Al, Nog Niet

Door David Strain

Voordat we beginnen, wil ik nogmaals alle moeders in de gemeente een heel fijne Moederdag wensen. In een tijd waarin gezinnen onder zoveel druk staan van onze cultuur, vereist de roeping van een moeder opoffering, moed en volharding. Het is terecht dat we het grote geschenk dat jullie allemaal zijn voor onze gezinnen en onze kerk, vieren. We zijn heel dankbaar voor jullie. Het kan zijn dat je vandaag bij ons op bezoek bent om met je familie te vieren voor het weekend. En als dat zo is, zijn we bijzonder blij je te verwelkomen. We willen goede gastheren zijn, zoals ik eerder zei, dus als we je op enige manier kunnen dienen, zouden we graag willen dat je ons laat weten hoe we dat kunnen doen.

De meeste van ons vieren vandaag; er zijn sommigen van ons voor wie deze dag pijnlijk en aangrijpend is. Sommigen van ons treuren om het verlies van een kind of het verlies van een moeder. Sommigen van ons hebben verlangd naar kinderen en zijn niet in staat geweest om eigen kinderen te krijgen. Voor sommigen van ons is Moederdag vandaag moeilijk. Laat me gewoon zeggen dat, als dat jou beschrijft, we van je houden, dat we voor je bidden, en we bidden bijzonder vandaag dat de Heer je hart zou troosten.

Als je nieuw bent in de First Presbyterian Church, heb je onze gewone manier van prediken opgemerkt. We werken door grote stukken van de Bijbeltekst, deel voor deel, vers voor vers. We doen dat omdat we onszelf onder de autoriteit van de Bijbel willen plaatsen in plaats van te kiezen en te selecteren zoals het ons uitkomt. En dat betekent dat we, terwijl we onze weg door de brief van Paulus aan de 1 Korintiërs werken, vanmorgen bij 1 Korintiërs hoofdstuk 4, vers 8 tot het einde van het hoofdstuk zijn gekomen. Ga dus nu, alsjeblieft, even een kopie van de Schriftuur uit de banken voor je pakken en daar met me naar toe gaan; pagina 954 in de kerkelijke Bijbels. 1 Korintiërs hoofdstuk 4 vanaf vers 8 tot het einde van het hoofdstuk.

Voordat we lezen, laat me u even herinneren waar we tot nu toe in Paulus' brief zijn geweest. De Corinthische kerken zijn in facties, oordeelvorming en verdeeldheid vervallen en dat is gedreven en gevoerd door de zonde van hoogmoed. Ze hebben in zichzelf gebogen. En Paulus schrijft aan de Corinthiërs om die problemen aan te pakken. En dat heeft zijn aandacht echt bezet sinds de tweede helft van hoofdstuk 1 tot nu toe. En als we de laatste deel van hoofdstuk 4 beschouwen, zien we Paulus zijn discussie over die problemen - over hoogmoed en verdeeldheid en oordeelvorming in Korinthe - afsluiten. We begonnen twee weken geleden naar hoofdstuk 4 te kijken. In de verzen 1 tot 5 zagen we dat ons leren of Paulus ons daar leert hoe om te gaan met hoogmoed en oordeelvorming als we aan de ontvangende kant staan van andermans vooroordelen als ze ons oordelen. Daar in de verzen 6 en 7 zagen we de vorige keer, Paulus helpt ons om met hoogmoed en oordeelvorming en de verdeeldheid die het kan veroorzaken om te gaan als we die hoogmoed in onze eigen harten aantreffen en zien etteren.

En nu maakt Paulus deze ochtend twee laatste punten over hoogmoed en verdeeldheid in Korinthe. In de verzen 8 tot 13 zal hij de foutieve verwachtingen van de Corinthiërs behandelen; hun foutieve verwachtingen. En dan in de verzen 14 tot 21 heeft hij een afsluitende familie vermaning. Foutieve verwachtingen en een familie vermaning. Dat zijn de twee grote thema's, de koppen waaronder we Paulus' onderwijs hier zullen beschouwen - foutieve verwachtingen en familie vermaning. Voordat we onze aandacht wenden om het Woord van God te horen lezen en te prediken, laten we echter even pauzeren en vragen om Gods hulp als we bidden. Wilt u met me bidden?

Onze Vader, wij liefhebben U en wij hongeren en dorsten naar gerechtigheid. Wij herinneren ons de belofte van onze Heiland dat degenen die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, verzadigd zullen worden. En dus komen wij als Uw kinderen, biddend dat U die belofte in onze ervaring vanmorgen zou vervullen. En door het werk van de Heilige Geest, voed onze harten met Uw Heilig Woord, om Jezus' wil. Amen.

1 Korintiërs hoofdstuk 4, vers 8. Dit is het Woord van de Almachtige God:

Al hebt gij alles wat gij nodig hebt! Al zijt gij rijk geworden! Zonder ons zijt gij koningen geworden! Och, dat gij koningen waart, opdat wij ook met u zouden koninkrijken! Want ik meen, dat God ons apostelen als de laatsten van allen heeft tentoongesteld, als mannen die ter dood veroordeeld zijn, omdat wij een schouwspel voor de wereld, voor engelen en voor mensen geworden zijn. Wij zijn dwaas om Christus' wil, maar gij zijt wijs in Christus. Wij zijn zwak, maar gij zijt sterk. Gij wordt geëerd, maar wij worden veracht. Tot op dit ogenblik hongeren en dorsten wij, zijn wij slecht gekleed en geslagen en dakloos, en wij arbeiden, werkend met onze eigen handen. Als wij gelasterd worden, zegenen wij; als wij vervolgd worden, verdragen wij; als wij belasterd worden, smeken wij. Wij zijn geworden, en zijn nog steeds, als de afval van de wereld, de vuiligheid van alle dingen.

Ik schrijf deze dingen niet om u te schamen, maar om u te vermanen als mijn geliefde kinderen. Want hoewel u ontelbare leiders hebt in Christus, hebt u niet veel vaders. Want ik ben uw vader geworden in Christus Jezus door het evangelie. Ik dring er bij u op aan: wees mijn navolgers. Daarom heb ik Timotheus, mijn geliefde en getrouwe kind in de Heer, naar u toe gezonden om u mijn wegen in Christus te herinneren, zoals ik die overal in elke gemeente leer. Sommigen zijn hoogmoedig, alsof ik niet naar u toe zou komen. Maar ik zal spoedig bij u komen, als de Heer het wil, en ik zal niet de praat van deze hoogmoedige mensen onderzoeken, maar hun kracht. Want het koninkrijk van God bestaat niet uit praat, maar uit kracht. Wat wilt u? Zal ik bij u komen met een roede, of met liefde in een geest van zachtmoedigheid?

Amen, en wij geven dank aan God dat Hij tot ons heeft gesproken in Zijn heilige Woord.

Foutieve verwachtingen

Zoals ik toen zei, is het eerste wat ik wil dat je hier ziet Paulus' reactie op de foutieve verwachtingen van de Corinthiërs. Ze hadden foutieve verwachtingen over het christelijke leven. Als ik af en toe het voorrecht heb om voor-huwelijkse counseling te doen, zal ik met een paar praten over de vier foutlijnen die de neiging hebben door elk huwelijk heen te lopen. Bijna elk gevecht dat je ooit zult hebben, zal ik hun vertellen, heeft op de een of andere manier te maken met één van deze vier dingen. Ben je klaar? Ik vraag me af of je ze kunt raden. Vier foutlijnen – geld, seks, schoonfamilie en kinderen. De vier foutlijnen. De meeste van jullie hebben ruzies over al deze dingen, weet ik. We hebben dat allemaal de neiging om te doen. De meeste van onze frustraties en problemen in het huwelijk hebben te maken met één van deze. En de reden dat ze zo vaak bronnen van wrijving zijn, heeft te maken met iets anders dat erdoorheen loopt en ze zo beladen maakt. En dat zijn foutieve verwachtingen. We verwachten te veel. We zijn onrealistisch over hoe dingen zullen zijn of onrealistisch over de behoeften van onze partner of onze eigen capaciteiten. We maken allerlei aannamen die we niet goed communiceren of onderhandelen. En dus maken onze foutieve verwachtingen geld, seks, schoonfamilie en kinderen niet tot bronnen van vreugde en kracht in ons huwelijk zoals ze zouden moeten zijn, maar zo vaak tot punten van spanning en bronnen van wrijving. Foutieve verwachtingen kunnen de vreugde uit bijna alles halen. En als we niet oppassen, kunnen foutieve verwachtingen zelfs relaties versplinteren.

Dat was zeker wat er gebeurde in de gemeenten in Korinthe – foutieve verwachtingen waren begonnen om relaties te breken en verdeeldheid te veroorzaken. Ze hadden verkeerde verwachtingen over de aard van het christelijke leven. Kijk met me naar de verzen 8 tot 13. Dit zijn de dingen die de Korinthiërs over zichzelf zeiden. Paulus weerspiegelt ze terug naar zijn lezers met meer dan alleen een vleugje bijtende ironie, zelfs sarcasme. Zie je het in de passage? Kijk naar vers 8. Hij zegt: “Al hebt u alles wat u nodig hebt! Al bent u rijk geworden! U bent koningen geworden!” Je zou dat kunnen vertalen als: “U bent al begonnen te regeren!” Het zou beter zijn: “U was al begonnen te regeren,” zegt hij, “als ik maar met u kon regeren. U denkt dat de glorieuze toekomst al in volle omvang over u is gekomen. Als het maar waar was!” zegt Paulus. Of kijk naar vers 10. “U bent wijs in Christus. U bent sterk. U wordt in ere gehouden.” Dat is hoe de Korinthiërs zichzelf zagen. U herinnert zich dat ze hebben opgeschept over hun geestelijke superioriteit. Ze hebben opgeschept over hun bovennatuurlijke gaven, zoals we zullen zien als de brief zich ontvouwt. Ze hebben opgeschept over hun bijzondere wijsheid en inzicht. Immers, ze zeiden: “Heeft Jezus niet geleden en is hij niet weer opgestaan? Het einde der tijden is gekomen! De Schriften zijn vervuld. De nieuwe wereld is al hier!”

We hebben het allemaal al!

Hun probleem is, zie je, dat ze naar alle wondere werkelijkheden van het Evangelie keken waar ze door het werk van de Heilige Geest in waren meegesleept toen ze in Jezus geloofden, en ze zeiden: “We hebben het al! Het is hier allemaal al! Er is niets meer!” Ze concludeerden dat christenen hun grootste vreugden hier moeten verwachten, hun hoogste zegeningen hier, hun zoetste ervaringen van genade hier. Er moet hier geen lijden zijn, geen droefheid, geen armoede, geen pijn. “Dat is wat we in Christus hebben,” zeiden ze. “We hebben alles wat we willen. We zijn rijk! We zijn al begonnen te heersen. We zijn wijs, we zijn sterk, we zijn eervol!” Het sleutelwoord in de tekst dat, denk ik, hun visie op de volheid van de christelijke zegeningen in deze wereld samenvat, is dat woord “al”, twee keer herhaald in vers 8. “Al hebben jullie alles wat je wilt! Al zijn jullie rijk geworden!” Alsof ze beweerden dat ze nu al iets hebben dat eigenlijk pas aan het einde moet wachten. Zie je, ze zeiden dat als je echt een getrouw christenleven leidt, als je echt geestelijk bent, als je echt geloof hebt, dan is dit wat we in je leven verwachten te zien – de hemel op aarde al; de nieuwe schepping al. Overwinning op zonde en lijden en verdriet al. Je beste leven nu, al.

Het Probleem van de Trots

Geen wonder dat ze een trotsprobleem hadden. Geen wonder dat ze neerkeek op anderen in hun kerken die niet helemaal voldeden, wier lijden hen duidelijk identificeerde als minder spiritueel, wier strijd met de resterende zonde zij beschouwden als een teken dat zij tweederangs waren. Maar Paulus zal er niet van hebben. Zal hij dat? Terwijl de Korinthiërs denken dat je de volheid van de christelijke zegeningen al kunt krijgen als je maar genoeg gelooft of spiritueel genoeg bent, weet de apostel Paulus beter. Kijk hoe hij zichzelf contrasteert met hen in vers 9. “Want ik denk dat God ons apostelen heeft tentoongesteld als de laatste van allen, als mannen die ter dood veroordeeld zijn, omdat wij een spektakel voor de wereld zijn geworden, voor engelen en voor mensen. Wij zijn dwaalgen voor Christus' wil. Maar jullie zijn wijs in Christus. Wij zijn zwak, maar jullie zijn sterk. Jullie worden geëerd, maar wij worden veracht.” Zij beweerden dat de werkelijk spirituele christen leeft in de hoogten van de overwinning, maar hier is de machtige apostel Paulus zelf, een publiek spektakel, als een man die ter dood veroordeeld is, geteld als een dwaalgen voor Christus' wil, zwak en algemeen veracht.

Leef In Het Huidige Uur

En als het sleutelwoord dat de verkeerde en foutieve verwachtingen van de Korintiërs samenvat, het woord "al" is, de toekomstige wereld is al van ons, "al", merk dan op hoe Paulus' alternatief in vers 11 is. "Tot op dit uur lijden we honger en dorst. We zijn slecht gekleed en worden geslagen en dakloos en zo meer." Paulus leeft niet in de toekomstige wereld; hij leeft in het huidige uur. De Korintiërs beweerden dat wat nog niet gekomen was, al tot hen gekomen was. Maar Paulus hanteert een geheel andere aanpak – een die erkent dat hoewel glorie ons is beloofd, het nog niet gekomen is. En zo leeft hij nu, in het huidige uur, in een wereld waar het volgen van Jezus voor hem betekent honger en ontbering. Hij doet handarbeid, zegt hij, om een bestaan op te bouwen. Hij wordt gescholden, maar hij zegent in plaats daarvan. Hij wordt vervolgd, maar hij verdraagt het. Hij wordt belasterd, maar hij smeekt en vraagt de zondaars door het Evangelie om zich met God te verzoenen. Hij is, zegt hij, als de afval van de wereld, de vuiligheid van alle dingen geworden. "Dat," zegt Paulus, "is mijn normale Christelijke leven. Kunt u uw verwachtingen niet aanpassen, Korintiërs? Als u op zoek bent naar dagelijkse triomf, als u verwacht op de hoogte te rijden en boven zonde en lijden uit te stijgen, als u tegen uzelf zegt: 'Als ik maar genoeg geloof had, zouden alle dingen beter zijn,' zijn uw verwachtingen van het Christelijke leven geheel verkeerd."

De Gevolgen van de Korintische Fout

En één van twee dingen zal gebeuren als je je laat meesleuren door de fout van de Korintiërs. Ten eerste zul je jezelf bedriegen door te denken dat je eigenlijk beter bent dan de rest. Je zult beginnen te pochen, net als zij deden, over je geestelijke superioriteit en op anderen neerkijken. Of je zult concluderen dat je falen om je "beste leven nu" te bereiken allemaal jouw schuld is. Wat een ellendige mislukkeling ben je! Daarom lijdt je! Wat zwak is je geloof! Daarom worstel je om de eindjes aan elkaar te knopen! Wat een verwoestende leugen van de duivel is de welvaartsgeloof eigenlijk. Maar hoe gemakkelijk kruipt het nog steeds in het denken van de besten onder ons. Heb je niet gehoord dat zelfs volwassen christenen zeggen: "Voor welke zonde van mij straft God mij dat het leven zo moeilijk is voor zo lang?" Misschien heb je het zelf zelfs wel gezegd? "Waarom gebeurt dit mij? Misschien heb ik iets gemist? Misschien is er iets dat ik moet doen, een niveau dat ik nog moet bereiken in mijn christelijke leven dat alles oké zal maken? Dit gebeurt omdat het mijn schuld is!" Herken je dat? Ik heb het vaak gehoord als predikant.

Leer Om De Tijden Te Begrijpen

Maar Paulus zegt: “Nee, nee! Dat is het helemaal niet!” Nee, je moet leren de tijden te begrijpen. Dit is waar we nu leven. We leven niet in de wereld die komt; die is nog niet hier, wat de Corinthiërs ook beweren. De glorie die volgt, waar de zonde is weggegaan, waar alle tranen zullen worden afgeveegd, waar spijt ons nooit meer zal lastigvallen en lijden nooit meer zal binnendringen. De glorie die volgt, zal spoedig komen, op een dag, maar nog niet. Tot op het tegenwoordige uur, om Jezus te volgen, zegt Paulus, betekent vreugde, wonderlijk. Het betekent vreugde, maar het zal vaak vreugde door tranen zijn. Het betekent vooruitgang in heiligheid – prijs God! Vooruitgang in heiligheid. Vandaag ben ik niet wie ik gisteren was, en morgen, door de genade van God, zal ik niet zijn wie ik vandaag ben. Vooruitgang. Maar het zal langzame vooruitgang zijn, moeizaam verworven vooruitgang, en onvolmaakte vooruitgang tot we bij Jezus gaan zijn op een dag. Het betekent bovennatuurlijke kracht die onze levens overstroomt, waardoor we in staat zijn om te zeggen: “Ja, Heer,” als Hij ons roept om zelfs moeilijke dingen te doen. Maar het zal kracht zijn die wordt getoond in de midst van zwakte. Het zal de kracht van het kruis zijn. Foutieve verwachtingen, zie je, zijn een vruchtbare bodem voor hoogmoed. Krijg je verwachtingen van het normale christelijke leven goed, zegt Paulus tegen ons. Leef in het tegenwoordige uur; niet in de wereld die komt. Die is nog niet hier. Foutieve verwachtingen.

Een familie-veroordeling

Ten tweede biedt Paulus een familie-oproep. Je kunt de warme familietaal overal in het laatste deel van het hoofdstuk zien. Kijk bijvoorbeeld naar de verzen 14 en 15. “Ik schrijf deze dingen niet om je te schamen, maar om je te vermanen als mijn geliefde kinderen. Want hoewel je ontelbare leiders hebt in Christus, heb je niet veel vaders. Want ik ben jullie vader geworden in Christus Jezus door het evangelie.” Paulus, je zult je herinneren, heeft de kerk in Korinthe geplant; hij heeft velen van hen tot geloof in Christus geleid. Hij is als een geestelijke vader; een ouder voor hen door het Evangelie. En hij heeft een nogal bijtende toon aangenomen in de verzen 8 tot 13. Maar nu, als een ouder tegenover zijn kinderen, wordt hij milder. “Ik probeer je niet te schamen,” zegt hij. “Ik probeer je te leiden, je te vermanen als mijn geliefde kinderen.”

Nu is het Moederdag, en moeders, jullie begrijpen dit – nietwaar? Jullie zullen alle middelen gebruiken die tot jullie beschikking staan om jullie kinderen te bereiken en door te dringen tot hen, vooral als jullie zien dat ze verkeerde wegen inslaan en afdwalen. Daarom vieren we vandaag onze moeders, is het niet? Ze hebben ons als geliefde kinderen vermaand, en het doet soms pijn, maar het is liefde die het drijft en we zijn er beter van geworden. Dat is precies wat Paulus hier doet. Zijn kinderen in het geloof, van wie hij zo diep houdt, staan op het punt om van de klif te rijden en hij probeert ze terug te sturen naar het midden van de weg. Hun roemen is uit de hand gelopen, en dus omdat hij van hen houdt met een ouderlijke liefde, vermaant hij ze.

Imiteer Mij!

En hij gebruikt, als ik de metafoor van het ouderschap nog een beetje mag uitbreiden, hopelijk niet tot het breekpunt, hij gebruikt drie ouderlijke instrumenten, drie opvoedingsinstrumenten om zijn vermaning thuis te brengen. Ik durf te zeggen dat elke mama in de kamer, misschien zelfs elke papa, deze instrumenten van tijd tot tijd heeft gebruikt. Allereerst merkt hij in vers 16 op dat hij het juiste voorbeeld geeft voor zijn kinderen in het geloof. “Ik dring er bij je op aan, wees mijn navolgers!” We hebben hierover gesproken, als je hier vorige week was, in plaats van de triomfalisme die de Korinthiërs kenmerkte, wil hij hun laten zien hoe het normale christelijke leven eruit ziet. En dus roept hij hen op om “mij na te bootsen in al het worstelen en lijden en de eisen voor volharding die het normale christelijke leven zijn.” Hij zegt: “Boot mij na!”

Inzet van de Grote Broer!

Het tweede opvoedingsinstrument dat hij gebruikt voor de Korinthiërs is om de grote broer in te zetten. Zie je dat in vers 17? “Daarom heb ik je Timotheus gestuurd, mijn geliefde en getrouwde kind in de Heer, om je te herinneren aan mijn wegen in Christus, zoals ik ze overal in elke kerk leer.” Soms kan de grote broer door komen als mama of papa niet kan. Paulus stuurt hen Timotheus die hen herinnert aan Paulus, zowel door de manier waarop hij leeft als door zijn onderwijs.

Maak Me Niet Woedend!

En dan kan Paulus' derde opvoedingsstrategie misschien als volgt worden samengevat. Zie of u deze frase herkent, ouders? Versen 18 tot 21, “Laat me niet naar boven komen! Ik kom naar boven!” Dat zegt hij! Kijk naar vers 18? “Sommigen zijn hoogmoedig alsof ik niet naar jullie zou komen, maar ik zal spoedig naar jullie komen als de Heer het wil. En ik zal niet de praat van deze hoogmoedige mensen onderzoeken, maar hun kracht. Want het koninkrijk van God bestaat niet uit praat, maar uit kracht. Wat willen jullie? Zal ik naar jullie komen met een roede of met liefde in een geest van zachtmoedigheid?” Hij zoekt hen te winnen. Hij gebruikt elk opvoedkundig middel in zijn gereedschapskist om hen terug te brengen van hun hoogmoedigheid tot berouw en nederigheid. Hij is zelfs bereid om tucht onder hen uit te oefenen. U ziet dat in vers 21. Hij wil heel graag naar hen toe komen met liefde en in een geest van zachtmoedigheid, maar als hij moet tucht uitoefenen onder hen als hij komt, is hij bereid dat te doen. Hoe zij reageren op de familiewaarschuwing zal bepalen welke weg hij neemt. Maar zijn agenda is om hen terug te roepen tot berouw; om hen te winnen, niet om hen af te wijzen, laat staan om hen te schamen of te kwetsen.

En zo zegt hij: “Als ik kom, zal ik een spotlight schijnen op de spirituele authenticiteit van die hoogmoedige leiders in Korinthe die zoveel verdeeldheid en problemen onder jullie veroorzaken.” Met andere woorden, hij zegt: “Ik wil zien of ze alleen maar praten of dat ze iets weten over de realiteit van de bovennatuurlijke kracht die het essentiële kenmerk is van het koninkrijk van God. Geen praat,” zegt hij, “maar kracht – realiteit, spirituele realiteit. Weten ze iets over spirituele realiteit?” Dat is de vraag die hij wil dat ze zichzelf stellen voordat hij komt. Het is eigenlijk de vraag die hij ons wil stellen als we zijn woorden lezen. Is mijn christelijke leven een kwestie van praten of ken ik spirituele realiteit? Is het alleen maar woorden en uiterlijke schijn, of ken ik iets van de kracht van het kruis, de kracht van de genade, de kracht en het werk van de Heilige Geest in mijn hart? Dat is waar hij naar streeft! Om ons te roepen om onze harten te beoordelen, om ons uit te dagen om eindelijk echt te worden. Hij wil dat ze, deze Korinthiërs die oratorische vaardigheid en retoriek waardeerden en Paulus afwezen als een minderwaardige spreker, begrijpen dat alleen maar praten zo veel irrelevantie is en dat leven en kracht zijn wat we nodig hebben.

Laat me dus afsluiten met dit. Stel dat je, terwijl je je eigen christelijke leven onderzoekt, ontdekt dat het al veel te lang slechts hoofdkennis en praatjes zijn geweest. Stel dat God je, onder de dienst van Zijn Woord, heeft geleid om te belijden dat het in feite allemaal show is. Nou, wat nu? Wat doe je als je deze ontdekking vanmorgen maakt? Ik denk dat er aanwijzingen voor ons in de passage zijn. Eén ervan komt naar voren als je terugkijkt naar het gedeelte waar we lezen dat Paulus Timotheus naar hen zal sturen. Zie je dat in vers 17? “Daarom heb ik Timotheus, mijn geliefde en getrouwe kind in de Heere, naar jullie gestuurd om jullie te herinneren aan mijn wegen in Christus.” Hij heeft hen opgeroepen om hem na te volgen. Hij wil voor hen een voorbeeld zijn van geestelijke werkelijkheid. Hij heeft Timotheus naar hen gestuurd om hen te herinneren aan hoe dat eruit moet zien. Zijn wegen in Christus. Geestelijke werkelijkheid, het leven dat werkelijk is in Christus. Wat doe je als je ontdekt dat je christendom een uiterlijke vorm is, geen innerlijke werkelijkheid? Wat doe je als het slechts praatjes zijn maar geen kracht? Je moet naar Jezus Christus gaan. Je moet in Christus komen. Vandaag, nu, geen excuses meer, geen uitstel meer. Breng je stamboom niet mee; beroep je niet op je religieuze geloofsbrieven. Het is tijd om schoon schip te maken. Dat is wat Paulus onder de Corinthiërs nastreeft. Tijd om echt te worden. Tijd om je zonde en behoefte te belijden en uit te roepen tot de Heere Jezus Christus om werkelijkheid en niet slechts religieuze prestaties. Niet uiterlijkheden, niet een vorm van woorden die de kracht ervan ontkent. Jezus Christus zal in je leven breken en dat glorieuze, hoewel langzame en vaak moeilijke renovatieproject in je hart beginnen als je jezelf maar vernederd en tot Hem komt. Dat is wat hij de Corinthiërs oproept; dat is wat hij ons oproept als we onze harten onderzoeken. Is mijn christendom slechts praatjes, of ken ik de kracht waarin het Koninkrijk van God bestaat?

En zo is er een oproep om onze verwachtingen over de aard van het christelijke leven recht te zetten. Deze wereld, zegt Jezus, “In deze wereld zul je problemen hebben. Ik zal bij je zijn om je te versterken en te ondersteunen op elke stap van de weg. Maar het zal moeilijk zijn. Er komt glorie, maar op het moment is het nog niet zover.” En we worden opgeroepen om onze harten te onderzoeken in het licht van Paulus' familie-oproep. Ben je echt? Ben je echt? Of is het allemaal slechts praat? Kom en buig de knie voor Koning Jezus en word eindelijk echt. Laten we samen bidden!

Onze Vader, als we ons voor U neerbuigen, belijden we hoe vaardig we kunnen zijn in het veinzen, in het zijn van slechts praat, het hebben van een vorm van godzaligheid maar de kracht ervan ontkennen. Alsjeblieft, wilt U ons vergeven? En als we ons samen vernederen voor U, bidden we, bidden we, o Heer, dat U ons, allen van ons, in Christus zou planten. Breng ons tot Christus om onze knieën onder Hem te buigen, voor Hem, en erken Hem alleen als Heer en Koning en hoop en vreugde en rust en toevlucht. Help ons, o Heer, vandaag om echt te worden en te vinden dat, terwijl we dat doen, die verbazingwekkende evangelie-inval in onze harten plaatsvindt, terwijl U binnenkomt en begint ons te renoveren om ons een weerspiegeling van Uw Zoon te maken. Want we vragen het in de naam van Jezus, amen.