Het Einde van de Schaamte

Einde van de Schande

Zefanja 3:14-16

Door Gabe Fluhrer

Terwijl je gaat zitten, als je je Bijbel zou willen nemen en naar Zefanja hoofdstuk 3 wilt gaan. Als je niet weet waar dat boek is, dat is okay. Ik weet niet of ik het als predikant mag toegeven, maar in de eerste presbyterie waar ik zat, moest ik in de index kijken om dit boek te vinden! Oké? Dus dat was toen ik op de seminarium was, dus voel je niet slecht als je het niet kunt vinden! Het staat op pagina 790 in je kerkbankbijbels; 790. En om je een hint te geven waar we de komende zondagen 's avonds naar toe gaan, zullen we vanavond naar 3:14-16 kijken en dan zullen we volgende zondagavond, als de Heer het wil, kijken naar wat [[BVRJoh 3:16]] wordt genoemd, een van mijn favoriete Bijbelverzen. Dus ik heb al een tijdje over deze verzen nagedacht en we zullen er vanavond in springen, in hoofdstuk 3, verzen 14 tot en met 16; pagina 790.

Laten we bidden en dan zullen we Gods Woord horen.

Onze Vader, wat we zojuist zongen is onze grote hoop vanavond – dat Jezus, die eens voor meer dan 2000 jaar geleden werd opgeheven, vanavond zal worden opgeheven als de verhoogde, opgestane Heiland die de enige hoop is voor ons verwoeste zondaren. Moge degene die spreekt, afnemen dat Christus moge toenemen en alles in allen vervullen. We bidden om de kracht van de Geest om het Woord reëel en levend te maken en scherper dan enig tweesnijdend zwaard en we vragen het allemaal in Jezus' naam, amen.

Zefanja 3, beginnend bij vers 14. Dit is Gods Woord:

Zing luid, o dochter van Sion; juich, o Israël! Verblijd en jubel met heel je hart, o dochter van Jeruzalem! De Heer heeft de oordeelen tegen je weggenomen; hij heeft je vijanden weggevoerd. De Koning van Israël, de Heer, is in je midden; je zult nooit weer vrezen voor kwaad. Op die dag zal er tegen Jeruzalem gezegd worden: "Vrees niet, o Sion; laat je handen niet slap worden.”

Het gras verdort, de bloemen vallen, maar het Woord van de levende God zal voor altijd en eeuwig standhouden, amen.

De grootste luchtvaartmaatschappij is Southwest Airlines, en we hebben ze hier niet meer, leerde ik meteen toen we hierheen verhuisden! Het was onze levenslijn om terug te komen uit het buitenland van Pennsylvania naar Zuid-Carolina toen ik bij Westminster was. En ze hadden een paar jaar geleden deze reclamecampagne, die een van de beste was die ik ooit heb gezien, en de slogan van de reclamecampagne was: “Wil je weg?” En er was deze ene reclame waarin je deze man en deze vrouw zag zitten in een soort zakelijke vergaderzaal, duidelijk executive types, en ze kijken allebei recht vooruit en hij kijkt nerveus om zich heen en zegt: “Ik wilde je dit al een tijdje zeggen, maar ik heb altijd gevoelens voor je gehad.” En zij wordt erg opgewonden en kijkt opzij en grijpt zijn arm vast en zegt: “Ik ook!” En hij kijkt verrast en draait zich om, en je ziet een oortelefoon in, en hij gaat: “Even wachten. Wat was dat?” En je ziet haar gezicht en ze gaat: “Oh nee!” En de slogan komt: “Wil je weg?”

Schuld versus Schaamte

En terwijl ik hier deze week over nadacht, zijn er momenten in ons leven waarin we wensen dat we die optie hadden, nietwaar? Waar we gewoon weg konden komen van wat het ook is – omstandigheden, mensen, wat het ook maar kan zijn. Allereerst denk ik dat we weg willen komen van de herinneringen en de stukken uit ons verleden die ons schaamte bezorgen. En we moeten onderscheid maken vanaf het begin tussen schuld en schaamte. Schaamte-onderzoeker Brene Brown – als je nog nooit van haar gehoord hebt, is dat okay. Als je de kans krijgt, heeft ze deze talk gegeven die ongeveer 30 miljoen keer is bekeken op TED over “The Power of Vulnerability and Shame.” Het is de moeite waard om te kijken. Ze heeft veel over dit onderwerp geschreven en ze onderscheidt tussen schuld en schaamte op deze manier. Ze zegt: "Schuld is het niet doen van iets volgens een norm en het voelen van juiste psychologische schuld daarover – juiste psychologische ongemak over wat je geschonden hebt." En als christenen denk ik niet dat ze dat is, maar als christenen kunnen we het daarmee eens zijn. Als we niet voldoen aan Gods Wet, zouden we ons schuldig moeten voelen.

Schaamte is anders. Ze zegt: "Schaamte is het intense gevoel waardeloos te zijn en niet waardig te zijn om van gehouden te worden." We kunnen het in drie woorden zeggen. Schaamte zegt ons: "Je hoort er niet bij." Schuld is meer privé. Schaamte, zoals één auteur het uitdrukte, "heeft getuigen." Het is een publiek fenomeen. Het is iets dat we verknoeid hebben en gefaald zijn waar anderen bij waren en het is een pijnlijke herinnering. Het veroorzaakt ons ongemak als we erover nadenken. En er zijn verschillende soorten schaamte, toch? En er is schaamte die echt is – de schaamte die we zouden moeten voelen voor God omdat we Zijn normen geschonden hebben. Maar er is ook schaamte die er niet zou moeten zijn. De dingen die ons zijn aangedaan – misbruik, andere dingen zoals dat. Of situaties waarin we ons hebben bevonden waarin de overheersende boodschap aan ons was: "Je hoort er niet bij."

En de profeet Zefanja gaat ons vanavond spreken over het einde van de schaamte. En laat me de context voor je heel snel schetsen. Zefanja is één van de twaalf kleine profeten. Nu is die naam een beetje misleidend. Het is niet omdat ze minder belangrijk zijn in Gods Woord of omdat ze niet zo belangrijk zijn als de andere delen van Gods Woord. Ze worden kleine profeten genoemd simpelweg omdat hun boeken in het Oude Testament zo kort zijn. Dus je hebt de grote profeten – Jesaja, Jeremia, Ezechiël en Daniël. En dan heb je deze twaalf kleine profeten en Zefanja is één van hen. Hij schrijft ongeveer 640 jaar voordat Jezus geboren wordt, tijdens de regering van de grote hervormingsgezinde koning van het Oude Testament, Josia. Als je teruggaat naar het boek der Koningen en over Josia leest, is hij de man die de aanbidding in Israël weer op de rails krijgt. Hij doet veel hervormingswerk in Israël in die tijd.

Nu is één van de unieke kenmerken van het boek Zefanja dat hij zijn profetie opent met waarschijnlijk de meest kosmische oordeelsscène ergens in het Oude Testament. Wat ik bedoel met kosmische oordeelsscène, het is niet zoals sommige profeten waar God zegt: “Kijk, ik kom je oordelen, Israël, voor al je afgodendienst en al je zonde en al de manieren waarop je van mij bent afgedwaald.” Hij doet dat wel, maar het begint met kosmisch oordeel. Iedereen gaat hierin mee. Niemand komt eronderuit. Dus dit boek heeft veel slecht nieuws tot we bij dit hoofdstuk komen. En de regerende verzen die echt de toon zetten voor alles wat volgt, is vers 11. “Op die dag zult u niet meer beschaamd worden.” En we zullen zien dat die uitdrukking “Op die dag” weer in onze tekst vanavond voorkomt. En dus wat God hier belooft te doen is: Hij zegt: “Ik zal al uw schaamte verwijderen” – in dit geval, terechte schaamte – “Ik zal dat alles verwijderen en u zegenen zoals u nooit hebt kunnen vermoeden.” Dat is waar we volgende week mee verder gaan.

Dit is dus het hoofd punt van wat Zefanja ons wil laten zien. Schaamte eindigt wanneer we God aanbidden zonder enige reserve voor wat Hij heeft gedaan door geen oordeel over ons uit te voeren, zodat we geen angst hebben in Zijn aanwezigheid. Schaamte eindigt wanneer we God aanbidden zonder enige reserve voor wat Hij heeft gedaan door geen oordeel over ons uit te voeren, zodat we geen angst hebben in Zijn aanwezigheid. En die "geens" zullen onze drie koppen vormen. Dus in vers 14, Geen Reserve. Vers 15, Geen Oordeel. En vers 16, Geen Angst.

Geen Reserve

Kijk met me daar weer naar vers 14 – Geen Reserve. “Zing luid, o dochter van Sion; schreeuw, o Israël! Verblijd en jubel met heel je hart, o dochter van Jeruzalem!” Zoals ik even daarvoor noemde, hebben we niets dan slecht nieuws gehoord en dan krijg je dit vers midden in dit alles. En dit vers komt als een soort verrassing. “Schreeuw; verblijd” – taal die verder gaat dan normaal, wat we misschien zelfs presbyteriaanse- of gereformeerde aanbidding zouden noemen. We hebben moeite om zo over aanbidding na te denken. Er is veel dat ik leuk vind aan onze traditie in termen van gereformeerde theologie en aanbidding, maar als we eerlijk tegen onszelf zijn, doen we het vrolijke ding niet zo goed. Of doen we dat wel? Want ik ben met jullie naar voetbalwedstrijden geweest en het herinnert me aan het bijwonen van voetbalwedstrijden met mijn vrienden thuis, waar ik een broer had in de studentenvereniging in de universiteit die de meest zachtmoedige kerel was en je zet hem op zaterdagochtenden in het Williams-Brice Stadion in Zuid-Carolina en hij werd een beest! Hij kon schreeuwen en dansen en klappen en zijn stem verheffen als niemand zaken had!

Hoe om te gaan met God

En mijn punt is dit. Als we sportevenementen kijken en ons team wint – ik hoef je niet te vertellen hoe het eruitzag toen Ole Miss Alabama versloeg, of, hier de gelijke kans, of toen State Ole Miss dit jaar versloeg. Ik zag veel vreugde aan beide zijden. En als dat gebeurt, verliezen we allemaal onze inhibities. We verliezen ons gevoel voor decorum als ons team wint. En dat is wat de profeet hier probeert te zeggen. De profeet zegt dat als dat gebeurt, als we begrijpen wat God doet, als het tot ons doordringt, dit het resultaat is – overkoepelende vreugde; zingen; vreugde over wat God heeft gedaan. En hier is de vraag. Wat is het in ons leven dat ons op dit moment vreugde brengt? Waarover zijn we blij? En God zegt: “Een van de dingen die ik doe, is die vreugdes die je ervaart,” die goed en wonderlijk zijn en er is niets mis met enthousiast te zijn over een sportteam, maar Hij zegt dat die naar een grotere realiteit wijzen. “Dat is hoe ik wil dat je op Mij reageert. Dat is hoe ik wil dat je je tot Mij verhoudt.” Dat zegt God tegen hen. “Ik wil dat je die soort vreugde hebt over wat ik in je leven doe.”

En merk op wanneer God hen opdraagt dit te doen. Het is niet wanneer alles goed gaat. Dit zijn allemaal beloften over wat God gaat doen. Dit zijn allemaal dingen die in de toekomst liggen. Deze dingen zijn nog niet gebeurd. En dus zegt God: “Terwijl je wacht, midden in alles wat uit elkaar valt, Israël, verheug je!” Is dat niet contra-intuïtief? En dit zegt Hij tegen ons: “Wat schaamt je het meest? Is het iets uit je verleden? Is het iets dat je zei tijdens een dinerparty? Is het de manier waarop je je gedroeg toen je in een andere stad was en er waren getuigen? Wat schaamt je het meest?” Voor Israël was het haar verlating van God. Ze verlieten Hem. Ze liepen weg en zeiden: “We gaan achter afgoden aan.” En God zegt: “Ik ben nog niet klaar met je. En midden in Mijn omgang met je schaamte” – en we zullen hierover praten in een moment – zegt Hij: “Terwijl je wacht, verheug je.” Jij en ik kunnen nu al vreugde hebben, vanavond. Dat is een prachtige belofte. Dus zien we in de eerste plaats dat God ons oproept om Hem te liefhebben en te aanbidden en te genieten van Hem zonder reserve. Geen reserve. Roekeloze overgave in hun genot van God.

Geen Oordeel

Dan kijk in de tweede plaats naar vers 15 bij Geen Oordeel. “De Heer heeft de oordeelen tegen u weggenomen; Hij heeft uw vijanden weggevoerd. De Koning van Israël, de Heer, is in uw midden; u zult nooit weer vrezen voor kwaad.” Waarom zouden we ons verheugen? De profeet zegt: “Omdat Ik de innerlijke oordeelen tegen u en de uiterlijke beletsels voor het genieten van Mij heb weggenomen.” Zag u die taal daar? “De Heer heeft de oordeelen tegen u weggenomen.” Zie, dit is ons innerlijke gevoel van schuld en schaamte dat wij allen hebben. Wij weten, intuïtief door in Gods beeld te zijn geschapen, dat wij niet zijn waar wij zouden moeten zijn met Hem, los van Jezus. Wij allen hebben dat soort diepgewortelde ongerustheid. Wij proberen het op verschillende manieren te maskeren. Wij weten niet echt wat wij ermee moeten doen totdat God onze ogen opent. Wij weten dat wij niet heilig zijn. Wij weten dat wij ons zouden moeten schamen voor God. Wij voelen dat. En God zegt: “Ik zal dat weg nemen.”

En dan gaat Hij naar de uiterlijke oorzaken. Hij zegt: “Ik zal al uw vijanden weg nemen. Elke dreiging voor u, Israël, zal Ik weg nemen.” Denk nu daarover na in verband met schaamte. De mensen die schaamte in ons leven hebben veroorzaakt, kunnen onze vijanden zijn en misschien ook niet. Maar het punt is hetzelfde. Wat God hier belooft is om alles uiterlijk dat ons schaamte zal veroorzaken weg te nemen. Met andere woorden, de belofte is er zal geen getuigen meer zijn omdat er geen reden meer zal zijn voor schaamte. Dat is wat God doet, omdat schaamte in wezen een door anderen gecreëerde werkelijkheid is.

Echte Vrede

En als God dit tegen ons zegt, vraagt Hij ons om na te denken over het feit dat wij allemaal, vanwege deze bedreigingen voor ons – of ze nu van anderen komen, van vijanden, van mensen die ons schamen, wat het ook is – Hij zegt dat dit ons leidt tot chronische zorgen. Worden we niet veel zorgen? Maakt schaamte ons niet zorgen? Misschien ben je vroeg in je leven beschaamd en heb je je voor de rest van je leven afgevraagd: “Zal ik ooit worden geaccepteerd? Zal ik ooit deel uitmaken van het team? Zal ik ooit goed genoeg zijn?” En dat leidt weer tot angst. We maken ons zorgen over onze veiligheid. “Zal ik fysiek of emotioneel worden gekwetst door een ander mens? Wat zal er gebeuren?” Zorgen, zorgen, zorgen. En dit is wat God zegt. Hij zegt dat je echte vrede kunt hebben, echte vreugde, waar iedereen naar op zoek is en zo weinigen vinden. Hij zegt dat het beschikbaar is, op aanvraag, voor vannacht.

En let op hoe Hij het daar neerzet. Hij zegt: “Je zult nooit weer bang zijn voor kwaad.” Ben je bang voor kwaad? Ik ben het. Ik weet niet wat het is. Ik merk dat ik me zorgen maak als mijn kinderen ouder worden. Jullie zijn al langer ouders dan ik; jullie kunnen me vertellen hoe ik daarmee om moet gaan! Maar hoe ouder mijn kinderen worden, hoe meer ik me zorgen maak over al het kwaad in de wereld en ik maak me zorgen om hen. En ja, ik bekeer me en vraag de Heer om hulp, maar het is er als ik 's ochtends wakker word. En dat is wat God tegen ons zegt. De grote belofte is om nooit weer bang te zijn voor kwaad. We kunnen stoppen met ons zorgen maken en stoppen met bang zijn en Gods vrede ervaren. We komen daar later ook op terug.

Let op wat God daar zegt. Hij zegt “de Koning van Israël, de Heer, is in uw midden.” Dat was de grote hoop van Israël, toch? Als je terugleest door het Oude Testament, begin je en lees je Genesis – hoe het menselijk ras tot stand komt, en dan vernauwt het zich tot Abraham en dan roept God dit volk uit en dan worden ze tot slaaf gemaakt. En toen bracht Hij ze uit de slavernij en leefden ze buiten de banden van Egypte. En wat beginnen ze te zeggen? “Wij willen een koning zoals de naties om ons heen!” En God zegt: “Nee, dat willen jullie niet, want die koning zal jullie zonen tot slaaf maken en het zal slecht met jullie gaan. En waarom willen jullie een koning als Ik jullie Koning ben?” En toch gaan ze: “Nee, nee, geef ons een koning!” En dus geeft Hij ze een koning. En hier zijn we, ongeveer vier of vijfhonderd jaar nadat Israël een koning heeft, en laten we zien hoe het ze vergaat. Het koninkrijk is verdeeld tussen het noorden en het zuiden; er zijn meerdere opstanden en rebellies geweest. Zelfs de man naar Gods eigen hart is op zo’n schitterende manier gefaald dat God de rest van zijn huis en zijn kinderen in zijn geslacht vervloekte vanwege zijn overspel en moord! Het gaat niet goed met Israël! En dus is deze belofte: “Ik kom naar jullie. Ik zal jullie Koning zijn zoals Ik altijd heb beloofd dat Ik zou zijn.”

Dit zijn geen gewone woorden

Het herinnert me aan een verhaal dat ik onlangs las over een vrouw die getrouwd was, een paar kinderen had en volgens alle berichten een geweldig huwelijk had. En op een dag stond ze gewoon op en vertrok. Ze zei: “Ik kan dit niet meer aan,” en liep weg. Haar man was kapot en bleef haar bellen, met de kinderen aan de telefoon, en zei: “Praat gewoon met hen.” En zij hing gewoon op. Dus uiteindelijk kon hij haar traceren en vinden waar ze was en met grote kosten voor zichzelf – financieel, emotioneel, fysiek, alles – vindt hij haar en komt naar haar toe en zegt: “Ik hou van je. Kom alsjeblieft terug!” En zij stortte in zijn armen in. En hij zei: “We belden je. We schreven brieven. Waarom had geen van dat dingen enig effect?” Zij zei: “Voorheen waren het gewoon woorden. Toen kwam je.”

En dat is wat Israël hier wordt beloofd. Dit zijn geen gewoon woorden. "De Heer, uw Koning, zal in uw midden komen." En het verlangen van Israël naar een koning is ons verlangen, nietwaar? We leven in een gebroken, onsamenhangend, losgekoppeld tijdperk. Is het niet fascinerend dat we in het tijdperk van de meeste communicatieve mogelijkheden tussen onze smartphones, onze computers en onze iPads, we de meest losgekoppelde relationele leeftijd zijn die misschien ooit heeft geleefd. En we verlangen naar iemand die ons vertelt waar we heen moeten, hoe we daar komen, hoe het eruit ziet als we daar aankomen. We verlangen naar een koning. We verlangen naar iemand die ons vertelt wat we moeten doen, maar vanwege de zonde willen we tegelijkertijd niet dat iemand ons vertelt wat we moeten doen. We wantrouwen autoriteiten in onze tijd en leeftijd diep, soms terecht. Misschien ben je misbruikt door iemand in een autoritaire positie. Misschien heb je geleden onder de handen van iemand in een autoritaire positie. Dat is echt. Maar in onze harten zijn we allemaal gekant tegen autoriteiten boven ons. En God zegt: "Ik ben een Koning die je kunt vertrouwen. Ik zal naar je toe komen. Ik ben niet zoals de andere autoriteiten. Ik zal je niet teleurstellen. Ik ben Degene die naar beschaamde mensen komt om de weg met hen te lopen."

Geen Angst

En dat leidt ons tot ons laatste vers hier, vers 16. Geen Angst – onze derde kop. “Op die dag zal er tegen Jeruzalem gezegd worden: ‘Vrees niet, o Sion; laat uw handen niet slap worden.’” Wat is “die dag”? We lezen daar de hele tijd over in het Oude Testament, “op die dag; op die dag.” Ik denk dat het hier specifiek een verwijzing heeft. Denk er zo over na. Als je staat en naar bergen kijkt vanaf een zijaanzicht, lijken ze op pieken zoals deze – op en neer. Als je op één van hen staat, lijken ze allemaal op één bergtop. Zo kijkt Zacharia naar de toekomstige komst van Jezus. De komst van Jezus is als die eerste bergtop dicht bij hem; de eerste komst van Jezus. De tweede komst van Jezus is als die bergtop in de verte. En hij zet ze allebei samen als hij neerziet in de gangen van de tijd. En hij zegt: “Er komt een dag waarop dit alles zal eindigen” en die dag begon bij de eerste komst van Jezus. Hij heeft het koninkrijk ingehuldigd. Hij heeft God nabij gebracht. Hij is tot ons gekomen. Het was geen woorden meer; het was aanwezigheid. Het was Jezus, die God met ons is. En dan kijkt het uit naar die dag waarop we allemaal wachten. Die dag waarop al dit dat nu in beloftevorm is, werkelijkheid zal worden. Wanneer het geloof plaats zal maken voor het zien en we alles met onze eigen ogen zullen zien dat de profeet ons nu in beelden en in schaduwen toont. Die grote dag, wanneer alles dat ons doet verwijderen van God, ons schaamte brengt in Zijn aanwezigheid, ons schaamte brengt in de aanwezigheid van anderen, voorbij zal zijn, voorbij voorbij. Hij zegt: “Op die dag zal er gezegd worden: ‘Vrees niet.’”

Verlies de Moed Niet

En merk op hoe hij het zegt: “Laat uw handen niet zwak worden.” Een commentator legt het als volgt uit: “De handen die slap worden, beschrijven in de Schrift een wanhoop over omstandigheden die iemand onmachtig maken om te functioneren.” Een wanhoop over omstandigheden die iemand onmachtig maken om te functioneren. Heb je ooit zo gevoeld? Heb je ooit naar je leven gekeken, misschien naar de schaamte in je leven, en gezegd: “Ik wil niet eens uit bed komen vanmorgen”? God weet daarvan. Hij zegt dat dat is wat het betekent om zwakke handen te hebben. En Hij zegt: “Laat uw handen niet zwak worden.” Waarom? Vanwege wat Hij op die dag zal doen. Weet je wat Jezus' favoriete “Gij zult niet” was? We kunnen aan veel dingen denken. Ik denk dat we dit soms verkeerd begrijpen als we aan Jezus denken als een soort killjoy die altijd en eeuwig zegt: “Gij zult niet.” Hij had genoeg te zeggen over dat. Maar Zijn favoriete “Gij zult niet” was: “Gij zult niet vrezen. Wees niet bevreesd.” Dat zei Hij meer dan wat dan ook, in vervulling van dit vers. En God zegt: “Als wanhoop komt, als je je niet meer wilt opmaken, als je door je omstandigheden verpletterd wordt,” zegt Hij: “Wanhoop niet. Er komt een dag waarop er geen wanhoop meer zal zijn. Denk daarover na. Leef daaruit.” We komen daar zo meteen op terug.

Wat betekent dit nu? Ik heb gezegd dat we hier op dit moment op terug zullen komen. Hier is dat moment. Wat betekent dit alles? Hoe zien we Jezus hier? Ik denk dat er zoveel manieren zijn. Wat we niet mogen missen, is dat God Zijn belofte aan ons heeft gehouden in de komst van Christus. We kunnen beginnen ons op Hem te richten in plaats van op het verhaal en de vertelling die schaamte ons vertelt. We kunnen beginnen ons te richten op Zijn leven, Zijn volmaakte leven. Zijn leven dat Hem uiteindelijk naar het kruis leidde, maar een leven van liefde en compassie en geduld en zachtheid met mensen die beschaamd zijn zoals wij. Als je je afvraagt of iemand je schaamte begrijpt, is het Hem. En als je je afvraagt of God van je houdt, als je je waardeloos voelt, als je je voelt alsof je niet thuishoort, zegt Jezus: "Je hoort thuis. Je hoort bij Mij. Ik ben gekomen voor jou." Hij komt naar ons toe en dan is Jezus degene die, specifieker, onze angst wegneemt. Hoe kon God deze beloften maken? “Je zult nooit, nooit meer bang zijn." Omdat datgene waar we het meest bang voor moeten zijn, Jezus in onze plaats heeft genomen. Hij is de Koning in ons midden die was beloofd, toch? Hij is de Koning der koningen en Heer der heren. Hij werd geboren als de Koning der Joden. Zelfs Herodes hoorde ervan, de heidense heerser. Maar Hij is een Koning die opduikt en er niet uitziet als andere koningen. Hij is een Koning die opduikt in zwakte, in lijden, en uiteindelijk sterft Hij naakt en beschaamd.

Waarom? Omdat sinds het eerste paar in de tuin naakt en beschaamd was, wij allemaal die schaamte hebben gevoeld. Wij allemaal hebben die schaamte veroorzaakt in het leven van iemand anders. En het kostte de tweede en grotere Adam, Jezus, om in onze schaamte te gaan, om onze naaktheid als het ware op Zichzelf te nemen en op dat kruis te sterven om “onze schaamte en spot te dragen.” Daarom kunnen we geen angst hebben. De grootste angst die we ooit zouden moeten hebben, is de angst voor Gods oordeel dat wij allemaal rechtvaardig verdienen, dat Israël rechtvaardig verdiende. En wanneer God belooft, “Ik zal een weg maken zodat dat nooit meer een angst voor je zal zijn,” wordt dat vervuld in Christus, in Zijn eerste komst.

Schaamte sterft niet gemakkelijk, hè? Je kunt het niet wegwensen. We kunnen niet gewoon positieve gedachten denken. We moeten weten dat iemand bij ons is in het midden ervan. En opnieuw komt dat terug op Jezus. Hij vindt het leuk om mensen met veel schaamte te verwelkomen. Juiste of verkeerde schaamte. Hij vindt het leuk om afgodendienaars, zelfvoldane mensen te verwelkomen; mensen die het keer op keer op keer verkeerd hebben gedaan en blijven doen. Hij zegt: "Kom tot Mij. Ik ben degene die mensen zoals jij verwelkomt. Je bent niet alleen en je zult nooit alleen zijn." Daarom kunnen we nooit meer bang zijn.

Geen behoefte om nog te doen alsof

Dit is een van de manieren waarop we kunnen vechten tegen schaamte en zorgen wanneer we beseffen dat Jezus alle angst in ons leven verwijdert. En wanneer Hij dat doet, maakt Hij ons tot mensen waar andere mensen niet bang voor hoeven te zijn. Dat is een van de problemen waarmee we als christenen in de kerk worstelen, is het niet? We doen alsof we iets zijn. En het probleem met doen alsof is dat je er goed in wordt. Maar God kent onze harten, doet Hij niet? En Hij zegt: "Je hoeft niet meer te doen alsof." Niemand hier hoeft bang te zijn om iedereen te laten weten dat je het verkeerd hebt gedaan. Oké? We hebben allemaal dat gedaan. Wekelijks! Aldoor! En elke keer als ik het doe, elke keer als ik het zie in het leven van iemand anders als predikant, word ik herinnerd aan de grootheid van Zijn genade en Zijn geduld voor zondaren en mislukkelingen zoals iedereen die naar me kijkt en zoals de man die hier staat te praten. We hebben allemaal, we hebben allemaal, we hebben allemaal het verkeerd gedaan. En God zegt: "Ik heb Mijn Zoon te schande gemaakt in jouw plaats, zodat jij nooit te maken krijgt met die schaamte." En wanneer we dat begrijpen, wanneer het diep in onze harten zinkt, worden we mensen waar anderen niet bang voor hoeven te zijn. En dat is de dood van schaamte, wanneer we zo'n cultuur hebben.

Hoe doet Jezus, in ons midden, een einde aan onze schaamte? Schaamte oefent toch macht over ons uit, nietwaar? Het is verschrikkelijk. Denk er eens zo over na. Hoeveel dingen deed je deze week die werden gemotiveerd door schaamte? Je had een herinnering aan het verleden en die beïnvloedde een beslissing die je nam. Je zei: “Ik ga dat niet doen omdat ik me herinner hoe dat voelt en ik ga dit in plaats daarvan doen omdat ik niet terug wil naar dat moment.” Het oefent macht over ons uit en we leven diep gefrustreerd, angstig leven. En wat Jezus doet, is dat Hij komt en zegt: “Ik ben Degene die die dag in het heden brengt.” Hoe zal schaamte in ons leven sterven? Als we meer en meer beseffen dat de opstanding van Christus slechts de eerste aflevering was van één gebeurtenis. Ga mee met mij hierin. De opstanding van Christus was de eerste aflevering van één gebeurtenis, één wereldschokkende, wereldveranderende gebeurtenis, waarin we middenin leven. En als Hij terugkomt en we worden opgewekt uit de doden, dat is dan slechts de tweede aflevering van die gebeurtenis die begon op Golgotha, 2000 jaar geleden. En als we leven in afwachting daarvan, bedoelde Paulus dit toen hij zei: “Ons uiterlijke mens wordt zwakker, maar onze innerlijke mens wordt dagelijks vernieuwd.” Waarmee? Met de opstandingskracht van de Heilige Geest.

Wat doet Jezus dan om onze schaamte te beëindigen? Hij zegt: “Jij bent met Mij opgewekt! Jij bent niet meer wie je was. Jij wordt niet meer gedefinieerd door die schaamte in je verleden. Jij wordt nu gedefinieerd als iemand die in zichzelf de opstandingsleven uitstraalt, dat op een dag de hele kosmos zal zien.” De kracht van de opstanding van Christus is niet alleen maar een wonder dat we op Pasen vieren. Het is een dagelijkse realiteit die we door het geloof moeten toepassen om voor Christus te leven en alles te doden dat onze vreugde aan Hem ontnomen. Simpel gezegd: omdat predikers graag woorden vermenigvuldigen, leef nú uit de toekomst in het heden. Dat is een van de belangrijkste manieren waarop Jezus met je schaamte zal omgaan. Hij zegt: “Ik heb je in de toekomst gedefinieerd als een opgewekte wezen” en dat is een huidige realiteit door het geloof en door de kracht van de Heilige Geest, zodat jij kunt veranderen en ik kan veranderen. Dat is waar we leven. Dat is het verhaal dat Jezus ons vertelt. Het ware verhaal.

Een Ander Verhaal Moet Beginnen

En zo is hier de vraag voor ons allemaal deze week. Wie gaan we luisteren? Schaamte uit het verleden, andere stemmen die ons één verhaal vertellen, of God, Jezus, die ons een ander verhaal vertelt? Wie zullen we luisteren? Wie we ook luisteren, het zal bepalen hoe we leven. Het herinnert me aan een scène uit één van mijn favoriete toneelstukken, Les Miserables van Victor Hugo. Er is deze ongelooflijke scène waarin de ex-misdadiger, Jean Valjean, vergeving ontvangt van de bisschop. Hij had gestolen, de bisschop had hem in huis genomen, hij steelt het zilver van de bisschop. De politie komt en ze zijn klaar om Jean Valjean weg te voeren en de bisschop zegt: “Nee, nee, nee. Ik heb hem eigenlijk geleend.” En Valjean vraagt hem: “Waarom?” En hij zegt: “Ik vergeef je.” En Valjean is zo overweldigd door de vergeving van de bisschop dat hij dit mooie lied zingt: “Wat heb ik gedaan?” En het punt van het lied is dat hij een nieuw leven zal leiden. En de laatste regels van dat lied vatten samen wat ik denk dat Zefanja ons vanavond probeert te vertellen. Ze gaan als volgt: “Ik reik, maar ik val, en de nacht sluit zich aan. En ik staar in de leegte van de maalstroom van mijn zonde. Ik zal nu ontsnappen uit de wereld, uit de wereld van Jean Valjean. Jean Valjean is nu niets, een ander verhaal moet beginnen.”

Dat is de boodschap van het kruis. Aan ons allemaal en onze schaamte, een ander verhaal moet beginnen. En hier is het goede nieuws. Het is begonnen, 2000 jaar geleden. We kunnen met Valjean zeggen: “Die oude wij zijn nu niets omdat een ander verhaal is begonnen in Christus.” Het einde van dat verhaal is opstanding – verleden en toekomst. En het einde van dat verhaal is daarom het einde van de schaamte. Laten we bidden.

Vader, vanavond voelen we dat zo sterk. We voelen onze schaamte en hebben een ander verhaal nodig om het te vervangen. En we zijn verheugd dat als we naar Uw Woord luisteren, we niet de overpeinzingen horen van een oude mysterieuze figuur uit het Nabije Oosten. We horen Uw woorden die ons opnieuw gedefinieerd hebben, ons nieuw leven hebben gegeven, en ons daarom een waar verhaal hebben gegeven waar we de rest van ons leven naar kunnen leven. Maak dat deze week een realiteit voor ons, bidden we, in de naam van Jezus, amen.