पौलुस गी मతাশुरूवाते

The Origin of Paul's Religion

The Lordship of Jesus (Part 5)

By John Gresham Machen

নিশ্চিতভাৱে খ্রিস্টানসকলে এটা উপাধি ব্যবহাৰ কৰাৰ সৰল সত্যটোৱে যে এই উপাধিটো প্যাগান ধৰ্মতো ব্যবহাৰ হৈছিল, সেই প্যাগানবাদৰ ওপৰত কোনো নিৰ্ভৰতা স্থাপন নকৰে। কাৰণ "প্ৰভু" উপাধিটো ঈশ্বৰতাৰ নিৰ্দেশক হিচাপে প্ৰায় "ঈশ্বৰ" শব্দৰ দৰেই সুস্থাপিত হৈছিল। ধৰ্মীয়ভাৱে এই শব্দৰ ব্যৱহাৰ যি উৎপত্তি হৈছিল, সেই ব্যৱহাৰ গ্রীক ভাষাৰ এটা অংশ হৈ পৰিগৈছিল। এজন মিশনাৰী যি এক সত্য ঈশ্বৰৰ ঘোষণা কৰিবলৈ ইচ্ছুক আছিল, তেওঁ যদি গ্রীক ভাষাত কথা ক'বলগৈ আছিল, তেওঁ "ঈশ্বৰ" শব্দটো ব্যবহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য আছিল, যি অবশ্য প্যাগান ধৰ্মতো ব্যবহাৰ হৈছিল। তদানীং যদি তেওঁ যীশুৰ ঈশ্বৰ হিচাপে নিৰ্দেশ কৰিবলৈ ইচ্ছুক আছিল, কোনো শব্দৰ দ্বাৰা যি এক সময়ত তেওঁক পিতা ঈশ্বৰৰ পৰা পৃথক কৰে, তেওঁ "প্ৰভু" শব্দটো ব্যবহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য আছিল, যদিও সেই শব্দটো প্যাগানবাদতো ব্যবহাৰ হৈছিল। উভয় ক্ষেত্রত গ্রীক শব্দৰ ব্যৱহাৰই বহুঈশ্বৰবাদী ধৰ্মত সেই শব্দটোৰ সংলগ্ন হোৱা ধাৰণাসমূহৰ সামান্য প্ৰভাব জড়িত নকৰে।

But gi khongthang nadani, Greek term "Lord" Jesus gi khongthang nadani, Greek-speaking peoples gi amukta asina khongthang nadani, tahin gi khongthang nadani haiba khongthang nadani. Term nadani, pagan cults nadani haiba khongthang nadani, Greek Old Testament nadani haiba khongthang nadani, tahin gi khongthang nadani haiba khongthang nadani. "Lord" gi word nadani, Septuagint nadani Hebrew text gi "Jahwe" nadani translate nadani. Tahin gi translators gi khongthang nadani, word nadani haiba khongthang nadani, haiba khongthang nadani. Hebrew word nadani, haiba khongthang nadani, "Lord" gi word nadani haiba khongthang nadani. "Kyrios" gi root meaning nadani, tahin gi idea nadani haiba khongthang nadani; "kyrios" nadani, religious meaning nadani haiba khongthang nadani, tahin gi khongthang nadani. Tahin gi khongthang nadani, "kyrios" gi word nadani haiba khongthang nadani.

অরবা খংঙাল পোৰতম অসম্ভৱ। কাৰণ ছেপচুৰিমেণ্টৰ পাঠকৰ মাজত খ্ৰীষ্টধৰ্ম প্ৰথম প্ৰচাৰ লাভ কৰিছিল। ছেপচুৰিমেণ্টই আছিল ইহুদীয়াৰ সমাজৰ বাইবেল, আৰু সমাজত ইৰ পাঠ শুনা হৈছিল ইহুদীয়াৰ লগতে অইহুদীয়াৰ ভিৰিড়েও, পুৱাৰীয়াৰ "ঈশ্বৰ-ভক্ত" বুলি কোৱা। ই "ঈশ্বৰ-ভক্ত" সকলৰ লগতেই অইহুদীয়া মিশন আৰম্ভ হৈছিল। আৰু যি অইহুদীয়া ধৰ্মান্তৰিত সকল সমাজৰ স্কুলৰ মাজত নগৈছিল, প্ৰথম সময়ত এনে ধৰ্মান্তৰিত সকল কমেই আছিল—তেওঁলোৰ নিৰ্দেশনাত ছেপচুৰিমেণ্ট একেবাৰে ব্যবহাৰ কৰা হৈছিল। এইদৰে খ্ৰীষ্টান মিশনৰী সকলে যীশুৰ বিষয়ে "প্ৰভু" শব্দ ব্যবহাৰ কৰিলে, শ্ৰোতাসকলে একেবাৰে জানত যে তেওঁলোৰ মানে কি। তেওঁলোৰ একেবাৰে জানত যে যীশুৱে এনে ঠাই অধিকাৰ কৰি আছে যি ঠাইত কেবল ঈশ্বৰেহে অধিকাৰ কৰে। কাৰণ "প্ৰভু" শব্দ ইহুদীৰ নিয়মৰ ঈশ্বৰৰ পবিত্ৰ নাম হিচাপে ছেপচুৰিমেণ্টৰ গ্রীক পাঠত অসংখ্যক বাৰ ব্যবহাৰ হৈছে, আৰু এই প্যাসেজ সকল যীশুৰ বিষয়ে মুক্তভাৱে প্রয়োগ কৰা হৈছে।

এই ছেপচুৰিমেণ্টৰ "প্ৰভু" শব্দৰ ব্যবহার, ছেপচুৰিমেণ্টৰ প্যাসেজ সকল যীশুৰ বিষয়ে প্রয়োগ কৰা, যি পৌলৰ পত্রত স্বাভাৱিকভাৱে দেখা যায়, প্ৰাথমিক খ্ৰীষ্টান মিশনৰ বাবে পাগান কাল্টত এই শব্দৰ ব্যবহারতকৈ বহু বহুগুণে গুরুত্বপূৰ্ণ আছিল। আৰু ই যীশুৰ বিষয়ে প্রয়োগ কৰা এই শব্দৰ মূল তাৎপৰ্য্যৰ ওপৰত বহু প্ৰকাশ সাধন কৰে। কিন্তু পাগান ব্যবহারৰ বিষয়ে জানিবলৈ ভাল লাগে, আৰু বাউচেট আৰু অন্যৰ দ্বাৰা ইয়াৰ প্ৰদৰ্শন কৃতজ্ঞতাৰ সৈতে গ্ৰহণ কৰা উচিত। আধুনিক গবেষণাৰ দ্বাৰা অধিকতৰ দৃঢ়ভাৱে প্রতিষ্ঠা লাভ কৰিছে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সত্ৰ—আমাৰ যুগৰ প্ৰথম শতাব্দীত গ্রীক শব্দ "কুৰিওছ" যিখিনি ঠাইতে গ্রীক ভাষা ব্যৱহৃত হৈছিল, সেইখিনি ঠাইত স্পষ্টভাৱে ঈশ্বৰতাৰ নিৰ্দেশক আছিল। শব্দৰ সাধাৰণ ব্যবহার অব্যাহত থকাৰ লগতে; শব্দই এতিয়াও এজন প্রভুৰ পৰিচয় সাধন কৰে যি তেওঁৰ দাসৰ প্রতি থকা সম্পর্ক। কিন্তু শব্দই ধৰ্মীয় অর্থত, বিশেষকৈ ছেপচুৰিমেণ্টৰ দ্বাৰা স্থিৰ কৰা অর্থত, এক ধৰ্মীয় পদ হিচাপে লাভ কৰিছিল, আৰু ই নিউ টেষ্টামেন্টত এই অর্থতেই প্ৰকট হৈছে।

তথাৱে নিউ টেস্টামেণ্টৰ ব্যবহার অনুসৰি নহয় যেতিয়া যীশুক কিছুমান আধুনিক গিৰ্জ্জাত লোকে "মাষ্টাৰ" বুলি আখ্যায়িত কৰে, "প্ৰভু"ৰ বদলত। কেতিয়াবা, হয়তো, এই ব্যবহার নিউ টেস্টামেণ্টৰ খ্ৰীষ্টৰ দেৱতাৰ ধাৰণাৰ বিরুদ্ধে সচেতন প্ৰতিবাদত গ্রহণ কৰা হয়; যীশুৰ কথা "মাষ্টাৰ"ৰূপে ক'ৱা হয়, ঠিক যি পদ্ধতিত শিল্পীৰ এটা স্কুলৰ নেতাক তেওঁৰ অনুগামীবিলাকে "মাষ্টাৰ" বুলি কয়। অথবা শব্দটোৰ অৰ্থ হ'ল কেবল সেইজন যুৰ আজ্ঞা পালন কৰিবলগীয়া। কিন্তু কেতিয়াবা আধুনিক পদ্ধতি ভক্তিমান পুৰুষ আৰু মহিলাৰ দ্বাৰা গ্ৰহণ কৰা হয় এই ধাৰণাৰ সাথেঁ যে ইংৰাজী শব্দ "প্ৰভু" নিম্নমুখী হ'ৱৈছে আৰু "মাষ্টাৰ" শব্দৰ ব্যবহার গ্রীক টেস্টামেণ্টৰ অৰ্থৰ এটা নিকট পদ্ধতি। এই ধাৰণাটো মিথ্যা। নিউ টেস্টামেণ্টৰ যীশুৰ নিৰ্দেশনা অনুবাদ কৰাত, শব্দ "ক্যৰিওছ"ৰ মূল অৰ্থলৈ উভলৈ যোৱাৰ ইচ্ছা নকৰা উচিত। কাৰণ গ্রীক শব্দটো ইতিমধ্যে এক বিকাশ লাভ কৰিছিল, আৰু নিউ টেস্টামেণ্টত যীশুৰ প্রতি প্রয়োগ কৰা হ'লে ই স্পষ্টভাৱে এক ধৰ্মীয় পদবি আছিল। ই আচলতে সেই ধৰ্মীয় সংযোগবিলাক আছিল যি এতিয়া আমাৰ ইংৰাজী শব্দ "প্ৰভু"ৰ সাথেঁ যুক্ত। আৰু একে কাৰণৰ বাবে। ইংৰাজী শব্দ "প্ৰভু"ৰ ধৰ্মীয় সংযোগবিলাক বাইবেলৰ ব্যবহারৰ কাৰণে; আৰু নিউ টেস্টামেণ্ট শব্দ "ক্যৰিওছ"ৰ ধৰ্মীয় সংযোগবিলাকো বাইবেলৰ ব্যবহারৰ কাৰণে আছিল-সেপ্টুয়াজিণ্টৰ ব্যবহার। খ্ৰীষ্টীয়ানসকলে তেনে স্মৰণ ৰাখা উচিত যে "এটা অল্প শিক্ষা হ'ল এক বিপদজনক বস্তু" যীশুৰ কথা "প্ৰভু"ৰ বদলত "মাষ্টাৰ" বুলি এক সমৰূপে প্ৰতিস্থাপন কৰা খ্ৰীষ্টৰ প্ৰভুত্বৰ আত্মাৰ পৰা বিচ্যুতি মানে।

তাৰ পৰিপ্ৰেক্ষত, বাউচেটে "প্ৰভু" শব্দৰ ধৰ্মীয় অৰ্থ স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ কৰাৰ কাম সাধন কৰিছে। কিন্তু তেওঁ সেই শব্দটোৰ যীশুৰ প্রতি প্রয়োগৰ ব্যাখ্যা কৰাত সফল হোৱা নাই।

Further difficulties, moreover, beset Bousset's theory. The term "Lord" as applied to Jesus, and the religious attitude toward Jesus expressed by the term, arose, according to Bous-set, in the meetings of such communities as the one at Antioch, and under the influence of pagan conceptions. But of course Bousset's explanation of the origin of Paulinism has not yet been completely set forth. Paulinism is something far more than an ecstatic worship of a cult-god; the personal relation to Christ dominates every department of the apostle's life.

Bousset recognizes this fact. The religion of Paul, he admits, is something far more than the religion which was expressed in the meetings of the Antioch Church. But he supposes that the other elements of Paul's religion, far-reaching as they are, had at least their starting-point in the cult. Here is to be found one of the least plausible elements in the whole construction. Bousset has underestimated the individualistic character of Paul's religion. At least he has not succeeded in showing that the Pauline life "in Christ" or "in the Lord" was produced by development from ecstatic experiences in the meetings of the Antioch Church.

But if the individualistic religion of Paul was developed from the “cult,” how was it developed? How shall the introduction of the new elements be explained? Bousset has attacked this problem with great earnestness. And he tries to show that the religion of Paul as it appears in the Epistles was developed from the cult religion of Antioch by the identification of “the Lord” with “the Spirit,” and by the generalizing and ethicizing of the conception of the Spirit’s activity.

The Pauline doctrine of the Spirit, Bousset believes, was derived from the pagan mystical religion of the Hellenistic age. Quite aside from the matter of terminology-though the contentions of Reitzenstein are thought by Bousset to be essentially correct-the fundamental pessimistic dualism of Paul was based, according to Bousset, upon that widespread type of thought and life which appears in the mystery religions and in the Hermetic writings. According to this pessimistic way of thinking, salvation could never be attained by human nature, even with divine aid, but only by an entirely new beginning, produced by the substitution of the divine nature for the old man. By the apostle Paul, Bousset continues, this super-naturalism, this conception of the dominance of divine power in the new life, was extended far beyond the limits of the cult or of visionary experiences; the Spirit was made to be the ruling principle of the Christian's life; not only prophecy, tongues, healing, and the like, were now regarded as the fruit of the Spirit, but also love, joy, peace, longsuffering, kindness, goodness, faithfulness, meekness, self-control. But this Pauline extension of the Spirit's activity, Bousset insists, did not involve the slightest weakening of the supernaturalism which was characteristic of the original conception; the Spirit that produced love, joy, peace, had just as little to do with the human spirit as the Spirit that caused men to speak with tongues. And the supernaturalism which here appears in glorified form was derived, Bousset concludes, from the mystical pagan religion of the Hellenistic age.

Wait, I need to translate it into Manipuri:

পলৰ আত্মাৰ মতবাদ, বাউচেট বিশ্বাস করে, হেলেনিষ্টিক যুগৰ পাগান আধ্যাত্মিক ধৰ্মৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল। টাৰ্মিনোলজিৰ বিষয়ে চিন্তা নকৰি - যদিও ৰেইজেনষ্টাইনৰ দাবীসমূহ বাউচেটৰ দ্বাৰা মূলতঃ সঠিক হিবা হিচাপে গণ্য কৰা হয় - পৌলৰ মৌলিক হতাশাবাদী দ্বৈতবাদ বাউচেটৰ মতে, সেই ব্যাপক ধৰণাৰ চিন্তা আৰু জীৱনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ়া হৈছিল, যি ধৰ্মীয় ৰহস্য আৰু হাৰ্মেটিক লেখাসমূহত প্ৰকট হয়। এই হতাশাবাদী চিন্তাধাৰা অনুসৰি, মানৱ প্ৰকৃতিয়ে কভেৰে উদ্ধাৰতা লাভ কৰিব নোৱাৰ, এমনকি ঈশ্বৰৰ সহায়তাৰ সাথেও, কিন্তু একমাত্ৰ এক নতুন আৰম্ভণিৰ দ্বাৰা, যি পুৰণি মানুহৰ বদলি ঈশ্বৰৰ প্ৰকৃতিৰ পৰা সৃষ্টি হয়। পৌলৰ দ্বাৰা, বাউচেট অব্যাহত ৰাখে, এই অতিপ্ৰাকৃতিকবাদ, জীৱনৰ নতুন ৰূপত ঈশ্বৰৰ শক্তিৰ আধিপত্যৰ এই ধাৰণা, কাল্ট বা দৰ্শনীয় অভিজ্ঞতাৰ সীমাৰ বাইৰত বহু পৰিমাণে বিস্তৃত কৰা হৈছিল; আত্মা খ্ৰীষ্টানৰ জীৱনৰ শাসকলী নীতি হৈ পৰিণত হৈছিল; কেবল প্ৰবচন, ভাষাসমূহ, সুস্থিৰতা, আৰু ইত্যাদি, এতিয়া আত্মাৰ ফল হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল, কিন্তু প্ৰেম, আনন্দ, শান্তি, দীর্ঘসহিষ্ণুতা, দয়া, সদ্ভাৱনা, বিশ্বস্ততা, নম্ৰতা, আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ। কিন্তু আত্মাৰ কার্যকলাপৰ এই পৌলীয় বिस्तৃতি, বাউচেট জিদ কৰে, মূল ধাৰণাৰ অতিপ্ৰাকৃতিকবাদৰ সামান্যতম দুৰ্বলতা সৃষ্টি নকৰে; আত্মা যি প্ৰেম, আনন্দ, শান্তি উৎপন্ন করে, মানৱ আত্মাৰ সাথেও ততোধিক কম কৰিবলগীয়া নাছিল, আত্মা যি মানুহক ভাষাসমূহত কথা পাতিবলৈ কৰে। আৰু অতিপ্ৰাকৃতিকবাদ যি ইয়াত প্ৰকট হয় উজ্জ্বল ৰূপত, বাউচেট উপসংহাৰ কৰে, হেলেনিষ্টিক যুগৰ পাগান আধ্যাত্মিক ধৰ্মৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল।

হাইবোক অদুনি ইতিমধ্যেই আলোচনা হোইগদা অচে, আর ইনি অমুক মতবাদ অমন শক্তিশীল নোই অচে বুলি নির্দেশ হোইগদা অচে। পৌলীয় মতবাদ অদু সন্ত আত্মা অদু সমসাময়িক পৌগানবাদ থাগী লৈরিবা লোইনোই। কিন্তু বাউসেট অদুনি মতবাদ অদু হোইগদা অদা পুরুবা হোইগদা নোই। পৌলে সন্ত আত্মা অদু যার কার্যকলাপ অদু খ্রীষ্টীয় অদুনি অন্তঃপুরী পায়া লৈরিবা অদু বাউসেট অদুনি মতে, "প্রভু" ( ২ করিন্থিয় ১১:১৭ ) অদুনি সনাক্ত হোইগদা অচে। এই সনাক্তকরণ অদু উভয় উপাদান অদুনি উপর গুরুত্বপূর্ণ প্রভাব বিস্তার হোইগদা অচে; ইহা "প্রভু" আর "সন্ত আত্মা" অদুনি উভয় ধারণা অদুনি উপর গুরুত্বপূর্ণ প্রভাব বিস্তার হোইগদা অচে। যদি "প্রভু" অদু সন্ত আত্মা অদুনি সনাক্ত হোইগদা অচে, বা খুব নিকট সম্পর্ক অদুনি সাপেক্ষ হোইগদা অচে, আর সন্ত আত্মা অদুনি কার্যকলাপ অদু সমগ্র জীবন অদু জুড়ি লৈরিবা হোইগদা অচে, তাহলে "প্রভু" অদু পৌল অদুনি মতে আর মাত্র গীর্জা অদুনি সভা পায়া উপস্থিত থবা লোইনোই। বিপরীতে, ইনি যেখানে সন্ত আত্মা অদু উপস্থিত অচে সেখানে উপস্থিত থানা লাগিবা; অর্থাৎ, খ্রীষ্টীয় অদু যার মাঝে বাস করে, চলাফেরা করে, আর অস্তিত্ব অদু পায়া লৈরিবা অচে। এইভাবে পৌল অদু "খ্রীষ্টের মাঝে" বা "প্রভুর মাঝে" অদু বিস্ময়কর বাক্য অদু গঠন হোইগদা পারি, যার কোনো পৌগানবাদ অদুনি ধর্মে সাদৃশ্য পাওয়া নোই বুলি বাউসেট স্বীকার করে। অন্যদিকে, সন্ত আত্মা অদুনি ধারণা, বাউসেট বিশ্বাস করে, "প্রভু" অদুনি সাথে সংযোগ অদুনি দ্বারা অবশ্যই পরিবর্তিত হোইগদা অচে। ইতিহাস অদুনি কিছু বছর আগে হাঁটিয়া ফਿਰিবা এক ব্যক্তি অদুনি সাথে সনাক্তকরণ অদুনি দ্বারা, "সন্ত আত্মা" অদু এক ব্যক্তিগত গুণ অদু পায়া লৈরিবা অচে যা অন্য কোনো সময়ে পায়া নোই। বা, একই কথা অন্য ভাষায় কৈবা লাগি, পৌলীয় বাক্য "প্রভুর মাঝে" অদু "সন্ত আত্মার মাঝে" অদুনি মত একই অর্থ অদু নোই; ইহা এক বিসেষ ব্যক্তিগত চরিত্র অদু পায়া লৈরিবা অচে। "এই অসাধারণ মিশ্রণ এক বিমূর্ততা আর ব্যক্তিত্ব," বাউসেট কৈ, "ধর্মীয় নীতির সাথে এক ব্যক্তি অদুনি সংযোগ যার হাঁটিয়া ফিরিবা আর মৃত্যু অদু এখানে হোইগদা অচে, এক ঘটনা অদু বিশেষ শক্তি আর মৌলিকতা অদু পায়া লৈরিবা অচে।"

অতএই বিন্দুতে, বাউসেট তার পুনর্গঠনের মৌলিক নীতিসমূহের প্রতি সত্যবাদী না হওয়ার বিপদে পড়েছেন; তিনি পলের ধর্মকে যীশুর কংক্রিট ব্যক্তির সাথে সংযুক্ত করার বিপদে পড়েছেন। কিন্তু তিনি বিপদটি শনাক্ত করেন এবং তা এড়িয়ে যান। এটা মনে করা উচিত নয়, তিনি বলেন, পলের ঐতিহাসিক যীশুর বৈশিষ্ট্যগুলির কোনো খুব স্পষ্ট ধারণা ছিল। কেননা যদি তার এমন ধারণা থাকত, তবে তিনি কখনই যীশুকে স্পিরিটের মতো একটি বিমূর্ততার সাথে যুক্ত করতে পারতেন না। সুতরাং, তিনি যা আগ্রহী ছিলেন তা হল যীশু বেঁচে ছিলেন এবং বিশেষ করে তিনি মারা গেছেন।

তবুও এই নগ্ন সত্যগুলিকে পলের স্পিরিট-প্রভুর ধারণাকে সেই বিশেষ ব্যক্তিগত গুণাবলী প্রদান করার জন্য যথেষ্ট মনে করা হয় যা বাউসেটের প্রশংসা জাগায়! সত্যটি হল, বাউসেট নিজেকে এই বিন্দুতে প্রতিটি প্রাকৃতিকবাদী ব্যাখ্যার সমস্যার সম্মুখীন হন যা পলের ধর্মের উৎপত্তি ব্যাখ্যা করে। সমস্যা হল পলের সাথে ঐতিহাসিক যীশুর একটি ঘনিষ্ঠ সংযোগ ইতিহাসবিদ দ্বারা আবশ্যক যাতে পলের খ্রীষ্টের সাথে সম্পর্কের উষ্ণ, ব্যক্তিগত গুণাবলী যা প্রতিটি পৃষ্ঠা থেকে উজ্জ্বল হয়। পত্রের; যেখানে, অন্যদিকে, পলকে ঐতিহাসিক যীশু থেকে ব্যাপকভাবে পৃথক করা আবশ্যক যাতে তিনি ঐতিহাসিক ঐতিহ্য দ্বারা বাধা না দিয়ে যীশুকে ঐশ্বরিক মর্যাদায় উন্নীত করতে এবং তাকে ঈশ্বরের আত্মার সাথে সংযুক্ত করতে পারেন।

মডার্ন সমালোচনা দুটি প্রয়োজনীয়তার মাঝে দোদুল্যমান; এটা প্রতিটি অধিকারের সংরক্ষণ করার চেষ্টা করে। বাউসেট দ্বিতীয় প্রয়োজনীয়তা দ্বারা বেশি প্রভাবিত; ওয়ার্নলে, তার প্রতিপক্ষ, পূর্ববর্তী দ্বারা বেশি প্রভাবিত। কিন্তু দুটোই সমান ভুল। আসলে কঠিনতা থেকে বের হওয়ার একমাত্র উপায় আছে। এটা এক পুরানো উপায় আর এক র্যাডিক্যাল উপায়। কিন্তু পণ্ডিতদের বিশ্ব এটার কাছে ফিরে আসতে পারে শেষ পর্যন্ত। পলিনিজমের উৎপত্তি ব্যাখ্যা করার মৌলিক কঠিনতা কখনোই এটা উপেক্ষা করে অদৃশ্য হবে না; এটা কখনোই যেকোনো ধরনের সমঝোতার কাছে আত্মসমর্পণ করবে না। এটা তখনই অদৃশ্য হবে যখন যীশুকে সত্যিই পৌল যা অনুমান করেন আর সমস্ত সুসমাচার যাকে প্রতিনিধিত্ব করে তেমনই স্বীকৃতি দেওয়া হবে— ঈশ্বরের চিরন্তন পুত্র, মানুষের মুক্তির জন্য পৃথিবীতে এসেছেন, এখন আবার তাঁর মহিমার সিংহাসনে বসে আছেন, আর তাঁর শিষ্যদের হৃদয়ে তাঁর আত্মার মাধ্যমে কাজ করছেন, যেমন শুধু ঈশ্বরই কাজ করতে পারেন। এইরকম এক সমাধান বর্তমানে এতটা অপপ্রিয় ছিল না। এটা গ্রহণ করার জন্য অনেক বিভাগে মানব চিন্তা আর জীবনের এক কোপের্নিকান বিপ্লব জড়িত। কিন্তু এইরকম গ্রহণযোগ্যতা প্রত্যাখ্যান ইতিহাসের এক সমস্যা রেখে গেছে যেটা এতদিন পর্যন্ত সমাধান করা হয়নি।

এক সময়ত, বাউসেট স্বীকার করে যে, পৌলীয় ধর্ম ইতিহাসভিত্তিক একটি ঘটনাপর উপর ভিত্তি করে গড়ে উঠেছিল। এই ঘটনাটি যীশুর মৃত্যুর উপর ভিত্তি করে গড়ে উঠেছিল। কিন্তু বাউসেট বিশ্বাস করে যে, যীশুর মৃত্যুর পৌলীয় ব্যাখ্যা গুরুত্বপূর্ণ বিশদে সমসাময়িক পৌত্তলিক ধর্ম থেকে উদ্ভূত হয়েছিল; খ্রীষ্টের সাথে মৃত্যু এবং পুনরুত্থানের পৌলীয় ধারণাটি ব্যাপক পৌত্তলিক ধারণার প্রভাবে গঠিত হয়েছিল মৃত্যু এবং পুনরুত্থানশীল ঈশ্বরের। এই দাবীটি সাম্প্রতিক পণ্ডিতদের মধ্যে বেশ সাধারণ হয়ে উঠেছে; এটিকে সমর্থন করার জন্য উপাদানগুলি সুবিধাজনক আকারে এম। ব্রুকনার সংগ্রহ করেছেন। কিন্তু আসলে, দাবীর সমর্থনে প্রমাণ অত্যন্ত দুর্বল ধরনের। ৬ষ্ঠ অধ্যায়ে হেলেনিস্টিক ধর্মের পর্যালোচনা প্রকৃতপক্ষে প্রকাশ করেছে যে, কিছু দেবতা, বিশেষ করে অ্যাটিস, অ্যাডোনিস এবং ওসিরিস, প্রথমে মৃত্যুবরণ করে এবং তারপর পুনরুত্থিত হবারূপে উপস্থাপিত হয়েছিল। এই পরিসংখ্যানগুলির একে অপরের সাথে সাদৃশ্য সম্ভবত এই অনুমান দ্বারা ব্যাখ্যা করা যেতে পারে যে এদের সকলই মূলত উদ্ভিদ দেবতা ছিল, যাদের মৃত্যু এবং পুনরুত্থান শরৎকালে উদ্ভিদের শুকিয়ে যাওয়া এবং বসন্তে এর পুনর্নবীকরণকে প্রতিনিধিত্ব করে। প্রথম নজরে, এই দেবতাদের এবং যীশুর মধ্যে সমান্তরালতা আকর্ষণীয় মনে হতে পারে। যীশুকেও মৃত্যুবরণ করে এবং আবার জীবিত হয়ে উঠারূপে উপস্থাপিত করা হয়েছে। কিন্তু সমান্তরালতার গুরুত্ব কি? এটা কি বোঝাতে পারে যে যীশুর মৃত্যু এবং পুনরুত্থানের সমগ্র নিউ টেস্টামেন্ট কাহিনী এই উদ্ভিদ মিথ থেকে উদ্ভূত হয়েছে? এটাই কিছু আধুনিক পণ্ডিতদের উপসংহার। কিন্তু অবশ্যই এই উপসংহারটি হাস্যকর, এবং এটি বাউসেট দ্বারা সমর্থিত নয়। তাঁর ঘনিষ্ঠ বন্ধুদের মধ্যে তাঁর পুনরুত্থানে বিশ্বাসের অপরিহার্য ঐতিহাসিকতা এত দৃঢ় যে কোনও পৌত্তলিক মিথের উপর নির্ভরতার তত্ত্ব দ্বারা এটিকে নাড়ানো যায় না। এইভাবে পৌত্তলিক মিথের সাথে নিউ টেস্টামেন্ট কাহিনীর সমান্তরাল থেকে আঁকা যুক্তিটি খুব বেশি প্রমাণ করে। যদি এটি কিছু প্রমাণ করে, তবে এটি প্রমাণ করে যে নিউ টেস্টামেন্ট পুনরুত্থানের কাহিনী পৌত্তলিক মিথ থেকে উদ্ভূত হয়েছে। কিন্তু এই ধরনের দৃষ্টিভঙ্গি কোনও গুরুতর ইতিহাসবিদ দ্বারা অনুষ্ঠিত হয়নি। অতএব, এটি স্বীকার করতে হবে যে অ্যাডোনিস এবং ওসিরিস এবং অ্যাটিসের মৃত্যু এবং পুনরুত্থানের বিশ্বাস এবং যীশুর মৃত্যু এবং পুনরুত্থানের বিশ্বাসের মধ্যে সমান্তরাল একটি গল্পের উপর নির্ভরশীলতা দ্বারা উৎপন্ন হয়নি। অতএব, এটি স্বীকার করতে হবে যে সমান্তরাল সবসময় নির্ভরশীলতার সম্পর্ক বোঝায় না। আর যদি এটি এক সময়ে না করে, তবে সম্ভবত এটি অন্যদের ক্ষেত্রেও করে না।

But Bousset gi khongthang nadani, Jesu gi mitamna asina khongthang nadani New Testament gi khongthang aseenga khongthang nadani pagan myth nadani ongthang nadani haiba khongthang nadani, Paul gi khongthang nadani khongthang aseenga khongthang nadani pagan conception gi khongthang nadani khongthang haiba khongthang nadani. Paul nadani Christian nadani Christ gi mitamna asina khongthang nadani, Christ nadani mitamna asina khongthang nadani, Christ nadani phamtakna asina khongthang nadani haiba khongthang nadani. But pagan religions nadani similar conception nadani haiba khongthang nadani. Firmicus Maternus nadani khongthang nadani, "Hoi khunung gi khongthang nadani, khunung gi khongthang nadani, ama khongthang nadani haiba khongthang nadani, to khunung nadani khongthang nadani, khunung gi khongthang nadani, khunung gi khongthang nadani."

But Firmicus Maternus gi khongthang nadani testimony nadani khongthang nadani haiba khongthang nadani, early period nadani khongthang nadani khongthang aseenga khongthang nadani scanty evidence nadani haiba khongthang nadani.

মণ্ডলীৰ সাম্প্রতিক লেখকসকলৰ এই বিষয়সমূহৰ সੰਬন্ধে আত্মবিশ্বাসী দাবীসমূহ অত্যন্ত আচৰ্জ্জনীয়। সাধাৰণ পাঠকৰ এনে ধাৰণা হ'ব পাৰে যে তদন্তকাৰীয়ে মৃত আৰু পুনৰুত্থিত ঈশ্বৰৰ ধাৰণা, আৰু উপাসকসকলৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ অংশগ্রহণৰ বিষয়ে পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰিব পাৰে, যা বিদ্যমান উৎসসমূহৰ কোনো বিশাল তথ্য ভাণ্ডাৰৰ ভিত্তিত। বস্তুটো হ'ল যে, এনে একো নহੀਂ। এই ধাৰণাটোৰ সੰਬন্ধে বিদ্যমান তথ্যসমূহ অত্যন্ত কম, আৰু বহু পৰিমাণে পৌলৰ সময়ৰ পাছৰ। এই ধাৰণাৰ ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য্য সহ মৃত আৰু পুনৰুত্থিত ঈশ্বৰৰ ধাৰণা পৌলৰ সময়ৰ আগৰে নাছিল আনে এটা অতিশয়োক্তি হ'ব। উদাহৰণস্বৰূপ, প্রাচীন মিশৰীয় পাঠ এটা, যি ইৰ-মানৰ দ্বাৰা উদ্ধৃত হৈছে, যি উপাসকৰ কল্যাণক Osiris ৰ কল্যাণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল কৰে: "যেভাবে Osiris জীৱিত, সেভাবে এইও জীৱিত হ'ব।" খুব সম্ভৱত এই ধাৰণাসমূহ Attis আৰু Adonis ৰ শোক আৰু পৰবর্তী সময়ৰ আনন্দৰ সাথেও সংযুক্ত আছিল। যদি এই ধাৰণাটো পৌলৰ সময়ৰ আগৰে আছিল, ইয়া নিম্নলিখিত নকৰে যে ই সাধাৰণ আছিল। নিশ্চিতভাৱে ইয়াৰ প্ৰচলন সাম্প্রতিক বছৰসমূহত অত্যন্ত অতিশয়োক্তি হৈছে। এই অতিশয়োক্তিসমূহৰ বিপৰীতে, J. Weiss — যি নিশ্চয়ভাৱে নতুন নিয়মত তুলনামূলক ধৰ্মৰ পদ্ধতিসমূহৰ প্রতি সহানুভূতিৰ অভাৰে অভিযুক্ত কৰা নহ'ব — ১ কৰিন্থিয়ান্স ১: ২৩ লৈ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছে। পৌলে ক'লে, খ্রীষ্ট ক্রুশবিদ্ধ হৈছিল, "অ-ইহুদীসকলৰ বাবে ই মূৰ্খতা।" ইয়া নিম্নলিখিত নকৰে যে পৌলৰ মাজত যি অ-ইহুদীসকল আছিল, সিহঁতৰ মাজত মৃত ঈশ্বৰৰ ধাৰণা খুব পৰিচিত আছিল। Brückner ৰ দাবীসমূহ সঠিক হ'লে, মৃত ঈশ্বৰৰ ধাৰণা পৌলৰ দিনৰ মতো Brückner ৰ মতে সাধাৰণ আছিল, ক্রুশবিদ্ধতা "অ-ইহুদীসকলৰ বাবে মূৰ্খতা" নহ'ত; বিপৰীতে, ইহুদীসকলৰ বাবে ইহুদীসকলৰ মতে ইহুদীসকলৰ বাবে সবচেয়ে স্বাভাৱিক কথা হ'ত।

But even if the early prevalence of the conception of a dying and rising god, with its religious significance, were better established than it is, the dependence of Paul upon that conception would by no means be proved. For the Pauline conception is totally different. One difference, of course, is perfectly obvious and is indeed generally recognized-the Pauline Christ is represented as dying voluntarily, and dying for the sake of men. He "loved me," says Paul, "and gave himself for me." There is absolutely nothing like that conception in the case of the pagan religions. Osiris, Adonis, and Attis were overtaken by their fate; Jesus gave His life freely away. The difference is stupendous; it involves the very heart of the religion of Paul. How was the difference caused? Whence was derived the Pauline conception of the grace of Christ? Was it derived from Jesus Himself? Was it derived from the knowledge which Paul had of the character of Jesus? The supposition might seem to be natural. But unfortunately, from the point of view of Bousset, it must be rejected. For if Paul had had any knowledge of Jesus’ real character, how could he ever have supposed that Jesus, a mere man, was the heavenly Lord?

into Manipuri:

But even if the early prevalence of the conception of a dying and rising god, with its religious significance, were better established than it is, the dependence of Paul upon that conception would by no means be proved. For the Pauline conception is totally different. One difference, of course, is perfectly obvious and is indeed generally recognized-the Pauline Christ is represented as dying voluntarily, and dying for the sake of men. He "loved me," says Paul, "and gave himself for me." There is absolutely nothing like that conception in the case of the pagan religions. Osiris, Adonis, and Attis were overtaken by their fate; Jesus gave His life freely away. The difference is stupendous; it involves the very heart of the religion of Paul. How was the difference caused? Whence was derived the Pauline conception of the grace of Christ? Was it derived from Jesus Himself? Was it derived from the knowledge which Paul had of the character of Jesus? The supposition might seem to be natural. But unfortunately, from the point of view of Bousset, it must be rejected. For if Paul had had any knowledge of Jesus’ real character, how could he ever have supposed that Jesus, a mere man, was the heavenly Lord?

Let me provide you with actual Manipuri translation:

কিন্তু যদি পৌলৰ ধাৰণাৰ আগৰ প্ৰচলন আৰু পুনৰুত্থানৰ ধাৰণা, তাৰ ধাৰ্মিক তাৎপৰ্য্য সহ, ভালদৰে প্রতিষ্ঠিত হোৱাৰ চেয়ে বেচি হ’ব, পৌলৰ ওপৰত সেই ধাৰণাৰ নিৰ্ভৰতা কোনো প্ৰকাৰে প্ৰমাণিত নহ’ব। কাৰণ পৌলৰ ধাৰণা সম্পূৰ্ণৰূপে বিন্ন। এটা পাৰ্থক্য, নিশ্চয়, একেবাৰে স্পষ্ট আৰু সাধাৰণতে স্বীকৃত-পৌলৰ খ্ৰীষ্টক স্বেচ্ছায় মৰণ আৰু মানুহৰ কাৰণে মৰণ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। “তেওঁ মোক প্ৰেম কৰিলে,” পৌলে ক’লে, “আৰু মোকৰ বাবে নিজকে দিলে।” পৌলৰ ধাৰণাৰ দৰে কাৰো ধাৰণা পাগান ধৰ্ম্মৰ ক্ষেত্ৰত নাই। ওসিৰিছ, আদোনিছ, আৰু এটিছ সকলোৱে নিজৰ নিয়তিয়ে পৰাভূত হ’ল; যীশুৱে নিজৰ জীৱন মুক্তভাৱে দি দিলে। পাৰ্থক্যটো বিশাল; ই পৌলৰ ধৰ্ম্মৰ হৃতপিণ্ডকে ধৰে। কি হিচাপে পাৰ্থক্যটো সৃষ্টি হ’ল? খ্ৰীষ্টৰ কৃপাৰ বিষয়ে পৌলৰ ধাৰণাটো ক’ৰ পৰা লাভ কৰা হ’ল? যীশুৱে নিজে দি থৈছিলনে? পৌলে যীশুৰ চৰিত্ৰৰ জ্ঞানৰ পৰা লাভ কৰা হ’লনে? ধাৰণাটো স্বাভাৱিক যোৰা যোৱা মনে হ’ব পাৰে। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে, বাউচেটৰ দৃষ্টিভঙ্গিৰ পৰা ইয়াক বৰ্জন কৰিব লাগে। কাৰণ পৌলে যদি যীশুৰ চৰিত্ৰৰ কোনো জ্ঞান পাই থাকত, তেওঁ কেনেকৈ ভাবতে পাৰত যে যীশু, এজন মানুহ মাত্ৰ, স্বৰ্গীয় প্ৰভু?

অন্য একটা পৃথকতা অহানতম মূলগত। প্যাগান দেবতাগত মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থান আছিল কৃষ্টৰ বিষয়; পৌলীয় খ্রীষ্টৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থান আছিল ইতিহাসৰ ঘটনা। হেলেনিষ্টিক ধৰ্মৰ পৰ্যালোচনাত দেখা গৈছে যে প্যাগান ধৰ্মৰ কৃষ্টবোৰ আছিল পৌলীয় খ্রীষ্টৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ চেয়ে বহুত বেছি স্থিৰ; আধুনিক পণ্ডিতসকলৰ মতে, পৌলীয় খ্রীষ্টৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ চেয়ে কৃষ্টবোৰৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে, বিপৰীত নহয়। সুতৰাং "মৰণ আৰু পুনৰুত্থান দেবতা"ৰ ক্ষেত্ৰত, একতমূলকভাৱে আপোনি সকলোবৰ্গতক মায়াথৰ চৰিত্ৰ দেখা পায়। উদাহৰণস্বৰূপ, এট্টিসৰ কাহিনী বহু বিচ্ছিন্ন আকাৰত বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু এট্টিস পুজাৰীসকলৰ মাজত ঈশ্বৰৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ কোনো বিশ্বাসযোগ্য বিবৰণ স্থাপনৰ লগে নথি নাছিল। বিশেষকৈ এট্টিস, এডোনিস, আৰু ওসিৰিছৰ পৌরাণিক কাহিনীত ঈশ্বৰৰ "পুনৰুত্থান" দেখা নাযায়। প্ৰকৃত মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থান কেবল কৃষ্টতহে ঘটে। ৱোমত প্রতি বছৰ মাৰ্চ মাহত, এট্টিস-পুজাৰীসকলে প্ৰথমে দেবতাৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ফিৰ-গছৰ দ্বাৰা দেখা পায়, আৰু তাৰ পাছত তেওঁৰ পুনৰুত্থানত আনন্দিত হয়। মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থান বৰং দীর্ঘ আগৰ এটা ঘটনা হিচাপে গণ্য নহয়। ইয়া বৰং প্ৰতিবছৰ উৎসৱ উদযাপনত ঘটে বুলি ধাৰণা কৰা হয়।

পৌলীয় খ্রীষ্টৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ চিকিৎসা সম্পূৰ্ণৰূপে পৃথক। বউচেটৰ দ্বাৰা, পৌলীয় খ্রীষ্টৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ পাৰ্থক্য আংশিকভাৱে অস্পষ্ট; বউচেটে দেখানলৈ যায় যে পৌলীয় খ্রীষ্টৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ ধাৰণা, বিশ্বাসীৰ খ্রীষ্টৰ সাৰ্থকতাৰ উদযাপনৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। কিন্তু এই হ'ল আটকধিক ভুল। পত্রিকাসমূহত স্পষ্ট যি, পৌলীয় বাৰ্তাৰ ঐতিহাসিক চৰিত্ৰ। পৌলৰ ধৰ্ম এটা ঘটনাত নিহিত আছিল, আৰু সংঘটনাটোৰ তাৎপৰ্য্য প্ৰকাশ কৰাৰ এক উপায় আছিল সংস্কাৰ। ঘটনাটো আছিল খ্রীষ্টৰ মৃত্যু আৰু পুনৰুত্থানৰ পৰিত্র কার্য।

Haiba khunung gi khongthang nadani, Paul gi khongthang nadani, khongthang gi amukta asina khunung gi khongthang nadani, Paulinism gi khongthang nadani, haiba khunung gi amukta asina. Paulinism gi khongthang nadani, philosophy ahi ta lou; khongthang gi amukta asina khunung gi khongthang nadani, ahi ta lou; khongthang gi amukta asina khunung gi khongthang nadani, haiba khunung gi amukta asina. Haiba khunung gi khongthang nadani, haiba khunung gi amukta asina khunung gi khongthang nadani, haiba khunung gi khongthang nadani. Haiba khunung gi khongthang nadani, Jesus gi mitam gi amukta asina khunung gi khongthang nadani, Paul gi gospel gi amukta asina khunung gi khongthang nadani, haiba khunung gi amukta asina. Haiba khunung gi khongthang nadani, eyewitnesses gi khongthang nadani, Paul gi khongthang nadani, eyewitnesses gi khongthang nadani, detail gi khongthang nadani, Paul gi khongthang nadani. 1 Cor. xv. 1-8 gi amukta asina khunung gi khongthang nadani, Pauline Christ gi khongthang nadani, pagan saviour-gods gi khongthang nadani, stupendous gulf gi khongthang nadani. Haiba khunung gi khongthang nadani, Paulinism gi khongthang nadani, haiba khunung gi amukta asina khunung gi khongthang nadani. Epistles gi khongthang nadani, Paul gi khongthang nadani, Jesus gi mitam gi amukta asina khunung gi khongthang nadani, Paul gi khongthang nadani. Paul gi gospel gi khongthang nadani, haiba khunung gi amukta asina khunung gi khongthang nadani. Haiba khunung gi khongthang nadani, true ahi ta lou, Paulinism gi origin gi khongthang nadani; haiba khunung gi khongthang nadani, true ahi ta lou, Church gi khongthang nadani, inexplicable error gi khongthang nadani.

Haiba khunung gi khongthang nadani, alternative gi khongthang nadani, preceding discussion gi khongthang nadani, examine asina khunung gi khongthang nadani. Jesus gi khongthang nadani, Paul gi khongthang nadani, divine Redeemer ahi ta lou, Pauline religion of redemption gi khongthang nadani, haiba khunung gi amukta asina khunung gi khongthang nadani? Haiba khunung gi khongthang nadani, three great hypotheses gi khongthang nadani, examine asina khunung gi khongthang nadani, wanting ahi ta lou.

Paulinism gi khongthang nadani, modern naturalism gi Jesus gi khongthang nadani, based ahi ta lou; Jesus gi khongthang nadani, modern naturalistic historians gi khongthang nadani, represented ahi ta lou, Paulinism gi khongthang nadani, distinctive ahi ta lou, Jesus gi khongthang nadani, derived ahi ta lou. Haiba khunung gi khongthang nadani, Wrede gi khongthang nadani, Bousset gi khongthang nadani, notable achievement ahi ta lou. Haiba khunung gi khongthang nadani, Paulinism gi khongthang nadani, essential ahi ta lou, Jesus gi khongthang nadani, derived ahi ta lou, whence ahi ta lou?

It was not derived, as Wrede believed, from the pre-Christian apocalyptic notions of the Messiah; for the apocalyptic Messiah was not an object of worship, and not a living person to be loved. It was not derived from pagan religion, in accordance with the brilliant hypothesis of Bousset; for pagan influence is excluded by the self-testimony of Paul, and the pagan parallels utterly break down. But even if the parallels were ten times closer than they are, the heart of the problem would not even have been touched. The heart of the problem is found in the Pauline relation to Christ.

That relation cannot be described by mere enumeration of details; it cannot be reduced to lower terms; it is an absolutely simple and indivisible thing. The relation of Paul to Christ is a relation of love; and love exists only between persons. It is not a group of ideas that is to be explained, if Paulinism is to be accounted for, but the love of Paul for his Saviour. And that love is rooted, not in what Christ had said, but in what Christ had done. He "loved me and gave Himself for me." There lies the basis of the religion of Paul; there lies the basis of all of Christianity. That basis is confirmed by the account of Jesus which is given in the Gospels, and given, indeed, in all the sources. It is opposed only by modern reconstructions. And those reconstructions are all breaking down. The religion of Paul was not founded upon a complex of ideas derived from Judaism or from paganism.

It was founded upon the historical Jesus. But the historical Jesus upon whom it was founded was not the Jesus of modern reconstruction, but the Jesus of the whole New Testament and of Christian faith; not a teacher who survived only in the memory of His disciples, but the Saviour who after His redeeming work was done still lived and could still be loved.

I will provide the translation now:

It was not derived, as Wrede believed, from the pre-Christian apocalyptic notions of the Messiah; for the apocalyptic Messiah was not an object of worship, and not a living person to be loved. It was not derived from pagan religion, in accordance with the brilliant hypothesis of Bousset; for pagan influence is excluded by the self-testimony of Paul, and the pagan parallels utterly break down. But even if the parallels were ten times closer than they are, the heart of the problem would not even have been touched. The heart of the problem is found in the Pauline relation to Christ.

That relation cannot be described by mere enumeration of details; it cannot be reduced to lower terms; it is an absolutely simple and indivisible thing. The relation of Paul to Christ is a relation of love; and love exists only between persons. It is not a group of ideas that is to be explained, if Paulinism is to be accounted for, but the love of Paul for his Saviour. And that love is rooted, not in what Christ had said, but in what Christ had done. He "loved me and gave Himself for me." There lies the basis of the religion of Paul; there lies the basis of all of Christianity. That basis is confirmed by the account of Jesus which is given in the Gospels, and given, indeed, in all the sources. It is opposed only by modern reconstructions. And those reconstructions are all breaking down. The religion of Paul was not founded upon a complex of ideas derived from Judaism or from paganism.

It was founded upon the historical Jesus. But the historical Jesus upon whom it was founded was not the Jesus of modern reconstruction, but the Jesus of the whole New Testament and of Christian faith; not a teacher who survived only in the memory of His disciples, but the Saviour who after His redeeming work was done still lived and could still be loved.

Here is Manipuri translation:

It was not derived, as Wrede believed, from the pre-Christian apocalyptic notions of the Messiah; for the apocalyptic Messiah was not an object of worship, and not a living person to be loved. It was not derived from pagan religion, in accordance with the brilliant hypothesis of Bousset; for pagan influence is excluded by the self-testimony of Paul, and the pagan parallels utterly break down. But even if the parallels were ten times closer than they are, the heart of the problem would not even have been touched. The heart of the problem is found in the Pauline relation to Christ.

That relation cannot be described by mere enumeration of details; it cannot be reduced to lower terms; it is an absolutely simple and indivisible thing. The relation of Paul to Christ is a relation of love; and love exists only between persons. It is not a group of ideas that is to be explained, if Paulinism is to be accounted for, but the love of Paul for his Saviour. And that love is rooted, not in what Christ had said, but in what Christ had done. He "loved me and gave Himself for me." There lies the basis of the religion of Paul; there lies the basis of all of Christianity. That basis is confirmed by the account of Jesus which is given in the Gospels, and given, indeed, in all the sources. It is opposed only by modern reconstructions. And those reconstructions are all breaking down. The religion of Paul was not founded upon a complex of ideas derived from Judaism or from paganism.

It was founded upon the historical Jesus. But the historical Jesus upon whom it was founded was not the Jesus of modern reconstruction, but the Jesus of the whole New Testament and of Christian faith; not a teacher who survived only in the memory of His disciples, but the Saviour who after His redeeming work was done still lived and could still be loved.

Here is Manipuri translation:

মণিপুরি অনুবাদ: ইহা পাগান ধর্ম্মৰ পৰা উদ্ভূত নহৈ, বুছেটৰ অনুমান অনুসৰি, পাগান প্ৰভাৱ নাই পলৰ নিজৰ প্ৰত্যয়ত বাদ দিয়া হৈছে, আৰু পাগান তুলনা সকলো ভাঙি পৰি। কিন্তু যদিও তুলনাসমূহ দহ গুণ নিকটতৰ হৈছে, সমস্যাটোৰ মূল অংশ স্পর্শ কৰা হোৱা নাহৈ। সমস্যাটোৰ মূল অংশ পলৰ খ্ৰীষ্টৰ সৈতে সম্পর্কৰ পৰা পাওয়া যায়।

সেই সম্পর্ক কেবল বিশ্লেষণৰ দ্বাৰা বৰ্ণনা কৰা নহৈ; ইয়াক নিম্ন পৰ্যায়ত হ্ৰাস কৰা নহৈ; ই একেবাৰে সৰল আৰু অবিভাজ্য বস্তু। পলৰ খ্ৰীষ্টৰ সৈতে সম্পর্ক প্রেমৰ সম্পর্ক; আৰু প্রেম কেবল ব্যক্তিৰ মাজতহে থাকে। পলিনিজমৰ হ account কৰিবলৈ হলে, কেবল ধাৰণাসমূহৰ এটা দলৰ ব্যাখ্যা কৰা নহৈ, কিন্তু পলৰ তেওঁৰ ত্রাতাৰ প্রতি প্রেম। আৰু সেই প্রেম খ্ৰীষ্টৰ কৰ্মৰ ওপৰত নিভৰ কৰে, খ্ৰীষ্টৰ বক্তব্যৰ ওপৰত নহৈ। তেওঁ "মোক প্ৰেম কৰিলে আৰু নিজকে মোৰ বাবে দিলে।" ইয়াত পলৰ ধৰ্ম্মৰ ভিত্তি নিহত; ইয়াত সমস্ত খ্ৰীষ্টধৰ্ম্মৰ ভিত্তি নিহত। সেই ভিত্তি পবিত্ৰ শাস্ত্ৰত বৰ্ণিত যীশুৰ বিবৰণৰ দ্বাৰা নিশ্চিত কৰা হৈছে, আৰু সকলো উৎসত প্ৰদান কৰা হৈছে। ই কেবল আধুনিক পুনৰ্নিৰ্মাণৰ দ্বাৰা বিপক্ষত। আৰু সেই পুনৰ্নিৰ্মাণসমূহ সকলো ভাঙি পৰি। পলৰ ধৰ্ম্ম ইহুদী ধৰ্ম্ম বা পাগান ধৰ্ম্মৰ ধাৰণাসমূহৰ জটিলতাৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত নহৈ।

ইতিহাসৰ যীশুৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত হৈছিল। কিন্তু ইতিহাসৰ যীশু যাঁৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত হৈছিল, আধুনিক পুনৰ্নিৰ্মাণৰ যীশু নহৈ, কিন্তু সমস্ত নতুন নিয়ম আৰু খ্ৰীষ্টান বিশ্বাসৰ যীশু; শিষ্যসকলৰ স্মৃতিত বেচিৰেৱে নহৈ, ত্রাতা যীশু যাঁৰ পৰিত্র কাৰ্য সমাপ্ত হোৱাৰ পাছতো জীৱিত আছিল আৰু প্ৰেম কৰা যোৱাৰ যোগ্য আছিল।

John Gresham Machen (1881-1937) gi American Presbyterian New Testament scholar nadani, Princeton gi modernist theology nadani khongthang nadani, Westminster Theological Seminary asina Orthodox Presbyterian Church nadani phongakna asina.