am Kapitel 7 gouf.

Mee eppes Ongewise passiert. Et gouf en anere Schratt. Net nëmme Verzweiflung a Befreiung — mee Angscht.

Kuckt op d'Vers 45:

“Wien huet mech beréiert?” Jesus gefrot.

Allerdéngs leugent et. Petrus seet, wat jidderee vun eis géif soen: Meeschter, jidderee beréiert Dich. Mee Jesus weiss eppes aneres ass passiert. Hien weiss, datt Kraaft vu him erausgaangen ass.

An dat ass komesch. Et ass deen eenzege Miracle wéi dësen — jidderee beréiert Jesus' Gewand a gouf geheelt. Et gefillt sech magesch aus, wéi e Staf vun Heelung oder e Kristall an enger Fantasie-Stori. Mee dat ass net wat passiert. Dat ass perséinlech. Dat ass Glawen. Datt ass, wéi Jesus weiss.

No allem, vill Leit waren géint hien. Nëmme een huet Heelung kritt.

An elo gouf d'Fra vun der Verzweiflung zu Angscht. Si hat gehofft anonym ze bleiwen. Si hat et geschafft. Si hat hir Heilung. Si konnt furtgaang sinn. Mä Jesus stoppt d'ganzt Vollek an hilt: Wer huet mech beréiert?

Hir Moment vun Jubel klappt an Angscht zesummen. Zwelf Joer vu Scham, Ausgrenzung, Eenzamkeet — elo bloussgestallt. Si huet Jesus beréiert, potentiell him onréng gouf. Si huet et heemlech gemaach. An elo steet si virun engem Mann vu Gott mat onmëglicher Autoritéit.

Vers 47:

D'Fra koum, gesinn datt si net onméig konnt bleiwen, zitterend a fal op seng Féiss. An der Präsenz vum ganze Vollek, huet si gesot, firwat si him beréiert huet a wéi si direkt geheelt gouf.

Genauso wéi Jairus, fal si op Jesus seng Féiss. Mä net nëmme vu Verzweiflung — och vun Angscht. Si huet keng Ahnung wat elo passéiert. All wat si kann, ass éierlech sinn a sech virun him werfen.

An ier wir Jesus seng Äntwert héieren, kuckt op Vers 49:

Wärend Jesus nach schwätzt, koum jéemand vum Haus vu Jairus. "Deng Duechter ass dout," sot hien. "Belaat de Meeschter net méi."

Also gouf d'Geschicht vun der Fra vun der Verzweiflung zu Jubel zu Angscht, och d'Geschicht vu Jairus gouf vun Verzweiflung zu Angscht. Hien gesitt de Bote. Hien héiert déi kal Wierder.

An wenn dir probéiert, d'Situatioun vu Jairus hei ze imaginéieren — richteg imaginéieren — kënnt dir d'Spannung feelen. Hien ass verzweifelt. Hien huet Jesus gebéit fir ze kommen. Jesus huet gouf gouf. Mä d'Krount ass alles zou. D'Leit drécken aus allen Säiten. An Jairus muss denken: Herr, wéi gouf — meng Duechter stierft. Wir hu keng Zäit fir dëst.

An dann stoppt Jesus.

An dës Fra — eng Ausgestossener — koum vum Vir an fal op seng Kniddelen. An all Jairus kann denken: Wir hu keng Zäit fir dëst. Meng Duechter stierft. Wéi gouf, Herr, mir mussen goen.

An dann, an der Mëtt vun där agonescher Verzögerung, héiert hien déi kal Wierder:

"Deng Duechter ass dout.

Belaat de Meeschter net méi."

Et äntzillen d'Leed vun der Maria a vun der Martha am Johannes 11, wéi hire Brudder gestuerwen ass a Jesus net rechtzäitig ukomm ass.

Beid Geschichten huelen eng Wendung, déi mir net erwaarten. Si beweegen sech vu schrecklech zu méi schlecht. Vu Verzweiflung zu Angscht.

Awer dës zwee Duechteren ervieren elo etwas aneres. An hei ass, wou déi drëtt Bewegung - d'Errettung - eragouf.

Los, wéi vum blidder Fra erhalen. Si zidddert bei Jesu Féiss, wahrscheinlech ängschtlech, hie kéint d'Heilung zréckhuelen, oder si ëffentlech schämen, oder op déi bescht Fäll soen: Gutt, du kanns et behalen, awer wat du gouf, war falsch.

Wat wäert hie soen?

Vers 48:

“Duechter, däi Glawen huet dech geheelt.

Goung am Fridden.”

Statt ze schëllegen, statt seng Kraaft zréckzuhuelen, seegnet hie si. Hie nennt si Duechter - e Wuert, dat Jesus ni fir een aneren am Evangelium benotzt. An hie schéckt si am Fridden ewech.

An dëst weist eis erëm: dëst war keng Magie. Dëst war keng Heelungsamulettmoment. Jesus betount hire Glawen. Hie wëll, dass si - an all déi anerer - verstoen, wat wierklech geschitt ass.

An observéiert d'Parallell mam Jairus. Gläich am Vers 50, wéi d'Noriicht vum Doud vu senger Duechter ukomm ass, dréit Jesus sech un hie a seet:

“Gouf keng Angscht.

Glawen, a si wäert geheelt.”

Glawen erëm.

An dëst ass genau, wat geschitt. Wenn dir op déi nächst Versen kuckt, geet Jesus an d'Haus vum Jairus. D'Meedchen ass dout. Jidderee weiss et. Hie léisst d'Krount net matfollgen - nëmme de Petrus, de Jakobus, de Johannes a d'Elteren. Si gi an de Raum, wou d'jonge Meedchen läit.

Um Wee seet Jesus: “Firwat wailt dir? Si ass net dout, mee schlueft.” Si laachen iwwer hie. Si wiesen den Doud, wann si e gesinn. Awer Jesus meent dacks méi, wéi seng Wierder ufanks ugewise goufen.

An firwat seet hie dat? Kuckt op Vers 56. Nodeem hie si erweckt huet, seet hie hinnen, si sollt keemem sagen, wat passiert ass. Jesus probéiert net, d'Leit opzuheizen. Hie probéiert net, Populärität ze kréien oder eng Beweegung z'anfangen. Wenn hie Ruhm wollt, hätt hie dëst Mirakel op der Strooss gemaach.

Hie handelt aus Kompassion — pure, gouer Kompassion. Hie stellt d'Liewen zu dëser Famillj restauréiert, awer hie ass net un Spektakel interesséiert. Hie ass komm, ze heelen, jo — awer och ze léieren, de Räich gottes ze proklaméieren an ultimately ze stierwen an erëm z'opstoen, eng nei Bezéiung tëscht Gott an der Mënschheet anzehuelen.

Also d'Desperatioun, déi sech zu Angscht verwandelt huet, verwandelt sech elo zu Rettung — fir béid Duechteren.

An wat heescht dat fir eis?

Wéi ech iwwer dës Geschicht dës Woch meditéiert hunn, hunn ech geduecht: an engem Sënn géif et genuch sinn, einfach aweis ze stoen. D'Macht vu Jesus ze gesin. Ze erënneren, datt de selwe Jesus, deen dës Saachen gemaach huet, haut lieweg ass, bei eis präsent ass, mächteg a kompatibel a virsiichtig.

Awer ech wëll zwee Sätze erauszéien — zwee Woureten — déi ech denke, datt Gott eis invitéiert ze gesin.

Éischt:

Gott wëll, datt mir e vollständeg Bild vu kréien, wien Jesus ass a wat hie fir d'Leit deit — fir eis.

Mir schwätzen mat Recht iwwer dem Jesus seng Doud an Ouerstéiung fir d'Vergebung vu Sënnen. Dat ass essentiell. Net verhandelbar. Awer et ass net déi ganz Geschicht.

Geschichten wéi dës weisen eis, datt dem Jesus seng Aarbecht och ëmfaasst: * wat onréng ass, ze reinigen * Schandaarm ze eendroen * Doud ze iwwerwannen * Leit vu desesperéierte Situatiounen ze befreien * Leit an d'Gemengschaft ze restauréieren

Béid Duechteren goufen an hir Gemeinschaften restauréiert. Genaou wéi den Dämon bei der vuergegangener Geschicht. Tom Wright seet et schéi: Jesus kréigt seng Äerden dreckeg mat de Problemer vun der Welt. Hie wëllkomm eisem beben an Takkoord. An hie äntwert mat dem zentrale biblesche Befehl: Fuercht Iech net.

Jesus vergouf net nëmme Sënne - hie ewech Shame. Hie versprécht net nëmme éiweg Liewen - hie iwwerwennt Doud. Hie verséint ons net nëmme mat Gott - hie stellt ons erëm zueeinander.

An dat ass haut och nach wouer. E puer vun iech hei - oder online kucken - fillt isoléiert. Shame. Reproach. Verlaangem. Noussen, kuckt dir gutt zesumme. Binnen, fillt dir eech eleng.

Jesus koum net nëmme fir iech ze vergoufen, mee fir iech erëm ze stellen - zu sech selwer an zu aneren. Egal ob Är Versager publesch oder privat sinn, relationell oder finanziell, Är Shame kann ewechgeholl ginn. Dir kënnt erëmgestallt ginn an d'Gemengschaft, déi dir wëllt.

Een Kommentator huet et gutt gesot:

“‘Stéiert de Meeschter net méi’ ass ni déi richteg Äntwert op eis Problemer.”

Vielleicht fillt dir iech haut hoppelos. Ze schämen. Ze gebrach. Ze wäit ewech.

Mee “Stéiert de Meeschter net méi” ass ni déi richteg Äntwert.

Dee selwe Jesus, deen dës Liewener beréiert huet, beréiert och eis. An mir welle gouf eng Kierch sinn, wou déi Erëmstellung wëllkomm ass. Dir musst net Ärt Liewen éischt ordnen. Dir sidd wëllkomm fir erëmgestallt ze ginn.

An all dat gouf net duerch Leeschtung zougänglech, mee duerch Glawen - duerch op Jesus seng Féiss ze falen, an Ärem Häerz oder mat Ärem Kierper, a seng Nout ze bekennen.

Wat zu der zweeter Woufheet féiert:

Gott benotzt Verzweiflung an Angscht fir ons ze transforméieren - egal ob d'Errettung kënnt oder net.

An dëse Geschichten geschitt d'Errettung. Mee heiansdo geschitt se net. An doch benotzt Gott Verzweiflung an Angscht fir ons ze transforméieren - egal ob d'Errettung kënnt oder net.

Dës Woch huet ech d'Möglichkeet gouf, - deel vun et geplangt, deel ongeplangt - vill Zäit mat ville vun iech ze verbréngen. Zäit mat Leit hei, Leit wäit ewech. Zäit Pastoral, Lauschteren, Raumhalen, Beroden, Beden. Et war eng schwéier Woch - voll vu verzweifelte Situatioune an desesperéierte Situatioune.

Ech war mat eelere Heiligen, déi seng Partner mat Dementia pflegen, während s' selwer Krebs hunn.

Ech huen mat Leit zesumme gesat, deenen hire Liewen uessemlech poléiert ausgouf, awer am Inneren voller Schold, Angscht a Reue waren.

Ech huen mat Leit zesumme gesat an de Ruine vum Jobverloscht, gebrachene Ehen a Konflikter mat erwuessene Kanner, déi si net woussten, wéi si se navigéiere sollten.

Ech huen evene student a Frënd geschwat, deen um Personal vun der Christ Covenant Church zu Nashville schafft, wou vir einem Mount déi tragesch Evenementer ugewise goufen. Hie war a sengem Büro, wéi et geschouf — bal spueren — an duerno stoung hie um Parkplaz a gouf déi schrecklech Konsequenzen mat. Verzweiflung.

Et gouf eng Gespréich, dat ech mat Iech deelen wëll, well déi Persoun mech dat gefrot huet. De Chris huet mir d'Erlaubnis gouf, et ze deelen. Soss hätt ech et net gouf.

Et geet iwwer onsen Brudder, Andrew Toy. Vill vun Iech kennen Andrew a Sarah Beth. Si sinn Member vun Sojourn. Andrew huet scho laang Gesondheetsproblemer, awer an neie Wochen huet et engem speziell schwierege Wendung gouf. Hie läit elo am Krankhausbett — hie kann elo zouschauen — vu Cincinnati, a gesicht eng grouss Operatioun mat schwéiere Komplikatiounen. E puer Deeg virdrun huet hie seng Dokteren direkt gefrot: "Wat sinn meng Chansen, datt ech stierwen?" An d'Äntwert war net niddreg.

Also hu mir e laangt Telefongespréich gouf. D'Tod ass fir hie elo ganz reell op eng Manéier, déi déi meiste vun ons am Verneenung liewen. Mir huen iwwer Lukas 18 geschwat — eng vun menge liiblings Passagen — wou Jesus d'Stori vun zwee Männer erzielt, déi bidden: een zouversichtlech a senger eegener Gerechtigkeit, deen aneren éischter bewosst u sengem Sünd an sengem Gebrach. Ee seet: "Danke, datt ech net wéi dee Mann sinn." Deen aneren kann nëmme seen: "Gott, huet Mëssthous iwwer mech, e Sünner." A Jesus frott: Welchen ass gerechtfertigt heemgaangen?

Mir huwen doriwwer geschwat. Mir huwen doriwwer geschwat, iwwer Lukas 8. Mir huwen doriwwer geschwat, iwwer dës Geschicht haut. A loft Gott fir d'Gnade an der Stëmm vum Andrew — d'Einfache vum Vertrauen op Jesus am Gesiicht vum Angscht, d'Klarheet déi kënnt, wann den Doud net nëmme theoreetesch ass, mee méiglech. Dës ass d'komesch Geschenk vun der Verzweiflung. D'komesch Geschenk vum Angscht. Et klärt op, wat wiert ass. Et klärt op, wat d'Liewen ass.

An Dir kënnt mech begleeden, an beten, datt Gott him komplett géif befreien — datt Gott him a seng Famill dësen Schmerz géif spueren. Gott kann dat maachen. Mee no dem eigenen Zeegnis vum Andrew — wat hie wollt, datt ech Iech soen — ass dëst:

Gott ass mat him an dëser gefürchteter Situatioun präsent, egal ob d'Bevrijung kënnt oder net.

Datt ass schéin. Well mat Gott sinn d'Sachen anescht. D'Gott als Befreier ze kennen — och wann d'Bevrijung delayt oder net kënnt — ännert alles.

Ech lieben dës Versen aus dem Deuteronomium. Israel ass véiertig Joer lang an der Wüsten gewiescht — véiertig Joer vun Verzweiflung, Angscht, Verloscht a Schmerz. A Moses seet am Deuteronomium 8:

Gedenkt un de ganze Wee, deen den Här vum Gott Iech gefouert huet, dës véiertig Joer an der Wüsten, datt hie Iech sollt deméitigen, Iech testen, fir ze wiesen, wat an Iechtem Häerz ass... An hie huet Iech deméitigt a Iech hungrig gemaach, a Iech mat Manna ernährt... datt hie Iech sollt wiesen, datt de Mënsch net nëmme vu Brout lieft, mee vu jedem Wuert, deen aus dem Mound vum Här kënnt... datt hie Iech sollt deméitigen an Iech testen, fir Iech gutt ze maachen um Enn.

Datt ass d'Klarheet, déi an der Wüsten kënnt.

Datt ass d'Klarheet, déi an der Verzweiflung kënnt.

Datt ass d'Klarheet, déi am Angscht kënnt.

Henry David Thoreau huet eens gefollt gesot: "D'Mëscht Männer féieren Liewe vu roueger Verzweiflung." Hie seet weider: wat mir Resignatioun nennen, ass wierklech konfirmeréiert Verzweiflung. An onbewosst Verzwifelung verstoppt sech ënner den Amusements vum Liewen.

Ech weis net, wou Dir haut sidd. Ech weis, datt vill vun Iech an Verzweiflung sinn. E wéineg vun Iech sinn an Angscht. E wéineg vun Iech fillen sech gutt - an dat ass gutt. Et gi Saisonen vun Rou. Mä fréier oder spéider gouf jiddweree vu eis mat sengen Grenzen konfrontéiert - mat senger Stierflechkeet, mat senger Muechtlosegkeet.

An d'Message vu Gott ass hei, datt de selwege Gott, deen zu Jairus a senger Duechter, an zu där bluddfließender Fra present war, de selwege Gott ass, deen net geännert huet. Hien ass elo present fir eis a Jesus. Dat ass wierklech déi gutt Noriicht.

Egal wou Dir Iech haut befannt - oder wann net haut, dann iergendwann geschwënn - wann Dir mat Verzweiflung an Angscht konfrontéiert, gouf et Hoffnung.

Et gouf Hoffnung, well Gott mat Iech ass.

Et gouf Hoffnung, well Jesus déi Bidder empfängt.

Et gouf Hoffnung, well de Glaube - einfacher, verzweifelten Glaube - d'Dier zu senger Présence opmaacht.

Dr. Jonathan T. Pennington ass elo Professer fir Neit Testament Interpretatioun um Southern Seminary zu Louisville, Kentucky. Hien huet och reegelméisseg als Visiting Professer um Reformed Theological Seminary (Orlando), Southeastern Seminary, The Village Church Institute (Dallas), an The Institute of Biblical Studies zu Orlando, FL souwéi um Morling College (Melbourne, Australien) gedéngt.

Diesen Artikel baséiert op de wörtleche Text vun enger Predegt vum Dr. Pennington. Hien ass liicht iwwerschafft gouf an Copilot, souwéi vum theologesche Staff bei Third Millennium Ministries.