Het Grootste Liefdeslied

Door Gabe Fluhrer

Terwijl je gaat zitten, als je je Bijbel zou willen nemen en met me naar het boek Zefanja wilt gaan. Het staat in het Oude Testament. Als je het zoekt, is het goed. Het is een heel kort boek. Het staat op pagina 790 als je een kerkbankbijbel gebruikt; 7-9-0. En we zullen vers 17 van hoofdstuk 3 van het boek Zefanja bestuderen. Voordat we Gods Woord horen, laten we tot Hem gaan in gebed.

Tot op hoge leeftijd, onze grote God, U hebt ons beloofd dat Uw volk Uw soevereine, eeuwige, onveranderlijke liefde zal bewijzen. Als we aan de drempel staan van de meest verbazingwekkende woorden die we ooit hebben gehoord vanavond, bidden we dat ze bij ons in onze harten zullen landen, dat ze de manier waarop we U en de wereld zien, zullen veranderen, en dat de Heilige Geest ze voor ons levend zal maken, zodat we Jezus kunnen zien. En we bidden dit alles in Zijn machtige naam. Amen.

Zefanja 3, vers 17. Dit is Gods heilige, geïnspireerde en daarom onfeilbare Woord:

“De HEER uw God is in uw midden, een machtige die zal redden; Hij zal over u jubelen met blijdschap; Hij zal u tot zwijgen brengen door Zijn liefde; Hij zal over u jubelen met luide zang.”

Het gras verdort, de bloemen vallen, maar het Woord van de levende God zal voor altijd en eeuwig bestaan.

Een paar jaar geleden was de bestverkopende en meest succesvolle Broadway-musical een musical met de titel The Light in the Piazza, die het verhaal vertelde van een – ik moet deze namen goed krijgen – Fabrizio Naccarelli, een Italiaanse stropdasverkoper die verliefd werd op de mooie Clara Johnson, een Amerikaanse toerist in Italië. En er is deze scène in de musical waarin ze dit liefdeslied zingen dat "Say it Somehow" heet. En het hoogtepunt van het liefdeslied is dat ze zichzelf niet echt in woorden kunnen uiten, dus zingen ze gewoon het woord "Ah!". En het is vreugdevol en het is overwinnend en ze verblijden zich in elkaar op die manier. En er was een recensie in de New York Times van één van de grote theaterrecensenten, Stephen Holden, en de titel van de recensie zei alles – “Liefdesliederen die spreken als woorden falen.” “Liefdesliederen die spreken als woorden falen.”

De Barrière Tussen God en Ons

En zie, als we vanavond tot Zefanja 3 komen, zijn we in dezelfde positie als deze twee geliefden in dat lied. Er is een taalbarrière tussen God en ons. Hij is heilig en wij zijn het niet. Net zoals er een taalbarrière was tussen de Italiaan en de Amerikaan, is er een taalbarrière tussen ons. En toch komen we vanavond bij een Bijbelvers die de titel van de recensie in The New York Times zou kunnen delen – “Liefdesliederen die spreken als woorden falen.” Zefanja. Dit boek kan vrij gemakkelijk worden samengevat, denk ik. De eerste paar hoofdstukken, of liever de eerste twee hoofdstukken, gaan over universele oordeel. En dan is er een keerpunt wanneer God begint te spreken over het universele werk van redding dat Hij zal doen uit elke stam, natie en taal. En het boek culmineert in deze vers voor ons – hoofdstuk 3 vers 17. Een commentator heeft het terecht “Het Johannes 3:16 van het Oude Testament” genoemd. Het is bijna te veel om te bevatten. We moeten het met vreze en beven benaderen. Het is zo goed. Het is zo overweldigend. Er zijn woorden, niet echt woorden die we kunnen zeggen, maar we gaan het vanavond proberen. En het hoofd punt is heel eenvoudig. In Christus is God bij ons om over ons te verblijden. In Christus is God bij ons om over ons te verblijden. En dat zullen onze twee hoofd punten zijn – God bij ons en God over ons. God bij ons en God over ons.

God Bij Ons

Bekijk het eerste deel van vers 17 nog eens. “De Heer, uw God, is in uw midden; een machtige die zal redden.” Vanaf de val van de mensheid hebben we ons vervreemd van God, van onszelf, van deze schepping om ons heen, van al onze mededieren en onze medemensen. Vervreemding is het kenmerk van de gevallen mensheid. En toch vertelt de Bijbel keer op keer het verhaal van een God die zoekt naar degenen die van Hem vervreemd zijn. Hij zoekt hen onvermoeibaar, onuitputtelijk, keer op keer, ongeacht wat ze doen; ongeacht hoe ver ze vallen. En zo begint het liefdeslied dat God zingt met Zijn zoektocht naar ons, met Zijn verlangen om vervreemde wezens terug te lokken naar Zichzelf. Dat is schokkend. We kunnen alle wereldreligies doorzoeken, en als we dat doen, kunnen we Sigmund Freud weerleggen. Het was Freud, de grondlegger van de moderne psychologie, die zei dat geloof in God slechts een wensvervulling is. We projecteren onze beste hoop op een God die niet bestaat. Het probleem dat Freud heeft, en dat elke andere gevallen religie heeft, en dat elk ander wereldbeeld buiten het christendom heeft, is dat geen van ons een God als deze zou verzinnen, vrienden. We hebben dat nooit gedaan, en afgezien van de Schriften is er geen andere God als deze ter wereld, en dat zouden we ook nooit doen. Het is in één opzicht te mooi om waar te zijn.

Hij is een God Die Zingt

Zo komen we al vroeg in aanraking met een God die totaal anders is dan we verwachten. En dit zal hier zo meteen een hoogtepunt bereiken, want we gaan een God ontmoeten die zingt. Maar voordat we daar aankomen, zijn experts het erover eens – en wie zijn de experts als het om muziek gaat? Ik denk dat we allemaal in zekere zin experts zijn. Maar experts die een maatstaf hebben om deze dingen te meten, zijn het erover eens dat misschien wel het grootste liefdeslied ooit het van de Righteous Brothers is, “Unchained Melody.” Het is een prachtig lied. En het begint langzaam en bouwt op naar dit ongelooflijke hoogtepunt. En dat is eigenlijk waar de Bijbel over gaat. We komen net voor het hoogtepunt van Gods liefdeslied. Het begon in de Tuin toen God naar onze eerste ouders kwam en voor hen verzoening maakte en hen bedekte met dierenvellen, en vervolgens heeft God in het hele Oude Testament dit ene goddelijke liefdeslied gezongen en het was op sommige punten duidelijker en op andere punten minder duidelijk. En het komt tot een hoogtepunt als de hemel boven Bethlehem openbreekt en engelen zingen: “Eer zij God in de hoge, en op aarde vrede onder de mensen!” Het komt tot een hoogtepunt in Christus.

En dat is wat God ons hier vertelt. Hij zegt: “De Heer, uw God, is in uw midden; een machtige held” – we zouden het zo kunnen vertalen. Het is gevechtsbeeldspraak. We denken niet vaak aan onze redding als een gevecht, maar vanaf het moment dat Jezus werd gedoopt tot de dag dat Hij werd gekruisigd, was het een gevecht. Hij vocht tegen Satan in de woestijn en Hij vocht tegen Satan op het kruis. En bij elke stap van de weg was er oorlog tegen ziekte, tegen emotionele ontwrichting, tegen de dood, tegen alle machten van de hel en alle gevolgen van de zonde, omdat de God die tot ons komt, de God is die ons komt redden. En Hij is een God die voor Zijn volk vecht. Ik heb deze week pas geleerd – geen verrassing, het gebeurt elke zomer – dat drie van de top vijf meest opbrengende films superhero-films zijn. We houden ervan. We kunnen er niet genoeg van krijgen. En niet alleen hier, over de hele wereld. Onze superhero-films die we maken en naar de hele wereld sturen, zijn de meest opbrengende films. Waarom houden we zo van superhero-verhalen? Ik denk dat het is omdat we allemaal diep van binnen weten dat we onszelf niet kunnen redden en dat we verlangen om gered te worden. Ik denk dat dat de reden is waarom ze altijd de meest opbrengende films zijn. We kunnen onszelf niet redden en we verlangen om gered te worden. En wat God door Zijn profeet nu zegt, is: “Er komt een machtige held die voor u zal vechten, die u zal redden, die beter is dan elk superhero-verhaal dat we ooit kunnen dromen. En Hij zal u redden. En de enige voorwaarde is dat u moet weten dat u zichzelf niet kunt redden. Dat is alles wat vereist is.” Dat is waar God bij ons begint. De ultieme superhero komt – Jezus. Dat is God met ons.

God Over Ons

En dan, ik ga eerlijk zijn, heel eerlijk met je, toen ik me aan het voorbereiden was op deze tekst en bad en worstelde met de tekst, moest ik steeds weer bij het lezen weglopen. Ik las commentaren, zocht en luisterde naar andere preken en las andere preken en ik was zeer, zeer getroost om te ontdekken dat ik niet alleen stond. Want de volgende verzen zijn verbijsterend. Dit is God boven ons. Kijk met me naar vers 17. “Hij zal zich over u verblijden met blijdschap; hij zal u tot zwijgen brengen door zijn liefde; hij zal zich over u verheugen met luide jubeling.” Nu hebben we menselijke analogieën voor dit alles. We hebben vreugde gevoeld. We zijn zo gelukkig geweest dat we van vreugde geschreeuwd hebben, denk ik. Maar hier komen we bij God die dat doet. En dat is waar alles uit elkaar valt. Dat is waar we echt niet weten wat we moeten doen. We kunnen zelfs geen emotie oproepen om dit te voelen omdat het zo overweldigend is. Het is zo anders dan onze dagelijkse ervaring met God om te denken dat Hij zich over ons verheugt.

God Verheugt Zich Over Jou

En merkte je op dat hij dezelfde taal gebruikt die hij gebruikte die we vorige week in de verzen 14 tot 16 bestudeerden, waar hij zegt dat we dit voor God moeten doen? En dan draait hij zich om en zegt: "Niet alleen gebiedt God ons om ons te verheugen, om in Hem te verblijden, om te jubelen en te zingen en met vreugde vervuld te worden in Hem, hier verandert alles. Hij zegt niet alleen dat God ons gebiedt om dat te doen, de profeet zegt: "God doet dat over jullie." Verheugen. Stop even daar. Jij en ik weten, met weinig aanmoediging, hoe slecht we zijn in onze meest eerlijke ogenblikken. Doen we niet? We weten dat we zeer zondig zijn. God geeft ons genadig zoveel als we kunnen verdragen als Hij ons dat laat zien, maar we weten hoe slecht we zijn in onze beste ogenblikken van eerlijk zijn met onszelf. En dan komen we bij een vers als dit. En let op waar dit zich bevindt. Het is hier aan het einde van een boek waar God tegen zijn volk heeft gezegd: "Jullie hebben Mij verlaten. Jullie zijn andere goden nagegaan. Ik zal oordeel over jullie laten regenen en over iedereen." En we gaan van dat naar dit – naar God die zich verheugt over zondige, afgodische, gebroken, gevallen, God-hatende mensen zoals jij en ik.

En het wordt nog beter. “Hij zal je tot rust brengen door Zijn liefde.” Dat is goed zover het gaat, maar een meer letterlijke vertaling zou dit zijn. Het is niet God die iets met ons doet in het origineel; het is God die iets over ons doet. We zouden het beter zo kunnen vertalen. “Hij zal over je zwijgen in Zijn liefde.” Dus wat de profeet voor ons doet. Dit is weer verbazingwekkend. God die zich verheugt en rechtvaardig is, “Ja!” over jou. En dan stopt Hij en, alsof we het zo kunnen zeggen, wanneer we over iemand nadenken van wie we houden. Het enige voorbeeld dat mij te binnen schoot is tweeledig. Callie en ik hadden een lange afstandsrelatie. We begonnen te daten in haar eerste jaar aan de Carolina, mijn tweede- juniorjaar! En toen die relatie begon, studeerde ik af voordat zij, tot grote vreugde van mijn ouders. En ik zou naar beneden rijden – ik kan het nu blindelings rijden – van Greenville, 385, naar I-26 naar Columbia. En wanneer ik terug zou rijden, de 26 op, zou ik over haar nadenken – hoe mooi ze was; hoeveel ik van haar hield. Ik kon niet wachten om de rest van mijn leven met haar door te brengen. En toen kregen we ons eerste kind en, je weet hoe dat gaat als je ouder bent. Het eerste kind komt en je wordt overspoeld met allerlei emoties, maar er zijn momenten waarop je daar gewoon zit en het kind vasthoudt en naar hem of haar kijkt slapen en je bent stil. En je liefde voor dat kind – er is geen manier om het in woorden uit te drukken, is er? Je overweegt gewoon stil de volheid van emotie, de overstromende volheid van liefde en vreugde die je in dat kind hebt. En God zegt: “Dat is hoe Ik met jou ben. Dat is hoe Ik over jou voel.”

En ja, ik ben me ervan bewust en ik wil de bestuursleden van RTS niet ongerust maken. Ik weet wat onze confessie zegt. Het zegt dat “God vrij is van passies.” En dus, hoe kunnen we dat rijmen, want dat klopt toch? En wat de confessie daar zegt, is dat God niet hoeft te reageren op dingen. Hij weet alles wat er komt. Wat het niet zegt, is dat God niet deze soort, als we het zo zouden kunnen zeggen, emoties over ons heeft. Want als je de mensen leest die de Westminster Confessie van Geloof hebben geschreven, zijn zij degenen die dingen zeggen over Gods liefde en Zijn passie en Zijn verlangen naar Zijn volk. En alles wat we op dit punt kunnen zeggen, is: “Echt? Ben je zeker, God?” Hij zegt: “Ja!”

God Zingt Luid

En dan gaat Hij nog verder in het laatste deel van dit vers. We gaan van jubelen naar zacht zingen naar stilte over ons naar verhevenheid over ons met luid zingen. Stap terug. Zie je waarom we nooit een God als deze konden verzinnen? Je kunt hoog en laag zoeken in de wereld. Je zult nooit een zingende God ontmoeten; een zingende God is wie ons redt. De hoogste hoogten van onze poëzie en liefdesliederen en al dat we uitstorten om die grootste van emoties te proberen uit te drukken die we als menselijke wezens voelen, falen ons volkomen en worden niets dan stof en as wanneer we bij dit vers komen, en we ontmoeten een God die tot opstandige mensen als wij komt en zingt! Luid! Omdat Hij over ons jubelt! Kun je het bevatten? Dat deze heilige, drie-eenige Schepper – Vader, Zoon en Heilige Geest – die altijd al daar is geweest, elkaar liefhebbend als de personen van de Drie-eenheid wederzijds in elkaar wonend. En dat op zichzelf is een mysterie dat we niet eens kunnen begrijpen. Deze God zingt!

Laten we naar de moskee gaan en vragen en informeren: “Vertel ons over jouw god. De enige vraag die we moeten stellen, ‘Zingt hij?’” “Nee, nee, dat zou onbehoorlijk zijn.” Heel goed, laten we naar de hindoetempel gaan. “Zingen jouw goden?” “Nee.” Laten we naar het altaar van seculiere postmodernisme gaan en zeggen: “Geef ons jouw god, toeval. Zingt hij?” “Nee.” Het universum is vol geluid en woede, maar betekent niets. Het is dat of zingen! Dat is de keuze die we allemaal vanavond hebben. Doven, stom, zwijgend, afgoden of een God die zingt. Zie je waarom het Evangelie niet alleen waar is, maar ook suprem umbergt? Het grijpt ons aan. Het spreekt tot de diepste behoeften van onze harten en de diepste emoties die we kunnen voelen. Het is niet alleen waar; het is mooi.

We Zingen Omdat de Man van Smart

Maar we kunnen nooit vergeten waarom dit goed nieuws is, waarom we gaan zingen. Het is omdat we de Ene volgen die de Man van Smart wordt genoemd. Het is omdat toen Jezus naar het kruis ging, er geen vreugde en blijdschap meer was. Er was geen “Dit is Mijn geliefde Zoon in wie ik welbehagen heb.” De strijd die Hij had gevoerd als onze machtige Held, kwam op dat punt aan het kruis toen Jezus' kreten werden beantwoord met de heilige, majestueuze, rechtvaardige zwijgzaamheid van Zijn Vader. Hij kreeg zwijgzaamheid zodat wij konden gaan zingen. Er is geen manier om tot de zingende God te komen tenzij je door de schreeuwende Zaligmaker gaat die de zwijgzaamheid in onze plaats heeft doorstaan. Dat is hoe we de zingende God krijgen. En het was omdat God liefde is, liefde, dat Hij Zijn Zoon heeft gestuurd om te schreeuwen, dat Hij Zijn vrede heeft gehouden terwijl Hij Zijn toorn over Hem uitstortte. Want na Goede Vrijdag wist Hij dat het liefdeslied zijn laatste strofe zou bereiken die voor altijd zou doorgaan. En dat is waar we nu leven. Dat is waarom God over ons zingt.

Wat zeggen we hier nu van? Ik dacht aan enkele redenen waarom we het misschien moeilijk hebben met dit vers. Zo vaak, als we nadenken over Gods liefde, kunnen we zeggen: "Ja, maar het is niet voor mij." Voel je je ooit zo? "Het is niet voor mij. Het is voor iedereen anders. Ik kan me verheugen in de vreugde van anderen, maar dat is niet voor mij." Verwater dit niet. Dit staat in de context van God die tegen Juda zegt: "Ik zal mensen van overal roepen. In dit geval is het niet alleen voor jou, Juda. Het is voor mensen uit elke stam, natie en taal. Dus het is voor jou." Nou, dan kun je zeggen: "Maar je weet niet wat ik heb gedaan. Je weet niet hoe ik denk. Je weet niet eens wat ik nu denk terwijl je praat!" God zegt: "Wat heb je gedaan dat erger is dan wat Mijn volk herhaaldelijk heeft gedaan? Was Mijn genade genoeg voor hen?" Werd deze belofte gemaakt in de context van mensen die God hadden teleurgesteld, Zijn wet hadden gebroken, van Hem waren weggevlucht, Hem hadden gehaat, Hem hadden vervloekt, afgoden hadden aanbeden, en reukofferanden hadden gebracht in Zijn tempel aan valse goden? Dan is er genade voor jou en mij. Het maakt niet uit wat je hebt gedaan. Zijn liefde is groter dan jouw zonde. Alles wat je nodig hebt is niets. Alles wat je nodig hebt is om te weten dat je jezelf niet kunt redden.

God is Nabij in Christus

“Ja, maar God lijkt ver van mij verwijderd.” Dat is een moeilijke. Ik weet wat dat voelt. Ik haat het als ik daar leef. Ik haat het als ik alleen maar de bewegingen maak als ik mijn Bijbel oppak. Ja, dat doen predikers. Ja, soms op zondagmorgen. Zich ver verwijderd voelen van God. Maar waar we steeds weer naar terug moeten komen in dit vers en de verzen ervoor – Hij is in ons midden. Hij is nabij ons in Christus. En Zijn afstand is nooit voor altijd, want de hele drang van deze zingende God is om naar gebroken mensen zoals wij te gaan, naar zondige mensen zoals wij. Hij houdt nooit afstand. De incarnatie heeft ons dat laten zien. God die mens wordt in Jezus laat ons zien dat Hij nooit afstand houdt.

En dus, hoe krijgen we dit? Laten we vooruitspoelen naar wat Jezus zei in Johannes 15 rond vers 9. “Blijf in mijn liefde.” Wat betekent dat, Jezus? En Hij vertelt ons. “Als jullie van mij houden, zullen jullie mijn geboden houden.” En dat kan ons angst aanjagen. Behalve dan dat vers 11 het zo afsluit. “Deze woorden heb ik tot jullie gesproken, opdat mijn vreugde in jullie moge zijn en jullie vreugde volkomen moge zijn.” Hier is dus wat Hij zegt – “blijf, houd mijn geboden, vreugde!” Hoe past dat bij wat Zefanja ons vertelt? Hoe blijven we in deze liefde van God? Hoe ervaren we die? Jezus zegt dat we in praktijk brengen wat Hij ons vertelt. Maar – en dit is cruciaal – we moeten altijd onthouden dat onze ongehoorzaamheid Gods liefde voor ons niet verandert. Ja, het vermindert onze capaciteit om ervan te genieten. Als ik mezelf ver van God bevind, kan ik jullie verzekeren dat ten minste een deel van de tijd een van de grote problemen is dat ik me heb overgegeven aan zonde; ik heb gedaan wat ik wilde doen. Zijn liefde voor mij is niet veranderd. Mijn vermogen om ervan te genieten is verminderd.

En Jezus zegt: “Als jullie begrijpen wat ik jullie vertel,” en als we verzen zoals dit lezen, wat vraagt God van ons als Hij zegt: “Houd mijn geboden. Gehoorzaam Mij”? Vraagt Hij dit om ons te verpletteren? Of vertelt Hij ons: “Ik hou van jullie genoeg om jullie dicht bij te brengen en jullie te vertellen hoe jullie dicht bij kunnen blijven, want ik wil niet dat jullie ver van Mij zijn.” Het is het laatste, is het niet? “Blijf dicht bij Mij. Loop met Mij deze weg. Dwaal niet af van het pad. Laat Mij mijn arm om jullie heen houden,” alsof. Zou je ooit niet willen gehoorzamen aan een God die zingt? Dit is geen harde, verre godheid die willekeurige regels oplegt en zegt: “Ga heen en doe evenzo om mijn gunst te verdienen!” De zingende God zegt: “Blijf dicht bij. Kom tot Mij.” We doen dat door te gehoorzamen. Dat is een manier.

En dan weigeren we te luisteren naar leugens over God. We weigeren te luisteren naar leugens over God. Dat beïnvloedt ons. Dit is een van de belangrijkste ontwerpen van Satan. Hij wil dat je anders over God denkt dan in Zefanja 3:17. Hij wil dat de zwijgende God de God is waar je de hele tijd aan denkt. Hij wil dat de verre God de God is die op je geest is. Hij wil nooit dat we denken aan de zingende God. Weiger het te geloven; weiger het te accepteren. Laat dit woord je corrigeren. Kom keer op keer terug naar deze belofte. En je zult zeggen: “Nou, ik voel het niet! Ik wil het voelen, maar ik doe het niet!” Als je het wilt, is dat omdat Hij je dat verlangen heeft gegeven. Geef niet op dat verlangen. Geef niet op dat. Blijf terugkomen naar het en smeek tot Hem: “God, laat me meer van Uw liefde ervaren. Laat me U beter kennen.” En wacht op Hem. Wacht op Zijn timing. Hij zal je dichtbij brengen. David zei: “Ik wachtte op de Heer,” Psalm 40 Hij zal hetzelfde tegen ons zeggen. Hij zal onze kreet horen. En je zegt: “Nou, is het niet hypocriet om dit te doen als ik het niet voel?” Nee! Dat is de kern van het geloof, vrienden. Het is om naar Hem te blijven gaan als je het niet voelt. Dat is geen hypocrisie; dat is geloof! Geloof zegt: “Mijn gevoelens van afstand hebben niet het laatste woord. Mijn geloof in de God die zingt en van me houdt in Christus heeft het laatste woord.”

We waren terug in Zuid-Carolina aan het begin van juni voor de pensioenfeestdag van mijn vader. Hij is 80 en tot niemands verrassing kondigde hij op zijn pensioenfeestdag aan dat hij een nieuwe baan gaat beginnen! Zo werkt mijn vader! Maar direct nadat hij zijn pensioen had aangekondigd, arriveerde een pakket per post. En toen ik dat pakket opende, zag ik luchtbellenpapier en voordat ik het luchtbellenpapier eraf haalde, wist ik wat het was. Het was een foto. Het is een van mijn meest gekoesterde bezittingen. Het is een foto die al in het kantoor van mijn vader heeft gestaan zolang ik me kan herinneren. En het is een foto die is genomen toen ik nog heel jong was, waarschijnlijk ongeveer even oud als Dorothy. Mijn vader was een universiteitsprofessor en het was zomer, we waren op een feestje – hij was de decaan van zijn afdeling en ze hadden een nieuwe faculteitslid aangenomen en er was een feestje. En naar het schijnt, ging het verhaal dat ik, wederom tot niemands verrassing, een extra koekje nam. En een van de ouders daar legde zijn handen op me en schreeuwde tegen me. En dat is gewoon niet iets dat je doet met een van de zoons van mijn vader! En ik deed wat ik denk dat elke tweejarige zou doen. Ik rende naar mijn vader en iemand had toevallig een camera en ze legden de foto van me vast met tranen die over mijn gezicht stroomden met de armen van mijn vader om me heen en de grootste glimlach die je ooit hebt gezien. En sinds ik een klein jongetje was, heeft die foto tegen me gezegd: “Je vader houdt van je. Wat je ook doet, hoe ver je ook weggaat, hij is blij om je liefde te tonen.”

En wat God voor ons vannacht heeft gedaan, is ons een foto geven die tegen ons zegt: “Ik hou van Mijn kinderen en Ik verheug Me over hen.” En het is alleen in de Bijbel dat we deze God vinden en het is de enige foto van God die alles voor ons zal veranderen. Laten we bidden.

Vader, we zongen vanmorgen over een arme, stamelen­de, hakkende tong. En ik voel dat zo sterk op dit moment, Heer. Alsjeblieft, alsjeblieft, laat de pracht, de luister, de heerlijkheid van dit vers niet verloren gaan door een zwakke uitleg. O Heer, open onze ogen voor de heerlijkheid van Uw liefde, de onbeperktheid ervan, de vrijgevigheid ervan, de grootheid ervan. Laat het ons veranderen, dat bidden we. In Jezus' naam, amen.