Најголемата љубовна песна

Софон 3:17

Од Гејб Флурер

Додека седите, ако би можело да земете свои Библии и да се свртите со мене кон книгата на Софон. Таа е во Стариот Завет. Ако ја барате, тоа е во ред. Тоа е многу кратка книга. Таа е на страница 790 ако користите црковна Библија; 7-9-0. И ние ќе ја проучуваме стихот 17 од поглавјето 3 од книгата на Софон. Пред да го слушнеме Словото Божјо, ајде да одиме кај Него во молитва.

Дури до старост, нашиот голем Бог, Ти ни си дал ветување дека Твојот народ ќе докаже Твојата суверена, вечна, непроменлива љубов. Додека стоиме на прагот на најчудесните зборови што некогаш сме ги слушнале вечерва, се молиме тие да паднат кај нас во нашите срца, да ја променат нашата гледна точка кон Тебе и светот, и дека Светиот Дух ќе ги направи живи за нас за да можеме да го видиме Исус. И ова се молиме во Неговото моќно име. Амин.

Софон 3, стих 17. Ова е Божјото свето, инспирирано и затоа непогрешливо Слово:

„Господ вашиот Бог е во вашата средина, моќен Оној кој ќе спаси; Тој ќе се радува над вас со радост; Тој ќе ве смири со Својата љубов; Тој ќе се вознесе над вас со гласно пеење.“

Тревата венее, цветјата паѓаат, но Словото на живиот Бог ќе стои засекогаш и секогаш.

Пред неколку години најпродаваниот и најдобар бродвејски мјузикл беше мјузикл со наслов, The Light in the Piazza, кој ја раскажуваше приказната за еден – морам да ги добијам овие имиња правилно – Fabrizio Naccarelli, кој беше италијански продавач на вратовки кој се заљуби во убавата Clara Johnson, Американка на одмор во Италија. И има една сцена во мјузиклот каде пеат оваа љубовна песна наречена, “Say it Somehow.” И кулминацијата на љубовната песна е тоа што тие не можат навистина да се изразат со зборови па само ја пеат речта, “Ah!” И тоа е радосно и тоа е егзалтантно и тие се радуваат еден на друг на тој начин. И имаше една рецензија во Њујорк Тајмс од еден од големите театарски критичари, Stephen Holden, и насловот на рецензијата го кажа сето тоа – “Љубовни песни кои зборуваат кога зборовите не успеваат.” “Љубовни песни кои зборуваат кога зборовите не успеваат.”

Бариерата помеѓу Бога и нас

И видите, кога доаѓаме до Софонија 3 вечерва, сме во иста положба како овие двајца љубовници во онаа песна. Постои јазична бариера меѓу Бога и нас. Тој е свет, а ние не сме. Исто како што постоеше јазична бариера меѓу Италијанецот и Американецот, така и меѓу нас постои јазична бариера. А сепак доаѓаме до стих во Библијата вечерва кој би можел да ја носи насловот на прегледот на The New York Times – „Љубовни песни што зборуваат кога зборовите не успеваат“. Софонија. Оваа книга може да се сумира прилично лесно, мислам. Првите неколку поглавја, првите две поглавја се универзален суд. А потоа има пресвртница кога Бог почнува да зборува за универзалната работа на спасението што ќе ја направи од секое племе, нација и јазик. А книгата кулминација во овој стих пред нас – глава 3 стих 17. Еден коментатор со право го нарече, "Јован 3:16 на Стариот Завет". Тоа е речиси премногу да се сфати. Треба да му пристапиме со страв и трепет. Тоа е толку добро. Тоа е толку огромно. Има зборови, не баш зборови што можеме да ги кажеме, но ќе се обидеме вечерва. А главната точка е многу едноставна. Во Христа, Бог е со нас да се радува над нас. Во Христа, Бог е со нас да се радува над нас. А тие ќе бидат наши две наслови – Бог со нас и Бог над нас. Бог со нас и Бог над нас.

Бог со нас

Погледнете ја првата дел од стихот 17 повторно. “Господ вашиот Бог е среде вас; силен еден кој ќе спаси.” Од падот на човештвото па натаму, ние сме отуѓени од Бога, ние сме отуѓени од себеси, ние сме отуѓени од оваа творевина околу нас, ние сме отуѓени од сите наши собраќа и сестри и други луѓе. Отуѓението е она што е карактеристично за паднатото човештво. А сепак, повторно и повторно, Библијата е приказна за Бог кој ги бара оние кои се отуѓени од Него. Тој ги следи немилосрдно, неуморно, повторно и повторно без разлика што прават; без разлика колку далеку паѓаат. И така љубовната песна што Бог ја пее започнува со Неговото следење на нас, со Неговата желба да ги врати отуѓените суштества назад кон Себе. Тоа е шокантно. Можеме да ја пребараме целата светска религија, и кога тоа го правиме можеме да го побијме Зигмунд Фројд. Фројд беше оној, основачот на модерната психологија, кој рече дека верувањето во Бога е само исполнување на желби. Ние ги проектираме нашите најдобри надежи во Бог кој не постои. Проблемот што Фројд го има, и што секоја друга падната религија има и што секој друг светски поглед надвор од христијанството има, е дека ние никогаш не би сонувале Бог како овој, пријатели. Никогаш не сме, освен ако Светото Писмо не ни покаже дека нема друг Бог како овој во светот, и ние никогаш нема да имаме. Тоа е премногу добро за да биде вистина, во едно чувство.

Тој е Бог Кој Пее

Значи, на почетокот сфаќаме дека се среќаваме со Бог кој е целосно поинаков од она што очекуваме. И ова ќе дојде до глава за момент, бидејќи ќе се сретнеме со Бог кој пее. Но, пред да стигнеме таму, експертите се согласни - и кога станува збор за музиката, кои се експертите? Мислам дека сите сме експерти во некој смисла. Но, експертите кои наоѓаат метрика за мерење на овие работи се согласни дека можеби најголемата љубовна песна е на Righteous Brothers, „Unchained Melody“. Тоа е убава песна. И започнува бавно и се претвора во овој неверојатен крешендо. И тоа е всушност она за што зборува Библијата. Доаѓаме до тоа што е непосредно пред крешендото на Божјата љубовна песна. Таа започна во Градината кога Бог дојде кај нашите први родители и обезбеди откуп за нив и ги покри со кожи од животни, а потоа за остатокот од Стариот Завет Бог пееше оваа една божествена љубовна песна и таа беше појасна во некои моменти и помалку јасна во други моменти. И таа доаѓа до крешендо кога небото се отвора над Бетлеем и ангелите пеат: „Слава на Бога во висините, и на земјата мир меѓу луѓето!“ Psalm 40. Таа доаѓа до крешендо во Христа.

И тоа е она што Бог ни вели овде. Тој вели: “Господ вашиот Бог е среде вас; моќен херој” – можеме да го преведеме. Тоа е борбена слика. Не често размислуваме за нашето спасение како битка, но од моментот кога Исус беше крстен до денот кога беше распнат, тоа беше битка. Тој се бореше со Сатана во пустината и се бореше со Сатана на крстот. И на секој чекор од патот, имаше војна против болеста, против емоционалното нарушување, против смртта, против сите сили на пеколот и сите ефекти на гревот, бидејќи Бог кој доаѓа кај нас е Бог кој доаѓа да нè спаси. И Тој е Бог кој се бори за Својот народ. Само оваа седмица дознав – не е изненадувачко, тоа се случува секое лето – дека три од првите пет филми со најголема заработка се суперхеројски филми. Ние ги сакаме. Не можеме да се заситиме од нив. И не само овде, туку и низ светот. Нашите суперхеројски филмови што ги правиме и ги испраќаме низ светот, тие се филмите со најголема заработка. Зошто сакаме толку многу суперхеројски приказни? Мислам дека тоа е затоа што сите ние знаеме длабоко во себе дека не можеме да се спасиме самите себе и желеме да бидеме спасени. Мислам дека тоа е причината зошто тие секогаш се филмите со најголема заработка. Не можеме да се спасиме самите себе и желеме да бидеме спасени. И она што Бог вели преку Својот пророк сега е: “Има моќен херој кој ќе се бори за вас, кој ќе ве спаси, кој е подобар од која било суперхеројска приказна што можеме да ја замислиме. И Тој ќе ве спаси. И единствената квалификација е дека треба да знаете дека не можете да се спасиме самите себе. Тоа е сè што се бара.” Тоа е местото каде што Бог започнува со нас. Конечниот суперхерој доаѓа – Исус. Тоа е Бог со нас.

Бог Над Нас

И тогаш, ќе бидам искрен, многу искрен со вас, кога студирав за ова и се молев и се борех со текстот, морав постојано да се оддалечувам од него. Читав коментари, пребарував и слушав други проповеди и читав други проповеди и бев многу, многу утешен да најдам дека не сум сам. Зашто следните стихови се зачудувачки. Ова е Бог над нас. Гледајте со мене таму во стих 17. “Тој ќе се радува над вас со радост; Тој ќе ве утеши со својата љубов; Тој ќе триумфира над вас со гласно певање.” Сега имаме човечки аналогии за сето ова. С почувствувавме радост. Сме биле толку среќни што сме извикувале од радост, мислам дека повеќето од нас. Но тука доаѓаме до тоа што Бог го прави тоа. И тоа е местото каде што сè се распаѓа. Тоа е местото каде што навистина не знаеме што да правиме. Не можеме ни да си претставиме емоција за да го почувствуваме ова зашто е толку неверојатно. Толку е различно од нашето секојдневно искуство со Бог да мислиме дека Тој се радува над нас.

Бог се радува над вас

И забележите ли дека тој користи истиот јазик што го користивме минатата недела во стиховите 14 до 16 каде што вели да го правиме тоа на Бога? А потоа, тој веднаш се врти и вели: "Не само што Бог ни заповедува да се радуваме, да се веселиме во Него, да извикуваме и пееме и да бидеме исполнети со радост во Него, туку и вели дека не само што Бог ни вели да го правиме тоа, туку пророкот вели: "Бог тоа го прави над вас." Радување. Застанете тука. Вие и јас знаеме, со мала охрабрување, колку сме лоши во нашите најчесни моменти. Зарем не? Знаеме дека сме многу грешни. Бог ни дава милостиво колку што можеме да поднесеме кога ни покажува тоа, но знаеме колку сме лоши во нашите најдобри моменти на искреност со себеси. А потоа доаѓаме до стих како овој. И забележите каде е тоа сместено. Тоа е тука на крајот на една книга каде што Бог му вели на Својот народ: "Ме напушти. Оди по други богови. Ќе извршам суд над вас и над секој." И од тоа доаѓаме до ова – до Бога кој се радува над грешните, идолопоклонничките, скршените, падналите, Бог-омразата луѓе како вас и мене.

И тоа станува уште подобро. “Тој ќе те смири со Својата љубов.” Ова е добро онака како што е, но попрецизно преведување би било ова. Не е тоа што Бог прави нешто со нас во оригиналот; тоа е Бог кој прави нешто за нас. Би можело подобро да го преведеме на овој начин. “Тој ќе биде мирен над тебе во Својата љубов.” Она што пророкот го прави за нас. Ова е, пак, зачудувачки. Бог се радува и само, “Да!” за тебе. А потоа, застанува и, како што ние правиме ако можеме да го кажеме така, кога ние размислуваме за некој кого сакаме. Единствениот пример што ми дојде на ум е двоен. Кели и јас имавме долга растојанија во однос. Започнавме да се гледаме во нејзината прва година на Каролина, во мојата втора-јуниорска година! И кога тој однос започна, јас дипломирав пред неа, многу на задоволство на моите родители. И јас ќе возев долу - би можел сега да го возам слепо - од Гринвил, 385, до I-26 во Колумбија. И кога ќе се вратев нагоре 26, ќе размислував за неа - колку беше убава; колку ја сакав. Не можев да чекам да го поминам остатокот од мојот живот со неа. А потоа имавме наше прво дете и, знаете како тоа оди ако сте родител. Првото дете доаѓа и сте исполнети со сите видови емоции, но тогаш има моменти кога само седите таму и го држите детето и го гледате како спие и сте мирни. И вашата љубов кон тоа дете - нема начин да се изрази во зборови, нели? Само мирно ја разгледувате полнината на емоцијата, преполната полнина на љубов и задоволство што ја имате во тоа дете. И Бог вели: “Вака сум јас со тебе. Вака се чувствувам кон тебе.”

И да, јас сум свесен и не сакам да ги вознемирувам членовите на одборот на РТС. Знам што вели нашата исповест. Таа вели дека “Бог е слободен од страсти.” И така, како да го помириме тоа, бидејќи тоа е точно? И што исповеста вели таму е дека Бог нема потреба да реагира на нештата. Тој знае сè што доаѓа. Она што не вели е дека Бог нема овие видови на, ако можеме да го кажеме така, емоции кон нас. Зашто ако ги прочитате луѓето кои ја напишале Вестминстерската исповест на верата, тие се тие кои зборуваат за Божјата љубов и Неговата страст и Неговата желба за Неговиот народ. И сè што можеме да кажеме во овој момент е: “Навистина? Дали си сигурен, Боже?” Тој вели: “Да!”

Бог пее гласно

А потоа Тој оди уште подалеку во последниот дел од овој стих. Одиме од радос до тивко пеење до тишина над нас до возвишување над нас со гласно пеење. Застанете. Дали гледате зошто никогаш не можеме да измислиме Бог како овој? Можете да пребарувате високо и ниско во светот. Никогаш нема да најдете пеечки Бог; пеечки Бог е оној кој нè спасува. Самите висини на нашата поезија и љубовни песни и сè што истураме за да го изразиме тоа најголемо од емоциите што ги чувствуваме како човечки суштества, целосно не успеваат и стануваат ништо друго освен прах и пепел кога доаѓаме до овој стих и се среќаваме со Бог кој доаѓа кај бунтовни луѓе како нас и пее! Гласно! Зашто Тој се радува над нас! Дали можете да го примите тоа? дека овој свет, триединствен Создател – Отец, Син и Свети Дух – кој отсекогаш постоел, љубејќи еден друг како личностите на Троицата заемно живеат една во друга. И тоа, по само себе, е мистерија што не можеме ниту да ја објасниме. Овај Бог пее!

Да одиме во џамијата и да прашаме и испитаме: „Кажи ни за твојот бог. Единственото прашање што треба да го поставиме е: ‘Дали тој пее?’” „Не, не, тоа би било непристојно.” Многу добро, да одиме во хинду храмот. „Дали вашите богови пеат?” „Не.” Да одиме до олтарот на секуларниот постмодернизам и да кажеме: „Да ни дадеш твојот бог, шанса. Дали тој пее?” „Не.” Универзумот е полн со звук и бесмислени луѓе што ништо не значат. Или тоа или пеење! Тоа е изборот пред сите нас вечерва. Глуви, неми, глупави, идолопоклоннички богови или Бог кој пее. Дали гледате зошто Евангелието не е само вистина, туку и најпрекрасно? Тоа нè заробува. Тоа зборува за најдлабоките потреби на нашите срца и најдлабоките емоции што можеме да ги чувствуваме. Тоа не е само вистина; тоа е убаво.

Пееме поради Човекот на Тагите

Но ние никогаш не можеме да заборавиме зошто ова е добра вест, зошто ние пееме. Тоа е затоа што ние следиме по Оној кој се нарекува Човек на Тагите. Тоа е затоа што кога Исус отиде на крстот, немаше повеќе радост и веселост. Немаше повеќе: „Овој е Мојот Сакан Син во кој имам задоволство.” Битките што Тој ги водеше како наш моќен Херој, дојдоа до тоа место на крстот кога вриштата на Исус беа пресретнати со светиот, величествен, праведен, молчание на Неговиот Татко. Тој доби молчание за да можеме ние да пееме. Нема начин да се дојде до пеењето Бог освен ако не се помине низ вриштачкиот Спасител кој издржа молчанието на наше место. Така ние го добиваме пеењето Бог. И тоа беше поради тоа што Бог е љубов, љубов, што Тој го испрати Својот Син да вришти, што Тој го задржа Своето мирче додека истураше Својата гнев врз Него. Зашто после Велики петок, Тој знаеше дека љубовната песна ќе стигне до својата последна строфа што ќе трае засекогаш. И тоа е местото каде што живееме сега. Тоа е причината зошто Бог пее над нас.

Што да кажеме на сето ова? Размислував за некои причини зошто можеби имаме тешко време со овој стих. Толку често, кога размислуваме за Божјата љубов, можеме да кажеме: "Да, но тоа не е за мене." Дали некогаш сте се чувствувале така? "Тоа не е за мене. Тоа е за сите други. Можам да се радујам во радоста на другите луѓе, но тоа не е за мене." Немојте да го разредувате ова. Ова е во контекстот на Бог кој му вели на Јуда: "Ќе повикам луѓе од насекаде. Во овој случај, тоа не е само за тебе, Јуда. Тоа е за луѓе од секое племе, нација и јазик. Значи, тоа е за тебе." Па, тогаш можеби ќе кажете: "Но, не знаете што сум направил. Не знаете како размислувам. Ниту не знаете што размислувам додека зборувате сега!" Бог вели: "Што си направил што е полошо од она што Мојот народ го правеше постојано? Дали Мојата благодат беше доволна за нив?" Дали овој обет беше направен во контекстот на луѓе кои го разочараа Бог, го прекршија Неговиот закон, бегаат од Него, го мразеа, го проколнуваа, обожаваа идоли, палеа темјан во Неговиот храм кон лажни богови? Тогаш има благодат за тебе и мене. Не е важно што си направил. Неговата љубов е поголема од твойот грев. Сè што ти треба е ништо. Сè што ти треба е да знаеш дека не можеш да се спасиш себеси.

Бог е близок во Христа

„Да, но Бог ми се чини далечен.” Тоа е тешко. Знам како се чувствува тоа. Мразам кога живедам таму. Мразам кога се чувствувам како да минувам низ движењата кога ја земаат Мојата Библија. Да, тоа е она што проповедниците го прават. Да, понекогаш на неделата наутро. Се чувствувам далечен од Бог. Но, на што мораме постојано да се враќаме во овој стих и во претходните стихови – Тој е во нашето средиште. Тој е близок до нас во Христа. И Неговата далечина никогаш не е засекогаш, бидејќи целиот импулс на овој певање Бог е да се движи кон скршени луѓе како нас, кон грешни луѓе како нас. Тој никогаш не ја задржава својата далечина. Воплотението ни покажа тоа. Бог кој стана човек во Исус ни покажува дека Тој никогаш не ја задржава својата далечина.

И така, како го добиваме ова? Дозволете ни да прескокнеме на она што Исус рече во Јован 15 околу стих 9. „Останете во Мојата љубов.“ Што значи тоа, Исус? И Тој ни кажува. „Ако Ме љубите, ќе ги чувате Моите заповеди.“ И тоа може да не плаши. Освен ако стих 11 не завршува вака. „Овие зборови ги кажав вам за да Мојата радост биде во вас и вашата радост да биде полна.“ Значи, еве што е Тој – „останете, чувајте Моите заповеди, радост!“ Како тоа се вклопува со она што Софонија ни кажува? Како да останеме во оваа љубов на Бога? Како да ја доживеваме? Исус вели дека ние треба да ставиме во пракса она што Тој ни кажува. Но – и ова е круцијално – ние мора секогаш да се сеќаваме дека нашата непослушност не ја менува Божјата љубов кон нас. Да, таа ја намалува нашата способност да ја уживаме. Кога се наоѓам себеси далеку од Бога, можам да ви осигурам, барем дел од времето, еден од главните проблеми е тоа што сум се препуштил на гревот; сум правел она што сакав да правам. Неговата љубов кон мене не се променила. Мојата способност да ја уживам се променила.

И Исус вели: „Ако слушнете што ви кажувам,“ и ако читаме стихови како овој, што Бог бара од нас кога вели: „Чувајте Моите заповеди. Послушајте Ме“? Дали Тој вели тоа за да не здроби? Или ни кажува: „Те љубам доволно за да те приближам и да ти кажувам како да останеш близок бидејќи не сакам да бидеш далеку од Мене.“ Тоа е второто, нели? „Останете близок до Мене. Шетајте со Мене на овој начин. Немојте да се оддалечувате од патот. Дозволете Ми да ја имам Мојата рака околу вас,“ како да е. Дали некогаш би сакал да не послушаш Бог кој пее? Ова не е суров, далечен деити кој поставува произволни правила и вели: „Оди и прави исто така за да го заслужиш Мојот фавор!“ Песниот Бог вели: „Останете близок. Дојдете кај Мене.“ Ние го правиме тоа со послушање. Тоа е еден начин.

И тогаш, ние одбиваме да слушаме лжи за Бога. Ние одбиваме да слушаме лжи за Бога. Тоа нè засега. Ова е еден од главните планови на Сатана. Тој сака да размислуваш за Бога поинаку од Софонија 3:17. Тој сака тивкиот Бог да биде Бог за кој постојано размислуваш. Тој сака далечниот Бог да биде Бог кој е на твојот ум. Тој никогаш не сака да размислуваме за пеечкиот Бог. Одбиј да веруваш; одбиј да се согласиш со тоа. Нека овој збор те исправи. Постојано враќај се на оваа ветба. И ќе речеш: „Па, јас не го чувствувам! Сакам да го чувствувам, но не го чувствувам!“ Ако го сакаш, тоа е затоа што Тој ти го даде тоа желба. Немој да се откажеш од тоа. Немој да се откажеш од тоа. Постојано враќај се на тоа и моли Го: „Боже, нека доживеам повеќе од Твојата љубов. Нека Те запознам подобро.“ И чекај Го. Чekaј во Неговото време. Тој ќе Те приближи. Давид рече: „Јас чекав на Господа,“ Psalm 40 Тој ќе ни рече истото. Тој ќе го слушне нашиот плач. И ќе речеш: „Па, дали не е лицемерно да се прави тоа кога не го чувствувам?“ Не! Тоа е суштината на верата, пријатели. Тоа е да продолжиш да одиш кај Него кога не го чувствуваш. Тоа не е лицемерие; тоа е вера! Верата вели: „Моите чувства на далечина немаат конечна реч. Мојата вера во Бога кој пее и ме љуби во Христа има конечна реч.“

Се вративме во Јужна Каролина на почетокот на јуни за пензионирањето на татко ми. Тој има 80 години и не на никого му беше изненадување кога на партијата за пензионирање објави дека ќе земе нова работа! Така работи татко ми! Но токму кога го објави пензионирањето, неколку дена подоцна пристигна пакет по пошта. И кога го отворив пакетот, видов балонска обвивка и пред дури да ја отстранам балонската обвивка знаев што е тоа. Тоа беше фотографија. Тоа е една од моите највредни сопствености. Тоа е фотографија што ја има во канцеларијата на татко ми колку што се сеќавам. И тоа е слика што беше направена кога бев многу млад, веројатно на возраст од Дороти. Татко ми беше професор на факултет и беше лето, бевме на некоја партија – тој беше декан на својот оддел и тие беа ангажирале нов факултетски член и имаше некоја партија. И очигледно, приказната беше дека јас, повторно, не на никого му беше изненадување, земав дополнителен колачиќ. И еден од родителите таму ги стави рацете на мене и извика на мене. И тоа едноставно не е нешто што би му го направиле на синот на татко ми! И јас направив, она што мислам дека би направил било кое двомесечно дете. Јас тргнав кај татко ми и некој случајно имаше камера и ја сними сликата на мене со солзи што течат по моето лице со рацете на татко ми околу мене и најголемиот насмев што некогаш сте го видели. И оттогаш како малку момче, таа слика ми кажа: „Твојот татко те сака. Без разлика што правиш, без разлика колку далеку одиш, тој се радува да ти покаже љубов.“

И она што Бог го направи за нас tonight е да ни даде слика што ни кажува: „Јас ги сакам Моите деца и се радувам над нив.“ И само во Библијата го наоѓаме овој Бог и тоа е единствената слика на Бог што ќе промени сè за нас. Ајде да се помолиме.

Татко, ние пеевме ова утро за сиромашен, шепотлив, заикав јазик. И јас тоа го чувствувам толку остро сега, Господи. Ве молам, ве молам, не дозволувајте величественоста, сјајот, славата на овој стих да се изгуби поради слаба објаснување. О Господи, отвори ги нашите очи за славата на Твојата љубов, безграничноста на неа, бесплатната на неа, огромноста на неа. Нека не промени, молиме Те. Во името на Исус, амин.