Het calvinisme van Jezus

Door Gabe Fluhrer

Als u uw Bijbel bij u hebt, wilt u die dan pakken en openslaan bij het evangelie volgens Johannes, hoofdstuk 6; u vindt het op bladzijde 892. Als u een kerkbijbel gebruikt, bladzijde 892. Vanavond slechts één vers, maar ik zal beginnen te lezen bij vers 41 van Johannes, hoofdstuk 6. Laten we, voordat we het Woord van God horen, in gebed tot Hem gaan.

Onze Vader, we verlangen naar de morgen waarover we zojuist zongen, die aanbreekt wanneer de opstanding als belofte werkelijkheid wordt. Terwijl we nadenken over de grote waarheden die Uw Zoon zoveel jaren geleden onderwees, bidden we dat U ons dichter tot U zult trekken, zodat we deze plaats verlaten met een op God gerichte visie op de werkelijkheid. Help ons. We roepen tot U en weten dat U ons zult antwoorden, omdat U ons liefhebt. Daarom bidden we met vol vertrouwen en zekerheid in Jezus' naam dat de Heilige Geest ons nu zal helpen dit Woord te begrijpen. Amen.

Johannes, hoofdstuk 6, vanaf vers 41. Dit is het heilige, geïnspireerde en onfeilbare Woord van God:

Toen morden de Joden over Hem, omdat Hij gezegd had: ‘Ik ben het brood dat uit de hemel neergedaald is.’ En zij zeiden: ‘Is Deze niet Jezus, de zoon van Jozef, van wie wij de vader en moeder kennen? Hoe zegt Hij dan: “Ik ben uit de hemel neergedaald”?’ Jezus antwoordde hun: ‘Mopper niet onder elkaar. Niemand kan naar Mij toe komen, tenzij de Vader, Die Mij gezonden heeft, hem trekt; en Ik zal hem doen opstaan op de laatste dag.’

Het gras verdort, de bloem valt af, maar het Woord van de levende God houdt eeuwig stand.

Loran Nordgren is senior onderzoeker aan de prestigieuze Kellogg School of Management van de Northwestern University en hij deed een zeer interessante reeks experimenten met de studenten daar. Dit is wat hij deed. Hij bracht hen in verleidelijke situaties – om te roken, junkfood te eten, te stoppen met studeren – en hij wilde hun reacties in elk van deze situaties zien. En wat zijn onderzoek aan het licht bracht, omdat hij vooraf met hen sprak en daarna deze experimenten uitvoerde, was wat hij 'de beheersingsbias' noemde. Met andere woorden, we zijn geneigd te overschatten hoeveel zelfbeheersing we tegen verleiding zullen hebben, totdat we daadwerkelijk met die verleiding worden geconfronteerd. We overschatten onze mate van zelfbeheersing enorm. Zo luidde zijn conclusie: 'Degenen die het meest vertrouwen hebben in hun zelfbeheersing, geven het vaakst toe aan verleiding.'

Wat heeft dit nu te maken met waar we het hier vanavond in Johannes 6:44 over hebben? Een van de belangrijkste scheidslijnen in de theologische wereld loopt tussen calvinisten en arminianen. Die gaat terug tot de Reformatie. Aan de ene kant staan degenen die de theologie van Johannes Calvijn volgen, en aan de andere kant degenen die de theologie volgen van iemand die Jacobus Arminius heette. En die scheidslijn loopt door tot op de dag van vandaag. Een van de belangrijkste punten waarop calvinisme en arminianisme van elkaar verschillen, is hun kijk op de menselijke wil. En dit is wat het onderzoek van Nordgren aan het licht brengt, wat we allemaal weten als we de Bijbel lezen: onze wil is aan iets onderworpen. Goed? Die is óf onderworpen aan Christus, óf aan welk afgod we ook kiezen – genot, geld, roem, macht, wat dan ook. Onze wil – dit is waar het om gaat – is niet onbelemmerd en vrij. We doen wat we doen omdat we liefhebben wat we liefhebben. En dat is de centrale scheidslijn, theologisch gezien, tussen calvinisme en arminianisme.

En dus, nu we ons vanavond in dit gedeelte uit Johannes verdiepen, is dit waar we op uit zijn, wat we willen begrijpen: welk verschil maakt het wat we geloven over de menselijke wil, vooral als het gaat om onze redding? Dit is de vraag: bent u vanavond christen vanwege wat God in uw leven heeft gedaan, vooral vanwege wat God heeft gedaan, of bent u vanavond christen vanwege een keuze die u hebt gemaakt? En daar zullen we het over hebben wanneer we aan het einde komen. Dat is de vraag. En dit is waar Jezus op uit is. Johannes 6:41: de Joden zeggen: "Hoe kan die man?" En wie zijn de Joden? Heel kort: dit zijn de Joodse leiders. Ze zeggen tegen Jezus: "Hoe kunt U zeggen dat U uit de hemel bent neergedaald? Wij kennen Uw ouders." Ze begrepen dat dit een verbazingwekkende aanspraak op goddelijkheid en voorbestaan was, voordat Hij naar de aarde neerdaalde. En vanaf dat moment begint Jezus deze indrukwekkende rede over Hem als het Brood des levens. En die eindigt ermee dat de meeste mensen Jezus de rug toekeren. Hij zegt tegen zijn discipelen: "Willen jullie ook weggaan?" Petrus zegt beroemd tegen Hem: "U alleen hebt woorden van eeuwig leven. Naar wie zouden we anders gaan, Jezus?" Maar Jezus' onderwijs verdeelt mensen over dit onderwerp, toen en nu.

En dit is de hoofdgedachte van wat Hij zegt. Hij leert ons dat goddelijke genade noodzakelijk is voor onze redding, die uitloopt op de zekerheid van onze opstanding in Hem. De noodzaak van goddelijke genade bij onze redding leidt tot de zekerheid van onze opstanding in Christus. En dat zijn onze twee hoofdpunten bij Johannes 6:44: in de eerste plaats de noodzaak van genade, en de zekerheid van de opstanding. De noodzaak van genade en de zekerheid van de opstanding.

Noodzaak van genade

Kijk daar nog eens naar vers 44. “Niemand kan bij Mij komen, tenzij de Vader, die Mij gezonden heeft, hem trekt.” Jezus zegt dus tegen zijn toehoorders hier en tegen ons vandaag: we hebben een probleem. En het is een categorisch probleem. Heb je opgemerkt dat Jezus hier taal gebruikt die geen uitzonderingen toelaat? “Niemand.” Niemand. Hier is geen enkele uitzondering mogelijk. “Niemand kan bij Mij komen, tenzij de Vader, die Mij gezonden heeft, hem trekt.” En Jezus zegt dus: “Waarom begrijpen jullie niet wat Ik jullie zeg over het feit dat Ik uit de hemel kom?” Hij stelt deze vraag aan zijn oorspronkelijke toehoorders en geeft vervolgens het antwoord. Hij zegt: “De reden waarom jullie niet kunnen begrijpen wat Ik zeg, is dat niemand bij Mij kan komen, niemand in Mij kan geloven, niemand deze leer kan aanvaarden, tenzij de Vader, die Mij gezonden heeft, hem naar Mij toe trekt.” Hij zegt dat er geen enkele omstandigheid is waarin wij uit eigen vrije wil besluiten God te gaan naderen.

En de leer van onze Heer hier heeft enorme gevolgen voor de manier waarop we naar onszelf kijken. Om te beginnen zegt Hij dat iedereen van nature zich van God afkeert. Iedereen keert zich van nature, geboren in de erfzonde, geboren als zoon of dochter van Adam en Eva, van deze God af. In zekere zin zijn er eigenlijk geen ‘zoekers’. Als je God zoekt, is dat omdat Hij jou eerst heeft gezocht. Iedereen keert zich dus af. En ten tweede zal niemand God bereiken door zijn of haar eigen redenering of middelen. Dat is vooral voor ons in het Westen moeilijk te horen. We denken graag dat we elk probleem kunnen aanpakken en dat we, wat het probleem ook is, het wel zullen doorgronden en oplossen, met geld, militaire macht of technologie. En Jezus zegt hier: “Nee, zo werkt het niet.” Het werkt niet doordat jij en ik onze beste argumenten en redeneringen op een rij zetten. Het gaat er niet om dat wij onze beste middelen inzetten en het uitzoeken. Hij zegt: “Het gebeurt alleen als de Vader, die Mij gezonden heeft, trekt.”

Het is allemaal Gods werk

En dit druist in tegen wat zovelen vandaag de dag over redding geloven. Ik herinner me nog goed een gesprek dat ik had met mijn beste vriend en kamergenoot op de universiteit. Hij was getuige op mijn bruiloft, en samen worstelden we met de leerstellingen van de genade, zoals ze worden genoemd; de leer van het gereformeerde geloof. Uiteindelijk kwamen we op een punt waarop hij plotseling en op wonderbaarlijke wijze tot geloof kwam tijdens een bijeenkomst. Hij hoorde het evangelie, geloofde en dat was zestien jaar geleden. Nu volgt hij Jezus, en we vonden het allebei geweldig om over deze dingen te praten. Maar zo'n veertien jaar geleden hadden we een gesprek waarin we elkaar uiteindelijk gewoon vroegen: 'Waarom geloofden we?' En ik vroeg hem: 'Waarom geloofde jij, terwijl er naast jou een familielid zat dat dezelfde boodschap hoorde, precies dezelfde prediking, en jij vandaag christen bent en hij niet?' En weet je wat hij zei? Hij zei: 'Ik denk dat ik moet zeggen dat het allemaal van God komt.' En terwijl we hier allebei mee worstelden, zeiden we: 'Ja, dat is het!'

En als je de Bijbel leest, is dat wat Jezus zegt. Het komt allemaal van God. En vrienden, ik wil dat jullie dit weten, want dit is een unieke leer onder de wereldgodsdiensten. We hebben zojuist van Stuart gehoord over deze prachtige reis naar India. Laten we voor dat land bidden. Laten we bidden dat het evangelie met kracht uitgaat. Weet je wat het verschil zal zijn tussen het evangelie dat in India wordt verkondigd en dat in Mississippi en waar ook ter wereld? Het is het evangelie van soevereine, goddelijke genade die redt, en niets anders! Dat is het. 'Niemand kan bij Mij komen tenzij de Vader, die Mij gezonden heeft, hem trekt.'

God trekt mensen

Nu is het interessant dat het woord dat hier voor „trekken” wordt gebruikt, bijna zonder uitzondering elders in het Nieuwe Testament wordt vertaald als „slepen”. We waren zelfs nog niet zo lang geleden het boek Jakobus aan het bestuderen. In Jakobus 2:6 zegt hij: „Zijn het niet de rijken die u voor de rechtbank slepen?” Precies hetzelfde woord. En R.C. Sproul, een van de grote gereformeerde theologen van de moderne tijd, vertelt het verhaal van hoe hij met iemand in debat was over dit vers en de vrije wil en de verlossing. Deze professor zei tegen dr. Sproul: „Wel, eigenlijk betekent het woord meer wat we hier in de Engelse Bijbel vertalen met ‘trekken’, professor Sproul. U weet immers dat u” — hij haalde een niet-Bijbelse bron aan waarin dit woord wordt gebruikt voor de manier waarop we water uit een put halen. „We putten het uit de put,” zei hij tegen dr. Sproul. „We slepen het er niet uit. We putten het eruit. Dit woord heeft daarom veel meer de betekenis dat Hij alle mensen naar Zich toe lokt. Het betekent dus niet wat u denkt dat het betekent, dr. Sproul.” En Sproul zei dat er na dit hele verhaal over de put gelach was, en toen keek hij zijn vriend, zijn debatpartner, aan en zei: „Ja, ik begrijp dat het ‘trekken’ kan betekenen, maar het betekent ook ‘slepen’, want niemand van ons gaat boven aan een put staan en roept: ‘Water, water, water!’ We dwingen het naar buiten te komen!”

En natuurlijk is het klassieke bezwaar hier dat men soms, wanneer je begrijpt wat Jezus zegt, kan vragen: ‘Geloven we dan dat God mensen schoppend en schreeuwend het koninkrijk binnen sleept?’ Nee. Nee, wat Hij doet, is onze wil bewerken. Hij neemt onze verharde, door de zonde dode wil, die niets met Hem te maken wil hebben, maakt die weer levend en zorgt ervoor dat we Hem willen kiezen. Dat is waar dit vers over spreekt. Dat is de kracht van dat woord daar: God dringt erop aan dat we naar zijn Zoon komen, maar dat is een genadige aandrang. Het is niet tegen je wil in je schoppend en schreeuwend meeslepen. Het is een soort aantrekking tot Zichzelf waardoor Jezus mooier en geloofwaardiger wordt dan wat ook in dit heelal. Het is het soort aandrang dat je wilt. Per slot van rekening hoeft niemand je, hoop ik, te smeken om na een heerlijke biefstuk een kom vol chocolade-ijs te eten. Je wilt daar zijn. Dat is wat de Vader voor ons doet in Jezus. Daar heb je het. We zien de noodzaak van goddelijke genade in onze zaligheid.

Zekerheid van de opstanding

Maar let bijna verrassend op wat Jezus vervolgens zegt. Vers 44: ‘En Ik zal hem opwekken op de laatste dag.’ Waarom brengt Hij deze twee dingen met elkaar in verband? Trekken, naar Zich toe trekken, genadig dwingen om naar Hem toe te komen; waarom gaat Hij dan meteen over op de opstanding? Omdat Hij ons hiermee zegt dat als de Vader trekt, de Zoon zal opwekken. Dat is de zekerheid van de redding. Want als niemand kan komen tenzij de Vader hem trekt, zal de eerste vraag die velen van ons hebben zijn: ‘Hoe kan ik weten dat ik getrokken ben?’ En Jezus zegt: ‘Maak je daar geen zorgen over. Ik zal allen opwekken die Mijn Vader trekt. Als Hij hen bij Mij brengt, zal Ik hen opwekken.’ Dit is de grootst mogelijke zekerheid van de redding, vrienden. Want dit is de vraag die onvermijdelijk bij ons allemaal opkomt als we Jezus volgen. Hoe zit het met al mijn zonden? Hoe zit het met die zonden waar ik steeds weer naar terugkeer en waarvan ik maar niet los kan komen? Zal God het uiteindelijk niet opgeven met mij? Zal Hij uiteindelijk niet genoeg hebben van al mijn worstelingen en mijn schaamte? En Jezus zegt: ‘Het is niet wat jij doet dat je bij Mij brengt of ervoor zorgt dat je bij Mij blijft. Het is alles uit genade.’ En die genade vindt haar voltooiing, haar hoogtepunt, bereikt haar toppunt in de opstanding uit de dood op de laatste dag, wanneer Jezus hen zal opwekken.

Waarom kan Hij dit nu zeggen? Waarom kan Jezus zo zelfverzekerd zeggen: ‘Ik zal hem opwekken’? Zie je dat Jezus door heel deze rede heen, als je haar leest in de paar verzen die we hebben gelezen, het besef heeft dat Hij niet zomaar een mens is? Hij is God en mens, want gewone mensen zeggen niet: ‘Ik heb de macht om mensen uit de dood op te wekken. Niemand kan komen – wanneer die persoon komt, door Gods genade en door genade alleen, zal Ik hem opwekken.’ Waarom kan Hij dat zeggen? Omdat Degene die ons de opstanding belooft, eerst in onze plaats de Gekruisigde zal zijn. En daarna zal Hij de Opgestane zijn.

Het begin van het opstandingsleven

En daarmee komen we precies bij de kern van de nieuwtestamentische opstandingsleer. Jezus zal over enkele hoofdstukken zeggen: „Ik ben de opstanding en het leven.” En Hij zal dat bewijzen wanneer Hij op paasmorgen uit het graf naar buiten loopt. En dit idee van de opstanding, dit kloppende hart van de theologie van de apostel Paulus, van de nieuwtestamentische theologie, houdt dit in: de opstanding van Jezus en de opstanding die Hij hier belooft, onze opstanding op de laatste dag, zijn geen twee afzonderlijke gebeurtenissen. Het zijn twee episoden van dezelfde gebeurtenis. Waarom is dat belangrijk? Omdat het niet zo is dat toen Jezus tweeduizend jaar geleden uit het graf tevoorschijn brak, dit een op zichzelf staande gebeurtenis was, waarna er een heel lange tijd verstrijkt en wij dan uit de dood worden opgewekt. Nee, Jezus die uit het graf tevoorschijn kwam, was als het ware het begin. Daarom noemt Paulus het „de eerstelingen van de oogst”. Het is, ziet u, het begin van het opstandingsleven dat de schepping binnenstroomt. En als u een christen bent, bent u een christen omdat God u heeft getrokken en u nu de tweede episode zult meemaken van die gebeurtenis die tweeduizend jaar geleden plaatsvond.

Denk er zo over na: toen Jezus uit het lege graf kwam, werd Gods handelen afgesloten met de woorden: ‘Wordt vervolgd…’ — met jou en mij op de laatste dag. En tussen zijn opstanding en onze opstanding ligt de kracht die Hij heeft beloofd. Opstandingskracht die over ons leven heen gaat en ons begint te veranderen, ons naar het beeld van Christus vormt en ons voorbereidt op die laatste en grote dag. De kern van het onderwijs van het Nieuwe Testament over de opstanding is dat onze opstanding zeker is, omdat Jezus uit de dood is opgewekt. En als onze opstanding zeker is, is onze redding zeker. En als onze redding zeker is, is onze hoop zeker. En als onze hoop zeker is, hebben we geen reden om teleurgesteld te zijn. We hebben geen reden meer om bang te zijn — niet voor het graf, niet voor de macht van de zonde, niet voor de macht van de verleiding, niet voor de macht van de duivel. We zijn vrij, omdat Hij leeft en ons samen met Hem levend zal maken.

Onze grootste behoefte

Wat betekent dit alles dan voor ons morgen? Vrienden, ik denk dat Jezus ons in deze hele toespraak en gedurende zijn hele bediening iets vertelt dat zo eenvoudig is dat we het gemakkelijk vergeten. Onze grootste behoefte, mijn grootste behoefte — morgen, mijn voeten raken de vloer en die innerlijke stem begint te spreken, toch? Zodra je wakker wordt, zodra je bij bewustzijn bent, begint die te spreken. Mijn grootste behoefte, jouw grootste behoefte en onze grootste behoefte is meer van God. Waarom zouden we belang hechten aan de noodzaak van goddelijke genade en de zekerheid van de opstanding? Omdat Jezus hier God op de troon zet in het middelpunt van het heelal, en niet ons! Uiteindelijk is het niet mijn keuze uit vrije wil die mij in de hemel brengt. Het is God! Hij geeft ons een werkelijkheid waarin God centraal staat, en hoe groter God in je leven is, geliefde, des te kleiner wordt al het andere, met inbegrip van je problemen, je beproevingen en je frustraties. Hoe groter en meer vervuld van God we zijn, des te mooier wordt het evangelie en des te kleiner is al het andere.

En ik weet niet hoe het met u zit, maar er zijn nu dingen in mijn leven die minder groot moeten worden. En week na week rond ik af en denk ik: "Hoe, hoe heeft God deze week zoveel op een laag pitje gezet?" En wat Jezus doet, wanneer Hij onze redding in God plaatst, is ons terugbrengen tot het stof en zeggen: "Jij hebt niets gedaan. Hij heeft alles gedaan. Het komt allemaal van Hem, van begin tot eind, dus er is geen ruimte voor trots. Geen ruimte om op te scheppen." En wanneer u uzelf vergeet, is God op zijn grootst en komt de vreugde. De vreugde begint binnen te stromen omdat we onze ogen van onszelf hebben afgewend en ze hebben gericht op het glorieuze middelpunt van het heelal – Vader, Zoon en Heilige Geest. Onze grootste behoefte vanavond is meer van God. En daar moeten we Hem om vragen. Als u koud tegenover Hem staat, weet u dan dat Hij er vreugde in schept u weer warm te maken? Als u ver van Hem verwijderd bent, weet u dan dat Hij er vreugde in schept u op te zoeken en dichter bij Hem te brengen? Als u van Hem bent afgedwaald, weet u dan dat Hij de Goede Herder is die het verloren schaap zoekt? En als u beeft omdat u uw zonde kent en weet dat Hij heilig is, weet u dan dat Hij ook de God is die zegt: “Ik heb Mijn Zoon gegeven om te sterven, zodat Mijn heiligheid en Mijn gerechtigheid en Mijn liefde nooit tegen elkaar hoeven te strijden? Ze worden allemaal geëerd.” Onze grootste behoefte is God.

Het belangrijkste verschil

En dan is dit het laatste. Verlossing door Gods genade alleen is het voornaamste verschil tussen het calvinisme en al het andere. We zijn hier niet om partijzuchtig te zijn. We zijn hier niet om Johannes Calvijn te prediken. Johannes Calvijn zou dat verschrikkelijk vinden als je iets van hem gelezen hebt. We noemen het calvinisme omdat je, wanneer je de theologie van die grote hervormer leest en leest wat hij zegt over verlossing door genade alleen, en bedenkt dat hij dat 500 jaar geleden schreef, en je begint te begrijpen wat hij zegt, beseft dat hij je alleen maar geeft wat de Bijbel zegt. En dat is vandaag van belang, omdat elke andere religie uiteindelijk zegt dat het is wat jij doet dat je redt. Het zijn je gevoelens, je beslissing, je vrije wil. En vrienden, zijn jullie vanavond niet verheugd, als jullie christen zijn, dat God jullie wil heeft overwonnen? Dat Hij jullie tot Zich heeft gebracht? En zullen we ons in de hemel niet allemaal verheugen wanneer we niet de vrije wil hebben om God niet te prijzen? In de hemel zal je wil niet vrij zijn! Je zult vreugdevol gedwongen worden Hem voor eeuwig te prijzen, en we zullen daar zo meteen al een voorproefje van krijgen.

Genade alleen is anders dan al het andere. Het is helemaal Gods werk – terug tot in de eeuwigheid; vooruit tot in de eeuwigheid. Hij heeft jou uitverkoren vóór de grondlegging van de wereld. Je zult Hem prijzen nadat de wereld is verdwenen en de nieuwe hemel en de nieuwe aarde er voor eeuwig zijn. Alles is genade. En dat is angstaanjagend, nietwaar? Omdat het ons tot het einde van onszelf brengt. Daarom is dit zo beangstigend. Wanneer je beseft dat alles genade is, kun je niet meer zeggen: ‘Ja, maar’. Genade zegt ‘Nee’ tegen ‘Ja, maar’. ‘Ik weet dat het genade is, God, maar…’ ‘Ja, ik weet dat er genade is, maar ik ben verslaafd.’ ‘Ja, ik weet dat er genade is, maar ik heb deze zonde.’ ‘Ja, ik weet dat er genade is, maar ik moet toch zeker iets doen, iets voelen, iets lezen, op een bepaalde manier geloven.’ Jezus zegt: ‘Niet meer’ tegen ‘Ja, maar’. Het eindigt bij het kruis. Het eindigt vanwege genade.

De remedie tegen verveling

En dat is geweldig. Als je je vanavond verveelt met God, je wilt het niet toegeven maar toch is het zo, dan zal dit je van je verveling genezen. Er is niets geweldigers dan deze God te kennen die je trekt. Waarom is dat geweldig? Omdat je beseft hoe slecht je bent, dat Hij ons allemaal moet trekken! We zijn niet goed. We willen Hem niet. Maar dan besef je dat Hij je wel trekt, Hij dringt erop aan dat je komt omdat Hij van je houdt. Dat is geweldig. En vrienden, dit is de enige manier om de zonde te bestrijden. Als je vanavond niet weet dat God van je houdt, zul je doodsbang voor Hem zijn. Je zult proberen een leven te leiden waarin je voortdurend bang bent dat Hij over je schouder meekijkt en op elk moment klaarstaat om je een klap uit te delen. De enige manier waarop je vooruitgang zult boeken in heiligheid en gehoorzaamheid, “zonder welke niemand de Heer zal zien”, zoals de schrijver van Hebreeën ons vertelt, is als je ervan verzekerd bent dat jij en ik onder een glimlachende hemel leven. En dat doen we! Dat is wat de opstanding garandeert. Als je weet dat je Vader van je houdt, wil je Hem gehoorzamen; je wilt Hem volgen omdat je leeft in het licht van die liefde.

Ik ben negenendertig. Mijn vader wordt volgende maand tachtig. En ik weet zonder enige twijfel: als ik mijn vader vanavond bel en ik iets nodig heb, zal hij geen vragen stellen en me geven wat ik nodig heb, omdat hij van me houdt en ik zijn zoon ben. En tot op de dag van vandaag voel ik nog steeds ontzag, en trillen mijn benen als ik bij mijn vader ben. Ik wil niets doen om hem te mishagen. Dat komt niet doordat ik bang voor hem ben; het komt doordat ik weet dat ik zijn zoon ben en dat hij van me houdt. En de Vader zegt tegen ons: Hij grijpt ons bij onze revers in de opstanding, als het ware, en trekt ons uit het vuil omhoog en zegt: “Ik hou van je! Vergeet het nooit! Je bent van Mij! Je zult altijd van Mij zijn! Je bent Mijn kind! Vergeet het niet!”

Het is zo verfrissend om dit te horen in een cultuur van de dood, nietwaar? Ik heb de zombiehype gemist. Ik zal dat aan u bekennen. Ik zie dat er een zombiehype is. Ik heb geprobeerd The Walking Dead te kijken. Niets ten nadele van degenen die grote fans zijn; ik kon er niet in komen! Maar wat ik wel las, was een interessant artikel van een atheïst in het tijdschrift Esquire over de huidige culturele fascinatie voor zombies. Stephen Marche schrijft dit. “Na tientallen zombiefilms te hebben gezien, ben ik ervan overtuigd dat de reden waarom zombies zo krachtig zijn, is dat ze een atheïstische angst voor de doden vangen. Ik bedoel niet alleen de angst voor dode lichamen, hoewel die angst er ook is. Het materialistische atheïsme biedt geen erg troostrijke manier om met de doden om te gaan. Christenen en anderen hebben gebed en visioenen van een leven na de dood. Atheïsten, zoals ikzelf, hebben rottende lijken en vergetelheid en zombiefilms.”

Dit is de keuze. Rottende lijken, vergetelheid, zombiefilms, fascinaties voor zombies, een cultuur van de dood. Of: “Ik zal hem op de laatste dag doen opstaan.” Dat zijn de keuzes die ons elke dag worden voorgelegd. En de tafel, de tafel waaraan we nu komen, maakt die keuze zo gemakkelijk. Nietwaar? De Opgestane is uw gastheer. Zijn tafel is gereed. Hij zegt: “Eet, drink, leef, want Ik heb u hierheen gebracht. En doe dit met de hoop op de opstanding, want uiteindelijk hangt het af van God, niet van u, niet van mij. Dat is de kern van het calvinisme. God, niet wij. En dat is de enige hoop die ieder van ons heeft.

Laten we bidden.

Vader, dank U. Dank U voor uw Woord. Dank U voor een verlossing die geheel uit genade is. O Vader, wilt U onze koude harten vanavond helpen? Wilt U ons met liefde voor U ontvlammen, en wilt U zo groot voor ons zijn, zo tot uw eer en zo bevredigend voor Uzelf en voor ons in U deze week, dat al het andere vervaagt en wij alleen maar in uw aanwezigheid bezwijken. Laat dat gebeuren. Wij bidden in Jezus' naam, amen.