Reddingsmissie één

Door David Strain

Kerstmis is een tijd voor familie. Toen we kinderen waren, stonden mijn broer en ik elke kerst in ons ouderlijk huis ondraaglijk vroeg op. Meestal moesten we twee of drie keer terug naar bed worden gestuurd voordat we eindelijk onze kamers uit mochten. Daarna gingen we allemaal naar beneden en ontbeten we. We mochten natuurlijk pas na het eten aan de cadeaus onder de boom komen. Dus propten we ons ontbijt zo snel mogelijk naar binnen, terwijl we steeds met één oog naar de cadeaus onder de boom keken die op ons lagen te wachten, en daarna mochten we de cadeaus gaan uitpakken en werd de woonkamer overspoeld door een lawine van gescheurd inpakpapier. En dan stond op een gegeven moment mijn grootvader voor de voordeur met een grote zwarte tas over zijn schouder, als onze eigen privéfamiliekerstman, en trokken we de verplichte afschuwelijke kersttruien over onze pyjama's aan. Allerlei snoep werd al ruim voor de lunch opgegeten en speelgoed werd uit de dozen gesloopt voordat onze kerstmaaltijd klaar was. En lunch is daar eigenlijk geen passende naam voor; lang niet toereikend. Het was een feestmaal zoals we dat thuis maar één keer per jaar zagen. Daarna gingen we allemaal voldaan en gelukkig zitten — of nog voldaner en gelukkiger! — om naar de jaarlijkse toespraak van de koningin tot het volk te luisteren, voordat onze oom en neef, die maar een straat verderop woonden, later die dag binnen kwamen lopen. En de volgende dag, die in Groot-Brittannië Boxing Day wordt genoemd, kwam de rest van de familie op bezoek en werden de verplichte bordspellen gespeeld. Trivial Pursuit of Taboo zorgden ervoor dat we allemaal tegelijk lachten en praatten en door elkaar heen riepen, terwijl mijn vader probeerde vals te spelen als niemand keek! Dat waren gouden dagen die me altijd zullen bijblijven als de gelukkigste in ons gezin.

Maar families zijn natuurlijk ingewikkelde dingen. Nietwaar? En soms zijn de verliezen en de spanningen en die tak van de familie waar niemand ooit over praat niet zo gemakkelijk te begraven onder het laagje kerstsfeer, hoe hard we ook proberen. Sterker nog, vaak is het juist met Kerstmis, wanneer iedereen zegt dat we vol vreugde horen te zijn, dat ons verdriet en onze familieruzies het meest pijn doen. Is dat niet zo? Het blijkt dat, hoeveel engelenhaar en cadeaupapier we er ook op aanbrengen, Kerstmis voor sommigen van ons in ieder geval de gewoonte heeft om de onontkoombaar ingewikkelde chaos van ons leven te ontmaskeren.

Vanavond wil ik u uitnodigen om samen met mij in uw Bijbel op te slaan bij het begin van het Nieuwe Testament. U vindt exemplaren van de Bijbel in de kerkbanken voor u. Pak er gerust een en sla samen met mij het evangelie van Matteüs op, hoofdstuk 1. We gaan samen naar de eerste zeventien verzen kijken. U vindt dit op pagina 807 van onze kerkbijbels; pagina 807. Als u er heel even samen met mij naar kijkt voordat we het samen lezen, zult u meteen merken hoe verschrikkelijk saai deze verzen zijn. Het is een fascinerende manier om het levensverhaal van Jezus Christus te beginnen. Vindt u niet? Matteüs' verslag begint niet zoals een Hollywood-epos zou kunnen beginnen. U weet wel, met een spannende scène. U weet wel, een achtervolging met auto's en misschien een paar explosies om ons allemaal op het puntje van onze stoel te krijgen. Kijk eens naar vers 1. Matteüs hoofdstuk 1 vers 1. Matteüs begint: “Het geslachtsregister van Jezus Christus, de Zoon van David, de Zoon van Abraham. Abraham verwekte Izak, Izak verwekte Jakob, en Jakob verwekte Juda en zijn broers.” En daarna volgen zestien verzen waarin we alleen maar een lijst met namen krijgen. Het is de stamboom van Jezus Christus. En hoewel dat ons misschien niet erg interesseert, was het van enorm belang voor de Joodse leiders in de eerste eeuw, voor wie Matteüs zijn evangelie oorspronkelijk schreef. Ziet u, voor hen zei iets over u wie uw familie was – hoe ze waren, wat uw familiegeschiedenis was. Van wie u de zoon was, van wie u de kleinzoon en achterkleinzoon was, deed ertoe wanneer mensen probeerden te bepalen wat ze van u moesten denken. En aangezien dat zo is, zou u kunnen verwachten dat Matteüs een schitterend geslachtsregister van Jezus geeft. Vol met beroemde namen, van wie Jezus duidelijk de erfgenaam is.

Maar net als bij de meeste van onze gezinnen met Kerstmis, is de waarheid dat Jezus' familie lang niet zo mooi is. Matteüs presenteert, zoals we zullen zien, een stamboom van Jezus Christus, met alle gebreken erbij. U ziet, Matteüs wil dat we begrijpen dat Jezus in de wereld kwam, niet voor de onberispelijken en de slimmen en de wijzen en de goeden. Hij kwam niet voor het perfecte gezin van een ansichtkaart van Norman Rockwell. Hij kwam in een gebroken wereld om Gods Redder te zijn voor verdorven zondaars zoals ik en zoals u. En dus zullen we zo meteen deze verzen samen lezen. Ik wil dat u weet dat de Bijbel ondanks de weinig opwindende details van deze verzen zegt dat ze niettemin het eigenlijke Woord van God voor ons zijn. De Bijbel zegt ook dat we ze nooit goed zullen begrijpen tenzij Hij ons helpt. En dus wil ik u, voordat we ze lezen, vragen om samen met mij een ogenblik stil te staan, terwijl we bidden en God vragen ons te helpen zijn Woord te begrijpen.

Laten we samen bidden.

O Heer, uw Woord ligt nu voor ons en we vragen U ons te helpen, niet alleen om het te begrijpen, maar ook om de waarheid over Jezus te zien en ons erdoor te laten leiden om Hem zelf te ontmoeten en in Hem de Redder te vinden die we zo dringend nodig hebben. Want we vragen dit in Jezus' naam, amen.

Matteüs hoofdstuk 1, vers 1. Dit is het Woord van de almachtige God:

Het geslachtsregister van Jezus Christus, de zoon van David, de zoon van Abraham.

Abraham verwekte Isaak, Isaak verwekte Jakob, Jakob verwekte Juda en zijn broers, Juda verwekte Perez en Zerah bij Tamar, Perez verwekte Hezron, Hezron verwekte Ram, Ram verwekte Amminadab, Amminadab verwekte Nahesson, Nahesson verwekte Salmon, Salmon verwekte Boaz bij Rachab, Boaz verwekte Obed bij Ruth, Obed verwekte Isaï, en Isaï verwekte David, de koning.

En David verwekte Salomo bij de vrouw van Uria, en Salomo verwekte Rechabeam, en Rechabeam verwekte Abia, en Abia verwekte Asaf, en Asaf verwekte Josafat, en Josafat verwekte Joram, en Joram verwekte Uzzia, en Uzzia verwekte Jotam, en Jotam verwekte Achaz, en Achaz verwekte Hizkia, en Hizkia verwekte Manasse, en Manasse verwekte Amos, en Amos verwekte Josia, en Josia verwekte Jechonja en zijn broers, ten tijde van de wegvoering naar Babel.

En na de wegvoering naar Babel: Jechonja verwekte Sealtiël, en Sealtiël verwekte Zerubbabel, en Zerubbabel verwekte Abiud, en Abiud verwekte Eljakim, en Eljakim verwekte Azor, en Azor verwekte Zadok, en Zadok verwekte Achim, en Achim verwekte Eliud, en Eliud verwekte Eleazar, en Eleazar verwekte Mattan, en Mattan verwekte Jakob, en Jakob verwekte Jozef, de man van Maria, uit wie Jezus geboren werd, die Christus genoemd wordt.

Zo zijn alle generaties van Abraham tot David veertien generaties, en van David tot de wegvoering naar Babel veertien generaties, en van de wegvoering naar Babel tot de Christus veertien generaties.

Als u nu naar de passage kijkt die we zojuist samen hebben gelezen, zult u meteen zien dat die in drie delen uiteenvalt. Zag u dat? Volgens vers 17 bestaat elk deel uit veertien generaties. Dat vertelt ons meteen dat Matteüs niet probeert ons een volledige lijst van alle voorouders van Jezus te geven. Hij maakt een selectie, wat overigens in die tijd helemaal niet ongebruikelijk was in geslachtsregisters. Hij maakt een selectie om ons iets duidelijk te maken. En zoals ik zojuist al zei, is het werkelijk interessante aan Matteüs’ lijst dat als u of ik een selectie zouden maken uit onze stambomen, we waarschijnlijk niet die gekke oom Louis of die krankzinnige tante Maude, die met een bijl moordt, zouden opnemen. Toch? We zouden hen eruit laten, samen met iedereen die onze goede naam in een kwaad daglicht stelt. Maar Matteüs’ lijst — trouwens, het spijt me echt als u een tante Maude hebt! Ik weet zeker dat ze geen gekke, met een bijl moordende tante is, maar goed! Matteüs’ lijst is een bont gezelschap. Nietwaar? Een bont gezelschap van de groten en de goeden, samen met de minsten en de geringsten.

En terwijl we er samen naar kijken, wil ik drie lessen voor u belichten waarvan ik denk dat Matteüs wil dat we die leren over Jezus en de betekenis van Kerstmis. Ten eerste zullen we zien dat het kind dat uit de maagd in Bethlehem werd geboren, zowel een kind van beloften als van vorsten is. Hij is het kind van beloften en vorsten. Vervolgens zullen we opmerken dat Hij ook het kind van prostituees en heidenen is. Het kind van beloften en vorsten is ook het kind van prostituees en heidenen. En ten slotte zullen we zien dat Hij het kind van bewaring en voorzienigheid is.

Kind van beloften en vorsten

Oké, allereerst is Jezus het kind van beloften en vorsten. In vers 2 verbindt Matteüs Jezus met Abraham, Isaak en Jakob – de aartsvaders van Israël. God had een verbond met hen gesloten en hun beloofd dat in het kind van Abraham zegen voor de hele wereld zou komen. In het nageslacht van Abraham zouden alle volken op aarde gezegend worden. Dat was de belofte. En let erop dat Matteüs ons vertelt dat Jezus zijn afstamming van Abraham terugvoert via de lijn van Jakobs zoon Juda, zodat we tegen de tijd dat we bij vers 6 aankomen, ontdekken dat een van Jezus' rechtstreekse voorouders David is, de koning! En David is, zo lezen we in vers 7, de vader van Salomo, de koning. Jezus is dus, ziet u, niet alleen de erfgenaam van de verbondsbelofte die aan Abraham gegeven werd. Hij is ook een nakomeling van koning David, aan wie God eveneens een verbondsbelofte deed – 2 Samuel hoofdstuk 7. In passages zoals Jesaja hoofdstuk 9 lezen we dat God verklaart dat een van Davids zonen op zijn troon zou zitten en zijn koninkrijk voor eeuwig zou vestigen. En dat, zo wil Matteüs dat we begrijpen, is wie Jezus is. Gods aangewezen erfgenaam van de verbondsbelofte, die de zegeningen zou brengen die aan de hele wereld aangeboden werden, aan de hele wereld beloofd werden en oorspronkelijk aan Abraham gegeven werden. Hij is de grotere Zoon van de grote David, die in gerechtigheid zou regeren en aan wiens koninkrijk geen einde zal komen.

Als u nu Joods was, en de meeste eerste lezers van Matteüs waren dat waarschijnlijk, zou dit een opmerkelijke bewering zijn geweest. Ziet u wat Matteüs hun vertelt? In de baby die in doeken gewikkeld in een kribbe ligt, is hun langverwachte Messias eindelijk gekomen. Hij was de zoon van Abraham en de zoon van de koninklijke stam Juda, de rechtstreekse erfgenaam van David, Israëls grootste koning. Dat maakt Jezus natuurlijk tot de ultieme insider, nietwaar? Vanuit Joods perspectief is dit deel van zijn afkomst in elk geval onberispelijk. Jezus is het kind van beloften en vorsten.

Kind van prostituees en heidenen

Maar merk dan aan de andere kant op dat hij, Mattheüs, even duidelijk is dat Jezus een kind is van prostituees en heidenen. In vers 3 noemt hij de heidense vrouw Tamar en in vers 5 Rachab, die zowel een heidin als een prostituee is. En haar nakomeling, Boaz, trouwt met een Moabitisch meisje, geen Israëlitisch maar een Moabitisch meisje, Ruth. En dan lezen we in vers 6 dat David de vader was van Salomo, ‘bij de vrouw van Uria’. Dat is interessant, want Mattheüs laat de naam van de vrouw van Uria, Batseba, weg. Waarom doet hij dat? Zou het kunnen zijn omdat Uria en Batseba Hethieten waren, geen Joden; het zijn heidenen. Nee, want Tamar, Rachab en Ruth waren ook heidenen. Mattheüs laat haar naam niet weg omdat hij zich schaamt voor haar afkomst of haar godsdienst. Misschien dan omdat ze overspelig was. Maar Rachab was een prostituee, dus duidelijk laat hij haar naam niet weg vanwege haar morele tekortkoming. Waarschijnlijk laat Mattheüs haar naam weg om Davids schande te benadrukken in plaats van die van haar. David was de vader van Salomo, ‘bij de vrouw van Uria’. Mattheüs spaart zelfs de schaamte van de grote David niet. Toch? Hij is een overspeler die met de vrouw van een andere man sliep en Uria vervolgens liet doden.

En lees dan verder. De rij schurken gaat door. Van de koningen uit de lijn van David waren velen opmerkelijk vanwege hun goddeloosheid. Een van de ergste was Manasse, genoemd in vers 10. Als je zijn verhaal wilt lezen, kun je later 2 Koningen 21 erbij pakken. In vers 9 van dat hoofdstuk lezen we: ‘Manasse verleidde zijn volk ertoe nog meer kwaad te doen dan de volken hadden gedaan die de HEER vóór het volk Israël had verdelgd.’ En in vers 16 lezen we dat Manasse ‘Jeruzalem vulde met onschuldig bloed’. Hij was een monster. En dus moeten we naast het portret van Jezus als het kind van beloften en vorsten ook dit portret zien van dezelfde Jezus, die de zoon is van prostituees en heidenen. Sommigen van hen worden natuurlijk prachtige toonbeelden van genade, met verhalen die opmerkelijke vertellingen zijn over verlossing en redding, een beetje zoals de twee verhalen die we eerder hoorden van Dominique en Chase over hoe God midden in onze zonde en gebrokenheid ingrijpt en ons door zijn genade begint te redden. Rachab en Ruth zijn daar precies voorbeelden van.

Hij kwam voor zondaars

Maar sommige ervan vertellen ook tragische verhalen over verval van trouw naar losbandigheid en zonde, zoals Davids verhouding met Batseba en zijn moord op Uria, of het verhaal van Manasse over moord en afgoderij. En dus, zie je, toont het tweede portret dat Matteüs van Jezus schildert Hem aan ons als de ultieme buitenstaander. Zijn familie heeft heel wat zwarte schapen. Toch? Als het eerste portret ons vertelt over Jezus, de beloofde Messias in wie de volken gezegend zouden worden, Gods gezalfde Koning die op de troon van zijn vader David zou regeren, vertelt het tweede portret ons wat voor Koning en Messias Hij zal zijn. En het blijkt dat Jezus kwam voor de onreinen en de ongewensten, voor de goddelozen en de verlorenen. Hij kwam niet om de toonbeelden van succes en de sociale vooruitgang van de culturele elites – de groten en goeden – te kronen. Nee, Hij kwam om Manasses en Rachabs te redden. Hij kwam voor heidenen en prostituees. 'Ik ben niet gekomen,' zei Hij, 'om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars.'

Waar gaat Kerstmis eigenlijk echt over? Het is eigenlijk geen helder, smetteloos Disneyverhaal over een prachtig gezinnetje en hun schattige baby. Het is veeleer het verhaal van de goddelijke reddingsmissie waarvoor Jezus werd geboren; een missie waarvan, zo zal het evangelie van Matteüs verder uitleggen, Hij zou moeten sterven om haar te volbrengen. De kern van de kerstboodschap is dat we allemaal gebroken, ontredderde, schuldige mensen zijn. Eerlijk gezegd horen we thuis in deze galerij van schurken. En Matteüs zegt dat Jezus juist voor gebroken, ontredderde, schuldige mensen werd geboren, en voor hen stierf. Hoewel Hij het ware kind van Abraham en de grote erfgenaam van Davids troon was, werd Hij, bedenk dat, verworpen, veroordeeld en verstoten; niet omdat Hij iets verkeerds had gedaan, maar omdat wij dat hebben. Aan het kruis nam Hij de veroordeling en de afwijzing op Zich die ik verdien, die jij verdient, en Hij gaf Zichzelf opdat wij vergeven zouden worden. En dat is het ware wonder van het kerstverhaal. Het kind van Bethlehem is het kind van beloften en vorsten, en Hij is het kind van prostituees en heidenen. Dat betekent dat Hij een Heiland is voor ieder van ons die Hem nodig heeft.

Kind van de voorzienigheid en de bewaring

Merk ten slotte op dat de baby van Bethlehem het kind van de voorzienigheid en de bewaring is. Je hebt misschien opgemerkt dat de verzen 2 tot 6 ons van Abraham naar koning David voeren. Vervolgens voeren de verzen 7 tot 11 ons van David naar de tijd waarin de vijandelijke invasie ertoe leidde dat het volk naar Babylon werd weggevoerd. En op dat moment leek het werkelijk voor iedereen alsof de lijn van David was uitgedoofd. Denk er maar eens over na. De oorlog overspoelt hen, de ballingschap naar Babylon voert hen ver weg van hun vaderland. Ze zijn ondergedompeld in een heidense cultuur. Ze zijn nu onderworpen aan heidense wetten. En toch vertelt Mattheüs dat één klein gezin door Gods wonderbare voorzienigheid wordt bewaard. Als een breekbare draad die niet breekt, ondanks alle spanning die erop komt te staan. Dit ene kleine gezin wordt geleid en beschermd. Uiteindelijk keren ze onder leiding van hun voorvader Zerubbabel terug uit de Babylonische ballingschap. Ze vestigen zich opnieuw in het land Juda en verdwijnen daarna vrijwel uit de politieke en culturele vooraanstaandheid. Maria en Jozef behoren nu tot de laatste overblijfselen van de Davidische lijn, die tot onbekendheid is vervallen. Tegen de tijd dat Jezus werd geboren, was er werkelijk niets opmerkelijk aan hen, niets bijzonders. Ze hebben zeker een fascinerende stamboom, maar ze hebben geen enkel erfstuk uit de gloriedagen om dat te laten zien.

En toch, als je naar vers 16 kijkt, wordt in dit doorsnee gezin een kind geboren dat „de Christus” wordt genoemd. Zie je die uitdrukking? Christus — dat is geen naam, maar een titel. Het is het Griekse equivalent van Messias. En nu komt het erop aan. Ik vraag me af of je het kunt zien. Toen de vloedgolven van oorlog over dit kleine gezin spoelden, hielden ze toch stand en werden ze bewaard door Gods voorzienigheid. Toen het erop leek dat ze zouden kunnen verdwijnen, opgeslokt in de smeltkroes van de ballingschap, werden ze toch bewaard en in stand gehouden. Tot eindelijk de nacht aanbrak waarin de maagd haar kind ter wereld bracht, Hem in doeken wikkelde en in een kribbe legde, omdat er voor Hem geen plaats was in de herberg. Die nacht hield God, verborgen in de duisternis van een stal in Bethlehem, zijn beloften. Die nacht vervulde Hij zijn oude woorden.

Jezus, wiens geboorte we vieren, werd geboren als een kind van beloften, als erfgenaam van vorsten, niet om de groten en de goeden te redden, maar de zondaar en de schuldige. En wanneer je op Hem gaat vertrouwen, kun je er echt zeker van zijn dat Hij zijn beloften zal waarmaken, dat Hij je werkelijk zal vergeven, reinigen en redden, omdat zijn eigen verhaal, het verhaal van zijn familie, het grote bewijs is dat God, wanneer Hij een belofte doet, die altijd, altijd vervult. Hij is het kind van Gods voorzienigheid en bescherming. Zijn eigen stamboom, zijn eigen geboorte, laten zien dat God zijn Woord altijd houdt en altijd trouw is aan zijn belofte. En daarom kun je Hem op zijn Woord geloven wanneer Hij je redding aanbiedt. Als je Hem maar vertrouwt, zal Hij je redden. Zoals Paulus het in 1 Tessalonicenzen 1:10 zegt: „Jezus is Gods Zoon uit de hemel, die ons redt van de komende toorn.” En wanneer je die belofte hoort, kun je Hem echt op zijn Woord geloven. Jezus is Gods Redder, gekomen voor zowel insiders als outsiders — voor mensen met een indrukwekkende afkomst en aanzien, en voor wie hun achtergrond een bron van schaamte is; wier heden misschien een puinhoop is. Je achtergrond, je familie, je verleden, je fouten in het heden, je schuld, je onwaardigheid — niets daarvan staat Gods belofte in het evangelie in de weg. Jezus kan je echt redden. Echt.

Een nieuw begin

En vlak voordat we afsluiten, wilt u nog eens kijken naar het opmerkelijke detail dat we aan het begin in vers 17 opmerkten? Mattheüs wijst erop dat deze zorgvuldig samengestelde geslachtslijst precies uit drie reeksen van elk veertien generaties bestaat. U weet misschien dat getallen in de Joodse literatuur vaak een symbolische betekenis hadden. En het getal ‘zeven’ werd in het bijzonder gebruikt voor God en zijn werk. Zo zijn er hier zes reeksen van zeven, waarbij Jezus nu aan het hoofd staat van een zevende generatie. Een generatie van geestelijke kinderen — uit God geboren door het geloof in Hem. U ziet, met de komst van Jezus deed God iets nieuws. Hij maakte een nieuw begin. En dat biedt Hij u vanavond aan. Misschien beseft u het niet, maar u hebt redding nodig. En dat biedt Hij u aan. De Bijbel zegt dat u redding nodig hebt. Dat geldt ook voor mij. Wij zijn zondaars en Jezus biedt de redding die wij nodig hebben. Als u op Hem vertrouwt, zal Hij in uw leven komen en u nieuw maken. Hij zal de levenslange reddingsmissie beginnen waarvoor Hij is gezonden. Ik vraag me af of u dat vanavond zou willen doen. Vertrouw op Jezus Christus en begin te ontdekken dat God zijn beloften houdt: Hij redt u van de schuld en de macht van de zonde en begint het wonderlijke werk om u nieuw te maken.

Jezus is het kind van beloften en vorsten. Hij is het kind van prostituees en heidenen. Hij is het kind van bewaring en voorzienigheid. Hij is precies de Redder die wij nodig hebben. Ik vraag me af of u zich tot Hem zou wenden en op Hem zou vertrouwen. Laten we samen bidden.

Heer, wij danken U voor Jezus, die precies de Redder is die wij nodig hebben – een volmaakte Bevrijder voor de groten en de goeden en voor de geringsten en de minsten. Help ons, help ons allemaal om vanavond te zien hoezeer wij Hem nodig hebben. Dank U voor de verhalen over redding die we hebben gehoord; voor de herinnering dat Jezus degene is die ons redt van de komende toorn. Help ons alstublieft om voor Koning Jezus te buigen, te komen en ons vertrouwen op Hem te stellen, ons af te keren van ons zelfvertrouwen en onze trots, en tot Hem uit te roepen dat we verloren, gebroken en schuldig zijn en Hem nodig hebben om ons te redden. En als we dat doen, wilt U dan naar ons toe komen, bij ons binnenbreken en ons nieuw maken. Om Jezus' wil bidden wij, amen.