Градење на карпата

Градејќи на Карпатот

Дела 9:31

Од Wiley Lowry

Ако би сакале да се свртите во вашите Библии кон Деяния глава 9; тоа се наоѓа на страница 918 во вашите црковни Библии. Ако сте често овде, слушате дека често ја повторуваме првата прашање и одговор на Вестминстерскиот пократок катехизам. И тоа навистина е неверојатно јасен и корисен резиме на целта на животот. „Главната цел на човекот е да го слави Бога и да Му се радува засекогаш.“ Ако можам да додадам едно нешто – и сигурен сум дека мажите кои седеа во Јерусалимската комора во Вестминстерското собрание ќе беа многу желни да слушнат што имам да кажам! Но ако можам да додадам едно нешто, би рекол ова. Главната цел на човекот е да го слави Бога и да Му се радува заедно засекогаш. И причината што го кажувам тоа е затоа што црквата е централна за Божјата цел за Неговиот народ. И она што го гледаме во Дела глава 9 стих 31 е дека црквата се градеше врз Христос. И додека се градеше врз Христос, тие одеа „во стравот од Господинот и во утехата на Светиот Дух.“ Гледате, тие Го славеа Бога и Му се радуваа заедно.

Значи, со тоа на ум, ајде да одиме кај Него во молитва, а потоа ќе го прочитаме тоа вечерва.

Татко наш, Те молиме да ни дадеш страв од Господинот и да ни дадеш утеха на Светиот Дух, дури и додека го читаме овој стих и го проучуваме вечерва. И додека излегуваме од овде, да излегуваме да Те славиме и да Ти се радуваме заедно засекогаш. Овие работи ги молиме во името на Христос, амин.

Дела 9, само еден стих; стих 31:

„Така црквата низ цела Јудеја и Галилеја и Самарија имаше мир и се градеше. И одејќи во стравот од Господинот и во утехата на Светиот Дух, се множеше.“

Тревата вене, а цветјата паѓаат, но Речта на нашиот Бог останува засекогаш.

Сакам да ја проучуваме оваа стих ноќеска според две точки. Првата е – изграден. А втората е – изграден надвор. Изграден и изграден надвор. Ќе поминеме најмногу време на првото, и тоа е местото каде што ќе започнеме, со изграден.

Изграден

Се вели дека “црквата низ цела Јудеја и Галилеја и Самарија имаше мир и се градеше.” Друг начин да го кажеме тоа е дека се усовршуваше. Се зајакнуваше. Силата на црквата е голема работа. Црквата е телото на Христос; тоа е невестата на Христос. Тоа е стадото на Добриот Пастир. Се собра според вечниот план на Бога, обезбеден со пролевање на скапоцената крв на Христос, и се управува од воскреснатиот и победнички Господ Исус Христос. Безбедно е да се каже дека растот и силата на црквата зависат од Христос.

И во оваа стих, мислам дека гледаме три работи, три начини на кои Христос е Оној во кој црквата е изградена. Три начини на кои црквата е изградена врз Христос. Еден е дека црквата е изградена врз Христовата заповед. Исто така гледаме дека црквата е изградена како Христова црква. А потоа гледаме дека е изградена и со Христовата посветеност. Да ги погледнеме овие три работи.

Изграден Врз Христовата Заповед

Прво, гледаме дека црквата е изградена во исполнување и во послушност на Христовата заповед. Едно од работите што ја истакнуваат оваа стих во книгата на Деяния е тоа што служи како резиме. Тоа е резиме на сè што претходно се случило во книгата на Деяния, но тоа е и преодно стих. Така што нè подготвува да ни каже што ќе се случи во остатокот од оваа книга на Деяния. И како резиме, стихот 31 ни вели дека црквата, низ цела Јудеја и Галилеја и Самарија, се градеше. Сега со спомнување на овие три места, особено, сме врзани за самата цел и ред и преглед на книгата на Деяния. Зашто видите, каде започнува книгата на Деяния? Книгата на Деяния започнува во Ерусалим и започнува со Исус и Тој е со Своите ученици и Тој им вели да чекаат во Ерусалим, да чекаат на доаѓањето на ветувањето Божјо, доаѓањето на Светиот Дух. И тогаш веднаш пред Своето вознесение, Исус им вели ова на Своите ученици. Тој вели: “Ќе примите сила кога Светиот Дух ќе дојде над вас, и ќе бидете мои сведоци во Ерусалим и во цела Јудеја и во Самарија и до краевите на земјата.” Книгата на Деяния започнува со Исус во Ерусалим. Таа завршува со Павле во Рим. И таа ја следи оваа линија на локации што Исус им ја дава на Своите ученици – Ерусалим, Јудеја, Самарија, и до краевите на земјата.

“На Оваа Карпа”

И така, во стихот 31, гледаме дека како се шири зборот за Христовото воскресение, црквата се гради во мир – каде? „По цела Јудеја и Галилеја и Самарија.“ Тоа е исто како што Исус заповеда, баш како што Исус заповеда, така црквата растеше и се зајакнуваше. Гледате, што Христос заповеда, тоа и дава Христос. Кога Тој ги овластува своите ученици, своите следбеници да бидат сведоци и да прават ученици, Тој ќе исполни што заповеда. Тој ќе донесе и ќе даде плод од нивниот труд за Него, бидејќи тоа е Божји план и тоа е Божје дело. Ќе се сетите во евангелијата кога Петар признава дека Исус е Христос – и што му вели Исус на Петар? Му вели: „На оваа карпа,“ ова признание на Исус како Христос, „на оваа карпа ќе ја изградам мојата црква и портите на пеколот нема да ја надвладеат.“ И имаше интензивна прогонба и спротивставување против црквата во времето на книгата Дела. И учениците, апостолите, беа фрлени во затвор. Им беше наредено да не зборуваат за Исуса. Читаме за Стефан и начинот на кој беше лажно обвинет и каменован; првиот маченик во раната црква. Читаме, дури и во поглавјето пред ова, дека тоа беше Саул, кој стана Павле – тој ја опустошуваше црквата.

Но ако можем само да ја дестилираме пораката на Деянията во само неколку зборови, можеме да кажеме дека тоа е сведоштвото за воскресението со сила и со прогон. И тоа е она што го наоѓаме – дека како порака на Евангелито, дека Исус е воскреснат од мртвиот, таа излегува и со силата на Светиот Дух црквата се множи и расте и се гради и се зајакнува во исполнување на заповедта на Христос и во лицето на интензивна прогон. Сега можеме да земеме неколку поуки од тоа, само од оваа една точка, бидејќи живееме во култура во која, на речиси секој начин, е против начините на Бога; тоа е против вистината на Бога. Гледаме дела на тероризам, што е речиси седмична реалност, и тоа сè повеќе и повеќе ги оптоварува луѓето. А сепак што гледаме овде во овој пасус? дека иако црквата изгледа како да е на нестабилен teren, таа треба да се ажурира, вистинската потреба е да се реформира; вистинската потреба е да се врати кон пораката на воскресението и кон потпирање во Светиот Дух знаејќи дека тоа е како Христос ја гради и зајакнува Својата црква.

Тоа е исто така охрабрување за нас. Можеби некои од вас се прашуваат дали вреди да се посветите на црквата? Дали вреди да се служи и да се дава и да се направи себеси ранлив во животот на конгрегацијата? Можеби некои од вас служат во црквата веќе многу години; дали сте уморни? Можеби тоа само не е приоритет како што беше порано? Она што го гледаме овде е дека растот на црквата, силата на црквата, е заповед на Христос. Тоа е план на Бога и Бог ќе види дека Неговата работа ќе биде извршена до крај, до исполнување, до крајот на времето, за слава на Христос и за доброто на Неговиот народ. Овој стих ни вели: „Гледајте што Бог прави за Својата црква, со Својата црква. Тој дава што заповеда.“ Очакујте го тоа! Молите се за тоа. Чекајте го тоа. И посветете се на Неговата црква.

Изградена како Христова Црква

Тоа не води до втората работа. Чија црква е тоа? Тоа е Христовата црква! Ова е Христовата црква што се гради. Христос е глава на црквата и има само една црква; една црква со мир и единство во Христа. Погледнете назад на стихот таму, стих 31. Погледнете што вели. Вели: „Така црквата“, еднина црква, „имаше мир и се градеше.“ Тоа е една црква, иако е на многу места. Таа е во Јудеја и Галилеја и Самарија, но сепак е една црква. Всушност, ако треба да го преведеме тој збор „низ сите“, каде што стои „низ сите“, можеме да кажеме „на целото“. Така можете да кажете дека тоа е црквата „на целото Јудеја и Галилеја и Самарија“. А тој збор на грчки е всушност истиот збор од кој добиваме зборот „католичка“. Ова е она што ние професираме или исповедаме кога ја кажуваме Апостолската Кредо и велиме дека веруваме во „светата католичка црква“. Не велиме дека веруваме во Римокатоличката црква, туку дека веруваме во едната универзална црква, светската црква на Христа. Ние ја потврдуваме нашата вера и нашето завет со тоа. Црква што е составена од верници од секоја нација, секое племе, секој јазик, секој народ.

Една Црква Во Христос Исус

То е она што Исус се молеше пред својата распетија. Тој се молеше со своите ученици дека "сите што веруваат во Него ќе бидат едно, исто како што Тој и Отецот се едно". То е она што Исус им нареди на своите ученици да направат на крајот на Матеј кога вели: "Одете и правете ученици од сите народи". А што наоѓаме кога стигнуваме до книгата Откровение, туку е тоа мешана толпа што никој не може да ја изброи, што е пред престолот и го обожава Јагнето, обожавајќи го Христос. Ова е Божјиот обет, враќајќи се на Неговиот обет до Авраам дека преку потомството на Авраам сите семејства на земјата ќе бидат благословени. То е една црква и таа е во Христос Исус. А почетокот на тоа единство го гледаме тука во книгата Дела на апостолите во стих 31 од глава 9 кога оние од Јудеја и Галилеја и Самарија се собрани заедно и уживаат во мир и уживаат во усовршување, градејќи се.

Победување на бариерите

И веќе на оваа точка во книгата Дела, црквата надминала големи бариери. Знаете, ако ги земете само тие три збора, „Јудеја и Галилеја и Самарија“, во тие три збора има комплицирана и вознемирувачка историја. Има идолопоклонство, има граѓанска војна, има омраза, има прогон, има предрасуди, има световност, има самоправедност. Јудеја беше местото на храмот. Тоа беше местото каде живееше религиозниот елит и каде што стоеше. Галилеја беше еврејска територија, но беше многу повеќе под влијание и удар од културните влијанија од римската и грчката култура. Самарија беше помеѓу двете и тие не беа со чисто еврејско потекло и следеа различни религиозни практики. А Евреите ги мразеа Самарците. Ни се кажува дека оние од Галилеја, кога одеа долу во Јудеја, ја преминаа реката Јордан за да ја заобиколат областа Самарија. Не сакаа да дојдат во контакт со овие луѓе. А од време на време, избудеше интензивна насилност меѓу овие групи луѓе. Но тука ни се кажува дека имаше една црква на овие места и таа црква имаше мир и беше градба. Не беше само слободна од опозиција; имаше мир меѓу нив. Имаше мир меѓу овие луѓе кои претходно беа во непријателство со Бога и сега беа помирени со Таткото и добија дар на вечен живот во Исус Христос, дар на Светиот Дух. Овие беа луѓе кои беа во непријателство едни со други, а сега се радуваат заедно во радост, во вера и во соработка. А тој збор за „црква“ што го имаме тука, значи буквално „повикани“. Тие беа „повикани“ од нивните претходни начини и од нивните различни потекла да дојдат во една црква, едно тело, еден народ за слава на Христос.

И можеби најочигледниот пример на тоа радикална трансформација што овие луѓе ја доживуваат е трансформацијата што се случи со Саул или Павле. Еве го човекот претходно во овој поглавје, еве го човекот кој беше главниот прогонител и угнетувач на црквата и сега тој е доведен во црквата, во заедништвото на светиите. И не само што тој повеќе не е прогонител туку сега тој е еден од главните инструменти за изградба на црквата. Тоа е радикалната трансформација што се случува овде во ова поглавје, во овој стих што ни се кажува. Растот на црквата донесува мир меѓу оние кои се различни и поделени. Зошто е тоа важно? Зошто е важно да има единство меѓу тоа разнообразие? Зашто ништо друго не може да го направи тоа; само Христос го прави тоа. Тоа се случува само во Христовата црква, и така тоа му донесува слава на Христовото име. И ние го гледаме тоа тука во овој стих.

Изградени од Христовата посветеност

Третото нешто што го гледаме за тоа како црквата се гради врз Христа е ова опис на животот што го уживаа верниците. Гледаме овде Христовата постојана посветеност, Неговото служење на црквата. Црквата се гради со Христовата посветеност кон нив. Стихот ни кажува дека тие одеа „во стравот од Господа и во утехата на Светиот Дух“. Сега размислете за карактеристиките на Исусовото служење. Кои беа аспектите на Христовото служење? Па, можете да ги идентификувате овие две карактеристики тука, нели? Зашто сè што Исус направи и рече беше направено за слава на Бога. Неговата посветеност да помине време со својот Татко во молитва. Сите Негови моќни дела и чуда и знаци и учењето што Го направи беше да му донесе слава на Бога. И дури одењето на Неговата смрт на крстот и примањето на гневот на Таткото, тоа беше направено од послушност и потчинување на волјата на својот Татко. Тоа беше стравот од Господа што проникна во целото Христово служење.

И Светиот Дух, тој Свети Дух што направи натприродни чуда во животот на Исус и преку Неговото служение е Светиот Дух што сега продолжува да го врши своето служение во и преку сите што веруваат во Христа. Исус го беше обещал тоа. Тој беше обещал дека ќе ги остави своите ученици, но нема да ги остави сами, туку ќе го испрати Светиот Дух да ги опреми, да ги научи, за да можат да вршат служение во Негово име. Друг име на Светиот Дух, ни се вели, е Утешителот или Помошникот. Што гледаме дека се случува токму овде во овој пасус? Утешителот донесува утеха. Тие одат „во стравот од Господа и утехата на Светиот Дух“. Тоа е доказ дека Христос работеше во Својата црква. Тој беше посветен на Својата црква. Тој продолжи да им служи на Своите луѓе, бидејќи тие покажаа страв од Господа и утеха на Светиот Дух. Овие две карактеристики секогаш одат заедно – почит, стравопочит, посветеност и обожување на Бога заедно со охрабрување и утеха, радост и благослов на Светиот Дух.

Стравот од Господа

Не чуствуваме многу за стравот од Господа, нели? Изгледа дека е тоа некаков старозаветен термин можеби. И секако, тоа беше соодветен одговор на Божјата слава низ целиот Стар Завет, стравот од Господа. Но во Новиот Завет, во многу наврати, писателите нè повикуваат на страв во светлината на реалностите на Евангелието. Зашто, гледате, тоа нè учи Евангелието. Евангелието нè учи да се плашиме од Господа. Евангелието нè учи дека нашиот грев заслужува гнев и незадоволство и казна од Бога. дека нема ништо што можеме да направиме за да го отстраниме нашиот грев и да ја заслужиме Божјата благословина. Но нашата спасение доаѓа само со смртта и воскресението на Исус Христос, Синот Божји. Толку сме сиромашни без Христос. Толку е скапа нашата спасение. Каков одговор би можел да биде посоодветен отколку страв и почит и почит и обожавање пред Бога? Каков одговор би можел да биде посоодветен отколку, како што рече Ј.И. Пакер, или да позајмиме од насловот на неговата книга, да "го земеме Бога сериозно"? Како можеме некогаш да уживаме во утехата на Светиот Дух ако не му даваме на Бога нашата најголема посветеност?

Мислам дека е безбедно да се каже дека сите ние желеме и копнаме по утехата на Светиот Дух, но дали Го земаме Бога сериозно? Се прашу дали ако ги прашаме нашите деца, ако ги прашаме нашите соседи, нашите колеги, "Која е најважната работа во нашите животи?" Се прашу што би рекле тие! Сите ние имаме тенденција да се земаме сериозно. Дали не е така? Ние го земаме нашиот труд сериозно, ние ги земаме нашите спортови сериозно, ние го земаме нашиот изглед, нашата храна и пијалка, нашето забавување, ние се земаме сериозно. Што е поочигледно од тоа од распространетоста на селфито? Сакаме да си направиме слика од себе. И ако се земаме сериозно, сакаме да им кажеме на другите луѓе за себе. Така го гледаме тоа во нашата култура. Но дали Го земаме Бога сериозно? Признавам дека сакам Духот да ги промени животите, но дали секогаш го правам тоа со очекување и желба за тоа што Бог може да направи? И дали сакам да добијам малку заслуга за тоа на патот? Се прашувам колку од нас сакаме нашите деца, сакаме младите да растат и да уживаат во утехата на Светиот Дух, да созреваат во верата, да растат во учеништвото, но само ако им е забавно да го прават тоа. И колку често ние моделираме соодветен страв од Господа во нашите сопствени животи и приоритетите што ги избираме за нашите семејства? Сите ние сме склони да ја бараме утехата на Светиот Дух и да го занемариме стравот од Господа. Но утехата на Светиот Дух доаѓа со стравот од Господа.

И кога зборувам за стравта од Господа, не зборувам за некоја тажна или мрачна расположба. Има топлина во ова, радост во стравот од Господа. Има слобода и искреност, надеж во времи на искушение; доверба во времи на страдање. Сила и длабочина и единство што се гради како црквата на Христос. Ова е убава слика на црквата што се гради во Деяния глава 9 стих 31. Црквата е Божји план за славата на Христос и за доброто на Неговиот народ. Знаете, во нашето семејство, ние некако сме полудели по птиците. Нема да кажам многу за тоа, бидејќи не знам колку сакам да откријам за тоа колку сме луди, но ние сме многу внимателни кон она што се случува со птиците во нашето двор! И вчера наидов на гнездо на птица. Ги гледаме овие сите времи, но само ме погоди колку беше импресивно ова гнездо на птица. Еве имаше слама и остатоци и нечистотија и овие птици можат да го соберат и да направат гнездо за своите јајца и за себеси. Зарем не е неверојатно она што Бог го прави во градењето на црквата? Тој зема Евреј и Грк, Галилеец и Самаритан, роб и слободен, богат и сиромах, и ги собира заедно како Негова црква, како Христова црква за Неговата слава, оваа убава слика на одење во стравот од Господа и во утехата на Светиот Дух? Тоа е она што Бог го прави во градењето на Неговата црква. Така црквата се гради. Таа се усовршува.

Исто така ни е кажано во последната реч од овој стих дека додека беше изградена, беше проширена. Ова ќе биде нашата последна точка вечерва. Црквата беше проширена; црквата се умножи. Додека црквата беше утврдена, црквата се умножи. Всушност, можеме да кажеме дека еден од знаците на силата на црквата е тоа што е насочена надвор. Таа беше проширена додека беше изградена и беше изградена додека беше проширена. Ова не е статичко тело на верници. Ова не е ексклузивна клуб. Ова е динамично соработка за која станува збор овде. Еден од модните зборови во црквата денес, во нашата култура, мислам, е “заедница – правење живот заедно.” И тоа е секако една од приоритетите на овој пасус; тоа е една од убавите работи овде. Тие ја доживуваат заедницата заедно. Но една од опасностите на воздигнување и фокусирање на заедницата е тоа што фокусот може да стане внатрешен и заедницата може да стане внатрешно ориентирана. И може да стане тешко да се прифатат нови дојдовци или странци. И сигурно многумина од нас имаат искуство со тоа во мали групи или неделни училишта или такви работи.

Проширена

Но ние гледаме овде, дека кога фокусот е на Бога и кога фокусот е на Христовата заповед да ја изгради Неговата црква и да оди и да прави ученици, црквата се протега и растот на црквата му принесува слава на Христовото име. И она што го гледаме како црквата се протега, квалитетите што ја снабдуваат силата на црквата се исти квалитети што ја снабдуваат растот. Оние работи што беа присутни и очигледни во Христовата служба кон нив – стравот од Господа и утехата на Светиот Дух – тие се две работи кои ги пратат надвор, ги тераат надвор и доведуваат до множење на оние надвор од црквата. Тоа е како што одеа во стравот од Господа и во утехата на Светиот Дух дека црквата се умножи. Таа беше проширена.

Утврдување води до множење

Тоа е суштинскиот принцип што често сте го слушале Ед да го каже, дека “она што најдлабоко оди во срцето, најшироко оди во светот”. Тоа како црквата се гради, така и се шири. Често на мисионерските конференции го слушаме цитатот на John Piper кој вели: “Мисијата постои затоа што обожавањето не!” Но, можеме да кажеме и дека мисијата постои затоа што обожавањето прави. И тоа е она што Piper всушност го вели во онаа проповед каде што зборува за тоа. Тоа е дека утврдувањето води до множење. И причината зошто тоа е толку важно е дека црквата напредува во тешки места; таа оди кај луѓе со вистински, длабоки потреби. Зашто какво е состојбата на светот? Каква е состојбата на оние кои се надвор од црквата? Па, тоа е спротивното од она што го гледаме овде. Тие се без страв од Господа и се без утехата на Светиот Дух. Нема чувство на зависност од Бога. Нема надеж и мир и утеха, туку само гордост и суетност. Не мислам дека треба да даваме примери за тоа како тоа ги карактеризира луѓето околу нас, но Христос ни дава нешто подобро. Тој ни дава Себе. И во Него, ние сме повикани на сила и единство и радост и мир и чудо и љубов. Ние сме повикани на живот, на вечен живот во Него.

Додека се надеваме на оние работи, молиме за оние работи, чекаме на оние работи, едно од охрабрувањата што ги земаме е дека се молиме за оживение. Се молиме за реформација, за освежување, обновување. Да ли го слушнавте тоа “ре”? Го молиме Бога да направи нешто што Тој го направил претходно. Молиме Тој да го направи тоа. И можеме да бидеме желни затоа што гледаме дека Тој го направил тоа претходно. А доказот за тоа е тука во Дела апостолски глава 9 стих 31. Повикуваме Бог да го направи тоа повторно за славата на Христос и за доброто на Неговиот народ.

Сега читам една книга за поплавата на реката Мисисипи во 1927 година, Rising Tide. И книгата е неверојатна! Еден од главните ликови во книгата е самата река Мисисипи. Таа е еден од најдоминантните ликови во книгата. И неверојатно е да се слушне начинот на кој тој ја опишува моќта и интензитетот на реката додека тече надолу и додека се издига нагоре. И на секоја точка од патот, реката бара да пробие низ браните. Таа бара да се издигне над браните и да се прошири надвор од бреговите на реката. Таква е интензитетот и моќта на реката.

Тоа е она што го гледаме со црквата додека црквата расте, додека се зголемува, додека расте. Таа бара да се протегне и да изгради и да расте и да се размножи за славата на Христос. Тоа прави црквата. Тоа е она што ја гледаме како ја прави овде во дело на апостолите поглавје 9 стих 31. Молиме да го прави тоа и во нашето време.

Живот на едноставност

Дозволете ми само да завршам со неколку коментари за да заклучам. Знаете дека доаѓам до таква пасус и секогаш наоѓам дека проповедта и учењето за стравот од Господа е особено тешка работа. Претпоставувам дека тоа е трансценденцијата на Бог; тешко е да се стави во зборови и да се зафати не само теророт туку и почитуваниот страв и љубов во тој страв. Па што изгледа тоа? Како изгледа да се има страв од Господа и утехата на Светиот Дух? Неколку зборови ми паѓаат на ум. А еден од нив, би рекол, е ова – тоа е живот на едноставност. Знаете дека сме толку расеани и сме зафатени толку често. Сме склони да пополниме секаков вид на време за одмор или тишина со бучава или со визуелна стимулација. Но тука има повик, мислам, за нас да бидеме тивни. Мислам дека, како што се моли Давид претходно, да „бидеме смирени и да знаеме дека јас сум Бог“, и да земеме време да се чудиме и да се восхитуваме на Божјото создание; да се сетиме на Неговите благослови, да се сетиме на Евангелието и да Му благодариме за тоа. Да расте благодарноста за она што Тој го направи.

Дали не постои едноставност што ја гледаме во црквата во Делата? Ако се вратиме во поглавје 2, што правеше црквата во времето на раната црква? Всушност беше прилично едноставно. Тие беа посветени на пофала и молитва. Тие беа посветени на словото и тајната. И тие се предаваа на заедништво и на великодушност. Едноставно е, но е исклучително. Дали не е тоа? И додека тие се посветија на тие работи, тие беа подготвени да изгледаат поинаку од светот околу нив, да бидат сол и светлина во својот свет. Имаше спремност кај нив да издржат искушенија, да издржат низ страдања, да страдаат со надеж и да бидат подготвени да дадат објаснение на оние што ги гледаа, причината за нивната надеж. Зошто имаа таква голема надеж? Тоа е поради воскресението; тоа е поради вечниот живот во Христос Исус. И тие заедно се зајакнуваа едни со други низ тие времиња. И тие беа подготвени да бидат сведоци за Христос.

И можеби тоа е местото каде што ја мериме оваа работа. Ако немаме желба и товар за изгубените, можеби не сме целосно сфатиле благословот на стравот од Господа и утехата на Светиот Дух. Можеби не сме целосно ценеле неверојатната привилегија на црквата, но и неверојатната потреба на изгубените. И можеби треба да се вратиме на местото каде што започнавме со службата, Лamentations поглавје 3, повикот за богослужба – “Да ги пребараме и испитаме нашите патишта и да се вратиме кон Господа и да ги подигнеме нашите срца и раце кон Бога во небото.” Да одиме кај Него во молитва!

Татко, Ти благодариме за Твоето Слово и за овој Господен ден што доаѓа, утро и вечер, да го слушнеме Твоето Слово и да ги пееме Твоите пофали. Молиме да нè направиш, со Твојот Дух, да не обновиш и да не оживеш и да ни дадеш радост во Христа и да ни дадеш срце за изгубените и да ни дадеш можности да се протегнеме. И додека се градиме, да се градиме надвор, за Твојата слава, за славата на Христа и за наше вечно добро. И овие работи ги молиме во име на Христа, амин.