ख्रिस्तासाठी मूर्ख

१ करिंथ्य ३:१८-२५

द्वारा दवि‍ड स्ट्रेन

आता कृपया आपल्या सर्वांनी परमेश्वराच्या वचनाच्या प्रती घ्या आणि माझ्याबरोबर त्या १ करिंथ्य – ला वळा. मला आशा आहे की तुम्ही आता सर्वजण जागे आहात! मला आशा आहे की ते माझे कारण नव्हे. तुम्ही सर्व मला ठीक ऐकू शकता का? चांगले. १ करिंथ्य अध्याय ३; चर्च बायबलमध्ये पान ९५१. १ करिंथ्य अध्याय ३. आपण १ करिंथ्य मध्ये शेवटची वेळ गेली काही आठवडे झाले आहेत. आपण वाचणार आहोत त्या परिच्छेदापूर्वी पौलाच्या युक्तिवादाची मला आठवण करून देऊ द्या. त्याला कुरिन्थ येथे विभाजनाच्या समस्येचा सामना करावा लागला आहे. त्यांनी आपल्या आवडत्या उपदेशकांभोवती विभागणी केली आहे. म्हणून एक म्हणतो, “मी पौलाचे अनुकरण करतो,” दुसरा, “मी अपोल्लोचे अनुकरण करतो,” आणि आणखी एक, “मी केफासचे अनुकरण करतो.” आणि ते माणसांचा अभिमान बाळगतात. आणि विभाजनाच्या समस्येच्या मागे अभिमानाचा वाईट पाप लपलेला आहे. आणि पौलाने त्याच्या युक्तिवादात आतापर्यंत विविध प्रकारे समस्या आणि अभिमान व विभाजन दोन्हींना सामोरे गेले आहे. आणि म्हणून अध्याय १ च्या उत्तरार्धापासून ते अध्याय २ च्या ५ व्या श्लोकापर्यंत, पौलाने चर्चेला सांगितलेले वाटणारे मूर्खपणाचे वचन – क्रॉसचा संदेश – आणि त्या संदेशावर विश्वास ठेवणारे वाटणारे मूर्ख सदस्य जे चर्चमध्ये सामील होतात; आणि मग अध्याय २ च्या पहिल्या पाच वचनेमध्ये, त्या संदेशाचे उपदेश करणारे वाटणारे मूर्ख दूत. कोणीही माणसाचा, चर्चच्या नेत्यांचा अभिमान बाळगू शकतो, कोणी स्वतःच्या शहाणपणात आणि डौलात मिरवू शकतो आणि अभिनंदन करू शकतो जेव्हा संदेश मूर्खपणाचा वाटतो, सदस्यांना ते आकर्षित करते ते सर्व अनोळखी सामान्य लोक – पौल त्यांना तसे म्हणतो – आणि जे त्या संदेशाचे उपदेश करतात ते सर्व मूर्ख आहेत? मला हे माहीत पाहिजे. अशा प्रणाली अंतर्गत, अशा योजने अंतर्गत, कोणाच्याही तारण हे स्पष्टपणे आणि केवळ एका सार्वभौम परमेश्वराचे काम असले पाहिजे, प्रचारकाचे उत्पादन नाही किंवा पवित्र आत्म्याच्या सेवेविना स्वतःच्या कोणाच्याही शहाणपणाचे उत्पादन नाही.

आणि मग दुसऱ्या प्रकरणात, पौल आपल्या अभिमानावर हल्ला चालू ठेवतो आणि आपल्याला दाखवतो की खरी शहाणपण, पवित्र शास्त्रात अंतर्भूत असलेला सुवार्ता संदेश, स्वतःच नैसर्गिक माणसाला पूर्णपणे न समजण्यासारखा आहे. “ते आम्हाला कळवण्यात आले आहे,” तो ६ ते १० वचने मध्ये सांगतो, “प्रेषितांना, हेच प्रकटीकरण आहे.” आणि प्रेषितांना ते आम्हाला आमच्या पवित्र शास्त्रात सांगण्यासाठी शब्द दिले जातात; हेच प्रेरणा आहे - प्रकरण २, ११ ते १३ वचने. परंतु जोपर्यंत पवित्र आत्मा पापींना ती सत्य समजून घेण्यास सक्षम करत नाही, तोपर्यंत ते त्यास अजिबात शहाणपण म्हणून स्वीकारणार नाहीत - हेच ज्ञानप्राप्ती, १४ ते १६ वचने. तर मग कोण बुद्धीमान आहे किंवा स्वतःच्या शहाणपणावर अभिनंदन करू शकतो जेव्हा केवळ पवित्र आत्म्याच्या प्रकटीकरण, प्रेरणा आणि ज्ञानप्राप्ती द्वारे मुक्ती मिळते? हे अजिबात मानवी बुद्धिमत्ता किंवा सृजनशील कल्पनाशक्तीचा परिणाम नाही. ही देवाची देणगी आहे.

आणि मग आपल्याला ३ व्या प्रकरणात आठवेल, पौल तीन रूपक, तीन प्रतिमा, कोरिंथ येथील समस्या वर्णन करण्यासाठी आणि त्या समस्यांना संबोधित करण्यासाठी आणि त्याच्या उपचार योजना प्रदान करण्यासाठी वापरतो. त्यापैकी पहिले, १० ते ४ व्या वचनात, आपल्याला दिसेल की तो त्यांना शिशु, आध्यात्मिकदृष्ट्या अपरिपक्व म्हणून वर्णन करतो. त्यांनी आतापर्यंत ठोस अन्न, श्रीमंत, शास्त्रीय शिक्षणाचा आहार घेतला पाहिजे होता. परंतु त्यांच्या अपरिपक्वतेमुळे, ते केवळ दूध आणि ठोस अन्न नाही तर व्यवस्थापित करू शकले. ते अपरिपक्व आहेत. मग ५ ते ९ व्या वचनात, तो दुसरे चित्र, दुसरे रूपक वापरतो. यावेळी एक शेत आहे. तो म्हणतो, “तुम्ही देवाचे क्षेत्र आहात,” चर्च हे देवाचे क्षेत्र आहे. गॉस्पेल मंत्री शब्दाचे बीज पेरतात आणि ते शब्दाचे बीज पाणी देतात परंतु ते त्यास वाढवत नाहीत. म्हणून, गॉस्पेल मंत्र्यांमध्ये अभिमान बाळगणे किती हास्यास्पद आहे, आपण स्वतःमध्ये अभिमान बाळगतो, जणू काही वाढ त्यांची किंवा तुमची आहे असे मानले जाते. नाही, वाढ फक्त देवाकडूनच येते. “त्याच्यामध्ये अभिमान बाळगा,” पौल म्हणत आहे. आणि मग तिसरे रूपक, १० ते १७ व्या वचनात, आम्ही पाहतो, हे एक बांधकाम साइटचे महान चित्र आहे. देव त्याच्या चर्चला मंदिराच्या रूपकामध्ये बांधत आहे. येशू ख्रिस्ताच्या पायावर, कृपेने वाचलेल्या मानवी जीवनातून. आणि पौलाने आपल्याला सावधगिरी बाळगण्यास उद्युक्त केले आहे, म्हणून आपण कसे बांधतो. आपण अनंतकाळासाठी बांधतो; ते शेवटपर्यंत टिकेल असे बांधा. आपण काय करता, आपण कसे जगता, आपले कार्य काय आहे, आपण कसे बांधता, कारण एक दिवस येत आहे जो आपल्या कार्यांची परीक्षा घेईल आणि त्यांचे प्रकार उघड करेल.

आणि आता सकाळी 18 ते 23 वचने मध्ये, पौल हा त्याच्या पत्राचा हा भाग समाप्त करीत आहे विशेष उपदेशांच्या संचासह. तो कोरिंथ्यांच्या पापावर त्याचा बारीक लक्ष देणार आहे, परंतु आपण ते एकत्र वाचताना आपल्याला पौल हा पाद्री केवळ त्यांना उपदेश किंवा त्यांच्या पापाबद्दल इशारा देत नाही याकडे लक्ष देण्यास सांगतो. तो त्यांना आध्यात्मिक साधने देखील देतो जी त्यांना त्यांच्या पापाशी सामना करण्यास आणि नवीन आज्ञापालनात जगण्यास मदत करेल. ग्लासगो येथील माझ्या घराच्या मागील बाजूस गवत कापण्यास माझ्या पालकांनी मला प्रथम सांगितले तेव्हा, मला एक अतिशय प्राथमिक पुश-मोअर वापरण्यास सांगितले. हे एक क्रूर गोष्ट होती. मला वाटले की त्याचे वजन एक टन आहे आणि मागील बाजूस एक स्लाईट उतार असल्याने, त्या गोष्टीभोवती काही फेऱ्या आणि मी थकलो! म्हणून जेव्हा आम्ही अखेर इंजिनसह नवीन मोअर विकत घेतला तेव्हा माझ्यासाठी हा एक मोठा उत्सवाचा दिवस होता. मला अजूनही लॉन कापावे लागले, पण आता इंजिनने मला जवळजवळ वर आणि खाली ओढले.

जेव्हा देव ख्रिश्चनांना पापाशी सामना करण्यास सांगतो, तेव्हा त्याने त्यांना कामावर जाण्याची अपेक्षा केली, परंतु त्याच्या आज्ञेमध्ये एक इंजिन आहे. हे वचने डिझाइन केलेल्या आहेत जेणेकरून आपल्याला त्यांचे पालन करण्यास आणि आज्ञा पाळण्यास सक्षम केले जाईल. आणि म्हणून, जेव्हा आपण 18 ते 23 वचने वाचतो, तेव्हा मला आपल्याला दोन मुख्य उपदेशांची माहिती द्यायची आहे, आणि मला विशेषतः आपल्याला पाहण्यास सांगायचे आहे की पौल कोरिंथ्यांना आठवण करून देणार्‍या संसाधनांसाठी, जर आपण त्यांच्यावर विश्वास ठेवला तर आपल्याला अधिकाधिक आज्ञापालन करण्यास सक्षम केले जाईल.

तथापि, आपण एकत्र मजकूर वाचण्यापूर्वी, आपण एकत्र प्रार्थना करत असताना आपण आपले डोके bow कराल का?

हे परमेश्वर, आम्हाला माहीत आहे की गवत वाळते आणि फुले कोमेजतात पण तुझे वचन चिरस्थायी आहे. आणि म्हणून, नम्रतेने, आम्ही पवित्र शास्त्राला येऊन तुझे वचन ऐकण्यासाठी आणि तू आम्हाला शिकवण्यासाठी तुझ्या वचनाच्या अधीन होतो. तू पवित्र आत्म्याला तुझे वचन आमच्या हृदयात कार्य करण्यासाठी पाठवशील का, आम्हाला आमचे पाप आणि गरज दाखवून आणि आमच्या हृदयाच्या खोल गरजा पूर्ण करण्यासाठी ख्रिस्ताकडे परत घेऊन जाऊन? कारण आम्ही येशूच्या नावाने विनंती करतो, आमेन.

१ करिंथकर अध्याय ३, श्लोक १८ ते अध्यायाच्या शेवटी. हे सर्वशक्तिमान परमेश्वराचे वचन आहे:

कोणीही स्वतःला फसवू नये. तुम्हांपैकी कोणी या युगात शहाणे आहे असे वाटत असेल तर त्याने मूर्ख बनावे म्हणजे तो शहाणे होईल. कारण या जगाची शहाणपण ही परमेश्वराच्या दृष्टीने मूर्खपण आहे. कारण लिहिले आहे, ‘तो शहाण्यांना त्यांच्या चतुराईत पकडतो,’ आणि पुन्हा, ‘प्रभू शहाण्यांचे विचार जाणतो, की ते व्यर्थ आहेत.’ म्हणून कोणीही माणसांचा अभिमान करू नये. कारण सर्व गोष्टी तुमच्या आहेत, मग तो पॉल असो वा अपोल्लो वा केफा वा जग वा जीवन वा मृत्यू वा वर्तमान वा भविष्य – सर्व तुमचे आहेत, आणि तुम्ही ख्रिस्ताचे आहात, आणि ख्रिस्त परमेश्वराचा आहे.

आमेन, आणि आम्ही प्रशंसा करतो की परमेश्वराने त्याच्या पवित्र, अचूक वचनातून आम्हाशी बोलले आहे.

तुम्ही लक्षात घेतले असेल की आपण ते एकत्र वाचत असताना, उतारा दोन स्पष्ट विभागांमध्ये विभागला जातो, प्रत्येक भागात तीन श्लोक आहेत आणि दोन्ही एका उपदेशाच्या शब्दाने सुरू होतात. तुम्ही ते मजकुरात पाहता? श्लोक १८ – पहिला उपदेश. “कोणीही स्वतःला फसवू नये.” मग श्लोक २१, दुसरा उपदेश – “कोणीही माणसांचा अभिमान करू नये.” हे दोन उपदेश आहेत जे, जसे की, या दोन मजकूर ब्लॉक्सचे शीर्षक म्हणून उभे आहेत. पौल खरोखरच आपल्याशी सरळ आहे. तो स्पष्ट आणि स्पष्ट असू इच्छितो. त्याला कोणीही त्याच्या मुद्द्याबद्दल विचार करीत नाही याची खात्री करून घ्यायची आहे. इकडे त्याचा मुद्दा आहे. हे अगदी स्पष्ट आहे. दोन गोष्टी, दोन धोक्यापासून बचाव – स्वतःच्या फसवणुकीचा धोका आणि माणसांचा अभिमान करण्याचा धोका.

आत्म-वंचनेचा धोका आपण त्या पहिल्या गोष्टीबद्दल काही क्षण विचार करूया. ती आपली महान समस्या आहे. नाही का? आत्म-वंचना. आपल्या सर्वांना स्वतःबद्दल एक वक्र आणि विकृत अंदाज असतो. आपल्या स्वतःच्या दृष्टिकोनातून, आपण अनेकदा स्वतःला चुकीच्या पद्धतीने वाचतो. स्कॉटलंडचे राष्ट्रीय कवी रॉबर्ट बर्न्स स्कॉट्स बोलीत लिहितात, त्यांनी ते असे म्हटले आहे. तुम्ही यासाठी तयार आहात का? त्यांनी ते असे म्हटले;

“ओ वड सम पॉवर थे गिफ्टी गी अस टू सी ऑर्सेल्स अस इथर्स सी अस! इट वड फ्रे मॉनी अ ब्लंडर फ्री अस, अँड फुलिश नोशन.”

बरोबर? ते स्पष्ट करत नाही का? इथे एकमेव स्थान आहे जिथे मला वाटते की बर्न्सच्या लेखनात तो आणि पॉल सहमत आहेत. इथे तो काय म्हणतो आहे. “ओह दॅट सम पॉवर” – “ओह दॅट देव आम्हाला स्वतःला दुसर्‍यांना दिसणार्‍या दृष्टीने पाहण्याची देणगी देवो.” किती चुका आपल्याला वाचविल्या जातील, किती मूर्खपणाच्या चुका आपण टाळू शकू, जर आपण स्वतःला वस्तुनिष्ठपणे पाहू शकलो आणि आत्म-वंचनेपासून वाचू शकलो. आपण अनेकदा स्वतःबद्दल आपल्याला पाहिजे त्यापेक्षा जास्त विचार करतो. तसे नाही का? फक्त मला असे वाटते. आपण अनेकदा स्वतःबद्दल आपल्याला पाहिजे त्यापेक्षा जास्त विचार करतो, नाही का? आपण अनेकदा आत्म-वंचनेत असतो.

कोरिंथ येथील समस्या

आता १८ व्या वचनाकडे लक्ष द्या आणि कोरिंथ येथील विशेष समस्या लक्षात घ्या. ही त्यांची पौल "या युगाची शहाणपण" असे म्हणतात त्याबद्दलची आवड आहे. आपण आधीच याबद्दल बोललो आहोत, त्यांना त्या काळातील वक्त्यांची अत्याधुनिक वाणी आणि तात्विक प्रभुत्व दिसले जे त्यांना आवडले. आणि ते कोरिंथ येथे जगाच्या शहाणपण आणि येशू ख्रिस्ताच्या सुवार्तेचे मिश्रण करण्याचा प्रयत्न करीत होते. नक्कीच, त्यांना येशू हवा होता, पण त्यांना एक सामाजिकदृष्ट्या स्वीकारार्ह येशू हवा होता. नक्कीच त्यांना सुवार्ता हवी होती, पण त्यांना तिचे खडबडीत कडा काढून ती त्यांच्या संस्कृतीच्या चवीनुसार आणि पसंतीनुसार बनवायची होती. आणि आपण १ करिंथ्याच्या सुरुवातीच्या विभागात पौल युक्तिवाद करतो तसे पाहिले आहे, हा त्याचा मुद्दा आहे. जेव्हा आपण क्रॉसचा संदेश संस्कृतीच्या मूडशी जुळवून घेण्यास सुरुवात करता, तेव्हा आपण सुवार्ता गमावता आणि स्वतःला फसवता. आणि हेच तो इकडे सांगत आहे. स्वतःला फसवू नका! आपण पवित्र शास्त्रातील ख्रिस्ताची घोषणा करू शकत नाही आणि त्याच वेळी संस्कृतीची प्रशंसा मिळवू शकत नाही.

जगाच्या शहाणपणाची मूर्खता

आणि तो आम्हाला का सांगत नाही. १८, १९ व्या वचनाकडे लक्ष द्या. इकडे का; "या जगाचे शहाणपण देवासमोर मूर्खपण आहे." जगाच्या मेट्रिक्स सर्व चुकीच्या आहेत. देव जगाच्या मूल्यातील गोष्टींचे मूल्यमापन करत नाही. देवासाठी शहाणपण हे कॅल्वरीच्या माणसाच्या तुटलेल्या शरीरात सापडले आहे. इकडे देवाचे शहाणपण आहे - प्रभू येशू ख्रिस्त, दोन चोरांच्या मध्ये खिळलेला, शहराच्या बाहेरील भिंती बाहेर रोमन गिब्बेटवर लटकलेला. पाप्यांचा एकमेव तारणहार. हे देवाचे शहाणपण आहे. पण जग क्रॉसकडे पाहते आणि म्हणते, "तुम्ही विनोद करत आहात, नाहीत का? हे देव खाली आलेला आहे? हे माझे आशा आणि आनंद आणि शांती आहे? हे दयनीय रूप? काय विनोद! नाही, आम्हाला शक्ती हवी आहे. आम्हाला राजकीय उपाय हवेत. आम्हाला स्वयं-सहायता धोरणे हवेत. आम्हाला जगाचे शहाणपण हवे आहे." पण आपण युगाच्या शहाणपणाचा विचार केला तरी, काही वेळा आपल्याला ते आकर्षक वाटत असले तरी, पौल आपल्याला देवाला त्याबद्दल काय वाटते ते दाखवतो. नाही का?

पद १९ कडे पुन्हा एकदा लक्ष द्या. यावेळी त्याचा युक्तिवाद मजबूत करण्यासाठी तो पवित्र शास्त्राचा उद्धरण करतो. प्रथम ईयोब १५:३ वरून, मग स्तोत्र ९४:११ वरून. “तो शहाण्यांना त्यांच्या चतुरपणात पकडतो” आणि “प्रभू शहाण्यांच्या विचारांना ओळखतो की ते व्यर्थ आहेत.” तुम्ही देवापेक्षा शहाणे नाही, कोरिंथी लोकहो! आणि जेव्हा तुम्ही येशू ख्रिस्ताच्या क्रूसावर होण्याच्या संदेशाला जगाच्या आवडी आणि पसंतीनुसार बदलून ते स्वीकारार्ह बनवण्याचा प्रयत्न करता, तेव्हा तुम्ही अधिक चांगला मार्ग शोधला नाही. तुम्ही स्वतःलाच फसवले आहात. देव सत्य पाहतो आणि तो शहाण्यांना त्यांच्या चतुरपणात पकडतो. तो शहाण्यांच्या विचारांची व्यर्थता ओळखतो ज्यांना वाटते की ते शहाणे आहेत.

शहाणे होण्यासाठी मूर्ख बनणे

मग काय करावे? पद १८ कडे परत पाहा का? हे करायचे आहे. हे आपल्या सर्वांना करायला शिकावे लागेल! हे खरोखरच वेदनादायक आहे. हे नम्र आहे; हे अवघड आहे. पौल आपल्या सर्वांना काय करायला सांगतो ते तुम्ही पाहता? पद १८, “जर तुमच्यापैकी कोणी शहाणे आहे असे वाटत असेल, तर त्याने मूर्ख बनावे म्हणजे तो शहाणे होईल.” आता तुम्हाला चर्चचा मूर्खपणाचा संदेश आठवतो, क्रूसावर देवाचा संदेश; जगाच्या दृष्टीने हा मूर्खपणाचा संदेश आहे. आणि तुम्हाला चर्चचे मूर्ख सदस्य आठवतात – “बऱ्याच शहाण्या, बऱ्याच थोर नाहीत.” आणि तुम्हाला चर्चचे मूर्ख मंत्री आठवतात. पौल सांगतो की त्याने देवाच्या साक्षीला उदात्त भाषेने किंवा शहाणपणाने सांगितले नाही. आणि तरीही, पौलाने आपल्याला दाखवले आहे की या गोष्टींवर देव त्याचा आशीर्वाद ठेवतो – हा मूर्खपणाचा संदेश, हे मूर्ख सदस्य, हे मूर्ख मंत्री. हे त्याच्या स्वतःच्या गौरवासाठी आणि त्याच्या लोकांच्या हितासाठी तो यातून कार्य करतो.

सुवार्तेच्या मूर्खपणाचा स्वीकार

आणि म्हणून पौल इथे म्हणत आहे की जर तुम्हाला तुमच्यासाठी देवाचे आशीर्वाद हवे असतील आणि तुमच्या जीवनात आणि इतरांच्या जीवनात देवाला कार्यरत पाहायचे असेल, तर तुम्ही या लोकांमध्ये तुमचे स्थान घेणे आवश्यक आहे आणि जगाच्या शहाणपणाचे आमचे प्रयत्न सोडून देणे आवश्यक आहे. सुवार्तेच्या मूर्खपणाचा स्वीकार करा. ख्रिस्तासाठी मूर्ख बना. स्वतःसाठी सुवार्तेच्या मूर्खपणाचा स्वीकार करा. त्या सुवार्तेवर विश्वास ठेवणार्‍या मूर्खांच्या सहवासात आपले स्थान घ्या जे त्या सुवार्तेचा उपदेश करणार्‍या मूर्खांच्या सेवेत आहेत. ख्रिस्तासाठी मूर्ख बना. जगाच्या शहाणपणाचा त्याग करा; कॅल्वरीच्या माणसाच्या, पापी लोकांचा एकमेव तारणहार, येशू ख्रिस्ताच्या, ज्याला व crucified आणि तुमच्यासाठी उठलेला आहे, त्याच्याशी बांधलेले देवाचे शहाणपण स्वीकारा. शिष्य असणे म्हणजे काय, तुम्हाला माहित आहे. ख्रिस्ती असणे म्हणजे जगाच्या दृष्टीने मूर्ख असणे. आपण मूर्ख होण्यास तयार आहात, मूर्ख दिसण्यास तयार आहात, जेणेकरून आपण देव सांगतो की खरे शहाणपण कोठे आहे तेथे उभे राहू शकाल? प्रभू येशू ख्रिस्तावरच सर्व आशा ठेवून, त्याच्यावर अवलंबून राहून, त्याच्यावरच आपल्या सर्व आशा केल्या आहेत.

पुरुषांमध्ये बढाई मारू नका!

पण मग दुसरे म्हणजे तो म्हणतो, इकडे आणखी एक उपदेश आहे, “पुरुषांमध्ये बढाई मारू नका!” वि. 21, “कोणीही पुरुषांमध्ये बढाई मारू नये.” आता कॉरिंथ्यांच्या विशेष पापाचा हा एक प्रकार आहे. जगाच्या शहाणपणाची, त्यांच्या चर्चमध्ये जगाच्या शहाणपणाची अभिव्यक्ती कशी होते - ते पुरुषांमध्ये बढाई मारू लागतात. हे फक्त असे नाही की त्यांना त्यांच्या आध्यात्मिक जीवनात विशेषतः उपयुक्त ठरणार्‍या काही उपदेशकांना सापडले आहे आणि ते देवाने या माणसांचा उपयोग केल्याच्या पद्धतीची प्रशंसा करतात. नाही, ते पुरुषांमध्ये बढाई मारत आहेत. म्हणजेच, त्यांच्या नेत्यांबद्दल ते जे काही म्हणतात ते अभिमान आहे. ते स्वत: ला चांगले दिसण्यासाठी या किंवा त्या नेत्याचा दावा करून स्वत: ला बनवण्याचा प्रयत्न करून प्रेरित आहेत. ते म्हणत आहेत, “माझा माणूस तुमच्या माणसापेक्षा चांगला आहे, म्हणून मी तुमच्यापेक्षा शहाणा आहे.” हे जगाच्या शहाणपणाने प्रेरित आहे.

आणि मग, पौल कोरिंथ येथील त्या सतत समस्येचा विचार करतो, तो आम्हाला या दोन, खरोखर उल्लेखनीय सत्यांचा प्रस्ताव देतो, जे त्या सर्व बढाईला अनावश्यक बनवण्याची आणि ते खरोखर काय आहे ते प्रकट करण्याची गणना करतात – पूर्णपणे हास्यास्पद. येथे या दोन सत्यांमध्ये, आम्हाला इंजन सापडते जे आम्हाला आज शास्त्रात आमच्याकडे देवाच्या आज्ञेचे पालन करण्याचा प्रयत्न करत असताना आम्हाला पुढे नेणार आहे. सर्वप्रथम, तो आम्हाला आमच्याकडे काय आहे ते लक्षात ठेवण्यास सांगतो, आणि मग दुसरे, तो आम्हाला कोण आहोत ते लक्षात ठेवण्यास सांगतो. आपल्याकडे काय आहे ते आपण लक्षात ठेवले आणि आपण कोण आहात ते आपण लक्षात ठेवले तर सर्वकाही बदलेल. बढाई मरेल, नम्रता तुमची असेल आणि मंडळीला देवाचे आशीर्वाद कळेल.

आमच्याकडे काय आहे ते लक्षात ठेवा!

सर्वप्रथम, आम्ही आमच्याकडे काय आहे ते लक्षात ठेवले पाहिजे. मजकूर पहा. “पुरुषांचा अभिमान बाळगू नका,” पौल म्हणतो. का नाही? येथे त्याचे उत्तर आहे, “कारण सर्व गोष्टी तुमच्या आहेत, मग तो पौल असो वा अपोलोस किंवा केफास किंवा जग किंवा जीवन किंवा मृत्यू किंवा वर्तमान किंवा भविष्य – सर्व तुमचे आहेत.” कोरिंथी लोक तरुण माणसासारखे होते ज्याला त्याच्या प्रेयसीसाठी प्रतिबद्धता रिंग विकत घ्यायची होती म्हणून त्याच्या काकांच्या दागिन्यांच्या दुकानात. आणि तो या एका रिंगसाठी सर्वोत्तम किंमत मिळवण्यासाठी त्याच्या काकांशी भांडत राहतो, त्याच वेळी त्याच्या काकांनी सांगितलेले ऐकण्यासाठी पुरेसा वेळ न देता, “भाऊ, तू समजत नाहीस. तू संपूर्ण स्टोअर वारसा म्हणून मिळवणार आहेस! हे सर्व तुझे आहे! ” ते पौल किंवा अपोलोस किंवा केफास बद्दल भांडत आहेत जेव्हा त्यांच्याकडे तिन्ही आहेत. सर्व गोष्टी तुमच्या आहेत! ख्रिस्त ज्यांना पाठवतो ते सर्व वचन प्रचार करण्यासाठी संपूर्ण मंडळीचे आहेत. “तुम्ही संपूर्ण स्टोअर मिळवू शकता!” पौल म्हणत आहे. “ख्रिस्ताच्या एका रत्नावर तुम्ही भांडत आहात तेव्हा ते सर्व तुमच्यासाठी आहेत का?”

ख्रिस्तामध्ये आपल्याला पाच गोष्टी आहेत

मग पौल येशू ख्रिस्तामध्ये आपल्या असलेल्या इतर पाच गोष्टींचा विचार करा. २२ व्या वचनात; तुम्ही त्यांना पाहता आहात का? जग, जीवन, मृत्यू, वर्तमान, किंवा भविष्य. डॉन कार्सन, मला वाटते, येथे अंतर्दृष्टीपूर्ण आहेत जेव्हा ते सुचवितात की या पाच गोष्टी, “जीवनाच्या मूलभूत अत्याचारांचे प्रतिनिधित्व करतात.” ज्या गोष्टी आपल्याला गुलाम बनवितात. ज्या गोष्टी आपल्याला बंधनात ठेवतात. म्हणून तो प्रथम म्हणतो की जग आहे जे आपल्याला त्याच्या साच्यात दाबून टाकते. मग हे जीवन आहे ज्याला आपण चिकटून आहोत, “जसे की बायबलने आपल्याला कधीही सांगितले नाही की आपले जीवन एक वाफ आहे जी पहिल्या वाऱ्याच्या झोताने त्वरित नाहीशी होते!” मग, कार्सन म्हणतो, “मृत्यू हा अंतिम भय आहे. मृत्यू ही एक अत्याचार आहे ज्यापासून कोणीही सुटका होत नाही.” आणि ते, यामधून, चौथ्यांदा, सध्याच्या काळाच्या सततच्या निकडीकडे घेऊन जाते जेव्हा आपण काहीतरी साध्य करण्यासाठी आणि आपला ठसा उमटवण्यासाठी घाई करतो आला आहे. आणि पाचवे, अज्ञात भविष्याच्या भयानक अनिश्चितता प्रत्येक वळणावर आपल्या पावलांना धोका देतात. या जीवनाच्या अत्याचार आहेत – ज्या गोष्टी आपल्याला गुलाम बनवितात, ज्या गोष्टी आपल्याला बंधनात ठेवतात.

पण पौल इथे एक पूर्णपणे वेगळा दृष्टीकोन देत आहे जो आपल्याला येशू ख्रिस्तामध्ये उपलब्ध आहे. समजून घ्या, तो म्हणतो की ख्रिस्ती म्हणून, जेव्हा तुम्ही येशूला मिळवता, तेव्हा हे सर्व तुम्हाला गुलामगिरीत पकडून ठेवणारे अत्याचारी होऊन थांबतात आणि ते तुमच्यासाठी देवाची देणगी बनतात, देवाच्या स्तुतीसाठी आणि तुमच्या आत्म्याच्या भल्यासाठी. आणि जेव्हा तुम्ही हे करता, जेव्हा तुम्ही हे समजून घेता, तेव्हा अचानक जग हे देवाच्या गौरवाचे थिएटर बनते आणि तुम्ही वचनावर आश्रित होऊ लागता की नम्र लोक पृथ्वीचा वारसा मिळवतील. जीवन हे असुरक्षा आणि भीतीने चिकटून राहण्यासारखे काहीतरी होऊन थांबते, परंतु प्रभू आपल्याला जसे नेतो आणि संरक्षण करतो तसे आमच्या आनंदी सेवेचे क्षेत्र बनते, मृत्यूसुद्धा आता एक भूत नाही जे आपल्या पावलांना धोका देत असते ज्यापासून आपण नेहमी पळून जाण्याचा प्रयत्न करतो, परंतु आता विश्वासणार्‍यांसाठी हे गौरवाचे प्रवेशद्वार बनते जिथे, जरी आपण काही काळ शरीरापासून अनुपस्थित असलो, तरीही आपण प्रभूसोबत असू, जे अधिक चांगले आहे. म्हणून आम्ही प्रेषित पौलाबरोबर म्हणू शकतो, “माझे जीवन ख्रिस्त आहे, मरण हे लाभ आहे!” आणि जेव्हा हे सर्व आत प्रवेश करू लागते, तेव्हा वर्तमान यापुढे तीव्रपणे मागणी करत नाही की फक्त जगण्यास योग्य असलेल्यांनीच जगावे, नेहमीच कामगिरी करण्यासाठी आम्हाला चालविते. आता हे मंत्र्यांसाठी एक संधी देते कारण आम्ही राजा येशूच्या शहाणपणाच्या शासनात सुरक्षितपणे जगतो जो त्याच्यावर प्रेम करणार्‍यांच्या भल्यासाठी सर्व गोष्टी एकत्रित करतो. आणि अशा प्रकारे जरी आपण ते अद्याप पाहू शकत नाही, तरीही आम्हाला माहित आहे की जो कोणी भविष्य जाणतो आणि आपल्यासाठी निश्चित केलेले सर्व दिवस त्याच्या पुस्तकात लिहिलेले आहेत त्यापैकी एकही येईपर्यंत. आणि म्हणून आम्ही भविष्याचा सामना आत्मविश्वासाने करतो की जो कोणी भविष्य धारण करतो तो आपल्याला देखील धारण करतो, त्याच्या हातात सुरक्षित आहे. आपल्याला येशू मिळाल्यावर सर्व गोष्टी तुमच्या आहेत.

तुम्ही काय मिळवले आहे ते लक्षात ठेवा!

आणि म्हणून तो आपल्याला म्हणतो, “तुम्ही काय मिळवले आहे ते लक्षात ठेवा!” गेल्या आठवड्यात ट्विन लेक्स फेलोशिपमध्ये कोणीतरी उद्धृत केले होते, मला वाटते की जॉन ओवेनचे म्हणणे होते, “ख्रिस्ती म्हणून आपली मोठी समस्या अशी आहे की आपण आपल्या विशेषाधिकारांना विसरतो,” की आपण आपल्या विशेषाधिकारांचा अंदाज घेत नाही. ख्रिस्ती जीवनाचा बराचसा भाग अधिक आनंदी, अधिक आरोग्यदायी, चांगला, अधिक आनंदाने भरलेला, पापाकडे कमी झुकलेला असतो, जर आपण फक्त हे समजले की आपल्याकडे येशू ख्रिस्त मिळवला आहे तेव्हा सर्व गोष्टी आहेत. “तुमच्या आशीर्वादाचे खरे माप पहा?” पौल आपल्याला म्हणतो. आपण अनेकदा त्या कुटुंबासारखे आहोत - तुम्हाला माहित आहे, ग्रँड कॅनियनला जाण्यासाठीच्या लांब ड्राइव्हवर एकत्र कुटुंब, कारमध्ये फक्त एक किंवा दोन मैलांसाठी कोंडपट्टी आणि ते सर्व बिगरू आणि भांडू लागतात. आणि त्यांच्या वादाच्या उंचीवर, आईने वडिलांना ट्यून केले जेव्हा त्यांनी त्या दिशेने वळणे योग्य होते असे सांगून सांगितले आणि तिने खिडकीतून बाहेर पाहिले आणि तिला जाणवले, “आम्ही आले आहोत.” ती सभोवतालच्या सौंदर्यासह लँडस्केप, वैभव पाहते. आणि अखेरीस, एक एक करून, इतर सर्व जण तिच्या नजरेत सामील होऊ लागतात जेव्हा ते त्यात पिऊ लागतात - सभोवतालच्या ग्रँड कॅनियनचे वैभव. आणि बिगरू आणि भांडणे संपतात. वाद आणि कलह थांबतो.

पौल हेच म्हणतो. तो म्हणतो, “वैभव पहा. आशीर्वादांच्या विशाल लँडस्केपकडे पहा जे तुमचे आहे आणि जेव्हा तुम्ही त्यात पिऊ लागता आणि ख्रिस्तामध्ये तुमच्याकडे काय आहे ते पाहू आणि लक्षात ठेवू लागता, तुम्ही सुरुवातीला लढत असलेल्या गोष्टी विसरू लागाल. आणि बिगरू आणि भांडण्याऐवजी, तुम्ही आदर करू लागाल आणि उपासना करू लागाल.” तुम्ही काय मिळवले आहे ते लक्षात ठेवा.

तुम्ही कोण आहात ते लक्षात ठेवा!

आणि मग शेवटी तो आम्हाला म्हणतो, “तुम्ही कोण आहात ते लक्षात ठेवा!” तुम्ही कोण आहात ते लक्षात ठेवा! २३ व्या श्लोकाकडे पहा, “सर्व गोष्टी तुमच्या आहेत आणि तुम्ही ख्रिस्ताचे आहात आणि ख्रिस्त देवाचा आहे.” केवळ ख्रिस्तामध्ये सर्व गोष्टी तुम्हाला दिल्या आहेत असे नाही, तर तुम्ही ख्रिस्ताला दिले आहात आणि ज्याला तुम्ही दिले आहात तो ख्रिस्त देवाचा ख्रिस्त आहे. पौल आपल्याला एका मोठ्या संदर्भात ठेवण्याचा प्रयत्न करीत आहे. तो आपल्या विचारांना रीफ्रेम करण्याचा प्रयत्न करीत आहे जेणेकरून स्वतःचे अस्तित्व प्रत्येक क्षितिजासाठी यापुढे भरत नाही तर आपण स्वतःला दृष्टीकोनात पाहतो. सर्व तुमचे आहेत, तुम्ही ख्रिस्ताचे आहात आणि ख्रिस्त देवाचा आहे जो सर्व गोष्टींपेक्षा वर आहे आणि सर्व गोष्टींत आहे.

तुम्ही येशूचे आहात!

तर आपण आज ख्रिस्ती असाल तर आपल्याविषयी सर्वात मूलभूत वस्तुस्थिती अशी आहे. आपल्याविषयी सर्वात मूलभूत वस्तुस्थिती अशी आहे - तुम्ही येशूचे आहात. तुम्ही त्याचे आहात! तुम्ही तुमचे स्वतःचे नाहीत. तुम्ही एका किमतीला विकले गेला आहात. तुम्ही त्याचे आहात. आणि तो देवाचा आहे, म्हणून अब्राहम क्यूपरच्या वाक्यांशानुसार, आपल्या जीवनावर, जगावर ज्यामध्ये आपण राहतो, प्रत्येक चौरस इंचावर, जिवंत देवाच्या दाव्या आणि उद्धारक, राजा येशूचे राज्य आहेत. आणि त्यावर, आपल्या सर्वांवर, तो म्हणतो, “माझे!” आणि त्या दृष्टिकोनातून, अभिमान मरतो आणि नम्रता येते.

मी अलीकडे नील आर्मस्ट्राँगचे शब्द वाचले. तो त्या क्षणावर चिंतन करीत होता जेव्हा तो पृथ्वीवर पाहत चंद्रावर उभा होता. आणि तो हे म्हणाला, “मला अचानक हे लक्षात आले की ती लहान वाटणारी, ती छोटी, सुंदर, निळी वस्तू पृथ्वी होती. मी माझा अंगठा वर ठेवला आणि एक डोळा बंद केला आणि माझ्या अंगठ्याने पृथ्वीला झाकले.” मग तो म्हणाला, “मला 거인 वाटले नाही; मला फार, फार लहान वाटले.”

पौल ३ व्या प्रकरणाचा निष्कर्ष काढताना, आपल्याला त्या विशालता आणि सगळीकडे असलेल्या तेजाबरोबर असा अनुभव करून देऊ इच्छितो – अभिमान न बाळगता, आपल्या छातीवर बडबडत आणि आपल्या स्वतःच्या शहाणपणाची घोषणा न करता, तर अचानक नम्र होऊन, आपण खरोखर किती लहान आहोत याची जाणीव होऊन, आपल्या प्रभू येशू ख्रिस्ताच्या देव व पित्याच्या विराट अमर्यादतेपुढे, त्याच्या पुत्रामधील आपल्यावरील त्याच्या कृपेच्या अंतहीन विस्तारापुढे. आपल्या अभिमानपूर्ण, विभाजनकारी दाव्यांऐवजी, पौल आपल्याला हाक मारत नाही का? येशूवर आपली नजर फिरवून त्याच्या अद्भुत चेहऱ्याकडे पूर्णपणे पाहण्यास, जेणेकरून पृथ्वीवरील गोष्टी – अभिमान, गर्व, विभागणी – त्याच्या तेज व कृपेच्या प्रकाशात विचित्रपणे मंदावतील. आपण कोण आहात आणि आपल्याकडे काय आहे ते लक्षात ठेवा. आपण आपल्या विशेषाधिकारांची आठवण विसरला आहात का? आपण स्वतः सर्व क्षितिजाच्या प्रत्येक कोनात भरू लागला आहात का, जेणेकरून आपल्याला आपल्या स्वतःच्या क्षुद्र गरजा आणि मागण्या आणि प्राधान्यांच्या पलीकडे दिसत नाही?

पौल तुम्हाला अधिक विस्तृत परिदृश्यामध्ये घेऊन जाऊ इच्छितो, तुम्हाला हे दाखवून की प्रभूने आपल्याला सर्व गोष्टी दिल्या आहेत, जेणेकरून आपण राजा येशूच्या राज्याखाली जगत असताना सर्व गोष्टी आपल्या भल्यासाठी एकत्रित होतील. मग तो तुम्हाला आठवण करून देऊ इच्छितो, “तुम्ही तुमचे स्वतःचे नाहीत, म्हणून तुम्हाला आता आपल्या पद्धतीने जगता येणार नाही! तुम्ही ख्रिस्ताचे आहात, ज्याने तुम्हाला त्याचे बनवण्यासाठी आपले रक्त सांडले आहे.” आणि एकूणच देवाच्या राज्याची – आपण कोणाचे आहात – आणि सर्व गोष्टी ज्याच्या आहेत, ज्याला सर्व तेज द्यावे. अशा प्रकारे त्या विस्तृत दृष्टीकोनात पाहताना, आपली स्वार्थीपणा अगदी क्षीण दिसू लागते – उलट, अगदी हास्यास्पद. आणि नम्रतेमध्ये, अभिमान व बडबड आणि भांडणांऐवजी, देवाची उपासना व प्रशंसा आणि आश्चर्य ज्याने आपल्याला मुक्त केले आहे आणि आपल्याला त्याच्या पुत्रामध्ये सर्व गोष्टी दिल्या आहेत, आपण नमवून देऊ लागतो आणि आराधना करू लागतो. तर मग प्रभू आपल्याला आपल्याकडे काय आहे आणि आपण कोण आहात हे लक्षात ठेवण्यास मदत करो, जेणेकरून आपण स्वतःला फसवू नये किंवा पुरुषांमध्ये अभिमान बाळगू नये, तर त्याला सर्व तेज द्यावे.

एकत्र प्रार्थना करूया!

हे प्रभू आमचे परमेश्वर, आम्ही तुझे आभार मानतो तुझ्या विपुल कृपेसाठी, की सर्व गोष्टी आपल्या आहेत. आम्ही कबूल करतो की त्याचा अर्थ काय आहे हे आम्हाला खरोखर माहित नाही. याचा काय अर्थ आहे? आपण सर्व शाश्वत काळभर त्या भूमीचा शोध घेणे कधी संपवणार आहोत का? सर्व गोष्टी आपल्या आहेत. हे सत्य असल्याबद्दल आम्ही तुझे आशीर्वाद देतो. काय वचन आहे. आणि तू आमचा स्वतःचा नाही हे आम्ही तुझे आशीर्वाद देतो. आम्ही आमच्या विश्वासू तारणहार येशू ख्रिस्ताचा आहे जो आम्हाला चांदी आणि सोन्याने नव्हे तर त्याच्या बहुमोल रक्ताने वाचवला आहे, की एकही केस आपल्या डोक्यातून पडू शकत नाही परंतु सर्व गोष्टी माझ्या तारणासाठी एकत्रितपणे कार्य करतात. आणि म्हणून तो मला आतापासून त्याच्यासाठी जगण्यास उत्सुक बनवतो. हे आमच्यामध्ये कर, कृपया, जेव्हा आम्ही नव्याने आमचे विशेषाधिकार लक्षात घेतो आणि आमच्या सभोवतालच्या कृपेच्या विस्तृत भूमीचा दृष्टीकोन घेतो तेव्हा आम्ही अभिमानपूर्ण आत्म-प्रतिपादन थांबवून त्याऐवजी आराधना आणि स्तुतीमध्ये नतमस्तक होऊ. कारण आम्ही येशूच्या नावाने ही विनंती करतो, आमेन.